Bloosangst - ervaringen en behandelingen?

Ik bloos ook. Wanneer ik iets zeg in een groep, wanneer ik denk dat ik iets fouts zeg in een gesprek, als ik iets moeilijk vind. Rode vlekken in mijn hals en nek.



In het begin vond ik dit enorm vervelend en zei ik weinig tot niets, want dan kon ik ook niet blozen. Maar opeens, tijdens een vergadering, ging de discussie zó enorm de verkeerde kant op voor mijn gevoel, dat ik mijn mond opendeed. Ik voelde de warmte opstijgen en wist dat ik rood werd maar wilde toch mijn zegje doen. En wat denk je.... mensen namen mijn standpunt en invalshoek over en niemand, echt niemand, sprak over mijn blozen!



Dat gaf me vertrouwen. Ik probeerde het vaker uit. En steeds zei niemand iets over mijn gebloos en werd er puur op de inhoud ingegaan. Het werkte heel geruststellend.



Inmiddels bloos ik nog steeds, maar maak er geen issue meer van. Het hoort bij mij. Ik praat er dapper doorheen.

Van de week nog, intakegesprek met een client. Ik geef hem de papieren om verder in te vullen, zegt ie; dat is niet mijn naam. Sh*t, dat zijn de papieren voor het volgende gesprek! Ik word rood, kijk hem aan en zeg: sorry, ik pak de juiste. En ook hij zei er niets van!

Hier ook een blozer, inclusief vlekken in de nek. Hoe moeilijk het ook is, het blozen wordt minder als je er minder bang voor bent. En ook dan zul je best nog wel blozen. Uiteindelijk zul je door anderen "beoordeeld" worden op wat je zegt, niet op je rode wangen.

Ik heb hier een keer gelezen over een medicijn dat echt werkte, weet niet meer hoe het heet.

Volgens mij kon je dat de avond voor bv een belangrijke presentatie oid nemen, misschien kan je hier eens zoeken? Of via Google? Bloos medicijn plus viva?

Topic heet:

Zo rood tijdens presentatie, wie heeft er tips?

Lukte niet om hem te uppen

Zolang je je schaamt en ertegen vecht, blijft het in jouw hoofd iets ongewenst waar je jezelf om veroordeelt en belangrijk vindt wat anderen daarvan denken.



Enige wat helpt is "schaamtebestendigheid" opbouwen (zie de boeken: "De kracht van kwetsbaarheid" en "Gelukkig ben ik niet de enige" van Brene Brown).



Dat betekent in andere woorden: schijt krijgen aan wat anderen denken, schijt krijgen aan dat anderen aan jouw lichaam(staal) kunnen zien dat je je op dat moment kwetsbaar voelt. Er is namelijk niks mis met kwetsbaar zijn of je kwetsbaar tonen.



Kan je bedenken wat de positieve intentie van dat blozen is of kan zijn? Net als tranen laten zien bijv? Het zou mensen juist kunnen verzachten, begrip/ geduld voor je kunnen laten opbrengen, als ze meekrijgen dat jij het ongemakkelijk vindt om het woord te nemen of ergens voor op te komen.



Stoppen met denken in dat het "sterk" is als je een pokerface hebt en mensen je emotie niet te zien krijgen. Het is sterk als je emotie voelt en laat zien, "dit ben ik" zeg maar, en je dat niet weerhoudt om het toch door te zetten/ te durven/ te doen.



Het is veel "cooler" als jij jezelf durft te zijn en te laten zien, iets authentieks wat bij jou hoort zelf accepteert ipv veroordeelt. Want je maakt het voor jezelf zo belangrijk, net als je schamen voor opvliegers enzo. Wat geeft het?



Waar je zelf de focus op legt (in gedachten, in schaamte en andere ongemakkelijke gevoelens) dat groeit. Als je er zelf geen aandacht aan besteedt, zullen anderen dat ook niet doen. Als jij er zelf zo'n enorm punt van maakt, zal het anderen ook opvallen..



Je zal zien dat als je je eigen gevoelens tov blozen kan omtoveren in positiefs (ach, wat lief dat ik dat doe), dat anderen dat overnemen. En dat het steeds minder gebeurt ook nog, omdat je er niet zo op gefocust bent. Soort wet van Murphy: waar je bang voor bent gebeurt vaak ook. Vaak is de angst erger dan de werkelijkheid als het eenmaal gebeurt.



Denk dat je met humor en zelfcompassie een stuk relaxter hiermee om kan gaan. En misschien daar een therapie voor zoeken, niet zozeer naar middelen om het blozen zelf af te leren. Het is een symptoom denk ik, van de schaamte/ zelfveroordeling die je voelt. Als je de onderliggende oorzaak aanpakt, zal dit waarschijnlijk verdwijnen danwel verminderen.



Geloven in jezelf en volkomen achter jezelf staan (en achter waar je zelf wel invloed op hebt) is denk ik belangrijker dan proberen iets "af te leren" waar je zelf weinig invloed op hebt (lichamelijke reactie)..



Succes!

Hoi Tilly,

Vervelend voor je!

Ik denk echter dat niemand er problemen van maakt, behalve jijzelf. Jij bloost misschien wat sneller. Anderen krijgen zweetdruppeltjes, hakkelen, doen kuchjes, friemelen met hun handen... bij vrijwel iedereen valt het op als ze zenuwachtig, onzeker of beschaamd zijn. En die paar mensen die altijd en overal met de nodige arrogantie en een pokerface doorheen komen, zijn meestal niet de leukste karakters. (Mijn mening en ik zeg MEESTAL vooraleer ik hier op gevoelige teentjes trap.)



Maar goed, als jij er iets aan wil doen, dan is dat je volste recht natuurlijk. En dan wens ik je veel succes!

Ik kan je de hand schudden. Ik kamp met bloosangst en daaraan gerelateerde sociaal fobische klachten en ik heb een paar weken geleden de stap gezet om professionele hulp voor mijn angsten te zoeken. De angst voor blozen heeft zolang grip op me gehad dat mijn wereldje ontzettend beperkt is geworden en ik heb besloten om dat niet langer meer toe te staan.



Ik zit nu in het beginproject van mijn behandeling en ik heb de intake achter de rug. Ik ga psychotherapie volgen, zowel individueel als in groepsverband en in combinatie met medicatie. Ik vind het heel spannend allemaal, maar ik ben blij dat ik eindelijk de stap heb genomen om de confrontatie met mijn angsten aan te gaan en er tegen te knokken.



Mocht je willen praten, je mag me altijd een berichtje sturen. Weet in elk geval dat je niet alleen bent. Ik wens je heel veel succes en wijsheid!

Hey,



Ik heb ook last van sociale angst, bij mij is het meer gebaseerd op trillen, bijvoorbeeld als iemand naar mijn handen kijkt beginnen ze te trillen. Ik weet precies hoe het voelt, op het moment dat het gebeurd voel ik mij ook altijd zo zwak en denk ik dat mensen mij waarschijnlijk ook slecht beoordelen. Ik denk inderdaad dat het enigste wat we kunnen doen is accepteren en weten dat mensen je niet zo beoordelen!



P.S, Ik ben een jongen en vindt het juist ontzettend aantrekkelijk als dames blozen!

Als je goed oplet, zul je zien dat bijna iedereen wel een zenuwentrekje heeft. Daar probeer ik juist op te letten (zonder dat diegene het merkt uiteraard) en dat helpt mij het minder moeilijk te vinden om ook te spreken in het openbaar.

Gefriemel, hakkelen, stopwoordjes (die ga ik dan turven!:-)), iedereen heeft wel iets!

Bij mij helpt het ook als ik gewoon lachend zeg: 'ik krijg het er helemaal warm van als iedereen naar me kijkt', of 'volgens mij begin ik te blozen'. Hier krijg ik altijd positieve reacties op. Mensen zeggen dat het helemaal niet erg is, of ze vindenhet schattig. In ieder geval merk ik dat mensen juist geinteresseerder zijn als ik dit zo uitspreek.

Wat ook nog helpt; stel degene(n) met wie je bent in gedachten voor in z'n blootje, grote oma-onderbroek of op de wc!

Ach, volgens mij zijn mensen iha helemaal niet zo bezig met op anderen letten. Laat staan als ze zoiets toevallig zien, er een oordeel aan koppelen, (goed-slecht, sterk-zwak).



Ik denk dat er wellicht wat projectie bij zit: zijn jullie misschien opgegroeid met een nogal oordelende ouder(s)? Zelf nogal perfectionistisch en jezelf afvallen (in je hoofd) met zelfkritiek, commentaar, zelfveroordeling?



Bedenk dan svp dat anderen misschien helemaal niet zo denken of dat die het helemaal niet zo interessant vinden om op jou te letten. En ook niet over iedereen en alles een mening hoeven te hebben. Er zijn natuurlijk altijd wel zulke mensen, die erg op anderen letten en oordelen, maar de meeste mensen hebben wel iets beters te doen of zijn zelf ook teveel met zichzelf bezig om dat soort dingen als blozen op te merken..



Naar mijn idee zijn mensen die op een negatieve manier op anderen letten of lullige opmerkingen over zoiets zouden maken zelf zo onzeker als wat en zou ik me niets van aantrekken..



Vaak ben je zelf de strengste criticus, en zie je bij jezelf dingen die anderen niet opvallen. Die zien meer het geheel van wie je bent. Ik heb afgelopen maanden dat weer volop gemerkt in een grote groep (cursus), waarin we elkaar oa feedback hebben moeten geven. Oa zonder elkaar te kennen, puur op 1e indruk dus.



En dan blijkt dat er flink (negatief) over anderen geoordeeld werd door mensen die (bleek later) zichzelf juist laag en onbetekenend/ oninteressant inschatten. Of bepaalde zelfverzekerde/ aanwezige houding van een ander te bekritiseren (aanstellerig vinden bijv of dominant) omdat ze dat eigenlijk zelf meer zouden mogen hebben (die eigenschap), maar afwijzen voor zichzelf, zelf geen plaats in durven nemen.



Waar mensen naar kijken bij anderen is vaak dus wat ze zelf belangrijk vinden of een probleem mee hebben. Nicky doet zelf eigenlijk ook zoiets, om die ander niet belangrijker te maken in haar hoofd dan diegene is. Ik durf te wedden dat die ander waar het dan om gaat zulke voorstellingen niet nodig heeft om zichzelf niet de "mindere" te voelen.



Ik denk dan ook dat therapie voornamelijk zal gaan om meer eigenwaarde en zelfvertrouwen te (leren) voelen over jezelf, zodat je ruimte in durft te nemen om wie je bent (namelijk dat je de moeite waard bent). Als je je steeds vergelijkt met anderen en daar negatief bij afsteekt (vind je zelf) is dat voor jezelf niet bepaald fijn en anderen zien je vaak helemaal niet zo (of het moet zijn door je eigen uitstraling dat je "er niet mag zijn" en liefst onzichtbaar maakt in de groep.



Daardoor zien anderen je dan ook niet staan, zet je jezelf niet "op de kaart". Je maakt jezelf dan in feite "klein" en onbelangrijk. Bescheidenheid is op zich een goede eigenschap, maar als je jezelf niet uit de verf laat komen en uitstraalt "let vooral niet op mij!" zet je jezelf aan de zijlijn, doe je jezelf en je kwaliteiten tekort, denk ik dan..

Daar ben ik het mee eens Suzy. wat ik schreef, deed ik toen ik ook veel bloosde. Het heeft mij geholpen me er niet meer druk om te maken. Tegenwoordig bloos ik (bijna) niet meer. Dus indd, omdat je zo onzeker bent over jezelf, zie je dat anderen dit ook zijn. Mij heeft dit geholpen.

Ik bloos ook, maar ik heb het maar omarmd. Ik ging op mijn tweede baan zelfs door het leven als zontomaatje. Ik zat op een afdeling met eigenlijk alleen maar mannen en zij hebben mij geleerd, ik was 20 denk ik, dat het bij mij hoort en dat ik mij er niet voor hoefde te schamen. Vond het zo lief van al die mannen...

Hoi Tilly,



Ik heb het ook, angst om te blozen. Van alles geprobeerd, medicijnen speciaal om betreffende zenuw te onderdrukken, psychotherapie, ad en zelfs de operatie.. Zo erg was het. Althans, zo erg had het me in de greep. Nog steeds heb ik het dus niets heeft blijvend geholpen. Het blijft bij mij in elk geval een zwakke plek. Mensen kunnen zeggen dat het schattig is maar dat ervaar je zelf niet zo op dat moment. Het gaat alles overheersen.



Ik weet niet in welke mate je het hebt maar ik had en heb het zelfs als het over dingen gaat die niets met mij te maken hebben. Als jij dat net zo hebt dan snap ik heel goed hoe vervelend het voor je is. Het is een sociale fobie, op een gegeven moment probeer je situaties te vermijden waarin het zou kunnen gebeuren en dat zijn er heel veel.



Het is goed dat je er iets aan gaat doen. Psychotherapie helpt wel en wat andere mensen ook zeggen: accepteren dat het zo is. Alleen is dat makkelijker gezegd dan gedaan, daar weet ik alles van. Sterkte, ik hoop dat je een manier vindt om er van af te komen en/of het te accepteren.

spam

spammer

Hoi Tilly,



Fijn dat je er nu beter mee om kan gaan! Je zult merken dat het blozen langzaam minder wordt naarmate de acceptatie groeit, en ook als je het (volledig) geaccepteerd hebt, zul je best nog wel eens blozen. Ik heb mezelf wel eens afgevraagd of mensen met bloosangst makkelijker blozen dan anderen (en daarom angst ervoor ontwikkelen, dus niet dat ze eerder blozen juist omdàt ze angstig zijn). Maar het lijkt me erg moeilijk om daar achter te komen. Succes en goed dat je deze stappen hebt genomen!

CGT groepstherapie bij een angstpoli heeft mij geholpen in combinatie met een angst remmend anti depressivum (sertraline). Tijdens therapie en vooral ook daarbuiten (bijvoorbeeld op straat) uittesten dat de angst onterecht is (exposure). Dit heeft gewerkt voor al mijn sociale angstklachten.