Te ondiep begraven kat?

Hallo allen,



Ik heb een nogal "rare" vraag. Situatie is als volgt:

Gisteren heb ik mijn kat genoodzaakt moeten laten inslapen, met talloze bijhorende traantjes. Ze was nog maar 5 jaar oud(/jong) en was van alle katten die ik ooit heb gehad veruit de liefste. Zelfs tijdens de douches stond ze op de rand van het bad om toch bij me te zijn.



Na de daad heb ik ze meegenomen naar huis omdat ik ze sowieso graag bij ons houd ipv mee te geven om als vuil te worden verwerkt. Helaas heb ik door een gebrek aan tijd en kennis mogelijk een fout gemaakt in het begraven ervan.



Omdat ik ze wou begraven terwijl de kinderen er even niet bij waren heb ik snel achter het tuinhuis een put gegraven. Ik heb haar op een lichte afwashanddoek gelegd, de zijkanten over haar heen gelegd (dus niet helemaal ingesloten) en ze zo in een kartonnen doosje van ongeveer 35x35 cm gelegd. De bovenflappen van de doos heb ik los over elkaar gelegd alvorens de aarde er terug op te gooien.



Nu begin ik te twijfelen of ik het wel goed heb aangepakt. Met name volgende vragen. Dus als iemand me advies kan geven of ik het misschien best weer opengraaf, verdiep en dan weer begraaf.



1) De gegraven put was vermoedelijk zo'n 40-50 cm diep, de doos was zo'n 20 cm hoog. Er lopen wel wat katten in de buurt, maar die blijven doorgaans uit mijn tuin en er ligt nog zo'n zwart zeil op de aarde (voor onder keien om onkruid tegen te houden). Bovenop dat zwart zeil ligt dan nog zo'n 10 cm boomschors. Ik vraag me uiteraard af of deze put wel diep genoeg is, maar vooral, wat zijn de risico's van een te ondiepe put? Dat andere katten het zouden opgraven is één, maar wat voor andere risico's zijn er? Sowieso moet ik nooit achter het tuinhuis komen en ik weet ook precies waar het is.



2) De grond is redelijk kleiachtig. Zoals ik het begrijp vertraagt dit de ontbinding aanzienlijk. Hoef ik me zorgen te maken en hoelang zou de ontbinding mogelijk duren (tot skeletfase)?



3) We zouden waarschijnlijk vanaf volgend jaar opnieuw een huis bouwen, dus ALS dat zo is wil dat zeggen dat we binnen 2 à 3 jaar verhuizen. Ik zou haar graag terug opgraven en meeverhuizen (zodat ze niet achterblijft en de volgende eigenaars geen hinder ondervinden). Zal er in die tijd van de kartonnen doos en de handdoek nog wat overblijven, denk je? En zou er van de kat nog meer dan een skelet overblijven als je rekening houdt met de kleiachtige grond?



Alvast bedankt voor jullie reacties!

Bedankt voor jullie reacties. Het was zo'n lief en tam poesje, ze was echt altijd bij me zodra ik in de tuin ging klussen. Als ik onkruid uitdeed, dan kwam ze altijd bij me liggen. Zodra ik ook maar een metertje opschoof, dan schoof ze ook op om weer bij me te liggen. Ik mis haar enorm en heb nog nooit zo'n verdriet gehad voor een huisdier.



Ik weet dat velen zullen denken "het is toch maar een beest", maar ik heb me echt enorm gehecht aan dat beestje. Ze had een echte persoonlijkheid (iets wat mijn andere kat serieus ontbreekt). Ik moest er dan ook tijdig kwaad op zijn omdat ze wel eens stout durfde zijn, maar de vele mooie momenten compenseerden dat meer dan voldoende. Het is raar om zeggen, maar ik zit echt met het gevoel alsof ik één van mijn kindjes ben verloren.



Ze heeft afgezien, wat het er niet makkelijker op maakt. De echte oorzaak blijft ook een raadsel, wat het nog erger maakt. Dat ik haar dan nog moet laten inslapen, dat wil toch niemand meemaken. Moeten beslissen dat haar leven eindigt, terwijl er misschien nog wel kans was. Maar ik wou niet egoïstisch zijn en haar nog verder laten afzien gewoon om voor mezelf het gevoel te geven dat ik nog heb geprobeerd. Uiteraard blijf ik met dat gevoel zitten, wat als ik toch in bloedtests enz had geïnvesteerd en ze uiteindelijk kon genezen worden?



Ik bezocht 2 dierenartsen, beiden had veronderstellingen van wat de oorzaak zou kunnen zijn. A) Zelfs na alle onderzoeken zouden ze nog niet weten wat er scheelde en zou ze blijven afzien tot ze vanzelf sterft of ik haar toch laat inslapen; Een bepaalde ziekte/aandoening waar ze wel wat aan kunnen doen, maar die sowieso terminaal is; C) Na de tests vinden ze iets maar is het al te laat om haar helemaal te genezen doordat ze al dagenlang niet at en bloedarmoede had; D) Ze vinden wat er scheelt en kunnen ze genezen.



Helaas was de kans van D bijna nihil. Maar zelfs al was er de kleinste kans, ik blijf me nu wel schuldig voelen en spijt hebben dat ik misschien toch niet meer probeerde. Ik hield echt van dat poesje en heb ondertussen al heel wat gehuild. Waarschijnlijk zal ik nooit meer een nieuwe houden, ik kan het verdriet niet meer aan. Ik hecht me er teveel aan en dan wordt dat voor altijd een breuk in m'n hart. Zelfs overleden katten uit m'n jeugd bezorgen me nog af en toe verdriet.



Ja, ik ben een gevoelig persoon als het gaat over relaties met mens en dier.





Maar omtrent haar begraving, ik denk toch dat ik haar zal laten rusten waar ze nu ligt. Er komen geen dieren in mijn tuin, los van sporadisch eens een kat van de buren. Cremeren is absoluut geen optie omdat ik tegen dat principe ben. Zelfs voor mensen ben ik daartegen. Geef mij maar een meer natuurlijke manier van vergaan in de natuur. Het gaat echt puur over het psychologische ervan, maar ik vind crematie als een soort van 'vernietigen', alsof ze dan echt niet meer bestaan of bestaan hebben. Raar om uit te leggen, maar zo denk ik erover en zo blijf ik erover denken.



Ik begrijp dat het wel akelig klinkt dat ik haar binnen een 3tal jaar opnieuw zou opgraven, maar in mijn jeugd heeft het voor mij ook een grote (positieve) impact gehad om mijn allereerste kat jaren later opnieuw op te graven en nog wat tandjes, kaakbeenderen en een stukje van haar schedel terug te vinden. Dit vond ik helemaal niet akelig omdat ik meteen wist dat dit deel was van m'n lieve poesje. M'n broer en ik hebben dit dan ook mooi bijgehouden. Dit betekent voor mij meer dan wat as. Het opnieuw zien van je gestorven huisdier, dat maakt de herinneringen opnieuw tastbaar.



Ik hou niet van het feit dat herinneringen als het ware op den duur wat vervagen en slijten. Het opnieuw zien en voelen van restanten, dat maakt het terug echt. Laat het me vergelijken met het opnieuw bezoeken van een huis waar je je jonge jaren had gespendeerd en sindsdien nooit terugzag. Dat deed ik ook met het huis van m'n grootouders. Jarenlang woonden ze in een bejaardentehuis, terwijl hun eigen huis te huur stond. Na hun overlijden werd beslist hun huis te verkopen en heb ik het snel nog even bezocht. Aangezien ik er elke schoolvakantie verbleef en er tussenin ook veel op bezoek ging had dan ook haast elk hoekje en kantje van het huis talloze herinneringen. Dat voelde "goed" voor mij. Een soort van nostalgie-moment met veel waarde.



Gebeurtenissen die in het verleden veel impact maakten plots opnieuw zien, voelen, ruiken of horen, dat maakt het allemaal plots weer echt, alsof je veel herinneringen terug kan herbeleven. Ik hou ervan om die herinneringen op te roepen, zeker als het gaat om een lief huisdiertje waar ik jarenlang zoveel van hield. Ik zal en wil haar nooit vergeten. Ik wil haar ook niet meer vervangen.



Het is pijnlijk niet te zeker te weten wat met haar is gebeurd waardoor ze zo begon af te takelen en uiteindelijk stierf. Echter zeggen beide dierenartsen dat ze waarschijnlijk kort voordien een wonde had opgelopen tijdens het vechten met een andere kat, waardoor ze iets in haar bloed heeft gekregen. Het was geen kat die ver van huis ging, ze bleef zowat altijd in de tuin of in huis. Ik herinner me goed dat ze een paar dagen voordat ze ziek werd in de tuin aan de achterdeur zat toen ik katten hoorde schreeuwen bij een kort gevecht. Toen ik ging kijken zag ik mijn kat met 2 wonden (nek en voorhoofd). Zoiets had ze nog nooit eerder meegemaakt en m'n kat vocht nooit met andere katten, ze vermeed ze wijselijk, maar soms zou een kat eens langskomen en haar proberen te klauwen. Dit is volgens mij wat deze keer is gebeurd, en komt het erop neer dat die kat mijn kat in haar eigen thuis heeft 'vermoord'.



Veel katten lopen ver weg van huis en komen amper iets tegen. Mijn lieve poes bleef loyaal bij ons huis en werd toch slachtoffer. Dit had ze niet verdiend. Zo'n lieve poes die op zo'n jonge leeftijd zoiets moest meemaken. Ik moet alweer huilen.



Ik heb gefaald. Ik heb haar niet kunnen beschermen. Had ik haar op dat moment maar in huis gelaten. Had ik maar eerder opgemerkt dat er wat scheelde en meteen naar de dierenarts geweest. Had ik maar meer geprobeerd om haar te helpen genezen. Ik had haar vast kunnen helpen overleven. Ik heb echt gefaald.



Gisteren om 11u30 had ik de afspraak met de dierenarts. Ik moest echter nog een halfuur op hem wachten (opgeroepen) en een halfuur lang heb ik haar nog goed vastgehouden, geknuffeld en tegen haar verteld. Een halfuur lang heeft ze nog gespind en me af en toe aangekeken alsof ze wist wat er haar te wachten stond. Toen ik haar op de verzorgtafel zette keek ze me bang aan en miauwde lichtjes, alsof ze huilde: “papa, help me, laat me niet alleen"



Sorry dat ik zo meelijwekkend klink, maar ik heb het er echt moeilijk mee.

Als slot nog even een fotootje van m'n lieveke. Dit was een uurtje voordat ze overleedt. Zie haar trieste blik. Ik zal je zo missen!



[img]https://www.dropbox.com/s/s4qgoyrt8wtk7d6/IMG_0903.JPG[/img]