Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
zaterdag 30 augustus 2014 om 09:26
quote:Eleonora schreef op zaterdag 30 augustus 2014 09:21 Hai lieverds,
Bedankt voor jullie warmte en steun.
Gisteren was voor mij echt een dieptepunt.
Ik heb iets meer lucht vandaag.
Ik ben met een pil in slaap gevallen en werd wakker van de bel, om 22.15 uur. En de bel gaat hier eigenlijk nooit en al helemaal niet laat.
Mijn beste vriend stond voor de deur.
Verrassing.
Ik wist van niks.
Hij heeft me onder de douche gezet, soep opgewarmd, thee gezet, met me gezeten, praten wilde ik niet, me in bed gestopt en toen toch nog heel lang met me gepraat.
Hij blijft tot en met morgen.
Ik lees alles, neem alles in me op en ben oprecht blij met jullie. Gisteren drong niets binnen, vandaag is er een beetje meer ruimte. Ik laat het allemaal gebeuren, verzet me niet meer en hoop dat ik de wanhoop van gisteren nooit meer hoef te voelen.
Hova, ik ben erg blij dat jij hier ook bent. Ik vind het fijn dat jij nu mijn hand vasthoudt.
Ik ben met jullie allemaal een bofferd. Dat realiseer ik me heel goed en ik weet ook dat ik niet het zieligste kindje van de wereld ben. Maar soms voel je je wel even een eenzaam satelietje in het grote grote universum. Lieverd, wat ontzettend fijn om dit te lezen! En wat een lieve beste vriend heb jij Ik hoop dat je heel goed voor je laat zorgen, zodat je weer even vooruit kunt op een extra accuutje gevuld met positiviteit.
Bedankt voor jullie warmte en steun.
Gisteren was voor mij echt een dieptepunt.
Ik heb iets meer lucht vandaag.
Ik ben met een pil in slaap gevallen en werd wakker van de bel, om 22.15 uur. En de bel gaat hier eigenlijk nooit en al helemaal niet laat.
Mijn beste vriend stond voor de deur.
Verrassing.
Ik wist van niks.
Hij heeft me onder de douche gezet, soep opgewarmd, thee gezet, met me gezeten, praten wilde ik niet, me in bed gestopt en toen toch nog heel lang met me gepraat.
Hij blijft tot en met morgen.
Ik lees alles, neem alles in me op en ben oprecht blij met jullie. Gisteren drong niets binnen, vandaag is er een beetje meer ruimte. Ik laat het allemaal gebeuren, verzet me niet meer en hoop dat ik de wanhoop van gisteren nooit meer hoef te voelen.
Hova, ik ben erg blij dat jij hier ook bent. Ik vind het fijn dat jij nu mijn hand vasthoudt.
Ik ben met jullie allemaal een bofferd. Dat realiseer ik me heel goed en ik weet ook dat ik niet het zieligste kindje van de wereld ben. Maar soms voel je je wel even een eenzaam satelietje in het grote grote universum. Lieverd, wat ontzettend fijn om dit te lezen! En wat een lieve beste vriend heb jij Ik hoop dat je heel goed voor je laat zorgen, zodat je weer even vooruit kunt op een extra accuutje gevuld met positiviteit.
zaterdag 30 augustus 2014 om 09:42
Lieve Eleonora,
Heel fijn om te lezen dat je gisteren niet alleen gebleven bent.
En ik vind je een tof satelietje, en ik hoop met je mee dat je je nooit meer zo wanhopig hoeft te voelen.
Trouwens, je hebt gisteren wél heel goed aangegeven dat het écht k*t ging. Ik vind het goed als mensen dat doen, sterk.
Heel fijn om te lezen dat je gisteren niet alleen gebleven bent.
En ik vind je een tof satelietje, en ik hoop met je mee dat je je nooit meer zo wanhopig hoeft te voelen.
Trouwens, je hebt gisteren wél heel goed aangegeven dat het écht k*t ging. Ik vind het goed als mensen dat doen, sterk.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
zaterdag 30 augustus 2014 om 09:52
Ik had na mijn depressies ook wel eens een enorme dip. Heel ellendig. Je denkt terug bij af te zijn... Maar dat was bij mij niet het geval. Het was echt als een bungee jump. Snel, heftig, heel diep en dan vloog ik zo omhoog en verder dan ik voor dip was landen ik! Ik hoop dat dat bij jou ook is... Wat gun ik jou dat ontzettend!
zaterdag 30 augustus 2014 om 10:00
Ik bof zeker, iemand die zomaar twee uur rijdt, zonder het van te voren aan te kondigen, gewoon afgegaan op een whatsapp waarin ik schreef dat ik me ruk voelde. Hop, en daar was 'ie.
Hij was wel een beetje narrig dat ik mijn telefoon uit gezet had, omdat hij zich grote zorgen maakte over wat ik aan het doen was. Maar ik had even zo veel behoefte aan rust, ik wilde alleen maar slapen (dat had ik ook keurig gezegd) en ik moet eerlijk toegeven dat ik de afgelopen maanden echt verslaafd was aan mijn telefoon. Nu heb ik gemerkt dat het heel rustgevend is om dat ding zo nu en dan gewoon eens uit te doen. Niet steeds een bibber of een tingel te horen van whatsappgroepjes of individuen. Gewoon even helemaal niks. Rust.
Dat ga ik dus vaker doen.
Ik ben af en toe erg boos en gefrustreerd, daar heeft mijn goede vriend een oplossing voor. Hij heeft een luchtbuks en schietschijfjes meegenomen. Vanmiddag heb ik schiettherapie op het land achter mijn huis. Ik vertelde het net aan Nummerzoveel, die lag onder tafel van het lachen maar vond het ook een wereldidee.
Hopelijk doet het echt iets met me. Ik heb wel zin in een beetje opluchting.
Hij was wel een beetje narrig dat ik mijn telefoon uit gezet had, omdat hij zich grote zorgen maakte over wat ik aan het doen was. Maar ik had even zo veel behoefte aan rust, ik wilde alleen maar slapen (dat had ik ook keurig gezegd) en ik moet eerlijk toegeven dat ik de afgelopen maanden echt verslaafd was aan mijn telefoon. Nu heb ik gemerkt dat het heel rustgevend is om dat ding zo nu en dan gewoon eens uit te doen. Niet steeds een bibber of een tingel te horen van whatsappgroepjes of individuen. Gewoon even helemaal niks. Rust.
Dat ga ik dus vaker doen.
Ik ben af en toe erg boos en gefrustreerd, daar heeft mijn goede vriend een oplossing voor. Hij heeft een luchtbuks en schietschijfjes meegenomen. Vanmiddag heb ik schiettherapie op het land achter mijn huis. Ik vertelde het net aan Nummerzoveel, die lag onder tafel van het lachen maar vond het ook een wereldidee.
Hopelijk doet het echt iets met me. Ik heb wel zin in een beetje opluchting.
zaterdag 30 augustus 2014 om 10:02
quote:LieveSophie schreef op 30 augustus 2014 @ 09:52:
Ik had na mijn depressies ook wel eens een enorme dip. Heel ellendig. Je denkt terug bij af te zijn... Maar dat was bij mij niet het geval. Het was echt als een bungee jump. Snel, heftig, heel diep en dan vloog ik zo omhoog en verder dan ik voor dip was landen ik! Ik hoop dat dat bij jou ook is... Wat gun ik jou dat ontzettend!
Ik zei net tegen Nummerzoveel dat ik nooit meer zo diep wil zitten....maar je hebt gelijk.
Misschien kom ik nog wel eens op zo'n punt als gisteren maar ik veer wel steeds sneller op. Dat merk ik nu al wel een beetje.
Een beetje, zeg ik voorzichtig.
Ik had na mijn depressies ook wel eens een enorme dip. Heel ellendig. Je denkt terug bij af te zijn... Maar dat was bij mij niet het geval. Het was echt als een bungee jump. Snel, heftig, heel diep en dan vloog ik zo omhoog en verder dan ik voor dip was landen ik! Ik hoop dat dat bij jou ook is... Wat gun ik jou dat ontzettend!
Ik zei net tegen Nummerzoveel dat ik nooit meer zo diep wil zitten....maar je hebt gelijk.
Misschien kom ik nog wel eens op zo'n punt als gisteren maar ik veer wel steeds sneller op. Dat merk ik nu al wel een beetje.
Een beetje, zeg ik voorzichtig.
zaterdag 30 augustus 2014 om 10:18
quote:sabbaticalmeds schreef op 29 augustus 2014 @ 21:06:
Leootje, ik ben net thuis en ik zie je topic. De peterselie is toch niks dit jaar. Verlepte bossen. Volgend jaar is het beter. Geloof me.
"Genieten" is ook overgewaardeerd. Iedereen roept "genieten!!!!" vooral op facebook, maar in het echte leven hebben mensen gewoon remsporen, menstruatie en een off day. Niks genieten.
Medsje, ik wil nog even zeggen dat deze reactie me ondanks alles gewoon aan het lachen maakte. Het werkt nog. De humorklier.
Op naar de peterselie van 2015.
Leootje, ik ben net thuis en ik zie je topic. De peterselie is toch niks dit jaar. Verlepte bossen. Volgend jaar is het beter. Geloof me.
"Genieten" is ook overgewaardeerd. Iedereen roept "genieten!!!!" vooral op facebook, maar in het echte leven hebben mensen gewoon remsporen, menstruatie en een off day. Niks genieten.
Medsje, ik wil nog even zeggen dat deze reactie me ondanks alles gewoon aan het lachen maakte. Het werkt nog. De humorklier.
Op naar de peterselie van 2015.
zaterdag 30 augustus 2014 om 11:14
Wat een geweldige beste vriend heb je.
Zo'n telefoon kan idd ook energie vreten de hele dag. Goed dat je m soms gewoon uit zet. Op den duur weten mensen wel dat je niet meer altijd bereikbaar bent en maken ze zich niet meteen zorgen daarover. Of informeer ze gewoon dat je besloten hebt niet meer altijd meteen te reageren.
Of stil zetten, kan ook. Soms kun je ook instellen dat je voor de ene persoon wel een hoorbare ringtone hebt (je dochter bijv) en de rest van de wereld even zacht zet.
Niks mis mee.
Veel plezier met schieten. Waar haalt ie het zo snel vandaan
Zo'n telefoon kan idd ook energie vreten de hele dag. Goed dat je m soms gewoon uit zet. Op den duur weten mensen wel dat je niet meer altijd bereikbaar bent en maken ze zich niet meteen zorgen daarover. Of informeer ze gewoon dat je besloten hebt niet meer altijd meteen te reageren.
Of stil zetten, kan ook. Soms kun je ook instellen dat je voor de ene persoon wel een hoorbare ringtone hebt (je dochter bijv) en de rest van de wereld even zacht zet.
Niks mis mee.
Veel plezier met schieten. Waar haalt ie het zo snel vandaan
zaterdag 30 augustus 2014 om 11:17
quote:Eleonora schreef op zaterdag 30 augustus 2014 10:00 Ik bof zeker, iemand die zomaar twee uur rijdt, zonder het van te voren aan te kondigen, gewoon afgegaan op een whatsapp waarin ik schreef dat ik me ruk voelde. Hop, en daar was 'ie.
Hij was wel een beetje narrig dat ik mijn telefoon uit gezet had, omdat hij zich grote zorgen maakte over wat ik aan het doen was. Maar ik had even zo veel behoefte aan rust, ik wilde alleen maar slapen (dat had ik ook keurig gezegd) en ik moet eerlijk toegeven dat ik de afgelopen maanden echt verslaafd was aan mijn telefoon. Nu heb ik gemerkt dat het heel rustgevend is om dat ding zo nu en dan gewoon eens uit te doen. Niet steeds een bibber of een tingel te horen van whatsappgroepjes of individuen. Gewoon even helemaal niks. Rust.
Dat ga ik dus vaker doen.
Ik ben af en toe erg boos en gefrustreerd, daar heeft mijn goede vriend een oplossing voor. Hij heeft een luchtbuks en schietschijfjes meegenomen. Vanmiddag heb ik schiettherapie op het land achter mijn huis. Ik vertelde het net aan Nummerzoveel, die lag onder tafel van het lachen maar vond het ook een wereldidee.
Hopelijk doet het echt iets met me. Ik heb wel zin in een beetje opluchting. NZ, die echt een teringhekel heeft aan schoonmaken, heeft zojuist met tranen in haar ogen van het lachen de eerste boekenkast uitgesopt. App even een foto met dat schietding, dan kan ik ook lachend aan de tweede kast beginnen!
Hij was wel een beetje narrig dat ik mijn telefoon uit gezet had, omdat hij zich grote zorgen maakte over wat ik aan het doen was. Maar ik had even zo veel behoefte aan rust, ik wilde alleen maar slapen (dat had ik ook keurig gezegd) en ik moet eerlijk toegeven dat ik de afgelopen maanden echt verslaafd was aan mijn telefoon. Nu heb ik gemerkt dat het heel rustgevend is om dat ding zo nu en dan gewoon eens uit te doen. Niet steeds een bibber of een tingel te horen van whatsappgroepjes of individuen. Gewoon even helemaal niks. Rust.
Dat ga ik dus vaker doen.
Ik ben af en toe erg boos en gefrustreerd, daar heeft mijn goede vriend een oplossing voor. Hij heeft een luchtbuks en schietschijfjes meegenomen. Vanmiddag heb ik schiettherapie op het land achter mijn huis. Ik vertelde het net aan Nummerzoveel, die lag onder tafel van het lachen maar vond het ook een wereldidee.
Hopelijk doet het echt iets met me. Ik heb wel zin in een beetje opluchting. NZ, die echt een teringhekel heeft aan schoonmaken, heeft zojuist met tranen in haar ogen van het lachen de eerste boekenkast uitgesopt. App even een foto met dat schietding, dan kan ik ook lachend aan de tweede kast beginnen!
zaterdag 30 augustus 2014 om 11:23
quote:Bieb2.0 schreef op 29 augustus 2014 @ 23:36:
Ik zie het ook nu pas.
Leo dikke
Wat een waardeloze kleaute tijd.Ik zie het ook nu pas. Sterkte lieve Leo
Ik zie het ook nu pas.
Leo dikke
Wat een waardeloze kleaute tijd.Ik zie het ook nu pas. Sterkte lieve Leo
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
zaterdag 30 augustus 2014 om 11:29
Doe mij een schietvriend, lijkt me geweldig! En dan vooral die colablikjes visualiserend veranderen in iets minder aardige afbeeldingen!
Lieverd, wat een diep dal, ik gun het je zo niet. Jij die zulke mooie troostende woorden schrijft voor een ieder. What happended with karma??
Veel meer dan een lullig heb ik virtueel niet te bieden maar het moet je deugd doen dat er zo ontzettend veel aan je gedacht wordt!
Kan je vangen? Ik doe effe een emmer kracht jouw kant op!
Lieverd, wat een diep dal, ik gun het je zo niet. Jij die zulke mooie troostende woorden schrijft voor een ieder. What happended with karma??
Veel meer dan een lullig heb ik virtueel niet te bieden maar het moet je deugd doen dat er zo ontzettend veel aan je gedacht wordt!
Kan je vangen? Ik doe effe een emmer kracht jouw kant op!
zaterdag 30 augustus 2014 om 12:19
zaterdag 30 augustus 2014 om 12:23
Hoi Eleonora (mag ik Leo zeggen)
Goh, wat herken ik je verhaal zeg.
Twee jaar terug gescheiden van mijn grote liefde die een enorm problem met zich mee droeg en niet wilde loslaten. Ik kon niet anders dan hem los te laten. We hebben samen een zoon en ben dus aan hem verbonden.
Vooral de eerste periode dat hij het huis uit ging heb ik nachten paniekaanvallen gehad. Dan lag ik in bed en alles kwam weer voorbij geflitst. Echt beelden kreeg ik op mijn netvlies; Hoe hij kaarsjes had aangemaakt toen ik op een avond thuis kwam, hoe we samen in bed lagen en muziek luisterden, in elkaar verstrengeld en naar elkaar kijken, de momenten dat we knallende ruzies hadden. Zelfs die momenten, daar verlangde ik naar. Als hij er maar was. Mijn liefde, mijn grote liefde. Overdag ging het wel. Dan had ik de zorg voor mijn zoon en die verdiende een sterke moeder. Dat heeft me er wel deels door heen getrokken. Maar de avonden, de nachten..wat een horror. Huilend heb ik bij de dokter gezeten, gesmeekt om rustgevende tabletten, die ik ook kreeg. Ik regelde mensen in huis, zodat ik met een gerust hart een slaappil kon nemen en mijn zoon toch veilig was. Ik dacht dat het nooit over ging. Dat het verdriet zou blijven en ik er aan onder door zou gaan. Vooral de eerste weekenden dat mijn zoon naar zijn vader ging. Hij blij, papa blij...ik intens verdrietig. Misschien melodramatisch, maar ik heb een pyjamaatje van mijn zoon in bed genomen zodat ik hem toch een beetje bij me had. Een weekend, maar het voelde zo ver weg. En daarnaast..ik had daarmee ook geen afleiding meer. Door afwezigheid van zoon kwam ik even alleen met mijn gevoelens en kon ze dus toelaten. Ze overspoelden me.
Twee jaar later mis ik nog steeds het gezinsleven. Mijn zoon is nu dit weekend ook bij papa en zoals altijd hoor ik niets. We hebben goed contact, zijn papa en ik, maar in de weekenden dat zoon bij papa is, is het heel stil. Daar ben ik boos over geweest, verdrietig maar het went. Alles went.
Ik heb de beelden toe gelaten. Zat een paar avonden met "onze" muziek op de bank, liet al het verdriet toe. Heb gehuild tot ik niet meer kon, las oude mailtjes, keek foto's en huilde huilde huilde.
Zoon heeft inmiddels een nieuw broertje bij papa. En dat was eerst moeilijk. Het wordt steeds minder moeilijk en stiekem ben ik blij dat zoon een broertje heeft. Want hij vindt zijn broertje het einde. Dus ben ik ook blij.
Het is zo zwaar kut Leo. Zo zwaar kut.
Maar respect hoe jij je hier door heen slaat. Blijf schrijven, spuien en huilen. Ooit wordt het minder. In iedergeval anders....
Goh, wat herken ik je verhaal zeg.
Twee jaar terug gescheiden van mijn grote liefde die een enorm problem met zich mee droeg en niet wilde loslaten. Ik kon niet anders dan hem los te laten. We hebben samen een zoon en ben dus aan hem verbonden.
Vooral de eerste periode dat hij het huis uit ging heb ik nachten paniekaanvallen gehad. Dan lag ik in bed en alles kwam weer voorbij geflitst. Echt beelden kreeg ik op mijn netvlies; Hoe hij kaarsjes had aangemaakt toen ik op een avond thuis kwam, hoe we samen in bed lagen en muziek luisterden, in elkaar verstrengeld en naar elkaar kijken, de momenten dat we knallende ruzies hadden. Zelfs die momenten, daar verlangde ik naar. Als hij er maar was. Mijn liefde, mijn grote liefde. Overdag ging het wel. Dan had ik de zorg voor mijn zoon en die verdiende een sterke moeder. Dat heeft me er wel deels door heen getrokken. Maar de avonden, de nachten..wat een horror. Huilend heb ik bij de dokter gezeten, gesmeekt om rustgevende tabletten, die ik ook kreeg. Ik regelde mensen in huis, zodat ik met een gerust hart een slaappil kon nemen en mijn zoon toch veilig was. Ik dacht dat het nooit over ging. Dat het verdriet zou blijven en ik er aan onder door zou gaan. Vooral de eerste weekenden dat mijn zoon naar zijn vader ging. Hij blij, papa blij...ik intens verdrietig. Misschien melodramatisch, maar ik heb een pyjamaatje van mijn zoon in bed genomen zodat ik hem toch een beetje bij me had. Een weekend, maar het voelde zo ver weg. En daarnaast..ik had daarmee ook geen afleiding meer. Door afwezigheid van zoon kwam ik even alleen met mijn gevoelens en kon ze dus toelaten. Ze overspoelden me.
Twee jaar later mis ik nog steeds het gezinsleven. Mijn zoon is nu dit weekend ook bij papa en zoals altijd hoor ik niets. We hebben goed contact, zijn papa en ik, maar in de weekenden dat zoon bij papa is, is het heel stil. Daar ben ik boos over geweest, verdrietig maar het went. Alles went.
Ik heb de beelden toe gelaten. Zat een paar avonden met "onze" muziek op de bank, liet al het verdriet toe. Heb gehuild tot ik niet meer kon, las oude mailtjes, keek foto's en huilde huilde huilde.
Zoon heeft inmiddels een nieuw broertje bij papa. En dat was eerst moeilijk. Het wordt steeds minder moeilijk en stiekem ben ik blij dat zoon een broertje heeft. Want hij vindt zijn broertje het einde. Dus ben ik ook blij.
Het is zo zwaar kut Leo. Zo zwaar kut.
Maar respect hoe jij je hier door heen slaat. Blijf schrijven, spuien en huilen. Ooit wordt het minder. In iedergeval anders....
zaterdag 30 augustus 2014 om 12:33
quote:Eleonora schreef op 30 augustus 2014 @ 10:18:
[...]
Medsje, ik wil nog even zeggen dat deze reactie me ondanks alles gewoon aan het lachen maakte. Het werkt nog. De humorklier.
Op naar de peterselie van 2015.Ja natuurlijk werkt het nog! Wat denk je nou? Die Leo van de Beo staat even op een lager pitje maar wat in het vat zit verzuurt niet hoor. Lekker knallen hoor. Hop, wat carbid in een oude ton of melkbus en Boem. Weg met die muffe geesten.
[...]
Medsje, ik wil nog even zeggen dat deze reactie me ondanks alles gewoon aan het lachen maakte. Het werkt nog. De humorklier.
Op naar de peterselie van 2015.Ja natuurlijk werkt het nog! Wat denk je nou? Die Leo van de Beo staat even op een lager pitje maar wat in het vat zit verzuurt niet hoor. Lekker knallen hoor. Hop, wat carbid in een oude ton of melkbus en Boem. Weg met die muffe geesten.
zaterdag 30 augustus 2014 om 14:14
quote:patsy_stone schreef op 30 augustus 2014 @ 12:18:
lieve Leo,
Slimme, grappige, eerlijke, onbevooroordeelde, meedenkende, mooie en levenswijze Leo..
Die man weet niet wat hij doet, hoe kan hij nou zo'n fantastische vrouw laten gaan? Onvoorstelbaar..
Een dikke +1000000
lieve Leo,
Slimme, grappige, eerlijke, onbevooroordeelde, meedenkende, mooie en levenswijze Leo..
Die man weet niet wat hij doet, hoe kan hij nou zo'n fantastische vrouw laten gaan? Onvoorstelbaar..
Een dikke +1000000
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
