Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:14
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:35
quote:Eleonora schreef op 09 augustus 2014 @ 21:54:
Yas, wat fijn je te lezen!
Ja, ik ken jouw verhaal. Ik snap je zo goed, djiez.....
Ik snap wat Enn bedoelt, het gaat natuurlijk over mijn gevoelens hier, mijn ex schrijft hier niet. We kunnen alleen gissen wat hij dacht etc. Al ben ik het met je eens hoor.
Maar ik moet het bij mezelf houden. Klopt hoor Enn.
Klopt inderdaad.
Het blijft bij gissen wat de exen dachten/denken.
Ik heb het er vaak met de ex over gehad, hij zei alleen: er was geen geschikt tijdstip (want ook dat was verkeerd, aangaande een sterfgeval wat toen speelde) ik kon niet anders.
Ik neem hem dat nog kwalijk. Maar ik zeg er niets meer over.
Niets meer.
Yas, wat fijn je te lezen!
Ja, ik ken jouw verhaal. Ik snap je zo goed, djiez.....
Ik snap wat Enn bedoelt, het gaat natuurlijk over mijn gevoelens hier, mijn ex schrijft hier niet. We kunnen alleen gissen wat hij dacht etc. Al ben ik het met je eens hoor.
Maar ik moet het bij mezelf houden. Klopt hoor Enn.
Klopt inderdaad.
Het blijft bij gissen wat de exen dachten/denken.
Ik heb het er vaak met de ex over gehad, hij zei alleen: er was geen geschikt tijdstip (want ook dat was verkeerd, aangaande een sterfgeval wat toen speelde) ik kon niet anders.
Ik neem hem dat nog kwalijk. Maar ik zeg er niets meer over.
Niets meer.
zondag 10 augustus 2014 om 12:10
quote:sabbaticalmeds schreef op 10 augustus 2014 @ 00:28:
ik snap het niet, hoe kan je zo ineens al je schepen achter je verbranden om een nieuwe van de wal te lossen.
Dit.
Ja, ik snap dit ook echt niet.Ook al besef je dan dus eerder dat het huwelijk voor jou over is. De ene dag ben je nog bij de één en de andere dag stap je over naar de ander. En dan vervolgens stellig beweren dat 'het allang over was hoor'. Ik vind het bullshit.
(Sorry Eleo en Yas nu begin ik er toch weer over )
ik snap het niet, hoe kan je zo ineens al je schepen achter je verbranden om een nieuwe van de wal te lossen.
Dit.
Ja, ik snap dit ook echt niet.Ook al besef je dan dus eerder dat het huwelijk voor jou over is. De ene dag ben je nog bij de één en de andere dag stap je over naar de ander. En dan vervolgens stellig beweren dat 'het allang over was hoor'. Ik vind het bullshit.
(Sorry Eleo en Yas nu begin ik er toch weer over )
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 10 augustus 2014 om 13:10
Ik herken dat ook en de steen in mijn maag volgende op de flashback van vroeger. Ik denk dat het wel steeds minder wordt, maar ik denk ook dat het altijd enigszins zal blijven. Ik mis de mooie momenten en de fijne dingen die we samen hebben gedaan.
Bijkomend nadeel is dat ik me dan ook schuldig voel naar de kinderen omdat er voor hen ook veel veranderd is en ze nu dingen missen die we vroeger wel hadden; het complete gezinnetje dat leuke dingen deed (en al die mooie vakantie foto's op FB van andere gezinnen maken dat niet gemakkelijker). En hoewel we nog genoeg leuke dingen doen, het lijkt toch altijd wat minder als voorheen.
Bijkomend nadeel is dat ik me dan ook schuldig voel naar de kinderen omdat er voor hen ook veel veranderd is en ze nu dingen missen die we vroeger wel hadden; het complete gezinnetje dat leuke dingen deed (en al die mooie vakantie foto's op FB van andere gezinnen maken dat niet gemakkelijker). En hoewel we nog genoeg leuke dingen doen, het lijkt toch altijd wat minder als voorheen.
maandag 11 augustus 2014 om 05:07
Ja Assie, daar ben ik dus ook bang voor, voor wat jij in je laatste alinea schrijft. Heel bang ben ik daar voor.
In mijn geval omdat het er op lijkt dat ik in een leugen geleefd heb en ik weet niet hoe lang dat al gaande was.
Meds zei iets zinnigs over mijn niet aflatende berg aan flashbacks, zij wijt dat aan het feit dat ik aan het onderzoeken ben wat 'echt' was en wat niet.
Ik was stinkend gelukkig in mijn huwelijk, serieus, ik droeg de man op handen en hij mij ook, tenminste, zo leek dat dus en dat leek jaaaaarenlang zo maar nu geloof ik het ergens niet meer, of misschien geloof ik het nog wel maar is de waarachtigheid er van aangetast op een negatieve manier.
Nooit gedacht dat ik iemand het geluk zou misgunnen maar het is helaas zo, ik ben alleen maar zuur en bitter over hoe een en ader gelopen is en ik wil heel volwassen en sterk zijn maar momenteel lukt me dat voor geen meter.
Het is vijf uur en ik zit rokend, jankend en naar muziek luisterend achter mijn laptop, in alleen een onderbroek omdat ik móest schrijven. Dus schreef ik achtereenvolgens wat vrienden en nu hier.
Ik ben gewoon keihard in de rouw, ik ben diep, diep ongelukkig en ik ben ook nog eens kwaad en voel me wanhopig. Terwijl ik mezelf een maand geleden nog voorhield dat het ergste leed nu wel geleden was. Niks blijkt minder waar.
Het enige voordeel wat ik uit dit hele verhaal heb gehaald is dat ik veertig kilo aan gewicht kwijt ben geraakt in zeven maanden tijd. Bloedend tandvlees van het ondervoed zijn maar nul eetlust en de kilo's vliegen er nog steeds af.
Ook alweer zo zuur, ik zie er beter uit dan in lange, lange tijd en ik zou er met liefde twintig kilo bij hebben maar me dan minder kut voelen.
Nou, ik ga maar weer eens naar bed, kijken of ik moe genoeg ben om de zich nog steeds opstapelende, voor mij nutteloos lijkende, herinneringen me nog even een paar uur met rust willen laten.
In mijn geval omdat het er op lijkt dat ik in een leugen geleefd heb en ik weet niet hoe lang dat al gaande was.
Meds zei iets zinnigs over mijn niet aflatende berg aan flashbacks, zij wijt dat aan het feit dat ik aan het onderzoeken ben wat 'echt' was en wat niet.
Ik was stinkend gelukkig in mijn huwelijk, serieus, ik droeg de man op handen en hij mij ook, tenminste, zo leek dat dus en dat leek jaaaaarenlang zo maar nu geloof ik het ergens niet meer, of misschien geloof ik het nog wel maar is de waarachtigheid er van aangetast op een negatieve manier.
Nooit gedacht dat ik iemand het geluk zou misgunnen maar het is helaas zo, ik ben alleen maar zuur en bitter over hoe een en ader gelopen is en ik wil heel volwassen en sterk zijn maar momenteel lukt me dat voor geen meter.
Het is vijf uur en ik zit rokend, jankend en naar muziek luisterend achter mijn laptop, in alleen een onderbroek omdat ik móest schrijven. Dus schreef ik achtereenvolgens wat vrienden en nu hier.
Ik ben gewoon keihard in de rouw, ik ben diep, diep ongelukkig en ik ben ook nog eens kwaad en voel me wanhopig. Terwijl ik mezelf een maand geleden nog voorhield dat het ergste leed nu wel geleden was. Niks blijkt minder waar.
Het enige voordeel wat ik uit dit hele verhaal heb gehaald is dat ik veertig kilo aan gewicht kwijt ben geraakt in zeven maanden tijd. Bloedend tandvlees van het ondervoed zijn maar nul eetlust en de kilo's vliegen er nog steeds af.
Ook alweer zo zuur, ik zie er beter uit dan in lange, lange tijd en ik zou er met liefde twintig kilo bij hebben maar me dan minder kut voelen.
Nou, ik ga maar weer eens naar bed, kijken of ik moe genoeg ben om de zich nog steeds opstapelende, voor mij nutteloos lijkende, herinneringen me nog even een paar uur met rust willen laten.
maandag 11 augustus 2014 om 05:22
quote:Enn schreef op 10 augustus 2014 @ 12:10:
[...]
Dit.
Ja, ik snap dit ook echt niet.Ook al besef je dan dus eerder dat het huwelijk voor jou over is. De ene dag ben je nog bij de één en de andere dag stap je over naar de ander. En dan vervolgens stellig beweren dat 'het allang over was hoor'. Ik vind het bullshit.
(Sorry Eleo en Yas nu begin ik er toch weer over )
Nee, je hebt gelijk, want zo ging het hier en daar krijg ik mijn geest dus ook niet omheen, om hoe dat werkt.
Ik kom er achter dat de man stiekem een of ander app programma speciaal heeft geïnstalleerd om met een bepaalde vrouw te appen, een vrouw die ik ook kende, die bij ons thuis kwam, spreek hem daar op aan, ben verbaasd, boos, ongerust, hij zegt dat het niks voorstelt, ik vraag waarom het dan stiekem moet als het toch niks voorstelt, hij zegt dat dat moest omdat ik anders 'zo' zou reageren, zoals ik deed dus.
Ik vraag hem waarom hij zo destructief bezig is, hij zegt vanuit het niks dat hij niet meer weet of hij nog wel van me houdt. Een maand lang gaat hij nadenken en na die maand is ons huwelijk er niet meer en de man met wie ik werkelijk zowat vergroeid ben, is weg en hij was ineens al vijf jaar niet happy meer. Huh?
Nu heeft hij verkering met die vrouw met wie hij enige romantische connectie nog tot een anderhalve maand geleden keihard ontkende. Sterker nog, ze was zijn type niet, ik kende hem toch, hij wilde niks met haar, zelfs als zij wel iets met hem wilde etc. Toen waren ze al ik weet niet hoe lang aan het rotzooien samen. Zij moest en zou hem hebben, dat heeft ze zelfs tegen me gezegd ('wat jij en je man hebben, dat wil ik ook' zei ze de eerste keer dat ze bij ons was) en hij kon de verleiding en haar vastberadenheid op ramkoers niet weerstaan.
Voor mij, aan de andere kant van deze idylle, best verwarrend hoor. Op zich niet gek dat mijn geest het allemaal niet kan bijbenen, ik ben gewoon maanden verdoofd geweest de afgelopen tijd en nu word ik wakker en is de nachtmerrie werkelijkheid.
Ha, half zes bijna, nou, het schiet lekker op, de dag gaat alweer bijna beginnen, jeeeeejjjjj, zin in. (not)
[...]
Dit.
Ja, ik snap dit ook echt niet.Ook al besef je dan dus eerder dat het huwelijk voor jou over is. De ene dag ben je nog bij de één en de andere dag stap je over naar de ander. En dan vervolgens stellig beweren dat 'het allang over was hoor'. Ik vind het bullshit.
(Sorry Eleo en Yas nu begin ik er toch weer over )
Nee, je hebt gelijk, want zo ging het hier en daar krijg ik mijn geest dus ook niet omheen, om hoe dat werkt.
Ik kom er achter dat de man stiekem een of ander app programma speciaal heeft geïnstalleerd om met een bepaalde vrouw te appen, een vrouw die ik ook kende, die bij ons thuis kwam, spreek hem daar op aan, ben verbaasd, boos, ongerust, hij zegt dat het niks voorstelt, ik vraag waarom het dan stiekem moet als het toch niks voorstelt, hij zegt dat dat moest omdat ik anders 'zo' zou reageren, zoals ik deed dus.
Ik vraag hem waarom hij zo destructief bezig is, hij zegt vanuit het niks dat hij niet meer weet of hij nog wel van me houdt. Een maand lang gaat hij nadenken en na die maand is ons huwelijk er niet meer en de man met wie ik werkelijk zowat vergroeid ben, is weg en hij was ineens al vijf jaar niet happy meer. Huh?
Nu heeft hij verkering met die vrouw met wie hij enige romantische connectie nog tot een anderhalve maand geleden keihard ontkende. Sterker nog, ze was zijn type niet, ik kende hem toch, hij wilde niks met haar, zelfs als zij wel iets met hem wilde etc. Toen waren ze al ik weet niet hoe lang aan het rotzooien samen. Zij moest en zou hem hebben, dat heeft ze zelfs tegen me gezegd ('wat jij en je man hebben, dat wil ik ook' zei ze de eerste keer dat ze bij ons was) en hij kon de verleiding en haar vastberadenheid op ramkoers niet weerstaan.
Voor mij, aan de andere kant van deze idylle, best verwarrend hoor. Op zich niet gek dat mijn geest het allemaal niet kan bijbenen, ik ben gewoon maanden verdoofd geweest de afgelopen tijd en nu word ik wakker en is de nachtmerrie werkelijkheid.
Ha, half zes bijna, nou, het schiet lekker op, de dag gaat alweer bijna beginnen, jeeeeejjjjj, zin in. (not)
maandag 11 augustus 2014 om 07:14
Dag Eleonora,
Ik hoop dat je toch nog even hebt kunnen slapen.
Dit verraad is groot, niet alleen dat hij weg is gegaan, maar vooral de leugens, dat hij al een tijdje zo achter je rug om bezig is geweest.
Geen wonder dat jouw geest nu de verdoving uit begint te werken zo over de rooie gaat.
Zou het misschien goed zijn om hier eens met een professional over te praten? Want dat je niet eet is zorgelijk vind ik.
In ieder geval veel sterkte, en ik hoop dat je hier toch een beetje steun vind in je verdriet.
Ik hoop dat je toch nog even hebt kunnen slapen.
Dit verraad is groot, niet alleen dat hij weg is gegaan, maar vooral de leugens, dat hij al een tijdje zo achter je rug om bezig is geweest.
Geen wonder dat jouw geest nu de verdoving uit begint te werken zo over de rooie gaat.
Zou het misschien goed zijn om hier eens met een professional over te praten? Want dat je niet eet is zorgelijk vind ik.
In ieder geval veel sterkte, en ik hoop dat je hier toch een beetje steun vind in je verdriet.
maandag 11 augustus 2014 om 09:03
Ik heb het na 9 jaar ook nog..Ik kan nog steeds enorm boos en verdrietig worden als ik denk aan alles wat er gebeurd is, mijn huidige man vindt het raar dat het me nog steeds raakt. Dat ik het los moet laten, maar aangezien ik hem regelmatig ( met tussenpozen van maanden niet) zie en spreek en zijn gedrag en karakter nog steeds hetzelfde is kan hij me nog steeds ziedend van woede maken. Ook lijkt mijn dochter qua uiterlijk en karakter veel op hem. Ik word dus dagelijks aan hem herinnerd.
maandag 11 augustus 2014 om 09:06
quote:Eleonora schreef op 11 augustus 2014 @ 05:22:
Zij moest en zou hem hebben, dat heeft ze zelfs tegen me gezegd ('wat jij en je man hebben, dat wil ik ook' zei ze de eerste keer dat ze bij ons was)
Jeemig, je kent haar dus.
Pfff wat heftig allemaal voor jou en dochter. Wat een bedrog ook en zij zijn zo hè Eleonora? Wat zijn deze twee mensen enorm onaardige mensen voor jou.
Je bent inmiddels weer een klein beetje 'boven Jan' probeer dat maar vast te houden door de langskomende herinneringen te laten zijn als goede vrienden van ooit.
Zij moest en zou hem hebben, dat heeft ze zelfs tegen me gezegd ('wat jij en je man hebben, dat wil ik ook' zei ze de eerste keer dat ze bij ons was)
Jeemig, je kent haar dus.
Pfff wat heftig allemaal voor jou en dochter. Wat een bedrog ook en zij zijn zo hè Eleonora? Wat zijn deze twee mensen enorm onaardige mensen voor jou.
Je bent inmiddels weer een klein beetje 'boven Jan' probeer dat maar vast te houden door de langskomende herinneringen te laten zijn als goede vrienden van ooit.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 11 augustus 2014 om 10:10
Zo'n groot gevoel van verraad hakt er gewoon ongelooflijk in, het kost tijd om daarmee om te gaan - en iets van pijn daarover zal altijd wel blijven (litteken).
Maar het zegt iets over hem, en over haar.
Dat moet je uiteindelijk voor ogen houden.
En denken: beter kwijt dan rijk.
Maar ik snap heel goed dat je zover nog niet bent.
Dat je je steeds afvraagt wat nou eigenlijk echt was.
(Zie mijn motto: ook de rode draad in mijn leven, en niet zomaar.)
En dat gaat met vallen en opstaan. Keihard is het.
Wat heb jij nu nodig?
Je helpt jezelf in ieder geval niet door slecht of niet te eten.
Wat heb jij nodig om 'verder te komen'?
Praten met een professional, praten hier op het forum, of daarbij nog heel andere dingen? Luister daarnaar, dat is wat jou verder gaat brengen in verwerking.
Komt dochter vandaag weer terug?
Maar het zegt iets over hem, en over haar.
Dat moet je uiteindelijk voor ogen houden.
En denken: beter kwijt dan rijk.
Maar ik snap heel goed dat je zover nog niet bent.
Dat je je steeds afvraagt wat nou eigenlijk echt was.
(Zie mijn motto: ook de rode draad in mijn leven, en niet zomaar.)
En dat gaat met vallen en opstaan. Keihard is het.
Wat heb jij nu nodig?
Je helpt jezelf in ieder geval niet door slecht of niet te eten.
Wat heb jij nodig om 'verder te komen'?
Praten met een professional, praten hier op het forum, of daarbij nog heel andere dingen? Luister daarnaar, dat is wat jou verder gaat brengen in verwerking.
Komt dochter vandaag weer terug?
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 11 augustus 2014 om 10:50
Jeetje Eleanora, ik zit hier met mijn mond vol tanden. We hebben nauwelijks contact met elkaar gehad en ik las jou altijd heel graag. De warmte, de mooie schrijfstijl, jouw niet-aflatende hart onder de riem stekende houding naar andere forummers en nu ga je ineens zelf door een hel.
Wakker worden en zien wat je is aangedaan is heel erg kut, maar je moet wakker worden en in al je nuchterheid kijken naar de brokken die om je heen liggen. Wat was waar? Wat is gelogen? Die flashbacks zoals meds zei zijn onderdeel van het wakker worden. Je weet toch als je lekker staat te dansen tot de vroege ochtenduurtjes en ineens het licht aangaat in de disco? Wat eerst een heerlijke dansavond was, verandert in het licht ineens in iets heel lelijks. Je kijkt om je heen en je ziet overal lege flesjes bier, sigarettenpeuken op de vloer, die lekkere vent heeft een hoofd vol puisten, dat meisje wat zo verleidelijk en vol zelfvertrouwen danste verandert in een onzeker meisje met verlopen mascara. In het licht komt de waarheid ineens keihard aan.
Ren er niet voor weg en zie wat het is en dat is je gegeven om te blijven staan en net zo lang te kijken tot je aanvaardt dat je huwelijk deels op een leugen was gebaseerd. Waar jij dacht dat er niks aan de hand was, speelde zich juist heel wat af in het donker.
Dit moment van zien, voelen, kijken, berusten, verdriet, gepuzzel, vermoeidheid, eindeloze vragen etc. is er om Eleonara uit de ruïnes op te laten staan en datgene wat nooit voor haar welzijn was achter haar te laten. Nora heeft een prachtige post geschreven een paar pagina's terug: neem je tijd om jezelf in alle facetten opnieuw te leren kennen, bouw je fundament langzaam op, ga niet te snel want anders sta je ergens misschien wel onverschillig en "cool" op een hoger plateau, maar dat plateau is gebouwd van zand en daar zak je gegarandeerd doorheen. Blijf zitten waar je nu zit, laat de flashbacks en de steken pijn maar toe en realiseer je alsjeblieft dat met jouw wil om er niet voor weg te rennen, het jou hét fundament gaat geven wat door niets of niemand tot schudden gebracht kan worden.
Je bent mens en alles wat je voelt is oké. Maar dan ook écht alles.
Wakker worden en zien wat je is aangedaan is heel erg kut, maar je moet wakker worden en in al je nuchterheid kijken naar de brokken die om je heen liggen. Wat was waar? Wat is gelogen? Die flashbacks zoals meds zei zijn onderdeel van het wakker worden. Je weet toch als je lekker staat te dansen tot de vroege ochtenduurtjes en ineens het licht aangaat in de disco? Wat eerst een heerlijke dansavond was, verandert in het licht ineens in iets heel lelijks. Je kijkt om je heen en je ziet overal lege flesjes bier, sigarettenpeuken op de vloer, die lekkere vent heeft een hoofd vol puisten, dat meisje wat zo verleidelijk en vol zelfvertrouwen danste verandert in een onzeker meisje met verlopen mascara. In het licht komt de waarheid ineens keihard aan.
Ren er niet voor weg en zie wat het is en dat is je gegeven om te blijven staan en net zo lang te kijken tot je aanvaardt dat je huwelijk deels op een leugen was gebaseerd. Waar jij dacht dat er niks aan de hand was, speelde zich juist heel wat af in het donker.
Dit moment van zien, voelen, kijken, berusten, verdriet, gepuzzel, vermoeidheid, eindeloze vragen etc. is er om Eleonara uit de ruïnes op te laten staan en datgene wat nooit voor haar welzijn was achter haar te laten. Nora heeft een prachtige post geschreven een paar pagina's terug: neem je tijd om jezelf in alle facetten opnieuw te leren kennen, bouw je fundament langzaam op, ga niet te snel want anders sta je ergens misschien wel onverschillig en "cool" op een hoger plateau, maar dat plateau is gebouwd van zand en daar zak je gegarandeerd doorheen. Blijf zitten waar je nu zit, laat de flashbacks en de steken pijn maar toe en realiseer je alsjeblieft dat met jouw wil om er niet voor weg te rennen, het jou hét fundament gaat geven wat door niets of niemand tot schudden gebracht kan worden.
Je bent mens en alles wat je voelt is oké. Maar dan ook écht alles.
maandag 11 augustus 2014 om 10:57
maandag 11 augustus 2014 om 11:12
Ach wat een trap na, van vijf jaar al niet meer gelukkig zijn. Dat zal allicht nogal meegevallen zijn, maar hij moet toch een reden voor zichzelf hebben om dit plotse afscheid te verantwoorden. Vandaar ook die maand 'nadenken'.
Mensen zijn meestal niet 100% gelukkig, tevreden en content natuurlijk, dus kun je altijd zeggen dat je altijd al onrust voelde oid. Voor jou geldt dat hopelijk omgekeerd (na de diepste depressie), dat je niet 100% ongelukkig bent maar steeds meer ook geniet van dochter, dieren, vrienden en ander fijns.
En dat jij als een razende af aan het vallen bent met alle gezondheidseffecten van dien, pas je op? Ga elke dag wandelen en balanceer een beetje uit wat je wél binnen kunt houden. Voel je je ook minder labiel door.
Mensen zijn meestal niet 100% gelukkig, tevreden en content natuurlijk, dus kun je altijd zeggen dat je altijd al onrust voelde oid. Voor jou geldt dat hopelijk omgekeerd (na de diepste depressie), dat je niet 100% ongelukkig bent maar steeds meer ook geniet van dochter, dieren, vrienden en ander fijns.
En dat jij als een razende af aan het vallen bent met alle gezondheidseffecten van dien, pas je op? Ga elke dag wandelen en balanceer een beetje uit wat je wél binnen kunt houden. Voel je je ook minder labiel door.
Go green, fuck a vegetarian
maandag 11 augustus 2014 om 11:13
Lieve Leo,
Ik kom weer uit mijn meeleesstand.
Wat verdrietig om te lezen dat je huwelijk voorbij is.
En ja herkenbaar wat je schrijft.
Nadat ik twee jaar geleden met veel bombarie ben getrouwd, is het ook hier voorbij.
Anders dan bij jou heb ik de stekker eruit getrokken. Oa omdat ik niet wil leven met iemand die glashard in mijn gezicht staat te liegen en het acceptabel vind dat ik mij onzeker voel en mijn intuïtie niet vertrouw omdat ik hem graag wilde geloven.
Enfin, herkenbaar, terug in mijn hoofd op welke momenten het leuk was. Wat heb ik fout gedaan? Ben ik dan zo'n moeilijk mens om van te houden? Enz enz.
Ik hoop dat tijd het heelt, ook voor jou.
Liefs Liselore
Ik kom weer uit mijn meeleesstand.
Wat verdrietig om te lezen dat je huwelijk voorbij is.
En ja herkenbaar wat je schrijft.
Nadat ik twee jaar geleden met veel bombarie ben getrouwd, is het ook hier voorbij.
Anders dan bij jou heb ik de stekker eruit getrokken. Oa omdat ik niet wil leven met iemand die glashard in mijn gezicht staat te liegen en het acceptabel vind dat ik mij onzeker voel en mijn intuïtie niet vertrouw omdat ik hem graag wilde geloven.
Enfin, herkenbaar, terug in mijn hoofd op welke momenten het leuk was. Wat heb ik fout gedaan? Ben ik dan zo'n moeilijk mens om van te houden? Enz enz.
Ik hoop dat tijd het heelt, ook voor jou.
Liefs Liselore
maandag 11 augustus 2014 om 11:32
Annie, lekkere boppert van me - ik heb mijn nick maar eens van een dikke laag stof ontdaan toen ik je topic zag.
Allereerst denk ik dat niets, helemaal niets van wat je nu doormaakt niet logisch of normaal is. De woede, het doorpakken, het denken dat je er al bent, het gif, de wanhoop, de flashbacks, alles komt me bekend voor. En bij mij is de klap, zoals je weet, al ruim anderhalf jaar geleden.
Ik kan je alleen maar als tip geven: doorleef alles maar gewoon. Alle gevoelens. Ook de paniek en de wanhoop. Want als ik iets geleerd heb in de afgelopen periode, is dat er na de wanhoop altijd weer een betere dag komt. En dat wil niet zegggen dat de wanhoop dan voorgoed weg is maar op een gegeven moment leer je dat het een cyclus is. Het komt en gaat. En op een gegeven moment realiseer je je dat de rotgevoelens langer weg blijven, en dat een OK-e dag ineens een OK-e week is. Etc.
En ook: wees mild tegenover jezelf. Als je je zuur voelt, dan betekent dat niet dat je een zuur mens bent. Als je je wraakzuchtig voelt, betekent dat niet dat je een wraakzuchtig mens bent. Als je..... enfin je snapt wat ik bedoel.
Het allerkutste vond ik de eindeloze maalstroom in mijn hoofd, om maar te proberen te begrijpen. Want ik dacht: als ik het eenmaal BEGRIJP, dan kan ik het loslaten. Nou, dat werkt zo niet. Ik was 24 uur per dag bezig met proberen te begrijpen, zelfs als ik sliep was ik daarmee bezig. Maar ik heb nooit begrepen en zal nooit begrijpen waarom mijn ex na 21 jaar PATSBOEM bij een ander woonde en zijn kinderen harteloos behandelde. Ik heb eindeloos naar mijn eigen fouten gezocht en ik heb er heus ook veel gevonden maar nooit gevonden dat mijn fouten hem een vrijbrief (pun intended) gaven.
Nu, anderhalf jaar later, is die drang het te begrijpen weg. Ik HOEF het niet meer te begrijpen. De wanhoop is ook weg. De paniek ook. De woede komt soms terug, dat wel. Ook het verdriet is er soms nog. Maar de schok, het idee dat het leven nooit meer goed wordt, de kapotmakende bitterheid, de redeloze woede: die dingen zijn allemaal weg. Ze liggen nog op de loer hoor, ik kan het gevoel zo weer terughalen, maar ik VOEL het niet meer zo.
Dat gaat bij jou ook gebeuren. Het heeft alleen tijd nodig. Helaas. Ik weet nog dat ik riep toen mensen zeiden dat over een jaar alles er anders uit zou zien: EEN JAAR?!?!?!?!?! Ik overleef een jaar niet! Maar dat is niet zo. Een jaar is erg snel voorbij, de tijd gaat snel en in de tussentijd ben je aan het rouwen, verwerken, helen. En ergens in dat proces merk je ineens dat het leven beter wordt, dat het van een mager drietje ineens een kleine voldoende wordt en dat er zelfs af en toe dikke voldoendes kunnen worden uitgedeeld. Let maar op.
Allereerst denk ik dat niets, helemaal niets van wat je nu doormaakt niet logisch of normaal is. De woede, het doorpakken, het denken dat je er al bent, het gif, de wanhoop, de flashbacks, alles komt me bekend voor. En bij mij is de klap, zoals je weet, al ruim anderhalf jaar geleden.
Ik kan je alleen maar als tip geven: doorleef alles maar gewoon. Alle gevoelens. Ook de paniek en de wanhoop. Want als ik iets geleerd heb in de afgelopen periode, is dat er na de wanhoop altijd weer een betere dag komt. En dat wil niet zegggen dat de wanhoop dan voorgoed weg is maar op een gegeven moment leer je dat het een cyclus is. Het komt en gaat. En op een gegeven moment realiseer je je dat de rotgevoelens langer weg blijven, en dat een OK-e dag ineens een OK-e week is. Etc.
En ook: wees mild tegenover jezelf. Als je je zuur voelt, dan betekent dat niet dat je een zuur mens bent. Als je je wraakzuchtig voelt, betekent dat niet dat je een wraakzuchtig mens bent. Als je..... enfin je snapt wat ik bedoel.
Het allerkutste vond ik de eindeloze maalstroom in mijn hoofd, om maar te proberen te begrijpen. Want ik dacht: als ik het eenmaal BEGRIJP, dan kan ik het loslaten. Nou, dat werkt zo niet. Ik was 24 uur per dag bezig met proberen te begrijpen, zelfs als ik sliep was ik daarmee bezig. Maar ik heb nooit begrepen en zal nooit begrijpen waarom mijn ex na 21 jaar PATSBOEM bij een ander woonde en zijn kinderen harteloos behandelde. Ik heb eindeloos naar mijn eigen fouten gezocht en ik heb er heus ook veel gevonden maar nooit gevonden dat mijn fouten hem een vrijbrief (pun intended) gaven.
Nu, anderhalf jaar later, is die drang het te begrijpen weg. Ik HOEF het niet meer te begrijpen. De wanhoop is ook weg. De paniek ook. De woede komt soms terug, dat wel. Ook het verdriet is er soms nog. Maar de schok, het idee dat het leven nooit meer goed wordt, de kapotmakende bitterheid, de redeloze woede: die dingen zijn allemaal weg. Ze liggen nog op de loer hoor, ik kan het gevoel zo weer terughalen, maar ik VOEL het niet meer zo.
Dat gaat bij jou ook gebeuren. Het heeft alleen tijd nodig. Helaas. Ik weet nog dat ik riep toen mensen zeiden dat over een jaar alles er anders uit zou zien: EEN JAAR?!?!?!?!?! Ik overleef een jaar niet! Maar dat is niet zo. Een jaar is erg snel voorbij, de tijd gaat snel en in de tussentijd ben je aan het rouwen, verwerken, helen. En ergens in dat proces merk je ineens dat het leven beter wordt, dat het van een mager drietje ineens een kleine voldoende wordt en dat er zelfs af en toe dikke voldoendes kunnen worden uitgedeeld. Let maar op.
maandag 11 augustus 2014 om 11:40
quote:Eleonora schreef op 11 augustus 2014 @ 05:07:
Ja Assie, daar ben ik dus ook bang voor, voor wat jij in je laatste alinea schrijft. Heel bang ben ik daar voor.
Het is vijf uur en ik zit rokend, jankend en naar muziek luisterend achter mijn laptop, in alleen een onderbroek omdat ik móest schrijven. Dus schreef ik achtereenvolgens wat vrienden en nu hier.
Ik ben gewoon keihard in de rouw, ik ben diep, diep ongelukkig en ik ben ook nog eens kwaad en voel me wanhopig. Terwijl ik mezelf een maand geleden nog voorhield dat het ergste leed nu wel geleden was. Niks blijkt minder waar.
Het enige voordeel wat ik uit dit hele verhaal heb gehaald is dat ik veertig kilo aan gewicht kwijt ben geraakt in zeven maanden tijd. Bloedend tandvlees van het ondervoed zijn maar nul eetlust en de kilo's vliegen er nog steeds af.
Ook alweer zo zuur, ik zie er beter uit dan in lange, lange tijd en ik zou er met liefde twintig kilo bij hebben maar me dan minder kut voelen.
Nou, ik ga maar weer eens naar bed, kijken of ik moe genoeg ben om de zich nog steeds opstapelende, voor mij nutteloos lijkende, herinneringen me nog even een paar uur met rust willen laten.
Heeeel herkenbaar, het vroeg wakker worden, het niet kunnen inslapen en vervolgens liggen te malen (en ik sliep vroeger altijd zo graag ). Ook niet kunnen eten (wel honger/rammelende maag, maar krijg het gewoon niet weg). Maar ook de zorgen om geld, kinderen, de huishoudelijke zaken en meer uren werken - je eenzaam voelen en het gevoel hebben dat je overal alleen voor staat (terwijl ik dit tijdens mijn huwelijk ook regelmatig dacht voelt het nu toch anders).
Hier ook een relatie met een gezamelijke vriendin en gelukkig is dit al weer over, lijkt me verschrikkelijk als je ze ook nog samen moet zien - ben blij dat dat geklapt is!
Ja Assie, daar ben ik dus ook bang voor, voor wat jij in je laatste alinea schrijft. Heel bang ben ik daar voor.
Het is vijf uur en ik zit rokend, jankend en naar muziek luisterend achter mijn laptop, in alleen een onderbroek omdat ik móest schrijven. Dus schreef ik achtereenvolgens wat vrienden en nu hier.
Ik ben gewoon keihard in de rouw, ik ben diep, diep ongelukkig en ik ben ook nog eens kwaad en voel me wanhopig. Terwijl ik mezelf een maand geleden nog voorhield dat het ergste leed nu wel geleden was. Niks blijkt minder waar.
Het enige voordeel wat ik uit dit hele verhaal heb gehaald is dat ik veertig kilo aan gewicht kwijt ben geraakt in zeven maanden tijd. Bloedend tandvlees van het ondervoed zijn maar nul eetlust en de kilo's vliegen er nog steeds af.
Ook alweer zo zuur, ik zie er beter uit dan in lange, lange tijd en ik zou er met liefde twintig kilo bij hebben maar me dan minder kut voelen.
Nou, ik ga maar weer eens naar bed, kijken of ik moe genoeg ben om de zich nog steeds opstapelende, voor mij nutteloos lijkende, herinneringen me nog even een paar uur met rust willen laten.
Heeeel herkenbaar, het vroeg wakker worden, het niet kunnen inslapen en vervolgens liggen te malen (en ik sliep vroeger altijd zo graag ). Ook niet kunnen eten (wel honger/rammelende maag, maar krijg het gewoon niet weg). Maar ook de zorgen om geld, kinderen, de huishoudelijke zaken en meer uren werken - je eenzaam voelen en het gevoel hebben dat je overal alleen voor staat (terwijl ik dit tijdens mijn huwelijk ook regelmatig dacht voelt het nu toch anders).
Hier ook een relatie met een gezamelijke vriendin en gelukkig is dit al weer over, lijkt me verschrikkelijk als je ze ook nog samen moet zien - ben blij dat dat geklapt is!
maandag 11 augustus 2014 om 11:44
Ach, Eleonora. Dit is k*t en blijft k*t. Zo'n verraad. Zoveel pijn.
Weet je, het slijt. Echt. Op een bepaald moment doet het steeds minder pijn en uiteindelijk vergeet je de pijn. Maar de wond blijft. Hij heelt, maar het litteken blijft.
Dit zijn gewoon ongelooflijk rotdingen om mee te maken. Aan alles ga je twijfelen, was de relatie wel echt, wat was een leugen en wat niet. Dat is echt een fase. Dat gaat echt voorbij. Wat blijft is dat iemand in wie je zoveel vertrouwen had, van wie je dacht dat hij van je hield je zo'n ongelooflijke naaistreek geleverd heeft. Dat doet pijn. Maar uiteindelijk blijft dat een gegeven en verdwijnt de pijn daarvan. Alleen kost dat tijd en proces waar je doorheen moet en dat is hel.
Bij mij is het inmiddels jaren geleden en ik denk daar allang niet meer aan. Op een bepaald moment krijg je wat meer afstand, gaat je eigen leven ook weer verder.
Wat blijvend is: je bent nooit meer een gezin. Die vanzelfsprekendheid is voorgoed weg. En je hebt er littekens bij. Die soms aangeraakt worden en even weer opengaan. Maar daar valt mee te leven.
Het komt goed, echt. Dat kost alleen tijd. Veel tijd.
Weet je, het slijt. Echt. Op een bepaald moment doet het steeds minder pijn en uiteindelijk vergeet je de pijn. Maar de wond blijft. Hij heelt, maar het litteken blijft.
Dit zijn gewoon ongelooflijk rotdingen om mee te maken. Aan alles ga je twijfelen, was de relatie wel echt, wat was een leugen en wat niet. Dat is echt een fase. Dat gaat echt voorbij. Wat blijft is dat iemand in wie je zoveel vertrouwen had, van wie je dacht dat hij van je hield je zo'n ongelooflijke naaistreek geleverd heeft. Dat doet pijn. Maar uiteindelijk blijft dat een gegeven en verdwijnt de pijn daarvan. Alleen kost dat tijd en proces waar je doorheen moet en dat is hel.
Bij mij is het inmiddels jaren geleden en ik denk daar allang niet meer aan. Op een bepaald moment krijg je wat meer afstand, gaat je eigen leven ook weer verder.
Wat blijvend is: je bent nooit meer een gezin. Die vanzelfsprekendheid is voorgoed weg. En je hebt er littekens bij. Die soms aangeraakt worden en even weer opengaan. Maar daar valt mee te leven.
Het komt goed, echt. Dat kost alleen tijd. Veel tijd.
