Mijn leven?

Ik zou mij hier kort even voorstellen. Ik ben opgegroeid in een ingewikkelde thuissituatie waar onder andere geweld in voorkwam van meerdere personen in het gezin. Daarna nog vele trauma's opgelopen. Heb mij altijd staande gehouden. Jaren hierna kreeg ik een zwaar ongeluk waarbij ik hersenschade opgelopen heb. Ik herken mezelf niet meer en mijn leven is drastisch veranderd. Van een vrolijk en ondernemend persoon die in de bloei van het leven stond, veranderde ik in de persoon die ik nu ben. Ik leef geïsoleerd, heb bijna niemand meer om mij heen. Heel vaak vraag ik mij nog af wat het doel is van mijn bestaan. Met mijn ouders kan ik hier niet over praten. Zij komen uit een generatie waar niet gesproken werd over het gevoel dus zij praten alleen met het verstand. Ik moest dus uit huis, want ik had teveel problemen. Verder zijn mijn ouders vooral met zichzelf bezig. Al mijn leeftijdsgenoten werken, en de meesten zitten in de flow van hun leven. Ik vraag mij heel vaak af, hoe ik de enorme pijn die ik in me heb, kan weghalen. Ook zie ik het leven eigenlijk niet meer zitten en ben ik zo verdrietig om alles wat er in mijn leven gebeurd is. Tijdens het ongeluk heb ik een bijna dood ervaring gehad, en heel vaak verlang ik weer terug naar dat gevoel. Kortom, het leven is voor mij eigenlijk te zwaar geworden en dit speelt eigenlijk al jaren en dit trek ik slecht tot eigenlijk niet meer. Hier kan ik alleen met niemand over praten. Al heel veel heb ik geprobeerd om mijn leven weer op te pakken maar ik ben nooit meer de oude geworden. Wie heeft er een tip of kan dit gevoel delen? Al tijden ben ik op zoek naar die huiselijkheid en gezelligheid die ik vanuit mijn eigen familie mis. Een gezinsvervangend thuis ben ik volgens mij 'te oud' voor. Ik heb sinds kort een hond, ik heb lang nagedacht over deze keuze. Juist om de deur uit te gaan en om in beweging te zijn. Alleen is dit een vrij drukke hond en slaapt hij niet veel. Ik kan heel slecht zonder slaap en ik word hier helemaal onstabiel van.