Psyche
alle pijlers
Eenzaam
zondag 10 augustus 2014 om 19:43
Ik voel me soms zo eenzaam
Mijn vriend werkt in ploegen waardoor ik vaak alleen thuis ben. Zelf werk ik fulltime bij een leuk bedrijf. Ik heb leuke collega's, maar meer dan collega's zijn het ook niet.
Verder heb ik wel een handje vol vrienden, maar wil ik bij hen de deur ook niet iedere keer plat lopen. Voorheen zagen we elkaar regelmatig, maar inmiddels is iedereen gaan samenwonen, hebben kinderen gekregen. Hoewel we elkaar nog steeds zien is het anders geworden.
Voorheen had mijn vriend een eigen bedrijf en was altijd hard aan het werk, maar wel de weekenden vrij. Hij is daar mee gestopt en werkt nu sinds twee jaar in ploegendiensten. Dit verdient relatief goed en hij heeft veel meer vrije tijd gekregen. Echter vrij wanneer ik aan het werk ben.
Samen af spreken met vrienden, leuke dingen samen doen etc, is dus ook een stuk minder geworden. En daarmee ook mijn sociale leven.
Ik zit bij een vereniging en heb daar wel leuke contacten maar ook dit zijn geen mensen waar ik zo wat mee af spreek.
Ik vind het lastig om nieuwe vriendschappen aan te gaan en ben sociaal niet heel vaardig, mensen komen niet naar mij toe zeg maar. Hoewel ik wel probeer nieuwe contacten te leggen blijft het wat oppervlakkig. Het hoeft ook niet direct een dikke vriendschap te zijn, maar wat mensen om eens wat leuks mee te gaan doen zou leuk zijn. Vaak blijft het echter bij een praatje en dat vind ik soms al moeilijk, in sommige gevallen ben ik zo uit gepraat. Ook met vriendinnen lijkt het allemaal wat stroever te lopen.
Soms denk ik dat mensen mij gewoon niet aardig vinden en ze liever niet met me om gaan. Er komen niet veel mensen meer bij ons over de vloer terwijl iedereen altijd welkom is. Al met al vind ik dit erg jammer want ik hou echt van gezelligheid.
Als ik dit zo terug lees, denk ik wat een geklaag, maar dit is wel hoe ik me voel.
Zijn er meer mensen die dit herkennen en/of hier ook iets aan hebben gedaan?
Mijn vriend werkt in ploegen waardoor ik vaak alleen thuis ben. Zelf werk ik fulltime bij een leuk bedrijf. Ik heb leuke collega's, maar meer dan collega's zijn het ook niet.
Verder heb ik wel een handje vol vrienden, maar wil ik bij hen de deur ook niet iedere keer plat lopen. Voorheen zagen we elkaar regelmatig, maar inmiddels is iedereen gaan samenwonen, hebben kinderen gekregen. Hoewel we elkaar nog steeds zien is het anders geworden.
Voorheen had mijn vriend een eigen bedrijf en was altijd hard aan het werk, maar wel de weekenden vrij. Hij is daar mee gestopt en werkt nu sinds twee jaar in ploegendiensten. Dit verdient relatief goed en hij heeft veel meer vrije tijd gekregen. Echter vrij wanneer ik aan het werk ben.
Samen af spreken met vrienden, leuke dingen samen doen etc, is dus ook een stuk minder geworden. En daarmee ook mijn sociale leven.
Ik zit bij een vereniging en heb daar wel leuke contacten maar ook dit zijn geen mensen waar ik zo wat mee af spreek.
Ik vind het lastig om nieuwe vriendschappen aan te gaan en ben sociaal niet heel vaardig, mensen komen niet naar mij toe zeg maar. Hoewel ik wel probeer nieuwe contacten te leggen blijft het wat oppervlakkig. Het hoeft ook niet direct een dikke vriendschap te zijn, maar wat mensen om eens wat leuks mee te gaan doen zou leuk zijn. Vaak blijft het echter bij een praatje en dat vind ik soms al moeilijk, in sommige gevallen ben ik zo uit gepraat. Ook met vriendinnen lijkt het allemaal wat stroever te lopen.
Soms denk ik dat mensen mij gewoon niet aardig vinden en ze liever niet met me om gaan. Er komen niet veel mensen meer bij ons over de vloer terwijl iedereen altijd welkom is. Al met al vind ik dit erg jammer want ik hou echt van gezelligheid.
Als ik dit zo terug lees, denk ik wat een geklaag, maar dit is wel hoe ik me voel.
Zijn er meer mensen die dit herkennen en/of hier ook iets aan hebben gedaan?
zondag 10 augustus 2014 om 20:18
quote:livingstone schreef op 10 augustus 2014 @ 19:43:
Soms denk ik dat mensen mij gewoon niet aardig vinden en ze liever niet met me om gaan. Er komen niet veel mensen meer bij ons over de vloer terwijl iedereen altijd welkom is.
Niet invullen voor andere mensen! Iedereen is altijd welkom bij je zeg je maar dan moet je ze (nu iedereen zo druk is met relatie en eventueel kinderen) wel uitnodigen. Spontaan bij elkaar binnen vallen wordt in die gevallen al minder, dan maar agenda's trekken.
Organiseer een kookworkshop of iets anders wat je leuk vindt, nodig je vrienden uit en eventueel wat mensen van je vereniging of je werk.
In die setting hoef je niet "te entertainen" en gaat het misschien wat makkelijker om een luchtig gesprek te voeren.
Succes!
Soms denk ik dat mensen mij gewoon niet aardig vinden en ze liever niet met me om gaan. Er komen niet veel mensen meer bij ons over de vloer terwijl iedereen altijd welkom is.
Niet invullen voor andere mensen! Iedereen is altijd welkom bij je zeg je maar dan moet je ze (nu iedereen zo druk is met relatie en eventueel kinderen) wel uitnodigen. Spontaan bij elkaar binnen vallen wordt in die gevallen al minder, dan maar agenda's trekken.
Organiseer een kookworkshop of iets anders wat je leuk vindt, nodig je vrienden uit en eventueel wat mensen van je vereniging of je werk.
In die setting hoef je niet "te entertainen" en gaat het misschien wat makkelijker om een luchtig gesprek te voeren.
Succes!
zondag 10 augustus 2014 om 20:24
Mensen met kinderen zijn minder flexibel, dan mensen zonder kinderen, maar het feit dat hun tijdsbesteding veranderd is, wil niet zeggen dat ze je niet willen zien.
Neem contact met ze op en vraag aan hen wat zij handig vinden qua tijdstip waarop jij bij ze langskomt (of zij bij jou). Ze zullen hun aandacht misschien moeten verdelen tussen jou en hun kinderen, maar dat geeft toch niet zo?
Vul niet voor ze in dat ze jou niet meer leuk vinden. Grote kans trouwens dat zij dit omgekeerd ook voor jou doen! "Ik heb nu een gezin en ben dus minder leuk gezelschap voor livingstone, laat ik maar minde contact zoeken, want daar zit ze toch niet op te wachten"
Neem contact met ze op en vraag aan hen wat zij handig vinden qua tijdstip waarop jij bij ze langskomt (of zij bij jou). Ze zullen hun aandacht misschien moeten verdelen tussen jou en hun kinderen, maar dat geeft toch niet zo?
Vul niet voor ze in dat ze jou niet meer leuk vinden. Grote kans trouwens dat zij dit omgekeerd ook voor jou doen! "Ik heb nu een gezin en ben dus minder leuk gezelschap voor livingstone, laat ik maar minde contact zoeken, want daar zit ze toch niet op te wachten"
zondag 10 augustus 2014 om 20:58
Hmmm dat is inderdaad wat ik doe, invullen voor anderen.
Vanmiddag nog even spontaan bij vrienden geweest waarvan ik ook altijd denk dat ze niet zo veel zin meer hebben om af te spreken. Was echt wel even leuk om ze weer te zien en ze zeiden ook toen ik weg ging, dat we snel weer iets moeten af spreken. Toch blijft het dan knagen en denk ik 'waarom doen we dat dan nooit, waarom moet ik altijd contact op nemen en hoor ik nooit iets van jullie?
Dit soort gedachten gaan altijd door mijn hoofd... Zucht...
Vanmiddag nog even spontaan bij vrienden geweest waarvan ik ook altijd denk dat ze niet zo veel zin meer hebben om af te spreken. Was echt wel even leuk om ze weer te zien en ze zeiden ook toen ik weg ging, dat we snel weer iets moeten af spreken. Toch blijft het dan knagen en denk ik 'waarom doen we dat dan nooit, waarom moet ik altijd contact op nemen en hoor ik nooit iets van jullie?
Dit soort gedachten gaan altijd door mijn hoofd... Zucht...
zondag 10 augustus 2014 om 21:02
Ja hoor ik herken het wel.
Partner met wisseldiensten en ook jonge kinderen hier.
Parter heeft week van tevoren een rooster dus het is praktisch onmogelijk om dingen af te spreken.
Ik heb mezelf aangeleerd sinds er kinderen zijn , om dan maar altijd degene te zijn die thuis zit.
Nee daar word ik niet gelukkig van en probeer dat ook te veranderen , maar dat is niet zomaar gedaan.
Partner met wisseldiensten en ook jonge kinderen hier.
Parter heeft week van tevoren een rooster dus het is praktisch onmogelijk om dingen af te spreken.
Ik heb mezelf aangeleerd sinds er kinderen zijn , om dan maar altijd degene te zijn die thuis zit.
Nee daar word ik niet gelukkig van en probeer dat ook te veranderen , maar dat is niet zomaar gedaan.
zondag 10 augustus 2014 om 21:30
Bloemetjespaars, vervelend inderdaad om altijd degene te zijn die thuis zit. Het lijkt me dat het met kinderen nog iets lastiger is om dat te veranderen. Wat probeer jij te doen om dat (gevoel) te veranderen?
Wij hebben (nog) geen kinderen, maar willen die wel graag. Ergens ben ik wel bang dat mochten wij kinderen krijgen, ik me nog meer alleen ga voelen. Aan de andere kant hoop ik ( & weet ik wel zeker) dat het ook een verrijking is van mijn leven.
Wij hebben (nog) geen kinderen, maar willen die wel graag. Ergens ben ik wel bang dat mochten wij kinderen krijgen, ik me nog meer alleen ga voelen. Aan de andere kant hoop ik ( & weet ik wel zeker) dat het ook een verrijking is van mijn leven.
maandag 11 augustus 2014 om 00:53
Lily-rose nog nooit van gehoord maar ik ga eens kijken bedankt voor de tip
Wel/geen kinderen is het probleem niet, ik heb evenveel vrienden zonder en met kinderen en voor mij maakt dat verder ook niet uit.
Ik vind het gewoon jammer dat het contact minder wordt en dat de spontane visites die uitlopen tot diep in de nacht en waar er wordt gebulderd van het lachen, spaarzaam zijn geworden. Of dat er iemand is die eens echt naar je luistert of zijn/haar verhaal bij mij wil doen.
Ook het leggen van nieuwe contacten lijkt stroever te gaan en ik weet niet zo goed waar dat aan ligt. Die klik met iemand hebben, dat heb ik de laatste jaren niet meer gehad. Daar wordt ik onzeker van
Wel/geen kinderen is het probleem niet, ik heb evenveel vrienden zonder en met kinderen en voor mij maakt dat verder ook niet uit.
Ik vind het gewoon jammer dat het contact minder wordt en dat de spontane visites die uitlopen tot diep in de nacht en waar er wordt gebulderd van het lachen, spaarzaam zijn geworden. Of dat er iemand is die eens echt naar je luistert of zijn/haar verhaal bij mij wil doen.
Ook het leggen van nieuwe contacten lijkt stroever te gaan en ik weet niet zo goed waar dat aan ligt. Die klik met iemand hebben, dat heb ik de laatste jaren niet meer gehad. Daar wordt ik onzeker van
maandag 11 augustus 2014 om 11:25
Ik heb ook weinig mensen meer om mee af te spreken. Dat is al jaren zo. Het begon toen vriendinnen een vaste relatie kregen. Ik was en ben single. Dan gingen ze alles met hun vriend doen. Er werd aan mij niet meer gevraagd om af te spreken. Ik dacht dat dat wel terug zou komen als het nieuwe eraf was. Maar helaas. Als ik een chatgesprek begon, gaven ze alleen antwoord op vragen. Een spontaan praatje zat er niet meer in. Terwijl we jaren met elkaar opgetrokken hebben. Heb een paar eenzame jaren gehad dat ik echt niemand had om iets mee te doen. Dan ging ik vaak met mijn moeder op pad. Ook gezellig, maar ik mistte leeftijdsgenoten. Zeker als je ergens bent en je komt groepjes vriendinnen tegen. Ik kwam eens op een kerstmarkt een oude vriendin tegen met een groepje nieuwe mensen. Ze hadden veel lol met elkaar. Best confronterend. Want ik had niemand meer. Op een bepaalde leeftijd wil je niet steeds meer met je moeder.
Nu heb ik weer 1 vriend en 1 vriendin om mee af te spreken. Ik voel me beter dan een paar jaar terug. Maar het zijn er toch maar 2. En ik ben ook afwachtend. Heb niet snel een klik met mensen meer. Ben in mijn tienertijd vaak gepest en heb daardoor gauw het idee dat mensen me niet moeten.
Ik ben lid van een Vriendenkring. Die gaan elke paar weken iets leuks doen. De bedoeling is om mensen bij elkaar te brengen. Je weet niet of er vriendschappen uit zullen groeien. Maar dan heb je wel een leuke dag/middag/avond. Misschien ook iets voor jou??
Nu heb ik weer 1 vriend en 1 vriendin om mee af te spreken. Ik voel me beter dan een paar jaar terug. Maar het zijn er toch maar 2. En ik ben ook afwachtend. Heb niet snel een klik met mensen meer. Ben in mijn tienertijd vaak gepest en heb daardoor gauw het idee dat mensen me niet moeten.
Ik ben lid van een Vriendenkring. Die gaan elke paar weken iets leuks doen. De bedoeling is om mensen bij elkaar te brengen. Je weet niet of er vriendschappen uit zullen groeien. Maar dan heb je wel een leuke dag/middag/avond. Misschien ook iets voor jou??
maandag 11 augustus 2014 om 12:20
Wat verschrikkelijk herkenbaar dit.
Daar zit ik dan moeder van twee kids met precies dezelfde gedachtengang als jij.
ook ik hunker naar meer bezoek, meer spontaniteit bij mijzelf alsmede anderen... maar op de een of andere manier 'vlot' het niet.
Ook ik neig er naar om alles maar voor janenalleman in te vullen, vooral om alles op mijzelf te betrekken.
Je krijgt van mij dus geen tip, wel een dikke ennuh...vind je het erg als ik meelees? Om ervaringen op te doen?
Daar zit ik dan moeder van twee kids met precies dezelfde gedachtengang als jij.
ook ik hunker naar meer bezoek, meer spontaniteit bij mijzelf alsmede anderen... maar op de een of andere manier 'vlot' het niet.
Ook ik neig er naar om alles maar voor janenalleman in te vullen, vooral om alles op mijzelf te betrekken.
Je krijgt van mij dus geen tip, wel een dikke ennuh...vind je het erg als ik meelees? Om ervaringen op te doen?
Two roads diverged in a wood and I - I took the one less traveled by, and that has made all the difference. ~R. Frost
maandag 11 augustus 2014 om 12:25
Ik herken dit ook. Ben een tijdje geleden verhuisd naar mijn huidige omgeving. Heb geen werk, wel druk op zoek, maar goed. Ik ben thuis met mijn dochter en voel me erg eenzaam. Als ik hier in het dorp eens spontaan aangesproken word ben ik al blij. Vrienden heb ik hier niet gemaakt. In september en oktober beginnen er activiteiten voor mijn dochter waar ik met haar heen ga, ik hoop daar wat contacten op te doen. Het is een zware overgang, van wonen in een stad inclusief sociale contacten en een baan naar een dorp aan de andere kant van het land, alleen thuis met kind en geen bekenden. Zo, ook even aan klaagzang van mijn kant Geen tips verder, ik lees alleen mee.
maandag 11 augustus 2014 om 12:29
Is er een teamsport die je leuk vindt? Het geeft je in elk geval eens per week wat sociaals te doen en misschien maak je er vrienden.
Verder de gebruikelijke tips: vrijwilligerswerk, cursus doen van iets wat je leuk vindt, of cursus sociale vaardigheden (daar ontmoet je ook mensen), oproepje op het Prikbord op het forum.
Verder de gebruikelijke tips: vrijwilligerswerk, cursus doen van iets wat je leuk vindt, of cursus sociale vaardigheden (daar ontmoet je ook mensen), oproepje op het Prikbord op het forum.
maandag 11 augustus 2014 om 18:46
Fijn dat ik in ieder geval niet de enige ben (maar niet fijn voor jullie natuurlijk).
Iedere keer als ik weer eens wat leuks doe met vrienden dan denk ik 'ach t valt allemaal wel mee, ik moet niet zo zeuren' maar als ik dan weer eens een weekend geen bal te doen heb en vriendlief moet werken dan baal ik als een stekker. Of als mensen dingen afzeggen
aan ieder die dat gevoel ook heeft en natuurlijk vind ik het goed als mensen meelezen en ervaringen uit wisselen, graag zelfs
Iedere keer als ik weer eens wat leuks doe met vrienden dan denk ik 'ach t valt allemaal wel mee, ik moet niet zo zeuren' maar als ik dan weer eens een weekend geen bal te doen heb en vriendlief moet werken dan baal ik als een stekker. Of als mensen dingen afzeggen
aan ieder die dat gevoel ook heeft en natuurlijk vind ik het goed als mensen meelezen en ervaringen uit wisselen, graag zelfs
woensdag 13 augustus 2014 om 08:27
Wat ik doe aan het gevoel van eenzaamheid bij tijd en wijle?
Niet veel en dat is precies mijn valkuil.
Ik zit avonden llang achter de ipad ofzo.
Of ik ga chatten met een vriendin aan de andere kant van het land.
Ik ga wel steeds meer leren om een oppasmeisje te vragen en dan zelf meer weg te gaan.
Maar het voelt onwennig omdat ik dat voorheen nooit deed.
Niet veel en dat is precies mijn valkuil.
Ik zit avonden llang achter de ipad ofzo.
Of ik ga chatten met een vriendin aan de andere kant van het land.
Ik ga wel steeds meer leren om een oppasmeisje te vragen en dan zelf meer weg te gaan.
Maar het voelt onwennig omdat ik dat voorheen nooit deed.
donderdag 14 augustus 2014 om 00:21
Het is net of ik mijn eigen verhaal lees! Niet leuk hoe iedereen zich voelt maar herkenning is ook best fijn! Heb vaak het idee dat ik de enige ben zonde grote vriendenclub. Ik had een leuke club met bevriende stellen maar nadat ze bijna allemaal gingen scheiden, zijn de meesten ook een eind uit de buurt gaan wonen. Ik heb dus allemaal 'losse' vriendinnen, en sinds ik kinderen heb ook wel andere mensen leren kennen maar geen echte vriendschappen opgebouwd, spreek regelmatig af, maar heb dan het gevoel dat ik leuk voor een keer een avondje ben, ter afwisseling buiten hun vriendenclubje (waarschijnlijk slaat dat ook nergens op, maar zo voelt het). Ook het idee dat het vaak van mijn kant komt. Ik kan ook best vaak piekeren over hoe het komt dat mijn sociale leven er zo uitziet, en zeker na het lezen op fb hoe iedereen met een hele groep gezellig op een terras zit terwijl ik dus bij mijn kids ben. Ik ga dus wel regelmatig leuke dingen doen op zich maar voel me toch onwijs eenzaam soms. Stom! Voor iedereen een knuffel en fijn om ook even mijn verhaal te kunnen delen! (En mss is dat idee van een club oprichten niet eens zo gek )
Laugh more, regret less
zondag 5 oktober 2014 om 22:10
Ook ik zit al elf jaar veel thuis met twee kinderen en man in ploegendienst. Door de weeks werk ik zelf, als hij dan thuis is. De meeste vrienden en familie wonen zo ver weg dat je niet even lekker op de koffie gaat. Ook ik ben vaak eenzaam.
Thuis met kinderen betekent ook dat ik niet zelf lid kan worden van een vereniging, kan ik gewoon heel vaak niet omdat ik de oppasouder ben.
Natuurlijk snap ik dat ploegendiensten zwaar zijn en dat ik begrip moeten hebben als mijn partner moe is. Alleen, beseffen de partners ook wel dat de thuisblijvers het ook niet makkelijk hebben?
Ik merk regelmatig dat mensen om ons heen niet zien wat het voor een 'vangnet-ouder" betekent om veel alleen te zijn en dan ook nog moet aanpassen als de partner wel thuis is of komt.
Thuis met kinderen betekent ook dat ik niet zelf lid kan worden van een vereniging, kan ik gewoon heel vaak niet omdat ik de oppasouder ben.
Natuurlijk snap ik dat ploegendiensten zwaar zijn en dat ik begrip moeten hebben als mijn partner moe is. Alleen, beseffen de partners ook wel dat de thuisblijvers het ook niet makkelijk hebben?
Ik merk regelmatig dat mensen om ons heen niet zien wat het voor een 'vangnet-ouder" betekent om veel alleen te zijn en dan ook nog moet aanpassen als de partner wel thuis is of komt.
