Psyche
alle pijlers
Wanneer opname?
vrijdag 20 juni 2014 om 15:10
Ik ben een vrouw van 35 met twee kleine kinderen en zit op het moment in een zware depressie. Ik heb het gevoel niet meer voor mezelf in te kunnen staan en overweeg opname. Nu liet mijn psychiater mij vandaag weten dat er grote wachtlijsten zijn voor opname en dat het dus wel een tijdje kan duren. Alleen spoedgevallen komen in aanmerking voor opname volgens haar. Nu gaat mijn man aanstaande maandag weer werken en ben ik alleen thuis en daar zie ik erg tegenop, bang voor mezelf. Wat moet ik doen? Liefst zou ik mezelf maandag willen laten opnemen maar dat kan dus niet behalve als het een spoedgeval is maar wat is spoed.... Heeft iemand advies? Ik woon in de regio Zuid-Holland.
vrijdag 20 juni 2014 om 16:49
Kanarie, over het algemeen is het beleid dat men mensen met borderline liever niet opneemt. Dat heeft een reden. Over het algemeen zijn mensen met borderline erg gevoelig voor hun omgeving en op een opname afdeling lopen patiënten rond die niet in hun beste doen zijn. Daarnaast spelen zaken als macht/afhankelijkheid/autonomie/aantrekken-afstoten een rol. Lang niet elke verpleegkundige kan goed omgaan met deze problematiek, soms kom je daardoor eerder van de regen in de drup.
Wat een optie kan zijn, is dagbehandeling. Bij mij in de regio bestond een aantal jaar geleden (weet niet of het nog steeds zo is) ´opname vervangende deeltijd´.
Het voordeel daarvan was, dat je wel de voordelen had van behandeling, maar niet de nadelen van een opname. Ook is de wachtlijst daarvoor meestal heel kort. In mijn regio betrof het kortdurende (een aantal weken tot maanden) groepsbehandeling. Van socio en doelengroep tot creatief, psychomotore therapie e.d. Zie het niet als dé oplossing, maar met groepstherapie met een gedragsmatige directieve inslag kan je wel gestabiliseerd worden, zodat je over een aantal maanden wat steviger kan starten met je behandeling.
Een combinatie met psychiatrische thuiszorg zou ook misschien wel kunnen.
Wat een optie kan zijn, is dagbehandeling. Bij mij in de regio bestond een aantal jaar geleden (weet niet of het nog steeds zo is) ´opname vervangende deeltijd´.
Het voordeel daarvan was, dat je wel de voordelen had van behandeling, maar niet de nadelen van een opname. Ook is de wachtlijst daarvoor meestal heel kort. In mijn regio betrof het kortdurende (een aantal weken tot maanden) groepsbehandeling. Van socio en doelengroep tot creatief, psychomotore therapie e.d. Zie het niet als dé oplossing, maar met groepstherapie met een gedragsmatige directieve inslag kan je wel gestabiliseerd worden, zodat je over een aantal maanden wat steviger kan starten met je behandeling.
Een combinatie met psychiatrische thuiszorg zou ook misschien wel kunnen.
vrijdag 20 juni 2014 om 16:55
Ik heb nog steeds zo nu en dan last van depressies, de dalen zijn alleen veel minder diep dan vroeger. Persoonlijk heb ik vooral veel gehad aan cognitieve gedragstherapie en verder moet ik tegenwoordig veel minder van mezelf. Maar ik heb geen borderline, maar last van sociale effecten door veelvuldig gepest worden vroeger.
Heb je al gebeld naar huisarts/psych? Dan heb je dat gewoon lekker gedaan vandaag.
Heb je al gebeld naar huisarts/psych? Dan heb je dat gewoon lekker gedaan vandaag.
vrijdag 20 juni 2014 om 16:57
quote:hanke321 schreef op 20 juni 2014 @ 16:49:
Kanarie, over het algemeen is het beleid dat men mensen met borderline liever niet opneemt. Dat heeft een reden. Over het algemeen zijn mensen met borderline erg gevoelig voor hun omgeving en op een opname afdeling lopen patiënten rond die niet in hun beste doen zijn. Daarnaast spelen zaken als macht/afhankelijkheid/autonomie/aantrekken-afstoten een rol.
Heel herkenbaar. Waarschijnlijk zou ik me bij een opname meteen verantwoordelijk voelen voor iedereen en iedereen willen helpen behalve mezelf.. Want zo erg zijn mijn problemen toch niet..
quote:Wat een optie kan zijn, is dagbehandeling. Bij mij in de regio bestond een aantal jaar geleden (weet niet of het nog steeds zo is) ´opname vervangende deeltijd´.
Het voordeel daarvan was, dat je wel de voordelen had van behandeling, maar niet de nadelen van een opname. Ook is de wachtlijst daarvoor meestal heel kort. In mijn regio betrof het kortdurende (een aantal weken tot maanden) groepsbehandeling. Van socio en doelengroep tot creatief, psychomotore therapie e.d. Zie het niet als dé oplossing, maar met groepstherapie met een gedragsmatige directieve inslag kan je wel gestabiliseerd worden, zodat je over een aantal maanden wat steviger kan starten met je behandeling.
.Ik zal maandag eens aan mijn psychiater vragen of er hier in Den Haag zoiets is. Voordeel zou zijn dat ik dan s avonds wel mijn kinderen zie want het lijkt me heel zwaar om mijn kinderen langere tijd niet te zien. Ik zou zo graag constructief aan mezelf willen werken in plaats van voor mezelf weg te rennen in werk of destructieve dingen doen.
Kanarie, over het algemeen is het beleid dat men mensen met borderline liever niet opneemt. Dat heeft een reden. Over het algemeen zijn mensen met borderline erg gevoelig voor hun omgeving en op een opname afdeling lopen patiënten rond die niet in hun beste doen zijn. Daarnaast spelen zaken als macht/afhankelijkheid/autonomie/aantrekken-afstoten een rol.
Heel herkenbaar. Waarschijnlijk zou ik me bij een opname meteen verantwoordelijk voelen voor iedereen en iedereen willen helpen behalve mezelf.. Want zo erg zijn mijn problemen toch niet..
quote:Wat een optie kan zijn, is dagbehandeling. Bij mij in de regio bestond een aantal jaar geleden (weet niet of het nog steeds zo is) ´opname vervangende deeltijd´.
Het voordeel daarvan was, dat je wel de voordelen had van behandeling, maar niet de nadelen van een opname. Ook is de wachtlijst daarvoor meestal heel kort. In mijn regio betrof het kortdurende (een aantal weken tot maanden) groepsbehandeling. Van socio en doelengroep tot creatief, psychomotore therapie e.d. Zie het niet als dé oplossing, maar met groepstherapie met een gedragsmatige directieve inslag kan je wel gestabiliseerd worden, zodat je over een aantal maanden wat steviger kan starten met je behandeling.
.Ik zal maandag eens aan mijn psychiater vragen of er hier in Den Haag zoiets is. Voordeel zou zijn dat ik dan s avonds wel mijn kinderen zie want het lijkt me heel zwaar om mijn kinderen langere tijd niet te zien. Ik zou zo graag constructief aan mezelf willen werken in plaats van voor mezelf weg te rennen in werk of destructieve dingen doen.
vrijdag 20 juni 2014 om 16:58
Kanarie, dat kind moet nu de rust en de ruimte gaan krijgen om te gaan ontwikkelen. Mijn man zegt ook dat ik soms echt op een kinderlijke manier kan reageren op stressvolle situaties. Ik moet nog op een volwassen manier leren reageren, maar door mijn verleden heb ik dat niet in een normaal tempo in mijn jeug kunnen ontwikkelen. Mijn ontwikkeling is helemaal overhoop gegooid en ik moet nu gaan leren wat mensen met een normale jeugd allang onder de knie hebben. Terwijl zij ontwikkelde was ik bezig met overleven. Ik denk dat hetzelfde speelt bij jou. Je moet nog groeien en nu pas komt daarvoor ruimte in je leven.
Ik heb eveneens heel veel issues met vertrouwen en veiligheid. Ik vertrouwde helemaal niemand meer en voelde me nooit veilig. Wat een rotgevoel is dat, hè? En dat komt nu langzaam aan, ik ben nu de angst te baas.
Mijn man heeft overigens alles mee geregeld met de verzekering en met mijn bedrijven. Hij was mijn vertegenwoordiger, zeg maar. Ik zat er meestal als decoratie bij, er werd over mij gesproken, maar niet met mij. Eigenlijk als een kind, ik mocht even dat hulpeloze kind zijn wat eindelijk hulp kreeg en het niet meer zelf hoefde te doen. Jouw man zal je vast ook bij willen staan met gesprekken met je leidinggevende, arbo-arts en later misschien UWV. Je hoeft het niet alleen te doen.
Ik heb eveneens heel veel issues met vertrouwen en veiligheid. Ik vertrouwde helemaal niemand meer en voelde me nooit veilig. Wat een rotgevoel is dat, hè? En dat komt nu langzaam aan, ik ben nu de angst te baas.
Mijn man heeft overigens alles mee geregeld met de verzekering en met mijn bedrijven. Hij was mijn vertegenwoordiger, zeg maar. Ik zat er meestal als decoratie bij, er werd over mij gesproken, maar niet met mij. Eigenlijk als een kind, ik mocht even dat hulpeloze kind zijn wat eindelijk hulp kreeg en het niet meer zelf hoefde te doen. Jouw man zal je vast ook bij willen staan met gesprekken met je leidinggevende, arbo-arts en later misschien UWV. Je hoeft het niet alleen te doen.
You know how I know? Because I reeaally think so!
vrijdag 20 juni 2014 om 16:59
In Den Haag:
Stichting Anton Constandse
Gewoon even binnenlopen kan!
Een lage drempel kan mensen over de streep trekken en daarom is er op drie verschillende locaties inloopmogelijkheid:
Zeester (Jacob Pronkstraat 2a, Den Haag)
Serre (Carry van Bruggenhof 65, Den Haag)
Koetshuis (Westvlietweg 148, Den Haag)
De Zeester aan de Jacob Pronkstraat is de grootste voorziening. Bezoekers kunnen terecht in de Inloop, voor een kopje thee of koffie of meer. Er is een ruimte voor creatieve activiteiten, een cursusruimte en een mooie grote keuken.
De openingstijden, ruimte en activiteitenaanbod van de Serre zijn wat beperkter maar niet de sfeer, de gezelligheid en de inspiratie.
Uniek voor het Koetshuis is de echte pottenbakkersoven.
Stichting Anton Constandse
Gewoon even binnenlopen kan!
Een lage drempel kan mensen over de streep trekken en daarom is er op drie verschillende locaties inloopmogelijkheid:
Zeester (Jacob Pronkstraat 2a, Den Haag)
Serre (Carry van Bruggenhof 65, Den Haag)
Koetshuis (Westvlietweg 148, Den Haag)
De Zeester aan de Jacob Pronkstraat is de grootste voorziening. Bezoekers kunnen terecht in de Inloop, voor een kopje thee of koffie of meer. Er is een ruimte voor creatieve activiteiten, een cursusruimte en een mooie grote keuken.
De openingstijden, ruimte en activiteitenaanbod van de Serre zijn wat beperkter maar niet de sfeer, de gezelligheid en de inspiratie.
Uniek voor het Koetshuis is de echte pottenbakkersoven.
vrijdag 20 juni 2014 om 17:01
quote:hanke321 schreef op 20 juni 2014 @ 16:58:
Wat ik je nog wel even moet meegeven is dat ´tot rust komen´ een misvatting is. In de psychiatrie moet je als patiënt/cliënt hard aan de bak. Het is toch vooral ook veel en hard werken.Zeker als je echt in behandeling bent maar tijdens een opname zonder behandeling kwam ik wel tot rust. Hoewel ze wel van mij verwachte dat ik zo af en toe praatte met verpleging en me in de groep mengde. Dit koste wel energie.
Wat ik je nog wel even moet meegeven is dat ´tot rust komen´ een misvatting is. In de psychiatrie moet je als patiënt/cliënt hard aan de bak. Het is toch vooral ook veel en hard werken.Zeker als je echt in behandeling bent maar tijdens een opname zonder behandeling kwam ik wel tot rust. Hoewel ze wel van mij verwachte dat ik zo af en toe praatte met verpleging en me in de groep mengde. Dit koste wel energie.
vrijdag 20 juni 2014 om 17:06
Het is keihard werken. En voor twee kinderen zorgen is dan best pittig, ik heb er maar een. Toch was Mason mijn lichtpuntje, een reden om op te staan en mijn stinkende best te doen om het voor hem een leuke dag te maken. Ik durfde hem niet achter te laten in de zorg van anderen, zo erg was mijn wantrouwen in de mens. Enkel mensen bij wie ik als kind veilig was, mochten op hem passen. Mijn ouders en mijn broers. Voor de rest niemand, geen KDV, geen buren. Mijn schoonmoeder was zo begripvol, ze paste weleens op, maar ze liet mij hem verschonen.
Het lijkt me wel verstandig om ze toch een paar dagdelen naar het KDV te brengen, als je dat aan kan. Je hebt echt tijd voor jou nodig, tijd om aan je zelf te werken en om te ontspannen en leuke dingen te doen waar je energie uit haalt. Want je kan echt een leuke, goede moeder zijn, ondanks je ziekte. Als je maar regelmatig bijtankt en je grenzen goed bewaakt. Je komt op mij over als iemand met ziekte-inzicht en daarmee ben je je ziekte echt altijd een stap voor.
Het lijkt me wel verstandig om ze toch een paar dagdelen naar het KDV te brengen, als je dat aan kan. Je hebt echt tijd voor jou nodig, tijd om aan je zelf te werken en om te ontspannen en leuke dingen te doen waar je energie uit haalt. Want je kan echt een leuke, goede moeder zijn, ondanks je ziekte. Als je maar regelmatig bijtankt en je grenzen goed bewaakt. Je komt op mij over als iemand met ziekte-inzicht en daarmee ben je je ziekte echt altijd een stap voor.
You know how I know? Because I reeaally think so!
vrijdag 20 juni 2014 om 17:11
quote:IkBenIkenbenertrotsop schreef op 20 juni 2014 @ 17:01:
[...]
Zeker als je echt in behandeling bent maar tijdens een opname zonder behandeling kwam ik wel tot rust. Hoewel ze wel van mij verwachte dat ik zo af en toe praatte met verpleging en me in de groep mengde. Dit koste wel energie.
Dat herken ik. Maar je moet dan wel weten dat er geen behandeling is, alleen het ´op adem komen´. De vraag is wat TO nodig heeft.
Goed dat je rondvraagt en je laat informeren TO.
[...]
Zeker als je echt in behandeling bent maar tijdens een opname zonder behandeling kwam ik wel tot rust. Hoewel ze wel van mij verwachte dat ik zo af en toe praatte met verpleging en me in de groep mengde. Dit koste wel energie.
Dat herken ik. Maar je moet dan wel weten dat er geen behandeling is, alleen het ´op adem komen´. De vraag is wat TO nodig heeft.
Goed dat je rondvraagt en je laat informeren TO.
vrijdag 20 juni 2014 om 17:46
Hoi TO,
Als je echt acuut wil worden opgenomen moet je de HAP bellen en beoordeeld worden door de crisisdienst. (Die komen dan bij je thuis).
Wat anderen ook al zeggen, crisisopname is géén behandeling.
Het is even als time-out en overbrugging naar andere zorg. Maar realiseer je dat als je nu opgenomen wordt je ws. weer naar huis moet terwijl je voor je gevoel daar nog helemaal niet klaar voor bent. Is dat het waard?
Ik zou proberen het zo lang mogelijk thuis uit te zingen. Plan afspraken voor jezelf in zodat je een programma hebt wanneer je alleen bent, dan gaat de tijd sneller en heb je geen tijd om te piekeren.
De behandeling gaat hoe je het went of keert nog even duren.
Sterkte!
Als je echt acuut wil worden opgenomen moet je de HAP bellen en beoordeeld worden door de crisisdienst. (Die komen dan bij je thuis).
Wat anderen ook al zeggen, crisisopname is géén behandeling.
Het is even als time-out en overbrugging naar andere zorg. Maar realiseer je dat als je nu opgenomen wordt je ws. weer naar huis moet terwijl je voor je gevoel daar nog helemaal niet klaar voor bent. Is dat het waard?
Ik zou proberen het zo lang mogelijk thuis uit te zingen. Plan afspraken voor jezelf in zodat je een programma hebt wanneer je alleen bent, dan gaat de tijd sneller en heb je geen tijd om te piekeren.
De behandeling gaat hoe je het went of keert nog even duren.
Sterkte!
vrijdag 20 juni 2014 om 19:50
quote:MrsStanleyWalker schreef op 20 juni 2014 @ 16:58:
Kanarie, dat kind moet nu de rust en de ruimte gaan krijgen om te gaan ontwikkelen. Mijn man zegt ook dat ik soms echt op een kinderlijke manier kan reageren op stressvolle situaties. Ik moet nog op een volwassen manier leren reageren, maar door mijn verleden heb ik dat niet in een normaal tempo in mijn jeug kunnen ontwikkelen. Mijn ontwikkeling is helemaal overhoop gegooid en ik moet nu gaan leren wat mensen met een normale jeugd allang onder de knie hebben. Terwijl zij ontwikkelde was ik bezig met overleven. Ik denk dat hetzelfde speelt bij jou. Je moet nog groeien en nu pas komt daarvoor ruimte in je leven.
Ik heb eveneens heel veel issues met vertrouwen en veiligheid. Ik vertrouwde helemaal niemand meer en voelde me nooit veilig. Wat een rotgevoel is dat, hè? En dat komt nu langzaam aan, ik ben nu de angst te baas.
Jouw man zal je vast ook bij willen staan met gesprekken met je leidinggevende, arbo-arts en later misschien UWV. Je hoeft het niet alleen te doen.
Zo herkenbaar wat je schrijft! Ik word ook weer helemaal een wanhopig kind in stressvolle situaties en raak dan helemaal de weg kwijt. Dat is heel beangstigend als je in werkelijkheid een volwassen 35-jarige zou moeten zijn. Ik voel me ook nooit ergens veilig en ook dat is een heel beangstigend gevoel, ik heb altijd het idee dat er naderend onheil is dus dan is het erg moeilijk tot rust komen.
Gelukkig heb ik een fijne man bij wie ik wel tot rust kan komen en die mij helpt als ik weer even kind ben. Zo te horen heb jij ook een fijne man, dat is toch alvast een lichtpuntje he.
Mijn man heeft me al beloofd dat hij maandag mijn werkgever gaat inlichten dat ik voorlopig niet kan gaan werken. Maar ik vind het ook vervelend om zo afhankelijk van mijn man te zijn, heb jij dat ook?
Kanarie, dat kind moet nu de rust en de ruimte gaan krijgen om te gaan ontwikkelen. Mijn man zegt ook dat ik soms echt op een kinderlijke manier kan reageren op stressvolle situaties. Ik moet nog op een volwassen manier leren reageren, maar door mijn verleden heb ik dat niet in een normaal tempo in mijn jeug kunnen ontwikkelen. Mijn ontwikkeling is helemaal overhoop gegooid en ik moet nu gaan leren wat mensen met een normale jeugd allang onder de knie hebben. Terwijl zij ontwikkelde was ik bezig met overleven. Ik denk dat hetzelfde speelt bij jou. Je moet nog groeien en nu pas komt daarvoor ruimte in je leven.
Ik heb eveneens heel veel issues met vertrouwen en veiligheid. Ik vertrouwde helemaal niemand meer en voelde me nooit veilig. Wat een rotgevoel is dat, hè? En dat komt nu langzaam aan, ik ben nu de angst te baas.
Jouw man zal je vast ook bij willen staan met gesprekken met je leidinggevende, arbo-arts en later misschien UWV. Je hoeft het niet alleen te doen.
Zo herkenbaar wat je schrijft! Ik word ook weer helemaal een wanhopig kind in stressvolle situaties en raak dan helemaal de weg kwijt. Dat is heel beangstigend als je in werkelijkheid een volwassen 35-jarige zou moeten zijn. Ik voel me ook nooit ergens veilig en ook dat is een heel beangstigend gevoel, ik heb altijd het idee dat er naderend onheil is dus dan is het erg moeilijk tot rust komen.
Gelukkig heb ik een fijne man bij wie ik wel tot rust kan komen en die mij helpt als ik weer even kind ben. Zo te horen heb jij ook een fijne man, dat is toch alvast een lichtpuntje he.
Mijn man heeft me al beloofd dat hij maandag mijn werkgever gaat inlichten dat ik voorlopig niet kan gaan werken. Maar ik vind het ook vervelend om zo afhankelijk van mijn man te zijn, heb jij dat ook?
vrijdag 20 juni 2014 om 20:01
quote:SpringDing schreef op 20 juni 2014 @ 17:46:
Hoi TO,
Als je echt acuut wil worden opgenomen moet je de HAP bellen en beoordeeld worden door de crisisdienst. (Die komen dan bij je thuis).
Wat anderen ook al zeggen, crisisopname is géén behandeling.
Het is even als time-out en overbrugging naar andere zorg. Maar realiseer je dat als je nu opgenomen wordt je ws. weer naar huis moet terwijl je voor je gevoel daar nog helemaal niet klaar voor bent. Is dat het waard?
Ik zou proberen het zo lang mogelijk thuis uit te zingen. Plan afspraken voor jezelf in zodat je een programma hebt wanneer je alleen bent, dan gaat de tijd sneller en heb je geen tijd om te piekeren.
De behandeling gaat hoe je het went of keert nog even duren.
Sterkte!SpringDing, ik denk dat je wel gelijk hebt dat ik met crisisopname waarschijnlijk niet zoveel opschiet. Ik ga maandag aan de psy vragen of ik misschien op korte termijn ergens in dagbehandeling kan zodat ik in ieder geval niet alleen thuis hoef te zitten want dan gaat het mis. Eind juli heb ik intake voor specialistische hulp dus ik moet nog 1,5 maand proberen te overbruggen.
Hoi TO,
Als je echt acuut wil worden opgenomen moet je de HAP bellen en beoordeeld worden door de crisisdienst. (Die komen dan bij je thuis).
Wat anderen ook al zeggen, crisisopname is géén behandeling.
Het is even als time-out en overbrugging naar andere zorg. Maar realiseer je dat als je nu opgenomen wordt je ws. weer naar huis moet terwijl je voor je gevoel daar nog helemaal niet klaar voor bent. Is dat het waard?
Ik zou proberen het zo lang mogelijk thuis uit te zingen. Plan afspraken voor jezelf in zodat je een programma hebt wanneer je alleen bent, dan gaat de tijd sneller en heb je geen tijd om te piekeren.
De behandeling gaat hoe je het went of keert nog even duren.
Sterkte!SpringDing, ik denk dat je wel gelijk hebt dat ik met crisisopname waarschijnlijk niet zoveel opschiet. Ik ga maandag aan de psy vragen of ik misschien op korte termijn ergens in dagbehandeling kan zodat ik in ieder geval niet alleen thuis hoef te zitten want dan gaat het mis. Eind juli heb ik intake voor specialistische hulp dus ik moet nog 1,5 maand proberen te overbruggen.
vrijdag 20 juni 2014 om 20:08
Had ik wel. Ik was vooral boos op mezelf dat ik het niet zelf kon. Maar accepteer dat je echt ernstig ziek bent. Als je nu met een dubbele longontsteking in het ziekenhuis had gelegen, had je het heel normaal gevonden dat je partner dit voor je deed. Dit is echt niets anders. Fijn dat ie dit voor je doet, lief van hem.
Dit noemen ze nu samen lief en leed delen. De ene keer ben jij afhankelijk van hem en misschien moet jij over een paar jaar er voor hem zijn. Nu ben ik vooral dankbaar dat hij er onvoorwaardelijk voor mij was, zonder klagen. Het is gewoon een geweldige vent.
Ik heb wel gestimuleerd dat hij vooral wel met zijn vrienden moest blijven afspreken en af en toe wat met ze gaan drinken en stoom afblazen. Dat heeft ie ook gedaan en doet ie nog steeds. Ik heb vooral in het weekend behoefte aan rust en op tijd naar bed gaan, dat wil niet zeggen dat hij dan ook maar aan huis gekluisterd moet zijn. Het wordt trouwens wel beter, ik kan nu echt met plezier naar een feestje gaan of uitgaan.
Ondanks deze ellende hebben we wel een fijn, goed huwelijk en zijn we toch echt wel gelijkwaardige partners. Stan is niet mijn hulpverlener, hij begrijpt wel de problematiek, hij weet als geen ander wanneer ik dissocieer en kan me er ook weer bij halen. Maar hij leidt wel gewoon zijn eigen leven, als je snapt wat ik bedoel. Mijn stoornis heeft zijn leven niet overgenomen, maar hij is wel erg betrokken.
Dit noemen ze nu samen lief en leed delen. De ene keer ben jij afhankelijk van hem en misschien moet jij over een paar jaar er voor hem zijn. Nu ben ik vooral dankbaar dat hij er onvoorwaardelijk voor mij was, zonder klagen. Het is gewoon een geweldige vent.
Ik heb wel gestimuleerd dat hij vooral wel met zijn vrienden moest blijven afspreken en af en toe wat met ze gaan drinken en stoom afblazen. Dat heeft ie ook gedaan en doet ie nog steeds. Ik heb vooral in het weekend behoefte aan rust en op tijd naar bed gaan, dat wil niet zeggen dat hij dan ook maar aan huis gekluisterd moet zijn. Het wordt trouwens wel beter, ik kan nu echt met plezier naar een feestje gaan of uitgaan.
Ondanks deze ellende hebben we wel een fijn, goed huwelijk en zijn we toch echt wel gelijkwaardige partners. Stan is niet mijn hulpverlener, hij begrijpt wel de problematiek, hij weet als geen ander wanneer ik dissocieer en kan me er ook weer bij halen. Maar hij leidt wel gewoon zijn eigen leven, als je snapt wat ik bedoel. Mijn stoornis heeft zijn leven niet overgenomen, maar hij is wel erg betrokken.
You know how I know? Because I reeaally think so!
vrijdag 20 juni 2014 om 20:14
Hi Kanarie, ik heb in dezelfde situatie gezeten als jij. Ik lees hier eigenlijk normaal alleen maar, maar wilde nu toch ff reageren.
Het ging ontzettend slecht met mij 1,5 jaar geleden en ik wilde ook opgenomen worden omdat ik op geen enkel vlak meer functioneerde. Ik zag gewoon geen andere optie meer.
De huisarts zag de noodzaak niet zo in eerste instantie. De crisisdienst neemt niet snel iemand op, dan moet je echt op de rand van een flat staan, of een ernstige bedreiging zijn voor je omgeving.
Bij mij was dat ook niet echt van toepassing. Uiteindelijk ben ik wel met spoed opgenomen op de PAAZ afdeling van een ziekenhuis hier in de buurt. En dat was ook nodig want ik bleek een psychotische depressie te hebben en moest uiteindelijk 2 maanden blijven. (Was ook mijn eerste opname).
Wat ik van de arts op de PAAZ hoorde is dat zij veel minder zware criteria hanteren voor opname dan de crisisdienst. De huisarts kan rechtstreeks contact opnemen met een PAAZ afdeling en verzoeken om een intake daar. Dan beslist de PAAZ-arts of je een spoedopname kan krijgen en dan omzeil je de zware opname criteria van de crisisdienst. Mijn huisarts (en veel huisartsen volgens mij) die weten dit niet en bellen de crisisdienst die dus niets (kunnen) doen.
Mij heeft de opname toen veel opgeleverd. Ik ben tot rust gekomen, ingeregeld op medicatie en intensieve therapie. Ik ben er ook weer helemaal bovenop gekomen.
Ik wens je heel veel sterkte!
Het ging ontzettend slecht met mij 1,5 jaar geleden en ik wilde ook opgenomen worden omdat ik op geen enkel vlak meer functioneerde. Ik zag gewoon geen andere optie meer.
De huisarts zag de noodzaak niet zo in eerste instantie. De crisisdienst neemt niet snel iemand op, dan moet je echt op de rand van een flat staan, of een ernstige bedreiging zijn voor je omgeving.
Bij mij was dat ook niet echt van toepassing. Uiteindelijk ben ik wel met spoed opgenomen op de PAAZ afdeling van een ziekenhuis hier in de buurt. En dat was ook nodig want ik bleek een psychotische depressie te hebben en moest uiteindelijk 2 maanden blijven. (Was ook mijn eerste opname).
Wat ik van de arts op de PAAZ hoorde is dat zij veel minder zware criteria hanteren voor opname dan de crisisdienst. De huisarts kan rechtstreeks contact opnemen met een PAAZ afdeling en verzoeken om een intake daar. Dan beslist de PAAZ-arts of je een spoedopname kan krijgen en dan omzeil je de zware opname criteria van de crisisdienst. Mijn huisarts (en veel huisartsen volgens mij) die weten dit niet en bellen de crisisdienst die dus niets (kunnen) doen.
Mij heeft de opname toen veel opgeleverd. Ik ben tot rust gekomen, ingeregeld op medicatie en intensieve therapie. Ik ben er ook weer helemaal bovenop gekomen.
Ik wens je heel veel sterkte!
vrijdag 20 juni 2014 om 20:14
Die anderhalve maand heb je waarschijnlijk wel nodig om goed ingesteld te raken met je medicatie. Goed ingesteld zijn is wel een vereiste om te kunnen werken en te knokken tegen je depressie. En zorg dat je slaap goed is, je slaap is wel een graadmeter voor het tempo, dat is bij mij gebleken. Slechte slaap en veel nachtmerries betekent toch kleinere stapjes nemen. Je kan niet met therapie in drie stappen thuis zijn. Ik krijg Seroquel in een lage dosis om te slapen en dat werkt prima. Je wordt nog wel wakker van je kinderen en kan ze ook nog verzorgen als het moet. Het is niet verslavend of gewennend zoals alles wat eindigd op pam. Begin niet aan dingen die eindigen op pam, tenzij het echt moet.
You know how I know? Because I reeaally think so!
vrijdag 20 juni 2014 om 20:16
vrijdag 20 juni 2014 om 20:27
quote:missporty schreef op 20 juni 2014 @ 20:14:
Hi Kanarie, ik heb in dezelfde situatie gezeten als jij. Ik lees hier eigenlijk normaal alleen maar, maar wilde nu toch ff reageren.
Het ging ontzettend slecht met mij 1,5 jaar geleden en ik wilde ook opgenomen worden omdat ik op geen enkel vlak meer functioneerde. Ik zag gewoon geen andere optie meer.
De huisarts zag de noodzaak niet zo in eerste instantie. De crisisdienst neemt niet snel iemand op, dan moet je echt op de rand van een flat staan, of een ernstige bedreiging zijn voor je omgeving.
Bij mij was dat ook niet echt van toepassing. Uiteindelijk ben ik wel met spoed opgenomen op de PAAZ afdeling van een ziekenhuis hier in de buurt. En dat was ook nodig want ik bleek een psychotische depressie te hebben en moest uiteindelijk 2 maanden blijven. (Was ook mijn eerste opname).
Wat ik van de arts op de PAAZ hoorde is dat zij veel minder zware criteria hanteren voor opname dan de crisisdienst. De huisarts kan rechtstreeks contact opnemen met een PAAZ afdeling en verzoeken om een intake daar. Dan beslist de PAAZ-arts of je een spoedopname kan krijgen en dan omzeil je de zware opname criteria van de crisisdienst. Mijn huisarts (en veel huisartsen volgens mij) die weten dit niet en bellen de crisisdienst die dus niets (kunnen) doen.
Mij heeft de opname toen veel opgeleverd. Ik ben tot rust gekomen, ingeregeld op medicatie en intensieve therapie. Ik ben er ook weer helemaal bovenop gekomen.
Ik wens je heel veel sterkte!
He Missporty, fijn dat je reageert. Ik lees meestal ook alleen maar op het forum... Ik vind het wel raar dat je pas in aanmerking komt om opgenomen te worden als je inderdaad al bovenop die flat staat. Dat geeft mij het gevoel dat je er een schepje bovenop moet doen om serieus genomen te worden.
Dank voor de tip van de PAAZ en fijn dat je veel aan je opname hebt gehad, het duurt toch een tijd tot je helemaal ingeregeld bent op nieuwe medicatie.
Hi Kanarie, ik heb in dezelfde situatie gezeten als jij. Ik lees hier eigenlijk normaal alleen maar, maar wilde nu toch ff reageren.
Het ging ontzettend slecht met mij 1,5 jaar geleden en ik wilde ook opgenomen worden omdat ik op geen enkel vlak meer functioneerde. Ik zag gewoon geen andere optie meer.
De huisarts zag de noodzaak niet zo in eerste instantie. De crisisdienst neemt niet snel iemand op, dan moet je echt op de rand van een flat staan, of een ernstige bedreiging zijn voor je omgeving.
Bij mij was dat ook niet echt van toepassing. Uiteindelijk ben ik wel met spoed opgenomen op de PAAZ afdeling van een ziekenhuis hier in de buurt. En dat was ook nodig want ik bleek een psychotische depressie te hebben en moest uiteindelijk 2 maanden blijven. (Was ook mijn eerste opname).
Wat ik van de arts op de PAAZ hoorde is dat zij veel minder zware criteria hanteren voor opname dan de crisisdienst. De huisarts kan rechtstreeks contact opnemen met een PAAZ afdeling en verzoeken om een intake daar. Dan beslist de PAAZ-arts of je een spoedopname kan krijgen en dan omzeil je de zware opname criteria van de crisisdienst. Mijn huisarts (en veel huisartsen volgens mij) die weten dit niet en bellen de crisisdienst die dus niets (kunnen) doen.
Mij heeft de opname toen veel opgeleverd. Ik ben tot rust gekomen, ingeregeld op medicatie en intensieve therapie. Ik ben er ook weer helemaal bovenop gekomen.
Ik wens je heel veel sterkte!
He Missporty, fijn dat je reageert. Ik lees meestal ook alleen maar op het forum... Ik vind het wel raar dat je pas in aanmerking komt om opgenomen te worden als je inderdaad al bovenop die flat staat. Dat geeft mij het gevoel dat je er een schepje bovenop moet doen om serieus genomen te worden.
Dank voor de tip van de PAAZ en fijn dat je veel aan je opname hebt gehad, het duurt toch een tijd tot je helemaal ingeregeld bent op nieuwe medicatie.
vrijdag 20 juni 2014 om 20:36
quote:MrsStanleyWalker schreef op 20 juni 2014 @ 20:08:
Had ik wel. Ik was vooral boos op mezelf dat ik het niet zelf kon. Maar accepteer dat je echt ernstig ziek bent. Als je nu met een dubbele longontsteking in het ziekenhuis had gelegen, had je het heel normaal gevonden dat je partner dit voor je deed. Dit is echt niets anders. Fijn dat ie dit voor je doet, lief van hem.
Dit noemen ze nu samen lief en leed delen. De ene keer ben jij afhankelijk van hem en misschien moet jij over een paar jaar er voor hem zijn. Nu ben ik vooral dankbaar dat hij er onvoorwaardelijk voor mij was, zonder klagen. Het is gewoon een geweldige vent.
Ik heb wel gestimuleerd dat hij vooral wel met zijn vrienden moest blijven afspreken en af en toe wat met ze gaan drinken en stoom afblazen. Dat heeft ie ook gedaan en doet ie nog steeds. Ik heb vooral in het weekend behoefte aan rust en op tijd naar bed gaan, dat wil niet zeggen dat hij dan ook maar aan huis gekluisterd moet zijn. Het wordt trouwens wel beter, ik kan nu echt met plezier naar een feestje gaan of uitgaan.
Ondanks deze ellende hebben we wel een fijn, goed huwelijk en zijn we toch echt wel gelijkwaardige partners. Stan is niet mijn hulpverlener, hij begrijpt wel de problematiek, hij weet als geen ander wanneer ik dissocieer en kan me er ook weer bij halen. Maar hij leidt wel gewoon zijn eigen leven, als je snapt wat ik bedoel. Mijn stoornis heeft zijn leven niet overgenomen, maar hij is wel erg betrokken.Goed om te horen dat jullie een fijn huwelijk hebben en dat je man wel gewoon zijn eigen leven kan blijven houden. Bij ons is het een beetje hetzelfde, ook mijn man blijft gelukkig ook zijn eigen dingen doen. Maar we moeten wel een beetje uitkijken dat hij niet de hulpverlener wordt en dat alle last op zijn schouders terecht komt (+de zorg voor onze twee kinderen). Zijn familie woont in het buitenland dus hij staat er wat dat betreft in Nederland alleen voor. Ik zou zou graag willen dat ik wat stabieler was zodat we wat gelijkwaardiger zijn maar hopelijk komt dat nog.
Had ik wel. Ik was vooral boos op mezelf dat ik het niet zelf kon. Maar accepteer dat je echt ernstig ziek bent. Als je nu met een dubbele longontsteking in het ziekenhuis had gelegen, had je het heel normaal gevonden dat je partner dit voor je deed. Dit is echt niets anders. Fijn dat ie dit voor je doet, lief van hem.
Dit noemen ze nu samen lief en leed delen. De ene keer ben jij afhankelijk van hem en misschien moet jij over een paar jaar er voor hem zijn. Nu ben ik vooral dankbaar dat hij er onvoorwaardelijk voor mij was, zonder klagen. Het is gewoon een geweldige vent.
Ik heb wel gestimuleerd dat hij vooral wel met zijn vrienden moest blijven afspreken en af en toe wat met ze gaan drinken en stoom afblazen. Dat heeft ie ook gedaan en doet ie nog steeds. Ik heb vooral in het weekend behoefte aan rust en op tijd naar bed gaan, dat wil niet zeggen dat hij dan ook maar aan huis gekluisterd moet zijn. Het wordt trouwens wel beter, ik kan nu echt met plezier naar een feestje gaan of uitgaan.
Ondanks deze ellende hebben we wel een fijn, goed huwelijk en zijn we toch echt wel gelijkwaardige partners. Stan is niet mijn hulpverlener, hij begrijpt wel de problematiek, hij weet als geen ander wanneer ik dissocieer en kan me er ook weer bij halen. Maar hij leidt wel gewoon zijn eigen leven, als je snapt wat ik bedoel. Mijn stoornis heeft zijn leven niet overgenomen, maar hij is wel erg betrokken.Goed om te horen dat jullie een fijn huwelijk hebben en dat je man wel gewoon zijn eigen leven kan blijven houden. Bij ons is het een beetje hetzelfde, ook mijn man blijft gelukkig ook zijn eigen dingen doen. Maar we moeten wel een beetje uitkijken dat hij niet de hulpverlener wordt en dat alle last op zijn schouders terecht komt (+de zorg voor onze twee kinderen). Zijn familie woont in het buitenland dus hij staat er wat dat betreft in Nederland alleen voor. Ik zou zou graag willen dat ik wat stabieler was zodat we wat gelijkwaardiger zijn maar hopelijk komt dat nog.
vrijdag 20 juni 2014 om 21:37
Natuurlijk wordt je stabiel, maar eerst eens goed ingesteld worden op medicatie. Dat is stap 1 en stap 2 komt daarna pas. Maar ook als je ziek bent, ben je nog gelijkwaardig aan elkaar, ook al voel je soms de mindere. Ik herken dat gevoel wel, dat is ook wel inherent aan het ziektebeeld. Maar niet terecht. En over een tijd als het beter gaat, dan zie je dat ook weer. Nu bekijk je alles met een hele donkere bril op.
You know how I know? Because I reeaally think so!
vrijdag 20 juni 2014 om 22:33
Wat Mrs. Stanley zegt inderdaad. De donkere bril waardoor je je hele leven bekijkt. Dat herinner ik me nog heel erg goed.
Lieve Kanarie geloof alsjeblieft niet wat jouw gedachten je allemaal proberen wijs te maken voor sombere kost op dit moment. Het is niet gegrond maar het komt door je ziekte.
Het valt me op dat meerderen hier vertellen dat ze hun opname niet als rustig hebben ervaren. Dat snap ik enigszins wel omdat je een heel dagprogramma hebt waar je aan deel dient te nemen (als je ertoe in staat bent). Maar ik voelde me veilig op de PAAZ omdat ik hulp had om me heen. Dat had ik thuis niet. En door dat gevoel van veiligheid kwam ik wel mentaal tot rust.
Lieve Kanarie geloof alsjeblieft niet wat jouw gedachten je allemaal proberen wijs te maken voor sombere kost op dit moment. Het is niet gegrond maar het komt door je ziekte.
Het valt me op dat meerderen hier vertellen dat ze hun opname niet als rustig hebben ervaren. Dat snap ik enigszins wel omdat je een heel dagprogramma hebt waar je aan deel dient te nemen (als je ertoe in staat bent). Maar ik voelde me veilig op de PAAZ omdat ik hulp had om me heen. Dat had ik thuis niet. En door dat gevoel van veiligheid kwam ik wel mentaal tot rust.
vrijdag 20 juni 2014 om 23:21
Lieve kanarie,
Ik herken heel veel van jou verhaal!
Vorig jaar voor het eerst opgenomen met een depressie met psychotische kenmerken ik was toen 12 weken zwanger van mij 2 kind
Verwacht niet teveel van opname het is echt om even tot rust te konen wel is het misschien een opening voor een goede therapie ik sta nu op de wachtlijst voor de linehan therapie. Mij relatie heeft het afgelopen jaar niet overleefd....
En toch als ik terug kijk gaat het nu redelijk de goede kant op en dat gaat voor jou ook komen maar een crisis opname is geen langdurige oplossing voor het probleem snap dat jij dat zo ziet dat dacht ik namelijk ook.....
Ik wens je heel veel sterkte en weet je bent niet alleen hierin je hebt hier zelf niet voor gekozen het overkomt je en ook voor jou word het allemaal wat draagbaarder
Ik weet niet hoe oud jou kids zijn maar vertelde mij dochter gewoon open eerlijk dat ik ziek was en wat dat inhield toen ik opgenomen werd snapte zei dat volkomen ik was immers ziek
Voel je niet schuldig maar denk vooral aan wat nu belangrijk voor jou is (en al helemaal niet tegenover je werkgever)
Dikke knuffel voor jou
Ik herken heel veel van jou verhaal!
Vorig jaar voor het eerst opgenomen met een depressie met psychotische kenmerken ik was toen 12 weken zwanger van mij 2 kind
Verwacht niet teveel van opname het is echt om even tot rust te konen wel is het misschien een opening voor een goede therapie ik sta nu op de wachtlijst voor de linehan therapie. Mij relatie heeft het afgelopen jaar niet overleefd....
En toch als ik terug kijk gaat het nu redelijk de goede kant op en dat gaat voor jou ook komen maar een crisis opname is geen langdurige oplossing voor het probleem snap dat jij dat zo ziet dat dacht ik namelijk ook.....
Ik wens je heel veel sterkte en weet je bent niet alleen hierin je hebt hier zelf niet voor gekozen het overkomt je en ook voor jou word het allemaal wat draagbaarder
Ik weet niet hoe oud jou kids zijn maar vertelde mij dochter gewoon open eerlijk dat ik ziek was en wat dat inhield toen ik opgenomen werd snapte zei dat volkomen ik was immers ziek
Voel je niet schuldig maar denk vooral aan wat nu belangrijk voor jou is (en al helemaal niet tegenover je werkgever)
Dikke knuffel voor jou
zaterdag 21 juni 2014 om 01:30
Scelta is een expertise centrum voor persoonlijkheids stoornissen. Zij zitten ook in den haag. Zij hebben deeltijd behandeling, dagbehandeling, opnames, ambulante behandeling en allerlei modules. Is dat niet wat voor jou?
Veel ggz instellingen hebben bor (bed op recept) en tor (telefoon op recept) regelingen. De bor houdt in dat je ten alle tijde kunt komen om op de opnameafdeling te slapen, gesprekken te hebben met de verpleegkundigen, weer in de structuur te komen, soms iets van een dagprogramma te volgen.. Meestal is het maximaal drie nachten/dagen aaneengesloten dat je daar kunt verblijven. Het is afhankelijk van de afspraken met de behandelaar hoe vaak in de maand je zoiets kunt gebruiken.
De tor houdt in dat je altijd kunt bellen voor een telefonisch gesprek met een verpleegkundige. Juist ook buiten kantoortijden en midden in de nacht. Deze regelingen worden veel gebruikt voor mensen met Borderline problematiek. Misschien is het iets voor jou? Voor veel cliënten geeft het al een veilig en vertrouwd gevoel om het achter de hand te hebben en altijd ergens terecht te kunnen.
Veel ggz instellingen hebben bor (bed op recept) en tor (telefoon op recept) regelingen. De bor houdt in dat je ten alle tijde kunt komen om op de opnameafdeling te slapen, gesprekken te hebben met de verpleegkundigen, weer in de structuur te komen, soms iets van een dagprogramma te volgen.. Meestal is het maximaal drie nachten/dagen aaneengesloten dat je daar kunt verblijven. Het is afhankelijk van de afspraken met de behandelaar hoe vaak in de maand je zoiets kunt gebruiken.
De tor houdt in dat je altijd kunt bellen voor een telefonisch gesprek met een verpleegkundige. Juist ook buiten kantoortijden en midden in de nacht. Deze regelingen worden veel gebruikt voor mensen met Borderline problematiek. Misschien is het iets voor jou? Voor veel cliënten geeft het al een veilig en vertrouwd gevoel om het achter de hand te hebben en altijd ergens terecht te kunnen.
