Wanneer opname?

-

Hoi Kanarie, hoe gaat het nu met je?

Sterkte morgen met je werkgever. Zoals iemand anders eerder ook al zei, laat je man (ook) het woord doen.



Je doet het goed hoor. Allerlei dingen zijn nu al in beweging voor je. Ik vind dat echt heel knap van je.

Dat suffe van de Seroquel wordt wel beter. Ik dank echt God op mijn blote knieën voor dat spul. Het wordt trouwens wel pas wat beter als het met jou wat beter begint te gaan, een depressie trekt sowieso al het leven uit je.

Ik zit op 100 mg nu, alleen 's avonds. Maar het is per geval heel persoonlijk wat een werkzame dosis is. Naast Seroquel slik ik nog een AD. Deze combi geeft mij de minste bijwerkingen en werkt het beste op mijn symptomen.



Je moet dit met je psychiater bespreken, die kan je medicatie of dosis aanpassen zodat het wel voor je werkt.

Hoi Kanarie,



Wat rot dat je je zo slecht voelt. Fijn dat de seroquel gaat werken en je wat rust geeft.

Ik ben zelf wel opgenomen afgelopen oktober (2mnd) vanwege een postnatale depressie. 6 weken na de bevalling was ik onder behandeling bij de crisisdienst. Hier ben ik via de vk terecht gekomen, de huisarts heeft de situatie onderschat, ook omdat je het niet zeg aan de buitenkant. Ik ben dus begeleid door de crisisdienst, door gesprekken met de spv'er en de psychiater. Oxazepam, zyprexa (voor het slapen, want dat ging bijna niet) en lexapro. Ook kreeg ik IHT (intensive home treatment), dan kwam er naast de wekelijkse gesprekken bij de crisisdienst een spv'er aan huis. Op een gegeven moment ging het beter om daarna een stuk erger te worden, ik werd ook heel angstig, paniekaanvallen en de zorg voor m'n dochter lukte haast niet meer. M'n man durfde me op een gegeven moment niet meer alleen te laten op de dagen dat ik voor haar zorgde (ze ging toen al 2 dgn naar de opvang). Omdat het helemaal niet meer ging en ik steeds meer bezig ging met de dood (niet dat ik dat wilde hoor) hebben we besloten voor een opname. Dat kon op een speciale unit waar je met je baby opgenomen kon worden. Ik vond het heel erg in het begin. Ik voelde me zo slecht, na een paar verschillende kalmeringstabletten vonden we eindelijk de goede. Ik kreeg snel andere antidepressiva en toen werd ik hypomaan en is die medicatie gestopt. Toen zijn ze er achter gekomen dat ik een bipolaire stoornis heb type 2 (niet manisch), daarna kreeg ik lithium en na een aantal weken knapte ik heel goed op. Ik volgde daar verschillende therapien en het was 'fijn' om te weten dat je niet alleen staat in zo'n situatie. Uiteindelijk kreeg ik nog een dipje en ben ik gestart met andere antidepressiva: sertraline. Tijdens mijn opname heb ik de kalmeringstabletten en zyprexa kunnen afbouwen en na 2 maanden mocht ik met ontslag. Nu gaat het weer helemaal goed met mij. Ik ben nog bij Altrecht Bipolair om me vooral in de gaten te houden, ook wbt medicatie (nu alleen nog lithium en sertraline) en gesprekken met de spv'er. We hebben een terugvalpreventie-plan gemaakt. Ook bij een eventuele volgende zwangerschap moeten we een plan maken om recidief te voorkomen. Wrs mag ik na de zomer stoppen met de ad en de lithium ongeveer vanaf okt/nov.



Voor mij is de opname heel zinvol geweest, het was zeker niet makkelijk. Maar nu weet ik iig ook wat er aan de hand is. En zit ik nu op de juiste plek.



Heel veel sterkte voor jou! Ik hoop de exfexor snel gaat werken!

-

Scelta staat erg goed aangeschreven en boekt goede resultaten. Op mijn werk (ggz instelling) verwijzen we ook veel cliënten naar scelta of cliënten zijn daar in behandeling geweest en komen bij ons voor vervolgbehandeling. Fijn om te lezen dat je daar bent aangemeld!

Goed dat je met je psychiater gaat overleggen of er iets is voor de tussentijd! Je klinkt al iets positiever vind ik. Fijn dat je hier kunt bespreken hoe het met je gaat en ervaringen kunt uitwisselen.

Sterkte!

Dat is fijn om te horen dat je je bij vlagen al iets beter voelt. Het duurt ongeveer een week of zes voordat je echt kan zeggen of je medicatie je symptomen voldoende verlicht. Nog even afwachten en ik hoop dat je niet hoeft te switchen.

Ik heb ook een aantal maal een 'instorting' en depressie meegemaakt. Ik herken daarin achteraf verschillende fases. Misschien kun je daar iets mee.



In de eerste plaats de fase dat je nog uit alle macht probeert om overeind te blijven. Op je werk het nog op tijdelijke ziekmeldingen houden, tegen beter weten in hopen dat het beter gaat en elke kleine opleving aanpakken als bewijs daarvoor. Inderdaad je zelf op die momenten een aansteller vinden. Ook hopen/denken dat je nog geen medicatie nodig hebt. Ik kon ook altijd coherent formuleren en had ook veel ziekte-kennis en paste alle regels uit de boekjes toe dus hulpverleners hadden de indruk dat ik het goed in de hand had.



Uiteindelijk is die fase niet vol te houden en stort je in en moet je echt 'de stekker uit je normale leven trekken'. Ik vond het heel zwaar om dat te melden op het werk en je krijgt ook te maken met arbo artsen etc. In deze fase heb ik ook dicht tegen opname aangezeten omdat ik niet sliep en niet meer alleen kon zijn. Gelukkig heb ik in die periode een paar weken bij familie kunnen doorbrengen. Ik hoefde daar niets maar had wel een ritme met opstaan en maaltijden. Ik heb veel gerust, ook overdag (slapen ging nog nauwelijks), ook stukken gefietst om mijn lijf moe te maken omdat ik daarna iets meer ontspanning kreeg. In deze fase startte ik ook medicatie op en gebruikte oxazepam. Bij mij ging het slapen in deze weken langzaam aan iets beter, van helemaal niet naar weer een paar uur. Ik heb deze fase zelf ervaren als een hele zware ziekte waarbij ik ook lichamelijk helemaal ontregeld was, als een soort hele hele zware griep. Voor mij hielp het om het zo te zien, als een ziekte waar ik niets aan kon doen, wat ik niet expres deed en waar ik me niet schuldig over hoefde te voelen (want ik had natuurlijk ook depressieve symptomen van schuld, mezelf betichten van aanstellerij en eindeloos malen waar het nu van kwam en wat de oorzaak was).



Na twee tot drie weken in de beschermde omgeving van familie kon ik dan weer naar huis en wilde dat ook. Daar heb ik nog weken een heel erg rustig schema gehad met heel erg veel rusten op de bank en hooguit 1 tot 2 activiteiten op een dag (boodschappen of zwemmen of iemand die een kopje koffie kwam drinken). In deze fase bezocht ik eens in de twee weken een psychiater maar wilde de huisarts me ook twee keer per week zien als een soort extra ondersteuning.



Van daaruit is de weg altijd weer omhoog gegaan, stapje voor stapje. Mijn ervaring is dat je de tweede en derde fase moet doorstaan door te verdragen en af te wachten en als het ware te schuilen. Dat is vreselijk zwaar en de tijd tikt langzaam. Het is belangrijk om zo goed mogelijke omstandigheden te creeeren met hulp van anderen. Als je dat op geen enkele manier kunt organiseren is opname een optie maar mij is wel verteld dat ik daar niet perse beter van zou worden. Ik ben blij dat ik het met hulp in mijn eigen kring heb doorstaan.



Ik heb me later overigens wel verdiept in prive klinieken waar je ook een paar weken kunt verblijven. In Limburg zit zo'n oord en Solutions biedt ook zoiets. Het is heel erg duur maar zou voor mij als ik het kan betalen een reele optie zijn, mocht ik ooit weer zoiets meemaken en niet meer bij familie terecht kunnen.



(Dat ik trouwens meerdere keren zoiets heb meegemaakt komt ook omdat ik pas de laatste keer mijn leefomstandigheden drastisch heb omgegooid en mijn zware meer dan fulltime baan heb omgeruild voor een lichtere parttime variant).

Wat moet jij je vreselijk voelen nu. Maar wat ben je daadkrachtig. Ik hoop dat je therapeut iets kan regelen voor je. Ik snap de behoefte aan rust heel goed.

Fijn dat je gehoord wordt Kanarie en ik hoop dat ze voor de komende weken met een passende oplossing komen. Ik wens je heel veel sterkte en beterschap. Het is echt een kwestie van de pijn, onmacht en radeloosheid verdragen totdat de medicatie aanslaat en je langzaam weer je rust kunt vinden.



(En op je vraag aan mij -lief want je hebt zoveel aan je hoofd nu- Ik voel me zeer aanzienlijk veel beter nu, heb de juiste medicatie en heb mijn grenzen veel beter door en ben in de gelukkige omstandigheid dat ik parttime kan werken en dus minder belast wordt.)

Van je moeder niets aantrekken. Je zult zelf je grenzen heel scherp moeten aangeven, zeker nu je zo ziek bent. Probeer ook haar hulp te vermijden want zij helpt je dus niet. Ik heb uiteindelijk noodgedwongen een paar keer heel duidelijke grenzen aangegeven in dezelfde fase en dat hielp erg goed.



Van de therapeut zul je vast snel iets horen.



Neem desnoods een kalmeringspil en laat de tijd voorbij gaan met forummen of andere dingen waar je misschien een klein beetje afleiding in kunt vinden.



Sterkte!!!!