Psyche
alle pijlers
Hulp zoeken?
dinsdag 24 juni 2014 om 00:15
De laatste tijd voel ik me totaal niet mezelf en twijfel al een tijd of ik Hulp moet gaan zoeken
ik ben een moeder van 3 kinderen en na de geboorte van mijn kinderen ben ik me steeds minder fijn gaan voelen. Ik vergelijk mezelf constant met anderen, voel me rot als ik zie hoe close sommige mensen met elkaar zijn en dat terwijl ik leuke zussen en een paar leuke vriendinnen en vrienden heb waar ik regelmatig wat mee onderneem. Voel me vaak niet belangrijk en heb regelmatig het gevoel er niet bij te horen. Voel me vaak alleen.
Er zijn regelmatig nieuwe mensen die contact zoeken (school van de kinderen) maar toch houd ik het contact dan weer af?!
Ook heb ik het gevoel dingen te moeten met mijn kinderen dat ik met andere moeders moet afspreken zodat mijn kinderen vriendjes kunnen maken. Dingen met ze moet ondernemen elke dag. Terwijl ik hier erg tegen op zie, speeltuinen met veel kinderen en andere moeders als ik er al aan denk voel ik gewoon paniek opkomen
Ben bang dat mijn kinderen geen vriendjes krijgen en gepest gaan worden. Bang dat ze niet meekomen en zich ongelukkig gaan voelen. Denk meestal heel negatief.
Vaak word ik al wakker met een rot gevoel. Ik kan enorm piekeren over dingen die ik tegen mensen zeg. Twijfel dan zo of het niet raar was wat ik heb gezegd of ik niks verkeerds heb gezegd en voel me dan echt zo down.
Ik werk sinds de geboorte van mijn kinderen niet meer maar het idee dat ik dit straks weer moet gaan doen maakt me al bang. Bang dat ik het niet kan, fouten ga maken
Ben erg onzeker en altijd bang dat anderen iets van mij of mijn kinderen vinden.
Denk vaak aan problemen die nog kunnen gaan komen qua opvoeding, school, vriendjes en denk dan dat het me vast niet gaat lukken om dit op te lossen.
Ik maak me druk om het minste of geringste. Voel me vaak erg opgejaagd van binnen, soms krijg ik hartkloppingen en een 'brok' in mijn keel.
Ben al maanden aan het twijfelen om hulp te zoeken omdat ik me echt afvraag wat is er met mij? Maar na een paar goede dagen heb ik het gevoel de wereld weer aan te kunnen
Sorry voor mijn warrige verhaal maar ik heb zomaar even alles eruit gegooid en dat lucht al best op
ik ben een moeder van 3 kinderen en na de geboorte van mijn kinderen ben ik me steeds minder fijn gaan voelen. Ik vergelijk mezelf constant met anderen, voel me rot als ik zie hoe close sommige mensen met elkaar zijn en dat terwijl ik leuke zussen en een paar leuke vriendinnen en vrienden heb waar ik regelmatig wat mee onderneem. Voel me vaak niet belangrijk en heb regelmatig het gevoel er niet bij te horen. Voel me vaak alleen.
Er zijn regelmatig nieuwe mensen die contact zoeken (school van de kinderen) maar toch houd ik het contact dan weer af?!
Ook heb ik het gevoel dingen te moeten met mijn kinderen dat ik met andere moeders moet afspreken zodat mijn kinderen vriendjes kunnen maken. Dingen met ze moet ondernemen elke dag. Terwijl ik hier erg tegen op zie, speeltuinen met veel kinderen en andere moeders als ik er al aan denk voel ik gewoon paniek opkomen
Ben bang dat mijn kinderen geen vriendjes krijgen en gepest gaan worden. Bang dat ze niet meekomen en zich ongelukkig gaan voelen. Denk meestal heel negatief.
Vaak word ik al wakker met een rot gevoel. Ik kan enorm piekeren over dingen die ik tegen mensen zeg. Twijfel dan zo of het niet raar was wat ik heb gezegd of ik niks verkeerds heb gezegd en voel me dan echt zo down.
Ik werk sinds de geboorte van mijn kinderen niet meer maar het idee dat ik dit straks weer moet gaan doen maakt me al bang. Bang dat ik het niet kan, fouten ga maken
Ben erg onzeker en altijd bang dat anderen iets van mij of mijn kinderen vinden.
Denk vaak aan problemen die nog kunnen gaan komen qua opvoeding, school, vriendjes en denk dan dat het me vast niet gaat lukken om dit op te lossen.
Ik maak me druk om het minste of geringste. Voel me vaak erg opgejaagd van binnen, soms krijg ik hartkloppingen en een 'brok' in mijn keel.
Ben al maanden aan het twijfelen om hulp te zoeken omdat ik me echt afvraag wat is er met mij? Maar na een paar goede dagen heb ik het gevoel de wereld weer aan te kunnen
Sorry voor mijn warrige verhaal maar ik heb zomaar even alles eruit gegooid en dat lucht al best op
dinsdag 24 juni 2014 om 01:08
Volgens mij is het goed om hulp te zoeken. Het klinkt nu als een lastig maar niet overkomelijk probleem. Je wil het graag heel goed doen, maar loopt daarin vast.
Ik denk dat het doorbreken van je negatieve gedachten moeilijker wordt naarmate je langer wacht met hulp.
Je hebt veel te winnen. Een fijner gevoel over jezelf wat ook een positieve invloed heeft op je kinderen.Weer wat kunnen relativeren waardoor je meer ontspannen naar je eigen leven en dat van je kinderen kunt kijken.
Ik denk dat het doorbreken van je negatieve gedachten moeilijker wordt naarmate je langer wacht met hulp.
Je hebt veel te winnen. Een fijner gevoel over jezelf wat ook een positieve invloed heeft op je kinderen.Weer wat kunnen relativeren waardoor je meer ontspannen naar je eigen leven en dat van je kinderen kunt kijken.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
dinsdag 24 juni 2014 om 04:27
Wat vervelend dat je je zo slecht voelt. Wat jij vertelt is (meer dan) genoeg om hulp te zoeken, hoor. Ik zou het gewoon doen. Op deze manier is je leven ook heel zwaar en het lijkt mij erg vermoeiend voor jezelf.
Ik vind het juist heel verstandig van je dat je er voor open staat als je merkt dat het niet goed meer gaat om er iets aan te doen.
Ik vind het juist heel verstandig van je dat je er voor open staat als je merkt dat het niet goed meer gaat om er iets aan te doen.
