psycho change

hee iedereen, dit word mijn aller eerste bericht op viva, niet om aandacht te zoeken of iets dergelijks maar om eens de mening van een buitenstaander aan te horen, een mening van de onbekende medemens kan veel zeggen.. en natuurlijk ook om mijn verhaal eens van me af te schrijven..



ik ben een meisje van 17 jaar, slechte thuis situatie, gescheiden ouders, probleem jongeren school, drugs in het spel.. lijkt me genoeg zou ik zo zeggen..



mijn thuis is geen thuis, het is een slaapplek om te overleven, mijn vader en ik hebben verschrikkelijk slecht contact met elkaar en we kunnen elkaar niet uitstaan.. het werkt voor geen meter en ik heb mn eigen leven. we spreken elkaar nauwelijks.. verder heb ik een super lieve moeder en stiefpaps, ik heb over alles open kaart gespeelt en daar ben ik trots op, mijn moeder wilt me graag helpen en staat met alles voor me klaar.. ook dit is wel eens anders geweest..



verder heb ik op een probleemjongeren school gezeten, dat heeft ook wel z'n nadelen gehad, ik voelde me minder als de rest van mijn omgeving, iemand met een rugzakje, van minder waarde en onbelangrijk.. na veel blowen in het bos en niet mijn best doen ben ik tegen alle verwachtingen in toch geslaagd! zo'n gelukkig moment had ik al lang niet meer gevoelt, ik was een stapje verder en ik had eindelijk ook zelf iets bereikt.



het is ook net uit met mijn vriendje, het werkte niet, het deed pijn.. alles wat ik eindelijk had moet ik nu weer achter me laten..



ik ga een nieuwe start maken in tilburg, mijn zogenaamde vrienden, werk en school laat ik achter mij.. ik ga hier met alles opnieuw beginnen en echt een nieuwe start maken, het voelt fijn, ik zit hier nu iets langer als een week, er is nu al enorm veel gebeurd maar ik heb mijn innerlijk geluk weer gevoelt.. uit eindelijk ben ik erachter gekomen dat alle liefde die ik aan mij vriend gaf teveel was.. ondanks al mijn eigen problemen cijferde ik mijzelf weg.. ik ben erachter gekomen dat al die jaren van problemen mij heeft gemaakt tot wie ik ben, maar ik zie nu ook pas in dat ik mijzelf als die jaren te kort heb gedaan.. ik stel mezelf de vraag: hou ik wel van mezelf? als ik in de spiegel kijk kan ik dan wel gelukkig zijn.. hoe ongelukkig was ik na het feit dat mijn vriendje mij verliet.. de enigste liefde die ik kreeg was verloren..



ik heb voor mezelf deze drastische keuze gemaakt omdat ik al jaren problemen heb, maar niet alleen met mijn omgeving maar vooral met mijzelf... ik heb deze keuze gemaakt en dat gaat mij goed doen.. zet mezelf op nummer1, me eigen waarde weer terug vinden en houden van mezelf, geen psycho kuren meer, geen uren huilen in bed, make a change.. ik moet sterk zijn, maar ik ben er aan toe om sterk te zijn, ik geloof in mezelf, i can do this!!



bedankt voor jullie aandacht, ik verwacht niks maar het is fijn om even me hart te delen!



kuss

het voelt of er psychisch ook een knop om moet.. en eigenlijk al is gebeurd vandaar de titel, maar dankjewel!!

oeps.. kan t niet meer veranderen..

misschien moet je mn andere post ook lezen, dan ben ik niet meer zo verstandig denk ik..



jaa een veilige plek heb hier zeker!! dat is fijn