Psyche
alle pijlers
Beetje in een dipje
vrijdag 27 juni 2014 om 13:18
Goedemiddag!
Ik zit een beetje in een dipje en heb een schop onder mijn kont nodig.
Ik ben momenteel ongesteld en niet de vrolijkste. Nu is er gisteren iets gebeurd, waar ik toch een beetje verdrietig van ben.
Mijn schoonzusje en zwager kwamen gisteren plotseling langs, ze hadden gebak bij zich en wat blijkt, zij is zwanger!!! Superleuk voor ze, zeker als je weet dat het niet van zelf ging en ze al 3 jaar bezig waren. Ze hadden testen gehad en daar bleek voor beide uit dat er bij alle twee niks mis was en dat het gewoon zou moeten lukken. Helaas niet en ze wilde net in het traject verder gaan. De afspraak met de gynaecoloog stond al, maar niet meer nodig, het is al raak!!
Ik ben zo super blij voor ze, hoe ze gisteren samen op de bank zaten, zij glimmen, hij glimmen, heerlijk.
Alleen werd ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt, mijn partner en ik hebben samen ook een zoon van 1,5 jaar en hij was helemaal niet betrokken bij de zwangerschap. Hij vond het eng dat mijn buik groeide, vond de bewegingen eng. Was minder aanhankelijk doordat hij die buik eng vond. Toonde weinig interesse ook verder. Na de geboorte was dit weer helemaal anders(gelukkig), hij ontpopte zich tot een hele lieve, zorgzame vader. Soms een beetje over bezorgd, maar liever dat dan helemaal niet natuurlijk.
Dus ik heb eigenlijk niks te klagen. Ik heb me alleen zo eenzaam gevoeld in mijn zwangerschap. Niks niet fantaseren over de kleine, geen aai over mijn buik. Niks.
En daar ben ik nu een beetje verdrietig van. Heel kinderachtig natuurlijk, want wat is nu 9 maanden op de rest van het kind zijn leven. En is het niet veel belangrijker dat hij nu juist wel die lieve vader is?
Dus kick me, heb het even nodig. Ik wil niet te lang in die zelfmedelijden bui hangen. Dus hoop dat mijn hormonen weer gaan liggen gedurende dag en ik weer normaal kan doen. En ik hoop dat jullie reacties even net die extra duw geven
Ik zit een beetje in een dipje en heb een schop onder mijn kont nodig.
Ik ben momenteel ongesteld en niet de vrolijkste. Nu is er gisteren iets gebeurd, waar ik toch een beetje verdrietig van ben.
Mijn schoonzusje en zwager kwamen gisteren plotseling langs, ze hadden gebak bij zich en wat blijkt, zij is zwanger!!! Superleuk voor ze, zeker als je weet dat het niet van zelf ging en ze al 3 jaar bezig waren. Ze hadden testen gehad en daar bleek voor beide uit dat er bij alle twee niks mis was en dat het gewoon zou moeten lukken. Helaas niet en ze wilde net in het traject verder gaan. De afspraak met de gynaecoloog stond al, maar niet meer nodig, het is al raak!!
Ik ben zo super blij voor ze, hoe ze gisteren samen op de bank zaten, zij glimmen, hij glimmen, heerlijk.
Alleen werd ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt, mijn partner en ik hebben samen ook een zoon van 1,5 jaar en hij was helemaal niet betrokken bij de zwangerschap. Hij vond het eng dat mijn buik groeide, vond de bewegingen eng. Was minder aanhankelijk doordat hij die buik eng vond. Toonde weinig interesse ook verder. Na de geboorte was dit weer helemaal anders(gelukkig), hij ontpopte zich tot een hele lieve, zorgzame vader. Soms een beetje over bezorgd, maar liever dat dan helemaal niet natuurlijk.
Dus ik heb eigenlijk niks te klagen. Ik heb me alleen zo eenzaam gevoeld in mijn zwangerschap. Niks niet fantaseren over de kleine, geen aai over mijn buik. Niks.
En daar ben ik nu een beetje verdrietig van. Heel kinderachtig natuurlijk, want wat is nu 9 maanden op de rest van het kind zijn leven. En is het niet veel belangrijker dat hij nu juist wel die lieve vader is?
Dus kick me, heb het even nodig. Ik wil niet te lang in die zelfmedelijden bui hangen. Dus hoop dat mijn hormonen weer gaan liggen gedurende dag en ik weer normaal kan doen. En ik hoop dat jullie reacties even net die extra duw geven
vrijdag 27 juni 2014 om 14:23
Nou ja, je mag er toch best nog verdriet om hebben? Juist als je dit wegdrukt, blijft het terugkomen. Wat je zegt klopt, hij is nu een lieve vader, dat is belangrijk. Haalt niet weg dat jij je 9 maanden lang ontzettend eenzaam hebt gevoeld. Dat gevoel mag er ook zijn toch? Lucht op een rustige manier je hart richting hem, en ga dan weer verder zonder zelfmedelijden.
vrijdag 27 juni 2014 om 14:42
Dank jullie wel voor jullie reactie.
Ik voel me altijd zo'n aansteller, maar ik ben gewoon ontoerekeningsvatbaar hahahaha
Ik heb het al eens met hem besproken en hij zegt dan ook dat hij het heel vervelend voor me vind, dat het nooit zijn bedoeling is geweest om zo te laten voelen.
Dus ik ga het er ook niet meer over hebben. Hij weet hoe ik me voel en vind dat oprecht vervelend. Het heeft geen nut om bij elk menstruatie dipje en zwangere weer mijn verdriet uit te storten.
Dus vandaar dat ik om die schop vroeg Ik kan soms zo blijven hangen. Blegh
Ik voel me altijd zo'n aansteller, maar ik ben gewoon ontoerekeningsvatbaar hahahaha
Ik heb het al eens met hem besproken en hij zegt dan ook dat hij het heel vervelend voor me vind, dat het nooit zijn bedoeling is geweest om zo te laten voelen.
Dus ik ga het er ook niet meer over hebben. Hij weet hoe ik me voel en vind dat oprecht vervelend. Het heeft geen nut om bij elk menstruatie dipje en zwangere weer mijn verdriet uit te storten.
Dus vandaar dat ik om die schop vroeg Ik kan soms zo blijven hangen. Blegh
vrijdag 27 juni 2014 om 14:53
Fijn dat je man je iig wel serieus neemt. Logisch dat het gevoel wel weer de kop opsteekt. Misschien een tijd met jezelf afspreken dat je even mag sippen? Lekker een stuk chocolade naar binnen werken? Dat doe ik weleens als ik me zielig voel. Ik voel ook nog steken over bepaalde dingen rond mijn zwangerschap/bevalling, ik mag van mezelf dan een paar uurtjes medelijden hebben, en dan stop ik er weer mee.
vrijdag 27 juni 2014 om 14:59
vrijdag 27 juni 2014 om 15:13
Ja dat ik zelf er niet op ben gekomen. Want je hebt helemaal gelijk. Het wordt er ook gewoon niet leuker op. Dus inderdaad, even jezelf de tijd geven en dan ook zeggen, genoeg is genoeg.
Je neemt jezelf dan ook serieus maar je roept het ook zelf een halt toe. Ik ga het zeker proberen vanavond.
Dank je wel!
Je neemt jezelf dan ook serieus maar je roept het ook zelf een halt toe. Ik ga het zeker proberen vanavond.
Dank je wel!
vrijdag 27 juni 2014 om 15:15
Ach hier hoef ik helemaal niks van mijn vriend te verwachten ik leg zelf zijn hand maar af en toe op mijn buik. Maarja wij hebben twee kindjes verloren na vroeggeboortes met 5 maanden dus van blijde verwachting is hier helemaal geen sprake.
Het is wel jammer maar zelfs ik heb er soms moeite mee om te genieten van het mannetje in mijn buik en ik voel hem de hele dag door. Dus ik laat het maar voor wat het is.
Het is wel jammer maar zelfs ik heb er soms moeite mee om te genieten van het mannetje in mijn buik en ik voel hem de hele dag door. Dus ik laat het maar voor wat het is.
vrijdag 27 juni 2014 om 15:39
Oh Luffy wat vervelend, ik kan me voorstellen dat jullie soms moeite hebben met genieten. Is toch misschien een beetje zelf bescherming?
Hou je jezelf wel goed in de gaten? Kan zo maar zo zijn dat je nog een hele klap krijgt door de twee vroeggeboortes van jullie kindjes.
Gaat wel alles goed in deze zwangerschap? Maakt dit kindje het goed?
Hou je jezelf wel goed in de gaten? Kan zo maar zo zijn dat je nog een hele klap krijgt door de twee vroeggeboortes van jullie kindjes.
Gaat wel alles goed in deze zwangerschap? Maakt dit kindje het goed?
zaterdag 28 juni 2014 om 00:48
Kan me wel voorstellen dat je erverdrietig van wordt. Er groeide wat moois. Je was
Gelukkig en je man deed er raar over. En tijdens
Zwangerschap heb je veel hormonen. Komt t nog harder binnen. Wel fijn dat hij zegt dat t niet zn bedoeling is geweest. En goed dat je t nu van je afpraat. Blijven doen tot het wat slijt.
Gelukkig en je man deed er raar over. En tijdens
Zwangerschap heb je veel hormonen. Komt t nog harder binnen. Wel fijn dat hij zegt dat t niet zn bedoeling is geweest. En goed dat je t nu van je afpraat. Blijven doen tot het wat slijt.
