Psyche
alle pijlers
niet gelukkig
zondag 22 juni 2014 om 02:21
Ik weet niet goed waar te beginnen. Ik heb een erg gevoel van minderwaardigheid. Ik denk altijd dat mensen mij niet er bij willen hebben, liever niet met mij omgaan. Als ik hier nuchter naar kijk dan is dit niet zo. Maar het gevoel heb ik altijd en gaat ook niet weg. Verdef mis ik een familie. Vorig jaar ben ik naar een jaar in verwachting geraakt maar dit is helaas een miskraam geworden. Ik merk dat ik het moeilijk vind om vrienden te horen praten over hun familie of hun kinderen. De laatste tijd merk ik dat ik mensen hierdoor ontloop. Ik word elke keer verdrietig door hun verhalen. Ook trek ik mij zelf steeds verder terug. Als ik bij mensen ben zeg ik niet veel, meng me niet meer in gesprekken. Ik krijg steeds erger het gevoel niets te betekenen voor mensen. Dingen die ik eerst leuk vond vind ik nu niet altijd meer leuk. Ik heb al 12 jaar een relatie. Maar ook hier heb ik het idee dat hij niet zo met mij bezig is. Ik weet niet zo goed hoe ik van deze gevoelens af kan komen. Heeft iemand hier ervaring mee?
zondag 22 juni 2014 om 07:06
Als je rationeel weet dat je weet dat er mensen wel om je geven maar je voelt het tegenovergestelde dan gaat er waarschijnlijk helemaal iets mis met de chemie in je lichaam.
Het klinkt alsof je een flinke depressie hebt. Je lichaam geeft je een bepaald gevoel en dat is zo heftig dat je je denkwijze er op aanpast. Niet omdat je dat wil maar omdat het gevoel te zwaar is.
Je miskraam heeft er niet beter opgemaakt dus als ik jou was zou ik even met je arts gaan praten. Je lijdt nu en dat is echt niet nodig.
Therapie ondersteund met tijdelijk wat anti depressiva kan bijvoorbeeld een heel verschil maken maar je arts kan je hier veel beter in begeleiden. Schaam je niet hoor want je gedachten en gevoel zijn helemaal niet raar maar heel moeilijk om in je eentje op te lossen.
Ik heb zelf ernstige depressies gehad en mijn leuke leven voelt dan ineens heel ellendig en ik isoleer me dan ook helemaal, heb nergens zin in en denk dat niemand van me houdt. Heel vreemd proces. Dus kom op meis, even een afspraak maken met je arts want dit is afschuwelijk voor je.
Het klinkt alsof je een flinke depressie hebt. Je lichaam geeft je een bepaald gevoel en dat is zo heftig dat je je denkwijze er op aanpast. Niet omdat je dat wil maar omdat het gevoel te zwaar is.
Je miskraam heeft er niet beter opgemaakt dus als ik jou was zou ik even met je arts gaan praten. Je lijdt nu en dat is echt niet nodig.
Therapie ondersteund met tijdelijk wat anti depressiva kan bijvoorbeeld een heel verschil maken maar je arts kan je hier veel beter in begeleiden. Schaam je niet hoor want je gedachten en gevoel zijn helemaal niet raar maar heel moeilijk om in je eentje op te lossen.
Ik heb zelf ernstige depressies gehad en mijn leuke leven voelt dan ineens heel ellendig en ik isoleer me dan ook helemaal, heb nergens zin in en denk dat niemand van me houdt. Heel vreemd proces. Dus kom op meis, even een afspraak maken met je arts want dit is afschuwelijk voor je.
zondag 22 juni 2014 om 10:13
zondag 22 juni 2014 om 11:49
Bedankt voor de reacties.
Ik heb niet het idee dat mijn lichaam gefaald heeft. Ik denk niet dat het dat is. Waar ik vooral erg mee zit is dat als de zwangerschap goed was gegaan, dat ik dan zelf weer een gezin en familie had gehad. Nu heb ik geen familie/gezin en dat valt me heel zwaar.
Ik heb al heel vaak met man gepraat over hoe ik mij voel. Ik voel mij vaak niet begrepen. Soms denk ik weleens dat ik zo down ben omdat de relatie niet goed is. Maar van de andere kant, veel mensen zullen dit gevoel misschien hebben na 12 jaar.
Ik heb ook weleens geprobeerd met andere mensen te praten over hoe ik me voel. Maar ook daarin merk ik dat mensen niet weten hoe te reageren en het niet begrijpen.
Prof hulp heb ik al vaak gehad. (voordat ik de miskraam kreeg) maar omdat ik het al zo vaak heb gehad en mij nu toch niet goed voel heb ik het idee dat dit niet goed helpt.
Mijn idee is/was om dan maar zoveel mogelijk leuke dingen te doen om er toch iets van te maken. Maar ik merk dat het gevoel gewoon niet weggaat.
Ik heb niet het idee dat mijn lichaam gefaald heeft. Ik denk niet dat het dat is. Waar ik vooral erg mee zit is dat als de zwangerschap goed was gegaan, dat ik dan zelf weer een gezin en familie had gehad. Nu heb ik geen familie/gezin en dat valt me heel zwaar.
Ik heb al heel vaak met man gepraat over hoe ik mij voel. Ik voel mij vaak niet begrepen. Soms denk ik weleens dat ik zo down ben omdat de relatie niet goed is. Maar van de andere kant, veel mensen zullen dit gevoel misschien hebben na 12 jaar.
Ik heb ook weleens geprobeerd met andere mensen te praten over hoe ik me voel. Maar ook daarin merk ik dat mensen niet weten hoe te reageren en het niet begrijpen.
Prof hulp heb ik al vaak gehad. (voordat ik de miskraam kreeg) maar omdat ik het al zo vaak heb gehad en mij nu toch niet goed voel heb ik het idee dat dit niet goed helpt.
Mijn idee is/was om dan maar zoveel mogelijk leuke dingen te doen om er toch iets van te maken. Maar ik merk dat het gevoel gewoon niet weggaat.
