Psyche
alle pijlers
Wat moet ik doen?
vrijdag 8 augustus 2014 om 14:53
Ik heb hele negatieve ervaringen in mijn leven gehad tot nu toe. Mensen zagen mij altijd als iemand die vrij weinig kon en dom was. terwijl dat ik door mijn epilepsie die ik had altijd moe was doordat ik 's'nachts veel aanvallen had.
Op mijn 13de ben ik hiervoor geopereerd en daarna dacht ik dat al mijn problemen voorbij waren. Mijn gedachte was dat ik geopereerd was en dus ook beter was. Ik was normaal. Hierdoor heb ik nooit de kans gegeven om het te verwerken. Na 2 jaar hoefde ik geen medicijnen meer te slikken en ik dacht dat ik de gelukkigste persoon op aarde was. Ik was vrij van alles wat me ooit belemmerd had. Tot dat ik na een jaar problemen thuis kreeg.
Ik voelde me ontzettend slecht. Vaak was ik verdrietig, boos en teleurgesteld. Vooral op mezelf, omdat ik het gevoel had dat ik niks goed kon doen. We hadden bijna elke dag ruzie, omdat ik vond dat ze me te veel beschermde en ze altijd commentaar op me hadden. Sinds dat het alleen maar heftiger is geworden, is mijn zusje bang van me en haat de rest me. Ik ben een aantal keren weggelopen en ook al weet ik dat het niet de beste manier is kon ik niet anders.
Ik weet mijn beperkingen die ik van de operatie over heb gehouden en het lijkt niet geaccepteerd te worden. Ik voel me dagelijks rot. Ik heb al heel vaak hulp gezocht, en nu zit ik bij een instantie die wilt dat ik na laat kijken of mijn woede aanvallen niet iets zijn wat ik van de operatie over heb gehouden. De enige keer wanneer ik me echt gelukkig voel, is als ik bij mijn vriend ben. Ik kan niks goed doen en ik probeer zo mijn best te doen, maar telkens krijg ik een weerwoord en doe ik het weer niet goed.
Ik weet dat mijn moeder behoorlijk kritisch is, dat ben ik eerlijk gezegd ook wel. Alleen hoe goed ik het ook probeer te doen, het is toch nooit genoeg, omdat zij het allemaal liever anders ziet.
Ik snap wel dat zij ook haar best wilt doen, maar ik ben zelfs bang om nog op vakantie met ze te gaan. Gewoon om alle pijn, stress en problemen te voorkomen. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Ik heb al zo vaak gedacht dat iedereen beter af is zonder mij.
Het liefst zou ik ook het huis uit gaan zodat het voor iedereen beter is, alleen heb ik daar absoluut geen geld voor. En naast mijn opleiding is dat echt een probleem.
Het enige wat ik nu nog zou willen is weer gelukkig zijn. Dat ik weer die gelukkige, vrolijke en doorzettende meid ben die weet wat ze waard is. Ik ben echt radeloos.
Op mijn 13de ben ik hiervoor geopereerd en daarna dacht ik dat al mijn problemen voorbij waren. Mijn gedachte was dat ik geopereerd was en dus ook beter was. Ik was normaal. Hierdoor heb ik nooit de kans gegeven om het te verwerken. Na 2 jaar hoefde ik geen medicijnen meer te slikken en ik dacht dat ik de gelukkigste persoon op aarde was. Ik was vrij van alles wat me ooit belemmerd had. Tot dat ik na een jaar problemen thuis kreeg.
Ik voelde me ontzettend slecht. Vaak was ik verdrietig, boos en teleurgesteld. Vooral op mezelf, omdat ik het gevoel had dat ik niks goed kon doen. We hadden bijna elke dag ruzie, omdat ik vond dat ze me te veel beschermde en ze altijd commentaar op me hadden. Sinds dat het alleen maar heftiger is geworden, is mijn zusje bang van me en haat de rest me. Ik ben een aantal keren weggelopen en ook al weet ik dat het niet de beste manier is kon ik niet anders.
Ik weet mijn beperkingen die ik van de operatie over heb gehouden en het lijkt niet geaccepteerd te worden. Ik voel me dagelijks rot. Ik heb al heel vaak hulp gezocht, en nu zit ik bij een instantie die wilt dat ik na laat kijken of mijn woede aanvallen niet iets zijn wat ik van de operatie over heb gehouden. De enige keer wanneer ik me echt gelukkig voel, is als ik bij mijn vriend ben. Ik kan niks goed doen en ik probeer zo mijn best te doen, maar telkens krijg ik een weerwoord en doe ik het weer niet goed.
Ik weet dat mijn moeder behoorlijk kritisch is, dat ben ik eerlijk gezegd ook wel. Alleen hoe goed ik het ook probeer te doen, het is toch nooit genoeg, omdat zij het allemaal liever anders ziet.
Ik snap wel dat zij ook haar best wilt doen, maar ik ben zelfs bang om nog op vakantie met ze te gaan. Gewoon om alle pijn, stress en problemen te voorkomen. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Ik heb al zo vaak gedacht dat iedereen beter af is zonder mij.
Het liefst zou ik ook het huis uit gaan zodat het voor iedereen beter is, alleen heb ik daar absoluut geen geld voor. En naast mijn opleiding is dat echt een probleem.
Het enige wat ik nu nog zou willen is weer gelukkig zijn. Dat ik weer die gelukkige, vrolijke en doorzettende meid ben die weet wat ze waard is. Ik ben echt radeloos.
vrijdag 8 augustus 2014 om 16:32
Mag ik vragen hoe oud je bent? Misschien zit ik er helemaal naast ( alvast sorry!) Maar ik heb het idee dat je nog heel jong bent. Kan het zijn dat het een combinatie is van jouw epilepsie verleden, een restje puberteit en dat in combinatie met een kritische moeder ( en dochter) is natuurlijk vuurwerk op den duur. Ik heb het idee dat je heel onzeker bent geworden Door wat je mee hebt gemaakt en wat anderen ooit tegen je gezegd hebben.
Je bent er op den duur zelf in gaan geloven en dat frustreert je natuurlijk, wat je ongetwijfeld uit op je naasten. Logisch dat je je fijn en veilig voelt bij je vriend. Hij kent alleen de " nieuwe jij". Wees wat liever voor jezelf. Ik weet zeker dat je zusje je niet haat, maar wellicht ook gefrustreerd is over de gang van zaken thuis.
Als je echt zo geestelijk in de knoop zit, deel dat dan ten eerste thuis. Ik kan me voorstellen dat ze eerder de boze kant van jou zien dan de verdrietige. Haalt dat niks uit, ga dan inderdaad professionele hulp zoeken. In ieder geval voor jezelf. Sterkte.
Je bent er op den duur zelf in gaan geloven en dat frustreert je natuurlijk, wat je ongetwijfeld uit op je naasten. Logisch dat je je fijn en veilig voelt bij je vriend. Hij kent alleen de " nieuwe jij". Wees wat liever voor jezelf. Ik weet zeker dat je zusje je niet haat, maar wellicht ook gefrustreerd is over de gang van zaken thuis.
Als je echt zo geestelijk in de knoop zit, deel dat dan ten eerste thuis. Ik kan me voorstellen dat ze eerder de boze kant van jou zien dan de verdrietige. Haalt dat niks uit, ga dan inderdaad professionele hulp zoeken. In ieder geval voor jezelf. Sterkte.
vrijdag 8 augustus 2014 om 19:15
Ik ben 19 jaar. Ik heb mijn verhaal al eerder bij de huisarts gedaan alleen ze konden mij geen hulp bieden. Ik zit nu bij een instelling die gezegd heeft dat het beter is om eerst te kijken of het niks medisch is voordat ze er iets psychisch aanplakken. Thuis hebben we ook al hulp voor mij gehad, ook groepssessies waarin iedereen zijn verhaal kwijt kon. Ze lijken het alleen niet te begrijpen, omdat telkens als ik dan mijn best deed en op een gegeven moment het dan toch mis ging het weer allemaal aan mij lag.
Na al die tijd ben ik inderdaad wel gaan geloven in wat er gezegd werd. Ik weet ook van mezelf dat ik bevestiging nodig heb dat er van mij gehouden wordt. Alleen kan ik dat thuis niet van ze verwachten. Dit heb ik ook gezegd, alleen dan gaat het even goed en daarna weer mis.
In ieder geval bedankt voor de hulp
Na al die tijd ben ik inderdaad wel gaan geloven in wat er gezegd werd. Ik weet ook van mezelf dat ik bevestiging nodig heb dat er van mij gehouden wordt. Alleen kan ik dat thuis niet van ze verwachten. Dit heb ik ook gezegd, alleen dan gaat het even goed en daarna weer mis.
In ieder geval bedankt voor de hulp
vrijdag 8 augustus 2014 om 22:46
Iedereen heeft bevestiging nodig dat er van hem of haar gehouden wordt, daar heb je recht op en is een van de voorwaarden om gelukkig en veilig op te groeien thuis.
Hoe komt het dat jij dat niet van ze kan of mag verwachten?
Als je heel eerlijk naar jezelf kijkt in deze situatie, kun je dan aangeven wat jouw aandeel is in de strubbelingen thuis?
Daarnaast wil ik je ook meegeven dat het echt niet zo kan zijn dat het enkel aan jou ligt dat jullie onderlinge verhoudingen niet goed liggen. Het zal ongetwijfeld een wisselwerking zijn tussen jullie.
Laat je inderdaad onderzoeken om te zien of het niet iets van binnenuit (chemish?) Is wat jouw woede aanvallen veroorzaken.
Misschien een gekke vraag, maar zou je misschien depressief kunnen zijn?
Hoe komt het dat jij dat niet van ze kan of mag verwachten?
Als je heel eerlijk naar jezelf kijkt in deze situatie, kun je dan aangeven wat jouw aandeel is in de strubbelingen thuis?
Daarnaast wil ik je ook meegeven dat het echt niet zo kan zijn dat het enkel aan jou ligt dat jullie onderlinge verhoudingen niet goed liggen. Het zal ongetwijfeld een wisselwerking zijn tussen jullie.
Laat je inderdaad onderzoeken om te zien of het niet iets van binnenuit (chemish?) Is wat jouw woede aanvallen veroorzaken.
Misschien een gekke vraag, maar zou je misschien depressief kunnen zijn?
zondag 10 augustus 2014 om 17:34
Dat is helemaal geen gekke vraag. Ik zou heel goed depressief kunnen zijn. Als ik heel goed naar mezelf kijk denk ik dat ik het al meer dan een jaar zou kunnen zijn.
De reden dat ik het niet van ze kan verwachten of mag verwachten is omdat mijn moeder vroeger ook problemen heeft gehad. Mijn vader die ziet het allemaal niet, hij vind dat ik gewoon normaal moet doen. En als laatste doordat ik vroeger zoveel aandacht gekregen heb, voel ik me daar schuldig over en wil ik niet zoveel aandacht meer als vroeger.
Ik heb het al best vaak met mijn ouders besproken maar het heeft gewoon geen zin meer. Alles wat ik doe of zeg is toch niet goed of niet waar. Ik lieg altijd en ik doe het altijd fout. Het ligt toch altijd aan mij. Ik ben er klaar mee.
Ik weet heel goed dat ik een heleboel te verwerken heb. Door dat ik een heel goed geheugen heb onthoud ik heel veel waardoor ik alle ruzies thuis ook niet meer aan kan. Ik blijf het voor me zien als ik op die zelfde plekken kom.
ik denk dat op mezelf wonen de enigste optie nog is.
De reden dat ik het niet van ze kan verwachten of mag verwachten is omdat mijn moeder vroeger ook problemen heeft gehad. Mijn vader die ziet het allemaal niet, hij vind dat ik gewoon normaal moet doen. En als laatste doordat ik vroeger zoveel aandacht gekregen heb, voel ik me daar schuldig over en wil ik niet zoveel aandacht meer als vroeger.
Ik heb het al best vaak met mijn ouders besproken maar het heeft gewoon geen zin meer. Alles wat ik doe of zeg is toch niet goed of niet waar. Ik lieg altijd en ik doe het altijd fout. Het ligt toch altijd aan mij. Ik ben er klaar mee.
Ik weet heel goed dat ik een heleboel te verwerken heb. Door dat ik een heel goed geheugen heb onthoud ik heel veel waardoor ik alle ruzies thuis ook niet meer aan kan. Ik blijf het voor me zien als ik op die zelfde plekken kom.
ik denk dat op mezelf wonen de enigste optie nog is.
