Dwanggedachtes

Je DENKT dat je het fijne gedachtes vindt, dat je je op dat moment FIJN voelt, maar dan zou je ze niet gelijktijdig als dwang omschrijven, maar als gewenst.

Als je ze fijn vond, zou je die gedachtes vast houden ( zelfs als je wist dat ze illegaal zijn oid ) en excuses zoeken om er toch iets, wat dan ook, mee te doen.



Maar dat doe je niet.





Je duwt ze weg en des te harder komen ze terug.

" omdat je ze fijn vindt " , zo redeneer jij zelf.

Ik heb vroeger ook veel last gehad van dwanghandelingen en dwanggedachtes dus weet heel goed wat je bedoelt! En als ik jou was zou ik hulp zoeken! Ik had ook dwanggedachtes die maatschappelijk niet geaccepteerd zijn en ik ging er bijna aan onderdoor. Maar toen ik ze eenmaal aan mijn psycholoog had verteld en die mij duidelijk aan gaf dat het maar dwanggedachtes waren (en uiteraard kreeg ik ook therapie) kon ik het loslaten.



Misschien wil je geen hulp zoeken, maar ik heb er ook lang mee rond gelopen maar ik ging er aan een gegeven moment echt aan onderdoor. Dus zoek gewoon hulp! Als wat je denkt niet voelt als je eigen gedachtes, dan kun je er echt iets aan doen!

Ik denk dat het intrusies zijn. Maar ben geen psych hoor! Ken wel meer mensen die het hebben gehad. Antidepressiva helpt vaak. Maar therapie hopelijk ook.

quote:katiecatherine schreef op 02 september 2014 @ 20:15:

[...]





Maar ik denk ook dat ze terugkomen omdat ik er "bang" voor ben.





Hoe harder jij ze wegduwt, hoe meer dat niet lukt. Als ik zeg dat je NU NIET !!!! aan een roze olifant in een paarse tutu moet denken en ook niet over drie, dertien of dertig seconden dan lukt jou dat niet. Dan ga je heel hard denken aan zee en zand en dan staat die olifant daar in zijn debiele tutu.

En dat is dan nog een onschadelijke gedachte.





Wat gebeurt er als jij die gedachte die je eigenlijk niet wilt hebben eens helemaal uitzit? Word je er bang van? Gestresst?

Kom je gillend klaar van zoveel lekkere gedachtes?

Iemand die " echt " koekoek is, die voert zijn gedachtes uit. Die vindt ze niet gek; die vindt de rest van de wereld gek.

In zijn boek ‘Wat dwang met je doet’ beschrijft Kees Roest het verhaal van Bram.

Bram is vader van een gezin met inmiddels vier kinderen. Tot zijn grote schrik kwam hij tot de ontdekking dat hij bij zijn jongste dochter (ze is nog een baby) er steeds weer aan moet denken dat hij haar zou kunnen wurgen. Die gedachte heeft hij bij zijn andere kinderen nooit gehad.

Het maakt hem ontzettend bang voor zichzelf. Een stoere bouwvakker die zo’n klein hulpeloos kind zou kunnen wurgen.

Bram wordt zó bang voor zijn eigen gedachten dat hij niet meer alleen met zijn dochter in de kamer durft te zijn. Hij stelde zichzelf bij wijze van spreken vrijwillig onder toezicht. Maar de angst wordt groter. Een paar weken later durft hij zijn dochter niet eens meer vast te houden. Hij zou haar immers zómaar kunnen wurgen, zelfs als zijn vrouw óók in de kamer is.



Het gevolg was ook nog eens dat Bram een heel negatief beeld van zichzelf ontwikkelde. Hij zag zichzelf als een buitengewoon slechte vader die van plan was om één van zijn kinderen te wurgen.



Je ziet hier hoe een eenmaal ontstane dwanggedachte zich heel gemakkelijk als een olievlek uit gaat breiden. Daarbij is de meest voorkomende reactie: vermijding. Maar die vermijding leidt tot meer situaties van vermijding. Want als je dwanggedachten hun gang laat gaan bedenk je steeds meer situaties waarin de ramp zich zou kunnen voltrekken.



Meestal duurt de behandeling van dwang lang. Niet zelden zijn er meer dan 30 sessies nodig om van de dwang af te komen. Bij Bram duurde de behandeling maar kort: drie weken. Roest bouwde het zelfbeeld van Bram als vader op. Hij liet aan Bram zien dat de wurgneiging niets te maken had met het feit dat hij een slechte vader zou zijn: hij was juist een heel goede vader.



Daarnaast leerde hij Bram om doelgericht met zijn dochter te gaan handelen: haar de fles geven, met haar praten, haar vasthouden. Dat bleek zeer effectief. Bram herwon zijn zelfvertrouwen als vader.





Herkenbaar?

Voorbeelden van dwanggedachten

Obsessies of dwangedachten

Seksuele dwanggedachten



Een moeder is samen met haar zoontje in de speeltuin. Ze zitten samen op de wip.

Ze voelt ineens een gevoel in haar vagina en ze schrikt ervan.

Zij linkt het gevoel in haar vagina aan haar zoontje en denkt: ik zal toch niet seksueel aangetrokken worden door mijn zoontje. Ze duwt deze nare gedachten weg en gaat verder door met spelen in de speeltuin.

Het wegduwen van de gedachten lukte goed en ze heeft er niet meer aangedacht.

Maar als haar zoontje de volgende keer aan haar vraagt om bij haar op schoot te zitten, zegt zij: 'doe maar niet', want zij is bang dat ze dan weer ineens vainale gevoelens krijgt en dat zij dus wel een pedofiel is. Ze gaat steeds meer haar zoontje vermijden en ze wil hem op het laatst niet meer aanraken of met hem alleen zijn.

Ook de gedachten beginnen de overhand te krijgen. Ze ziet steeds beelden voor zich van het piemeltje van haar zoontje in haar mond en dan krijgt ze er de gedachte bij dat ze dat lekker vindt.

Doordat ze deze gadachten en beelden in haar hoofd heeft, neemt zij aan dat ze een pedofiel is en dus seks wilt met haar zoontje.

Ze ziet de hele dag beelden van haar naakte zoontje en kan niet meer voor hem zorgen.

Zoals je ziet beginnen obsessies heel klein, maar door verdrukking van gedachten en vermijden van contact met haar zoontje behandelt ze de gedachten steeds serieuzer en daardoor wordt het een obsessie.



Een jonge puberjongen zit in de eerste klas van de middelbare school. Als hij met meisjes praat krijgt hij een onbedwingbare drang om naar hun borsten te kijken. Hij moet kijken. Hij gaat meisjes ontwijken en daarna zelfs school, om maar niet naar meisjes te hoeven kijken. Eenmaal thuis krijgt hij het zelfde bij zijn moeder en later zelfs bij zijn psycholoog.



-man die steeds dacht seks te willen hebben met dieren

-de vrouw die constant blote kinderen voor zich zag

-de pastoor die steeds de drang voelt om naar piemels van mannen te kijken

-de man die meende seks te hebben gehad met mensen die die op straat tegen kwam

-de non die dacht verdoemd te zijn vanwege haar onreine seksuele gedachten





Godlasterlijke gedachten



In mijn groep tijdens mijn opname zat een zeer gelovige man. Hij werkte altijd hard en kreeg een keer een scheldwoord naar God in zijn hoofd. Hij vond dit zo erg, dat hij dacht dat de duivel aan het werk was. Hij ging bidden om het ongedaan te maken, een aantal dagen daarna kreeg hij steeds meer scheldwoorden in zijn hoofd. Hij bleef bidden om het goed te maken maar nu kreeg hij zelf tijdens het bidden steeds de gedachte dat God een vuile klootzak was en dood moest. Hij drukte dit weg door keihard te gaan werken, zodat hij er niet aan kon denken. De gedachen haalde hem uiteraard in en zo kwam hij bij mij in de kliniek.



-de jongen die elke keer een beeld voor zich zag waarin Jezus werd afgetrokken door Maria

-de streng opgevoede man die alleen maar scheldwoorden mbt God in zijn hoofd hoorde





Agressieve gedachten



In een andere groep van de kliniek zat een man van middelbare leeftijd met agressieve gedachten. Hij dacht dat diep in hem een koelbloedige moordenaar school. Hij zag beelden voor zich hoe hij mensen wurgde of met een mes te lijf ging. Omdat hij zovaak beelden had, wist hij niet of een beeld nou echt was gebeurd of dat hij het zelf bedacht. Soms dacht hij ook dat dat beeld de toekomst was en dat het ging gebeuren. Hij bleef binnen en wilde geen mensen meer zien. Hij durfde niet meer te koken in de angste dat hij mensen expres wilde vergiftigen en wilde doden. Hij durfde geen scherpe voorwerpen bij zich te hebben. Hij zong de hele dag door liedjes en sportte veel en pratte voortdurend om maar te verkomen dat er nare nieuwe beelden in zijn hoofd kwamen. Het proberen te onderdrukken had een averechts effect en hij kon nergens anders meer aan denken. Hij heeft zichzelf meerdere keren bij de politie aangegeven maar uiteindelijk is hij in de kliniek gekomen omdat hij geen moordenaar was maar iemand die leed aan agressieve gedachten.



-de vrouw die bang was haar kleinkinderen van het balkon af te gooien

-de arts die bang was baby's met een scalpel te verminken

-de vrouw die een messen blok ziet staan en vervolgens voorzich ziet hoe ze zelfmoord pleegt

-de drang voelen om je vingers in een stopcontact te stoppen

-de vrouw die doodsbang was om te gaan slapen omdat de duivel dan bezit van haar zou komen nemen





http://dwanginjehoofd.nl/voorbeelden.php

quote:katiecatherine schreef op 02 september 2014 @ 20:28:

[...]





Nu ik er eigenlijk diep over ben ga nadenken krijg ik op dit moment bij veel gedachtes helemaal geen gevoel. Als ik er zelfs dieper over ga nadenken en echt met beelden, vind ik het juist echt niet fijn.





Oké.

Nou, dan krijg je ze dus niet omdat je seksueel gestoord of sadistisch bent. Want dan zou je soppend van je stoel glijden bij zo'n fijn fantasietje die spontaan op komt borrelen.

Lieve meid, zoek alsjeblieft echte hulp. Hoe langer je wacht, hoe onnodig moeilijker je leven wordt. En hoe graag we het hier ook wel zouden willen; aan ons heb je niet écht iets. Echt niets, eerder. Daar zijn we niet voor opgeleid.

Met een zwerende teen ga je ook naar de dokter, lang voor je hele been is weggerot. Met een beetje kiespijn zit je bij de tandarts, lang voor je kies zwart is geworden.

Waarom zou je hier mee doorlopen als er prima hulp beschikbaar is?

Lieve schat, laat je gedachten niet overheersen, je gedachten zijn niet wie je bent of hoe je bent of wat je wilt. Schenk er niet teveel aandacht aan, lees eens over de witte en de zwarte hond die iedereen in zich heeft of doe evt een cursus mindfulness. Ik weet zeker dat hoe slecht je gedachten ook zijn en hoe slecht je er ook bij voelt je er stuk van zou gaan mocht het echt gebeuren. Het feit dat je ermee zit zegt al genoeg.



Lees veel over intrusies en leer je gedachten te onderscheiden van je ware zelf. Je bent niet uniek of slecht, iedereen heeft deze (walgelijke) gedachten maar lang niet iedereen praat erover, bang als ze zijn dat ze als psychopaat gezien worden of het busje voor de deur staat. Sterkte, het is minder vreemd en veel vaker voorkomend als dat je denkt!

quote:katiecatherine schreef op 02 september 2014 @ 20:34:

Dankjewel Bianca! Het eerste bericht herken ik niet zo, sommige dingen in het tweede bericht wel. Ik vind het gewoon heel moeilijk, want ik twijfel of het "gewoon een gedachte is". Ik weet 10000% zeker dat ik nooit iets raars zou doen in de praktijk, maar dat maakt het voor mij niet minder erg, want misschien als het maatschappelijk normaal zou zijn, zou ik misschien wel dingen in het echte leven doen (ook al denk ik het niet, maar goed).



Ik ben echt heel vervelend sorry... Ik denk dat ik gewoon bij iedereen en bij mezelf bevestiging zoek dat ik niet ECHT die gedachtes heb, ook al is het voor mezelf soms wel eens overduidelijk dat ik niet zo over iets denk, toch moet ik het dan van mezelf helemaal gaan uitpluizen.Je hebt die gedachtes wél echt, alleen ze zijn niet rationeel. Zeg maar.



Dwanggedachtes zijn heel vervelend en kunnen je hele leven gaan beheersen als je niet oppast (net als dwanghandelingen trouwens). Ik heb het ook gehad toen ik jong was; dan moest ik eerst bepaalde rituelen uitvoeren of bepaalde gedachtes denken ("afmaken" noemde ik het: een bepaald proces of bepaalde gedachte afmaken om verder te kunnen).

Het heeft me héél wat uren en energie gekost. Slopend, een van de ergste dingen die je je vijand kan wensen (evenals straatvrees, ook zoiets ergs; óók zelf gehad trouwens).



Zonder een soort van therapie zul jij er niet snel vanaf komen (helaas), hoe graag je dat ook wilt. Die irrationele gedachtes, hoe naar of vies of maatschappelijk onverantwoord ze ook zijn, zullen niet zomaar verdwijnen.

Daarvoor moet je geest aan de slag. Bijvoorbeeld door aan te tonen dat ze irrationeel zijn, en niet rationeel (de RET-therapie of cognitieve gedragstherapie b.v., of iets anders dat nu gangbaar is).



Sterkte ermee en succes bij de huisarts/psycholoog. Het lijkt een enge stap, maar is wel het beste voor je.