Psyche
alle pijlers
Mijn leven
vrijdag 4 juli 2014 om 21:07
Hallo iedereen,
Ik ben nu 19 jaar. Mijn ouders hebben voor mijn geboorte een huis gekocht in Belgie en daar heb ik, samen met ouders 12 jaar gewoond. Vanaf mijn tiende ging het mis. Mijn ouders kregen steeds meer ruzie en daar zat ik dan midden in. Mijn vader begon te drinken en dit werd steeds erger. Ik heb hier dan ook zwaar onder geleden. Het ging zelfs zover dat ik als klein meisje wijnflessen begon te verstoppen en flessen half leeg maakte, zodat mijn vader minder dronk. Mijn moeder heeft uiteindelijk de knoop doorgehakt en we zijn na mijn basisschool weer in Nederland komen wonen. Mijn eerste reactie op de scheiding van mijn ouders was dat ik opgelucht was en het goed vond. Eenmaal in het eerste jaar in Nederland kreeg ik de klap. Ik deed vwo en haalde zeer lage cijfers. Ik begreep er niets van en heb hierdoor faalangst ontwikkeld. Ik ben in die tijd 10 kilo afgevallen en voelde me erg alleen. De relatie met mijn vader is sinds die tijd erg slecht geweest. Hij kon simpelweg niet voor mij zorgen en begreep niet hoe mijn wereld eruit zag. Daarnaast heeft hij grote haatgevoelens ontwikkeld voor mijn moeder. Dit gaat zover dat mijn moeder regelmatig haatmails ontvangt. Nu 7 jaar later, is alles in mijn leven weer op een rijtje. Op dit moment studeer ik en ga ik naar het derde jaar op het HBO. Ik doe dit met plezier en ook in de liefde mag ik van geluk spreken. Het enige wat mij nog zeer veel pijn doet is dat mijn relatie met mijn vader ieder jaar zowat verslechterd.
Het probleem is dat mijn vader mij niet als individu met eigen gevoelens en gedachten en meningen ziet, maar juist een kopie van mijn moeder. Wanneer mijn vader ruzie heeft met mij, dan heeft hij eigenlijk ruzie met mijn moeder. Hij stuurt mijn moeder mails over mij, dan schrijft hij hoe mijn moeder mij heeft geïnfecteerd met gif en dat ik totaal ben geïndoctrineerd. Ik heb geen eigen meningen en alles wat ik zeg, wordt eigenlijk gezegd door mijn moeder. Je snapt wel dat dit echt ongelooflijk moeilijk is voor mij. Ik dacht dat wanneer ik ouder wordt, alles wel beter zou gaan. Integendeel, ik zie nu steeds meer hoe de bezem in de steel zit en ik heb als dochter nog weinig begrip voor mijn vader. Dit doet mij erg veel pijn.
Vervolgens wordt er door mijn vader weinig interesse getoond naar mij en interesseerd hem dingen weinig wat ik doe. Mijn studie is alleen maar slecht volgens hem.
Wat altijd al een groot probleem is geweest, is geld. Mijn vader is ongeloofelijk pinnig naar mij en een kleinigheidje of een leuk cadeautje is al teveel gevraagd. Het probleem is is dat ik nu op kamers woon en in zijn huis woon. Hier woon ik gratis (ik kan geen uitwonende beurs aanvragen en kom ook vaak geld tekort doordat ik door hem mijn aanvullende beurs niet ontvang). Dit wordt altijd tegen mij gebruikt.
Ik heb al een afweermechanisme ontwikkeld om niet meer met hem ruzie te maken, omdat er wordt gescholden, gedreigd en gechanteerd. Hier heb ik totaal geen zin in. Ik zie hem al heel weinig en heb al een soort van verstandshouding naar hem toe ontwikkeld.
Ik ben een beetje op zoek naar lotgenoten en/of mensen die zich herkennen in mijn verhaal.
Ik vind dit heel erg moeilijk.
Ik ben nu 19 jaar. Mijn ouders hebben voor mijn geboorte een huis gekocht in Belgie en daar heb ik, samen met ouders 12 jaar gewoond. Vanaf mijn tiende ging het mis. Mijn ouders kregen steeds meer ruzie en daar zat ik dan midden in. Mijn vader begon te drinken en dit werd steeds erger. Ik heb hier dan ook zwaar onder geleden. Het ging zelfs zover dat ik als klein meisje wijnflessen begon te verstoppen en flessen half leeg maakte, zodat mijn vader minder dronk. Mijn moeder heeft uiteindelijk de knoop doorgehakt en we zijn na mijn basisschool weer in Nederland komen wonen. Mijn eerste reactie op de scheiding van mijn ouders was dat ik opgelucht was en het goed vond. Eenmaal in het eerste jaar in Nederland kreeg ik de klap. Ik deed vwo en haalde zeer lage cijfers. Ik begreep er niets van en heb hierdoor faalangst ontwikkeld. Ik ben in die tijd 10 kilo afgevallen en voelde me erg alleen. De relatie met mijn vader is sinds die tijd erg slecht geweest. Hij kon simpelweg niet voor mij zorgen en begreep niet hoe mijn wereld eruit zag. Daarnaast heeft hij grote haatgevoelens ontwikkeld voor mijn moeder. Dit gaat zover dat mijn moeder regelmatig haatmails ontvangt. Nu 7 jaar later, is alles in mijn leven weer op een rijtje. Op dit moment studeer ik en ga ik naar het derde jaar op het HBO. Ik doe dit met plezier en ook in de liefde mag ik van geluk spreken. Het enige wat mij nog zeer veel pijn doet is dat mijn relatie met mijn vader ieder jaar zowat verslechterd.
Het probleem is dat mijn vader mij niet als individu met eigen gevoelens en gedachten en meningen ziet, maar juist een kopie van mijn moeder. Wanneer mijn vader ruzie heeft met mij, dan heeft hij eigenlijk ruzie met mijn moeder. Hij stuurt mijn moeder mails over mij, dan schrijft hij hoe mijn moeder mij heeft geïnfecteerd met gif en dat ik totaal ben geïndoctrineerd. Ik heb geen eigen meningen en alles wat ik zeg, wordt eigenlijk gezegd door mijn moeder. Je snapt wel dat dit echt ongelooflijk moeilijk is voor mij. Ik dacht dat wanneer ik ouder wordt, alles wel beter zou gaan. Integendeel, ik zie nu steeds meer hoe de bezem in de steel zit en ik heb als dochter nog weinig begrip voor mijn vader. Dit doet mij erg veel pijn.
Vervolgens wordt er door mijn vader weinig interesse getoond naar mij en interesseerd hem dingen weinig wat ik doe. Mijn studie is alleen maar slecht volgens hem.
Wat altijd al een groot probleem is geweest, is geld. Mijn vader is ongeloofelijk pinnig naar mij en een kleinigheidje of een leuk cadeautje is al teveel gevraagd. Het probleem is is dat ik nu op kamers woon en in zijn huis woon. Hier woon ik gratis (ik kan geen uitwonende beurs aanvragen en kom ook vaak geld tekort doordat ik door hem mijn aanvullende beurs niet ontvang). Dit wordt altijd tegen mij gebruikt.
Ik heb al een afweermechanisme ontwikkeld om niet meer met hem ruzie te maken, omdat er wordt gescholden, gedreigd en gechanteerd. Hier heb ik totaal geen zin in. Ik zie hem al heel weinig en heb al een soort van verstandshouding naar hem toe ontwikkeld.
Ik ben een beetje op zoek naar lotgenoten en/of mensen die zich herkennen in mijn verhaal.
Ik vind dit heel erg moeilijk.
vrijdag 4 juli 2014 om 21:23
Ik vrees dat je verder zijn gedrag voorkomt uit (psychische) ziekte en verslaving. Hij heeft niet het vermogen om op een normale manier met je om te gaan,
Ik herken het niet helemaal. Psychische ziekte komt in mijn familie veel voor en met de ene persoon kan ik beter om gaan met de ander. Ik kan mij heel goed voorstellen dat jij het gedrag van je vader als onredelijk beschouwd.
Ik herken het niet helemaal. Psychische ziekte komt in mijn familie veel voor en met de ene persoon kan ik beter om gaan met de ander. Ik kan mij heel goed voorstellen dat jij het gedrag van je vader als onredelijk beschouwd.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 4 juli 2014 om 21:42
Dankjewel voor je reactie.
Ik weet dat het gedrag van mijn vader samenhangt met een psychische stoornis. Ik studeer psychologie en leer veel over dit soort dingen.
Ik beschouw het gedrag van mijn vader zeker als onredelijk. Vooral omdat hij dit gedrag niet vertoond naar andere mensen, alleen naar mij en mijn moeder. Volgens hem is alles in Nederland slecht en verkeerd en dat ik in dit land moet opgroeien laat alleen maar zien dat het totaal verkeerd afloopt met mij.
Wanneer ik bij hem op bezoek ben in België, heeft hij iedereen al verteld over het slechte hier en houdt hij een soort schijn op dat hij de beste van het beste is. Dit vind ik zo moeilijk om aan te zien. Omdat hij zo aardig doet tegen andere mensen en dan laat zien hoe het echt moet. Terwijl hij tegen mij alleen maar vervelend en negatief doet. Ook heeft hij nu al bijna 4 jaar een nieuwe vriendin. Ze is aardig, maar ze gelooft totaal in de wereld van mijn vader. Ze steunt hem en bevestigd hem in zijn gedrag. Wat het voor mij ook nog moeilijker maakt, omdat ik altijd probeer via een buitenstaander met hem contact kan maken. Hij wil namelijk wel altijd luisteren naar autoriteit.
Je zou kunnen zeggen dat het echt onbegonnen werk is om met zo iemand om te gaan. Dat is het ook zeer zeker.
Ik weet dat het gedrag van mijn vader samenhangt met een psychische stoornis. Ik studeer psychologie en leer veel over dit soort dingen.
Ik beschouw het gedrag van mijn vader zeker als onredelijk. Vooral omdat hij dit gedrag niet vertoond naar andere mensen, alleen naar mij en mijn moeder. Volgens hem is alles in Nederland slecht en verkeerd en dat ik in dit land moet opgroeien laat alleen maar zien dat het totaal verkeerd afloopt met mij.
Wanneer ik bij hem op bezoek ben in België, heeft hij iedereen al verteld over het slechte hier en houdt hij een soort schijn op dat hij de beste van het beste is. Dit vind ik zo moeilijk om aan te zien. Omdat hij zo aardig doet tegen andere mensen en dan laat zien hoe het echt moet. Terwijl hij tegen mij alleen maar vervelend en negatief doet. Ook heeft hij nu al bijna 4 jaar een nieuwe vriendin. Ze is aardig, maar ze gelooft totaal in de wereld van mijn vader. Ze steunt hem en bevestigd hem in zijn gedrag. Wat het voor mij ook nog moeilijker maakt, omdat ik altijd probeer via een buitenstaander met hem contact kan maken. Hij wil namelijk wel altijd luisteren naar autoriteit.
Je zou kunnen zeggen dat het echt onbegonnen werk is om met zo iemand om te gaan. Dat is het ook zeer zeker.
vrijdag 4 juli 2014 om 21:59
Ik heb al zo min mogelijk contact met hem. Maar zoals zaken met het huis waarin ik woon, moet ik soms contact hebben. Ook heb ik nog steeds loyaliteit naar hem. Dit heb je gewoon als kind. Mijn vriend vraagt zich ook af waarom ik soms nog op bezoek ga, maar ik voel me daartoe verplicht.
Maar nogmaals, ik heb al zo min mogelijk contact
Maar nogmaals, ik heb al zo min mogelijk contact
