Psyche
alle pijlers
Manische ex.
zondag 22 juni 2014 om 17:53
In eerste wil ik even mijn verhaal kwijt, de afgelopen periode (weken) was voor mij een emotionele achtbaan.
Het begon een jaar geleden. Ik heb mijn ex ontmoet in therapie. Ik was depressief en hij was daar ook .. ik ben eigenlijk nooit echt meisje geweest die 'opzoek' was naar een vriend. Ik ben een eeuwige dromer 'de ware' zou ooit wel eens voorbij komen. De verliefdheid overkwam mij en iets waar ik van dacht nooit een toekomst mee te hebben werd van 'gewoon leuk' naar iets serieus.
Nu een jaar later. Mijn vriend werd manisch, we hadden de laatste tijd al veel ruzie maar door een stomme ruzie brak de bom (blijkbaar). Hij trapte mij zijn flat uit, alles was over opeens ..
Ik had al vermoedens dat hij manisch werd (hij is bipolair en ik weet dat hij ooit eerder manisch is geweest). Hij wou totaal geen contact meer met mij, wel kreeg ik om de zoveel dagen heel veel gevloek naar mijn hoofd (dat ik een duivel was, slecht, stom, dom, niets waard etc). Afgelopen vrijdag belde hij mij, hij is opgenomen en hij vroeg of ik langs kwam. Ik met mijn naïeve hoofd dacht dat hij mij misschien ook wel miste. Onze relatie was heel intens we hadden toekomst plannen het was (voor mijn gevoel) niet zomaar iets. We hadden een romantisch weekend samen gepland .. hij belde me de ochtend voor de ruzie op hoeveel hij van mij hield.
En daar ging ik dan dit weekend naar een gesloten afdeling van de GGZ. Hij was nog steeds manisch, dacht dat als hij volgende week vrij komt ze medicatie wel weer weg kon laten en veder 'god' kon zijn (hij denkt dat hij god is of een spirituele leider en dat hij de wereld beter kan maken). Hij zag dit als een 'laatste afscheid' (in zijn ogen heb ik alles verpest) Hij zoende me, knuffelde en ik tja .. was verward.
Nog steeds.
Mensen zeggen dat ik moet door gaan met mijn leven, maar voor mij voelt het alsof er zoveel onbeantwoorde vragen zijn. Meent hij wat hij zegt (of is dat omdat hij manisch is)? Komt het ooit nog goed als hij weer 'beter' is? Hoe kan hij alles 'vergeten' zijn?
Ik voel me depressiever dan ooit en ben bang hier nooit meer uit te komen het lijkt wel een soort van nachtmerrie. Ik mis hem elke dag, hou mezelf voor de gek dat hij misschien wel weer naar me terug komt en weet gewoon niet meer hoe ik de draad moet oppakken hij was eigenlijk één van de enige mensen die ik (nog) had (triest maar waar).
Het begon een jaar geleden. Ik heb mijn ex ontmoet in therapie. Ik was depressief en hij was daar ook .. ik ben eigenlijk nooit echt meisje geweest die 'opzoek' was naar een vriend. Ik ben een eeuwige dromer 'de ware' zou ooit wel eens voorbij komen. De verliefdheid overkwam mij en iets waar ik van dacht nooit een toekomst mee te hebben werd van 'gewoon leuk' naar iets serieus.
Nu een jaar later. Mijn vriend werd manisch, we hadden de laatste tijd al veel ruzie maar door een stomme ruzie brak de bom (blijkbaar). Hij trapte mij zijn flat uit, alles was over opeens ..
Ik had al vermoedens dat hij manisch werd (hij is bipolair en ik weet dat hij ooit eerder manisch is geweest). Hij wou totaal geen contact meer met mij, wel kreeg ik om de zoveel dagen heel veel gevloek naar mijn hoofd (dat ik een duivel was, slecht, stom, dom, niets waard etc). Afgelopen vrijdag belde hij mij, hij is opgenomen en hij vroeg of ik langs kwam. Ik met mijn naïeve hoofd dacht dat hij mij misschien ook wel miste. Onze relatie was heel intens we hadden toekomst plannen het was (voor mijn gevoel) niet zomaar iets. We hadden een romantisch weekend samen gepland .. hij belde me de ochtend voor de ruzie op hoeveel hij van mij hield.
En daar ging ik dan dit weekend naar een gesloten afdeling van de GGZ. Hij was nog steeds manisch, dacht dat als hij volgende week vrij komt ze medicatie wel weer weg kon laten en veder 'god' kon zijn (hij denkt dat hij god is of een spirituele leider en dat hij de wereld beter kan maken). Hij zag dit als een 'laatste afscheid' (in zijn ogen heb ik alles verpest) Hij zoende me, knuffelde en ik tja .. was verward.
Nog steeds.
Mensen zeggen dat ik moet door gaan met mijn leven, maar voor mij voelt het alsof er zoveel onbeantwoorde vragen zijn. Meent hij wat hij zegt (of is dat omdat hij manisch is)? Komt het ooit nog goed als hij weer 'beter' is? Hoe kan hij alles 'vergeten' zijn?
Ik voel me depressiever dan ooit en ben bang hier nooit meer uit te komen het lijkt wel een soort van nachtmerrie. Ik mis hem elke dag, hou mezelf voor de gek dat hij misschien wel weer naar me terug komt en weet gewoon niet meer hoe ik de draad moet oppakken hij was eigenlijk één van de enige mensen die ik (nog) had (triest maar waar).
zondag 22 juni 2014 om 18:24
quote:vlindertje. schreef op 22 juni 2014 @ 17:53:
hij was eigenlijk één van de enige mensen die ik (nog) had (triest maar waar).
Er zijn 6 miljard mensen, zoek hulp en sta open voor de wereld. Maak hem niet de god in jouw leven die hij zelf denk te zijn in zijn waan.
Liefdesverdriet is zwaar, toch raad ik je aan hem los te laten en jezelf te omarmen! Er is zoveel leuks op de wereld, blijf niet hangen aan iemand die zo labiel is.
Sterkte ermee!
hij was eigenlijk één van de enige mensen die ik (nog) had (triest maar waar).
Er zijn 6 miljard mensen, zoek hulp en sta open voor de wereld. Maak hem niet de god in jouw leven die hij zelf denk te zijn in zijn waan.
Liefdesverdriet is zwaar, toch raad ik je aan hem los te laten en jezelf te omarmen! Er is zoveel leuks op de wereld, blijf niet hangen aan iemand die zo labiel is.
Sterkte ermee!
Leiolepis ngovantrii: mannetjes zijn ook niet nodig omdat de dames zichzelf klonen!
zondag 22 juni 2014 om 18:27
zondag 22 juni 2014 om 18:49
Ik snap je wel hoor, je denkt natuurlijk dat deze relatie best een kans van slagen zou hebben als je vriend niet bipolair was. Maar ja, hij is nou eenmaal bipolair, en jij bent zeer gevoelig voor depressies. Niet echt een match made in heaven. Hoe het ook is: je vriend weet je verschrikkelijk te kwetsen in zijn manische perioden, en hij doet er ook alles aan om dat te bewerkstelligen. Terwijl hij net zo goed 'door zou kunnen draaien' in zijn liefde voor jou, maar dat doet hij dus niet.
Weet je, hoe gek iemand ook is, uiteindelijk ben jij degene die de grenzen bepaalt in hoe er met je omgegaan mag worden. En als de gedragingen van iemand je meer dan ooit depressief maken lijkt me die grens ruimschoots bereikt.
Weet je, hoe gek iemand ook is, uiteindelijk ben jij degene die de grenzen bepaalt in hoe er met je omgegaan mag worden. En als de gedragingen van iemand je meer dan ooit depressief maken lijkt me die grens ruimschoots bereikt.
zondag 22 juni 2014 om 19:01
quote:Conundrum schreef op 22 juni 2014 @ 18:22:
En de peuten hebben nooit gezegd dat het niet wijs is om met medeclienten een relatie of vriendschap te beginnen ?
Dit was ook mijn gedachte. In jouw situatie is dat gewoon riskant, ik begrijp niet dat dat in therapie niet afgeraden is.
Als hij op een gesloten afdeling is en denkt dat hij god is, dan is hij psychisch behoorlijk ziek. Met zo iemand moet je geen relatie aangaan.
Ik wens je veel sterkte en hoop dat je toch een of twee mensen in je omgeving hebt bij wie je terecht kan.
En de peuten hebben nooit gezegd dat het niet wijs is om met medeclienten een relatie of vriendschap te beginnen ?
Dit was ook mijn gedachte. In jouw situatie is dat gewoon riskant, ik begrijp niet dat dat in therapie niet afgeraden is.
Als hij op een gesloten afdeling is en denkt dat hij god is, dan is hij psychisch behoorlijk ziek. Met zo iemand moet je geen relatie aangaan.
Ik wens je veel sterkte en hoop dat je toch een of twee mensen in je omgeving hebt bij wie je terecht kan.
Ga in therapie!
zondag 22 juni 2014 om 19:46
Bedankt allemaal voor de reacties!
@Connundrum en dubiootje: Natuurlijk hebben de therapeuten er destijds wel iets van gezegd en in eerste instantie vond ik ook het maar raar. Wie ontmoet haar vriend nou in therapie? Maar het is gebeurt, we waren verliefd en het is gewoon zo gelopen. Misschien had het ook wel nooit een kans van slagen .. maar ik hield/hou wel echt heel van hem.
Alle andere. Ja ik hoop echt dat het mij lukt om mijn leven op te pakken, bedankt voor de adviezen! Het is mijn eerste keer echte liefdesverdriet en dan ook nog op deze rare manier is heel pijnlijk.
@Connundrum en dubiootje: Natuurlijk hebben de therapeuten er destijds wel iets van gezegd en in eerste instantie vond ik ook het maar raar. Wie ontmoet haar vriend nou in therapie? Maar het is gebeurt, we waren verliefd en het is gewoon zo gelopen. Misschien had het ook wel nooit een kans van slagen .. maar ik hield/hou wel echt heel van hem.
Alle andere. Ja ik hoop echt dat het mij lukt om mijn leven op te pakken, bedankt voor de adviezen! Het is mijn eerste keer echte liefdesverdriet en dan ook nog op deze rare manier is heel pijnlijk.
zondag 22 juni 2014 om 20:31
Er zijn verscheidene redenen waarom dat gezegd wordt:
de contacten die je aangaat in een therapie zijn niet normaal. En daarmee bedoel ik te zeggen: het heeft niet het normale verloop als een vriendschap, je zit in een soort snelkookpan met zijn allen, je deelt dingen, wordt erg snel intiem.
Die intimiteit en/vriendschap kan er ook voor zorgen dat je bepaalde oefensituaties uit de weg gaat.
En verliefd zijn in therapie staat jouw eigen groeiproces in de weg. Verliefdheid geeft fijne gevoelens dus sta je minder in contact met de reden waarom je in therapie zit. Een vlucht wellicht zelfs.
Dat je verliefd kan worden op iemand snap ik, maar wat je ermee doet is een keuze.
En je eerste liefdesverdriet is ontzettend rot. Dat heeft gewoon tijd nodig. Of je antwoorden krijgt op jouw vragen, denk het niet. Je hebt ook geen antwoorden nodig om een grens te trekken en te zeggen tegen jezelf : dit is niet goed voor me, ondanks dat ik van hem hou. Ik wil me beter voelen en hij is niet de persoon, waarmee of waardoor ik dat kan realiseren.
de contacten die je aangaat in een therapie zijn niet normaal. En daarmee bedoel ik te zeggen: het heeft niet het normale verloop als een vriendschap, je zit in een soort snelkookpan met zijn allen, je deelt dingen, wordt erg snel intiem.
Die intimiteit en/vriendschap kan er ook voor zorgen dat je bepaalde oefensituaties uit de weg gaat.
En verliefd zijn in therapie staat jouw eigen groeiproces in de weg. Verliefdheid geeft fijne gevoelens dus sta je minder in contact met de reden waarom je in therapie zit. Een vlucht wellicht zelfs.
Dat je verliefd kan worden op iemand snap ik, maar wat je ermee doet is een keuze.
En je eerste liefdesverdriet is ontzettend rot. Dat heeft gewoon tijd nodig. Of je antwoorden krijgt op jouw vragen, denk het niet. Je hebt ook geen antwoorden nodig om een grens te trekken en te zeggen tegen jezelf : dit is niet goed voor me, ondanks dat ik van hem hou. Ik wil me beter voelen en hij is niet de persoon, waarmee of waardoor ik dat kan realiseren.
vrijdag 27 juni 2014 om 10:45
Hoi Vlindertje,
Logsich dat je nu liefdesverdriet hebt, maar ik geef de anderen gelijk dat je nu op jezelf moet focussen. Op beter worden en een leven voor jezelf opbouwen. Een prille relatie zou dit sowieso moeilijker maken, laat staan met iemand die zo in een crisis zit.
Ik ken de situatie waar je vriend in zit, ben zelf bipolair. Toen ik dusdanig 'gek' was en in gesloten opname zat (bij mij is dat gelukkig maar 1 x gebeurd), had mijn vriend het ook ontzettend moeilijk. Ik herken wat jij zegt: "wat meent ie nou?". Met die vragen zat hij ook. Alleen: hij was niet depressief en wij kenden elkaar al een jaar. Toch vind ik het nog steeds een wonder dat hij toen bij me gebleven is. Volgens mij moet je dit echt niet willen in een prille relatie, waarbij je nb ook nodig aan jezelf moet werken ivm je depressie.
Veel sterkte, want het is natuurlijk wel heel erg verdrietig dat het zo moet lopen.
Logsich dat je nu liefdesverdriet hebt, maar ik geef de anderen gelijk dat je nu op jezelf moet focussen. Op beter worden en een leven voor jezelf opbouwen. Een prille relatie zou dit sowieso moeilijker maken, laat staan met iemand die zo in een crisis zit.
Ik ken de situatie waar je vriend in zit, ben zelf bipolair. Toen ik dusdanig 'gek' was en in gesloten opname zat (bij mij is dat gelukkig maar 1 x gebeurd), had mijn vriend het ook ontzettend moeilijk. Ik herken wat jij zegt: "wat meent ie nou?". Met die vragen zat hij ook. Alleen: hij was niet depressief en wij kenden elkaar al een jaar. Toch vind ik het nog steeds een wonder dat hij toen bij me gebleven is. Volgens mij moet je dit echt niet willen in een prille relatie, waarbij je nb ook nodig aan jezelf moet werken ivm je depressie.
Veel sterkte, want het is natuurlijk wel heel erg verdrietig dat het zo moet lopen.
