Psyche
alle pijlers
Sociale angst
dinsdag 12 augustus 2014 om 15:22
Ha meiden!
Ik ben 27, leerkracht en heb al vanaf mijn twaalfde heel erg last van sociale angsten: met name in groepen en met mensen die ik een beetje, maar niet heel goed ken. Ik ben continu bezig met het oordeel van anderen over mij, waardoor ik niet goed meer in het moment kan leven en traag of niet reageer. Hierdoor gaan mensen me natuurlijk ook minder vragen, wat weer leidt tot bevestiging van mijn eigen gedachten (ik ben niets waard). Ik heb op het moment vrij goed door waardoor mijn sociale angsten worden getriggerd, maar het lukt me amper om er iets aan te doen. Volgende week start ik weer met werken en ik zie er nu al tegenop om mijn collega's te zien en continu te moeten nadenken dat zij mij niet sociaal/niet goed genoeg vinden.
Ik start binnenkort met therapie om hier specifiek aan te werken, want op dit moment beïnvloed de angst me zo, dat ik soms het huis niet uit durf omdat ik bang ben bekenden tegen te komen.
Wanneer ik over mijn angsten praat zijn mensen vaak verbaasd: ze zien me juist als een sociaal iemand en dat is misschien ook wel deel van het probleem: ik speel namelijk vaak toneel en ben hier met de loop der jaren heel goed in geworden. Ook functioneer ik verder redelijk op mijn werk, waardoor mijn problemen nogal onzichtbaar blijven voor de buitenwereld.
Ik merk verder dat er niet heel veel herkenning is in mijn omgeving en dat mijn kringetje weer erg klein aan het worden is nu het minder goed met me gaat. Na jarenlange therapie is het een paar jaar beter gegaan: ik ben van nature namelijk vrij extravert, maar mijn angst voor de wereld en ook voor keuzes maken, werkt vaak verlammend, waardoor ik veel binnen ga zitten. Ik ben bang iets verkeerds te kiezen, en als ik dan uiteindelijk een keuze maak krabbel ik vaak op het laatste moment weer terug uit onzekerheid.
Ik vroeg me af of er meer mensen van ongeveer mijn leeftijd zijn die vergelijkbare ervaringen en gevoelens hebben? Ik zou het heel fijn vinden om wat dingen met elkaar te delen, ervaringen met therapie, aangaan van relaties en vriendschappen, wat jou helpt, daginvulling etc. en elkaar zo een beetje te steunen!
Ik ben 27, leerkracht en heb al vanaf mijn twaalfde heel erg last van sociale angsten: met name in groepen en met mensen die ik een beetje, maar niet heel goed ken. Ik ben continu bezig met het oordeel van anderen over mij, waardoor ik niet goed meer in het moment kan leven en traag of niet reageer. Hierdoor gaan mensen me natuurlijk ook minder vragen, wat weer leidt tot bevestiging van mijn eigen gedachten (ik ben niets waard). Ik heb op het moment vrij goed door waardoor mijn sociale angsten worden getriggerd, maar het lukt me amper om er iets aan te doen. Volgende week start ik weer met werken en ik zie er nu al tegenop om mijn collega's te zien en continu te moeten nadenken dat zij mij niet sociaal/niet goed genoeg vinden.
Ik start binnenkort met therapie om hier specifiek aan te werken, want op dit moment beïnvloed de angst me zo, dat ik soms het huis niet uit durf omdat ik bang ben bekenden tegen te komen.
Wanneer ik over mijn angsten praat zijn mensen vaak verbaasd: ze zien me juist als een sociaal iemand en dat is misschien ook wel deel van het probleem: ik speel namelijk vaak toneel en ben hier met de loop der jaren heel goed in geworden. Ook functioneer ik verder redelijk op mijn werk, waardoor mijn problemen nogal onzichtbaar blijven voor de buitenwereld.
Ik merk verder dat er niet heel veel herkenning is in mijn omgeving en dat mijn kringetje weer erg klein aan het worden is nu het minder goed met me gaat. Na jarenlange therapie is het een paar jaar beter gegaan: ik ben van nature namelijk vrij extravert, maar mijn angst voor de wereld en ook voor keuzes maken, werkt vaak verlammend, waardoor ik veel binnen ga zitten. Ik ben bang iets verkeerds te kiezen, en als ik dan uiteindelijk een keuze maak krabbel ik vaak op het laatste moment weer terug uit onzekerheid.
Ik vroeg me af of er meer mensen van ongeveer mijn leeftijd zijn die vergelijkbare ervaringen en gevoelens hebben? Ik zou het heel fijn vinden om wat dingen met elkaar te delen, ervaringen met therapie, aangaan van relaties en vriendschappen, wat jou helpt, daginvulling etc. en elkaar zo een beetje te steunen!
dinsdag 12 augustus 2014 om 16:05
Dag Balloon! Wat een duidelijk verhaal. Het is alsof ik je verhaal zo goed als letterlijk over zou kunnen nemen. Ik ben alleen geen leerkracht en niet extravert.
Ik heb al last van sociale "onhandigheid" zo lang als dat ik me herinneren kan. Ik ben 28 jaar en ben door de stress die het me oplevert thuis komen te zitten. Binnenkort stopt mijn (ziektewet)uitkering, dus moet ik weer aan het solliciteren en uiteindelijk werk. Ik zou zoooo graag aan de slag gaan, maar ik ben er zo bang voor! Bang voor de afwijzingen als ik aan het solliciteren ga, bang voor als ik baan gevonden heb, het teveel is en ik weer in elkaar stort. Dan zou ik gefaald hebben.
Ik heb niet echt vrienden, want ik doe hetzelfde wat jij doet: iedereen op afstand houden en lang geen reactie geven of helemaal niet, tot er een moment komt dat er geen contact meer is. Aan de ene kant is dat inderdaad een bevestiging (zie je dat ik niet leuk ben), maar aan de andere kant ook een geruststelling, als ik eerlijk ben, want dan hoef ik me ook niet meer lullig te voelen dat ik niet reageer.
Ik ben inmiddels ruim een jaar in therapie geweest, waaronder een groepstherapie gericht op sociale interacties enzo, maar ik heb er niets aan gehad. Sterker nog, ik ben er alleen slechter van geworden, want ik besef me nu van nog veel meer dingen waar ik niet goed in ben en waar ik problemen mee heb, zonder dat daar een oplossing voor geboden/gekomen is. Toevallig heb ik net een kwartier voordat ik je bericht als mijn volgende afspraak afgezegd, omdat ik er klaar mee ben. Ik hoop voor je dat jij een andere ervaring hebt dan ik, want er zijn ook zeker mensen die er wel wat aan hebben!! Dus laat mijn ervaring geen excuus zijn om het niet te proberen Ik had graag tips voor je gehad, maar daar is dus een beetje gebrek aan haha!
Ik heb al last van sociale "onhandigheid" zo lang als dat ik me herinneren kan. Ik ben 28 jaar en ben door de stress die het me oplevert thuis komen te zitten. Binnenkort stopt mijn (ziektewet)uitkering, dus moet ik weer aan het solliciteren en uiteindelijk werk. Ik zou zoooo graag aan de slag gaan, maar ik ben er zo bang voor! Bang voor de afwijzingen als ik aan het solliciteren ga, bang voor als ik baan gevonden heb, het teveel is en ik weer in elkaar stort. Dan zou ik gefaald hebben.
Ik heb niet echt vrienden, want ik doe hetzelfde wat jij doet: iedereen op afstand houden en lang geen reactie geven of helemaal niet, tot er een moment komt dat er geen contact meer is. Aan de ene kant is dat inderdaad een bevestiging (zie je dat ik niet leuk ben), maar aan de andere kant ook een geruststelling, als ik eerlijk ben, want dan hoef ik me ook niet meer lullig te voelen dat ik niet reageer.
Ik ben inmiddels ruim een jaar in therapie geweest, waaronder een groepstherapie gericht op sociale interacties enzo, maar ik heb er niets aan gehad. Sterker nog, ik ben er alleen slechter van geworden, want ik besef me nu van nog veel meer dingen waar ik niet goed in ben en waar ik problemen mee heb, zonder dat daar een oplossing voor geboden/gekomen is. Toevallig heb ik net een kwartier voordat ik je bericht als mijn volgende afspraak afgezegd, omdat ik er klaar mee ben. Ik hoop voor je dat jij een andere ervaring hebt dan ik, want er zijn ook zeker mensen die er wel wat aan hebben!! Dus laat mijn ervaring geen excuus zijn om het niet te proberen Ik had graag tips voor je gehad, maar daar is dus een beetje gebrek aan haha!
Be the change you wish to see in the world
dinsdag 12 augustus 2014 om 16:11
Hoi,
Ik ben zelf 22 jaar en heb agorafobie met sociale fobieën.
dit uit grondig onderzoek van de arts en de psycholoog.
Ik zelf was voornamelijk erg blij dat het eindelijk een naam kreeg naar jaren lang rond te hebben gelopen met vage klachten en paniekaanvallen. Naar veel aandringen van mijn ouders ben ik naar de huisarts gegaan en die verwees me door naar de 2delijns psycholoog. Ik wou er niet mee naar de huisarts omdat ik bang was dat hij dacht dat ik me aanstelde wat ik zelf ook vaak dacht. en naar de psycholoog wou ik al helemaal niet want daar liepen alleen gekken in mijn ogen dan. en ik was niet gestoord.
Ik zelf heb zo jaar bij de psycholoog gelopen en om eerlijk te zijn heeft het mij helemaal niet geholpen. Ik kreeg er juist faalangst van. Iedere keer als ik er kwam had ik niet genoeg stappen ondernomen om mijn angsten onder ogen te komen. yeah right. alsof dat zo makkelijk was.
Naar een tijdje ben ik dan ook gestopt met therapie en ben ik zelf dingen gaan doen in mijn eigen tempo op mijn eigen manier en op mijn eigen tempo. ik ga nu echt met stappen vooruit. Oke ik werk dan niet en ben ook gestopt met school destijds. Maar mijn sociale leven gaat steeds beter. Ik durf weer zelfstandig uit huis en ga naar familie toe. Iets wat ik eerst echt niet durfde.
Ik slik nu wel 10mg lexapro wat een anti deprisiva is en wat ik ook echt nog wel nodig heb. Mijn doel is om weer leuke dingen te kunnen gaan doen met vrienden( voor zover ik die nog heb) en te gaan werken.
Ik ben zelf 22 jaar en heb agorafobie met sociale fobieën.
dit uit grondig onderzoek van de arts en de psycholoog.
Ik zelf was voornamelijk erg blij dat het eindelijk een naam kreeg naar jaren lang rond te hebben gelopen met vage klachten en paniekaanvallen. Naar veel aandringen van mijn ouders ben ik naar de huisarts gegaan en die verwees me door naar de 2delijns psycholoog. Ik wou er niet mee naar de huisarts omdat ik bang was dat hij dacht dat ik me aanstelde wat ik zelf ook vaak dacht. en naar de psycholoog wou ik al helemaal niet want daar liepen alleen gekken in mijn ogen dan. en ik was niet gestoord.
Ik zelf heb zo jaar bij de psycholoog gelopen en om eerlijk te zijn heeft het mij helemaal niet geholpen. Ik kreeg er juist faalangst van. Iedere keer als ik er kwam had ik niet genoeg stappen ondernomen om mijn angsten onder ogen te komen. yeah right. alsof dat zo makkelijk was.
Naar een tijdje ben ik dan ook gestopt met therapie en ben ik zelf dingen gaan doen in mijn eigen tempo op mijn eigen manier en op mijn eigen tempo. ik ga nu echt met stappen vooruit. Oke ik werk dan niet en ben ook gestopt met school destijds. Maar mijn sociale leven gaat steeds beter. Ik durf weer zelfstandig uit huis en ga naar familie toe. Iets wat ik eerst echt niet durfde.
Ik slik nu wel 10mg lexapro wat een anti deprisiva is en wat ik ook echt nog wel nodig heb. Mijn doel is om weer leuke dingen te kunnen gaan doen met vrienden( voor zover ik die nog heb) en te gaan werken.
woensdag 13 augustus 2014 om 13:49
Thanks voor jullie reacties, fijn om er meer over te lezen. Ik ga starten met schematherapie in een groep: therapie gericht op je minder sterke punten (valkuilen). Mooi daaraan vind ik, dat het een praktische therapie is die ook in het 'nu' blijft in plaats van het verleden. Ik ben toen ik 20 was een jaar opgenomen geweest in een kliniek en hier heb ik het stuk van het verleden afgesloten. Toch merk ik, dat die 'oude' dingen weer heel sterk terug komen op het moment.
@Druivensap: wat jammer dat die therapie zo weinig geholpen heeft! Ik denk dat het belangrijk is om goed te kijken welke therapie het best bij jou past, misschien is dit wel een lichaamsgerichte therapie of mindfulness bijvoorbeeld. Dit heb ik ook gedaan en dit heeft mij een tijdje best geholpen. Zo werd ik rustiger in bepaalde situaties omdat ik iets meer in het 'nu' kon blijven.
Het lastige met vrienden is, dat ik ze wel heb, maar dat ik de connectie niet echt voel omdat ik continu aan het nadenken ben tijdens het contact. Dat maakt het zo vermoeiend dat ik het steeds fijner vind om alleen te zijn, hoewel ik weet dat ik er niet blijer van word op den duur... Heb je een vriend? Ik ben single, en ik merk dat ik graag een vriend zou hebben, niet alleen om dingen mee te delen, maar ook omdat ik me dan minder 'sneu' voel in vergelijking met de rest van mijn omgeving.
@Druivensap: wat jammer dat die therapie zo weinig geholpen heeft! Ik denk dat het belangrijk is om goed te kijken welke therapie het best bij jou past, misschien is dit wel een lichaamsgerichte therapie of mindfulness bijvoorbeeld. Dit heb ik ook gedaan en dit heeft mij een tijdje best geholpen. Zo werd ik rustiger in bepaalde situaties omdat ik iets meer in het 'nu' kon blijven.
Het lastige met vrienden is, dat ik ze wel heb, maar dat ik de connectie niet echt voel omdat ik continu aan het nadenken ben tijdens het contact. Dat maakt het zo vermoeiend dat ik het steeds fijner vind om alleen te zijn, hoewel ik weet dat ik er niet blijer van word op den duur... Heb je een vriend? Ik ben single, en ik merk dat ik graag een vriend zou hebben, niet alleen om dingen mee te delen, maar ook omdat ik me dan minder 'sneu' voel in vergelijking met de rest van mijn omgeving.
woensdag 13 augustus 2014 om 13:54
@ little-girl: het is inderdaad heel lastig om iets wat je geleerd hebt in een veilige groep ook in je eigen omgeving te gebruiken, mij lukt dat ook niet zo goed. Ik val terug in 'oude' dingen (een beetje afstandelijk zijn, doen alsof ik heel druk ben, mensen ontlopen) dat heb ik vooral op mijn werk, dan ben ik continu bang dat mensen me een sukkel vinden. Het vast zitten in angsten en echt geleid worden door die angst vind ik het vervelendste van alles omdat het zo belemmerend is. En angst is niet rationeel, dat maakt het nog lastiger 
Heb je nu nog hulp? Ben je op zoek naar een baan of is dat teveel voor je?
Heb je nu nog hulp? Ben je op zoek naar een baan of is dat teveel voor je?
woensdag 13 augustus 2014 om 22:32
Ik denk juist dat mijn sociale vaardigheden redelijk goed zijn (mensen zijn altijd verbaasd als ik over mijn angsten vertel), maar dat dit misschien wel een stukje van het probleem: het lijkt alsof alles goed gaat en ik sociaal ben, maar ondertussen voel ik dit niet zo. Het gevoel de hele tijd toneel te spelen is zo vermoeiend, dat ik dan ontslag neem en snel op zoek ga naar een andere baan/hobby. En daar begint het hele verhaal natuurlijk opnieuw.. Ik ben er sinds een aantal jaar achter dat dit komt door mijn eigen onzekerheden, en dus niet in de keuzes zelf.
Vervelend wbt je financiele situatie! Helpt therapie je? Dan zou ik ondanks alles toch proberen hier geld voor opzij te zetten. Eigen risico kan je misschien gespreid betalen? Heb je op het moment een uitkering? Als je door een arts gediagnosticeerd bent als sociaal angstig/fobisch dan kan je evt in aanmerking komen voor een Wajong. Die heb ik ook een tijdje gehad. Die kan je ook houden en daarnaast (thuis)studeren, mocht je dat willen
Vervelend wbt je financiele situatie! Helpt therapie je? Dan zou ik ondanks alles toch proberen hier geld voor opzij te zetten. Eigen risico kan je misschien gespreid betalen? Heb je op het moment een uitkering? Als je door een arts gediagnosticeerd bent als sociaal angstig/fobisch dan kan je evt in aanmerking komen voor een Wajong. Die heb ik ook een tijdje gehad. Die kan je ook houden en daarnaast (thuis)studeren, mocht je dat willen
