Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
woensdag 3 september 2014 om 23:41
Lieve Eleonora, ook ik schiet even uit mijn eeuwige meelezer-modus. Je kent mij niet want ik post bijna nooit wat, maar ik lees hier ondertussen al best wat jaren mee en las jou ook altijd graag. Ik miste je al een tijdje, vroeg me af of je je account had opgeheven, maar jemig zeg dit had ik niet verwacht! Hier schrok ik echt wel even van! Ik vind het heel erg voor je en ik vind het zo ontzettend niet verdiend.
Ik wou je laten weten dat je verhaal mij raakt en dat ik met je meeleef. In hoeverre dat kan dan, want ik zit niet in jouw situatie. Maar ik vind het gewoon ontzettend klote. Die column die je laatst schreef kwam ook bij mij binnen. Ik ben opgegroeid met gescheiden ouders, door jouw verhaal zie ik nog meer hoe sterk mijn moeder is geweest in die tijd. Aan haar heb ik nooit wat gemerkt qua verdriet, al wist ik wel dat dat er was, en ook praat ze nooit met een kwaad woord over mijn vader. Terwijl ze daar best wel recht op had. Toch ben ik blij dat ik daar nooit tussen heb hoeven zitten. Ik ben er best voor beschermd en daar ben ik met name mijn moeder zeer dankbaar voor.
Leo, je mag apetrots zijn met hoe je met je dochter omgaat nu. Ik vind je echt super sterk, ook al voel je dat misschien zelf (nog) niet zo. Je eigen tranen nog even inslikken totdat je dochter weg is en dan pas iemand gaan bellen, haar naar een nieuwe school brengen waar ze gelukkiger is. Echt, respect hoor. Als je het inderdaad maar niet allemaal alleen gaat willen oplossen, net als wat anderen hier zeggen. Fijn dat je zo'n lieve vriend hebt die spontaan langskwam!
Zo te lezen haal je door hier te schrijven al enigszins kracht uit, daar ben ik blij om. Alle lieve woorden en harten onder riemen die jij bij anderen talloze keren hebt geschreven in topics, verdien je 1000 keer terug nu. Dus blijf maar lekker schrijven hier, als je dat fijn vind.
Liefs
Ik wou je laten weten dat je verhaal mij raakt en dat ik met je meeleef. In hoeverre dat kan dan, want ik zit niet in jouw situatie. Maar ik vind het gewoon ontzettend klote. Die column die je laatst schreef kwam ook bij mij binnen. Ik ben opgegroeid met gescheiden ouders, door jouw verhaal zie ik nog meer hoe sterk mijn moeder is geweest in die tijd. Aan haar heb ik nooit wat gemerkt qua verdriet, al wist ik wel dat dat er was, en ook praat ze nooit met een kwaad woord over mijn vader. Terwijl ze daar best wel recht op had. Toch ben ik blij dat ik daar nooit tussen heb hoeven zitten. Ik ben er best voor beschermd en daar ben ik met name mijn moeder zeer dankbaar voor.
Leo, je mag apetrots zijn met hoe je met je dochter omgaat nu. Ik vind je echt super sterk, ook al voel je dat misschien zelf (nog) niet zo. Je eigen tranen nog even inslikken totdat je dochter weg is en dan pas iemand gaan bellen, haar naar een nieuwe school brengen waar ze gelukkiger is. Echt, respect hoor. Als je het inderdaad maar niet allemaal alleen gaat willen oplossen, net als wat anderen hier zeggen. Fijn dat je zo'n lieve vriend hebt die spontaan langskwam!
Zo te lezen haal je door hier te schrijven al enigszins kracht uit, daar ben ik blij om. Alle lieve woorden en harten onder riemen die jij bij anderen talloze keren hebt geschreven in topics, verdien je 1000 keer terug nu. Dus blijf maar lekker schrijven hier, als je dat fijn vind.
Liefs
donderdag 4 september 2014 om 07:42
Rustig hier, qua gevoel.
De flashbacks gaan door maar om de een of andere reden raken ze me nu meestal minder.
Ik word er momenteel niet door beheersd en geleefd. Ze zijn zacht ergerlijk aanwezig. Meer niet.
Van mij mag het zo blijven.
Bubbly, wat een mooie post.....
Iedere keer als een van jullie zulke fijne dingen schrijft ben ik er blij verlegen mee. En trots op ook. Of is dat raar?
Enniehoe, dank je wel lieve schat.
Allemaal bedankt weer trouwens. Ook nog voor vorige week vrijdag. Jullie hebben me echt gedragen en dat vergeet ik nooit vanmijn leven.
Ik zag gisteren een topic met als titel 'het roemruchte VF'. De aanleiding was een aandoenlijk burgermannetjes bozige column over de vreselijke vrouwen hier.
Geen idee had de schrijver. Geen énkel idee.
Zoals ik ben opgevangen en gekoesterd hier, dát zou hij eens moeten lezen.
De flashbacks gaan door maar om de een of andere reden raken ze me nu meestal minder.
Ik word er momenteel niet door beheersd en geleefd. Ze zijn zacht ergerlijk aanwezig. Meer niet.
Van mij mag het zo blijven.
Bubbly, wat een mooie post.....
Iedere keer als een van jullie zulke fijne dingen schrijft ben ik er blij verlegen mee. En trots op ook. Of is dat raar?
Enniehoe, dank je wel lieve schat.
Allemaal bedankt weer trouwens. Ook nog voor vorige week vrijdag. Jullie hebben me echt gedragen en dat vergeet ik nooit vanmijn leven.
Ik zag gisteren een topic met als titel 'het roemruchte VF'. De aanleiding was een aandoenlijk burgermannetjes bozige column over de vreselijke vrouwen hier.
Geen idee had de schrijver. Geen énkel idee.
Zoals ik ben opgevangen en gekoesterd hier, dát zou hij eens moeten lezen.
donderdag 4 september 2014 om 14:30
Fijn he, Leo. Zo voelde het fv voor mij destijds ook... En jij maakte daar een groot deel van uit voor mij, net zoals voor een aantal andere vrouwen hier. Niet raar om daar trots op te zijn. Wel fijn om te merken dat het andersom ook zo fijn kan zijn. Je bent het waard, Leo.
Fijn dat je je weer wat rustiger voelt nu. En die periodes gaan steeds groter worden, let maar op.
Fijn dat je je weer wat rustiger voelt nu. En die periodes gaan steeds groter worden, let maar op.
donderdag 4 september 2014 om 16:41
Fijn om te horen dat het wat rustiger is Leo! Hé, dat doet me enorm goed!
En ja, dat boze burgermannetje heeft géén idee over ons! Zó!
En ja, dat boze burgermannetje heeft géén idee over ons! Zó!
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
donderdag 4 september 2014 om 16:52
quote:BubblyToes schreef op 03 september 2014 @ 23:41:
Lieve Eleonora, ook ik schiet even uit mijn eeuwige meelezer-modus. Je kent mij niet want ik post bijna nooit wat, maar ik lees hier ondertussen al best wat jaren mee en las jou ook altijd graag. Ik miste je al een tijdje, vroeg me af of je je account had opgeheven, maar jemig zeg dit had ik niet verwacht! Hier schrok ik echt wel even van! Ik vind het heel erg voor je en ik vind het zo ontzettend niet verdiend.
Ik wou je laten weten dat je verhaal mij raakt en dat ik met je meeleef. In hoeverre dat kan dan, want ik zit niet in jouw situatie. Maar ik vind het gewoon ontzettend klote. Die column die je laatst schreef kwam ook bij mij binnen. Ik ben opgegroeid met gescheiden ouders, door jouw verhaal zie ik nog meer hoe sterk mijn moeder is geweest in die tijd. Aan haar heb ik nooit wat gemerkt qua verdriet, al wist ik wel dat dat er was, en ook praat ze nooit met een kwaad woord over mijn vader. Terwijl ze daar best wel recht op had. Toch ben ik blij dat ik daar nooit tussen heb hoeven zitten. Ik ben er best voor beschermd en daar ben ik met name mijn moeder zeer dankbaar voor.
Leo, je mag apetrots zijn met hoe je met je dochter omgaat nu. Ik vind je echt super sterk, ook al voel je dat misschien zelf (nog) niet zo. Je eigen tranen nog even inslikken totdat je dochter weg is en dan pas iemand gaan bellen, haar naar een nieuwe school brengen waar ze gelukkiger is. Echt, respect hoor. Als je het inderdaad maar niet allemaal alleen gaat willen oplossen, net als wat anderen hier zeggen. Fijn dat je zo'n lieve vriend hebt die spontaan langskwam!
Zo te lezen haal je door hier te schrijven al enigszins kracht uit, daar ben ik blij om. Alle lieve woorden en harten onder riemen die jij bij anderen talloze keren hebt geschreven in topics, verdien je 1000 keer terug nu. Dus blijf maar lekker schrijven hier, als je dat fijn vind.
Liefs
Lees deze post nog maar eens Leo, want ik kan het zelf niet beter verwoorden.
Wat moet jouw dochter trots zijn op haar mama!
Lieve Eleonora, ook ik schiet even uit mijn eeuwige meelezer-modus. Je kent mij niet want ik post bijna nooit wat, maar ik lees hier ondertussen al best wat jaren mee en las jou ook altijd graag. Ik miste je al een tijdje, vroeg me af of je je account had opgeheven, maar jemig zeg dit had ik niet verwacht! Hier schrok ik echt wel even van! Ik vind het heel erg voor je en ik vind het zo ontzettend niet verdiend.
Ik wou je laten weten dat je verhaal mij raakt en dat ik met je meeleef. In hoeverre dat kan dan, want ik zit niet in jouw situatie. Maar ik vind het gewoon ontzettend klote. Die column die je laatst schreef kwam ook bij mij binnen. Ik ben opgegroeid met gescheiden ouders, door jouw verhaal zie ik nog meer hoe sterk mijn moeder is geweest in die tijd. Aan haar heb ik nooit wat gemerkt qua verdriet, al wist ik wel dat dat er was, en ook praat ze nooit met een kwaad woord over mijn vader. Terwijl ze daar best wel recht op had. Toch ben ik blij dat ik daar nooit tussen heb hoeven zitten. Ik ben er best voor beschermd en daar ben ik met name mijn moeder zeer dankbaar voor.
Leo, je mag apetrots zijn met hoe je met je dochter omgaat nu. Ik vind je echt super sterk, ook al voel je dat misschien zelf (nog) niet zo. Je eigen tranen nog even inslikken totdat je dochter weg is en dan pas iemand gaan bellen, haar naar een nieuwe school brengen waar ze gelukkiger is. Echt, respect hoor. Als je het inderdaad maar niet allemaal alleen gaat willen oplossen, net als wat anderen hier zeggen. Fijn dat je zo'n lieve vriend hebt die spontaan langskwam!
Zo te lezen haal je door hier te schrijven al enigszins kracht uit, daar ben ik blij om. Alle lieve woorden en harten onder riemen die jij bij anderen talloze keren hebt geschreven in topics, verdien je 1000 keer terug nu. Dus blijf maar lekker schrijven hier, als je dat fijn vind.
Liefs
Lees deze post nog maar eens Leo, want ik kan het zelf niet beter verwoorden.
Wat moet jouw dochter trots zijn op haar mama!
donderdag 4 september 2014 om 19:28
Lieve Leo,
Boze burgermannetjes hebben niets laten niets zien om trots op te zijn. Die krijgen net als jij wat ze verdienen. Boze burgermannetjes een portie werkelijkheid, jij steun.
Volgens mij geeft het VF de meesten precies dát wat ze nodig hebben en/of verdienen. En jij mag daar best trots op zijn!
Boze burgermannetjes hebben niets laten niets zien om trots op te zijn. Die krijgen net als jij wat ze verdienen. Boze burgermannetjes een portie werkelijkheid, jij steun.
Volgens mij geeft het VF de meesten precies dát wat ze nodig hebben en/of verdienen. En jij mag daar best trots op zijn!
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
donderdag 4 september 2014 om 19:46
Leo, lieve lieve schat, als je nou ooit weer eens zo'n diep zwart dal pakt, denk dan even terug aan vandaag en aan hoe jij je nu voelt. Er is geen gat zo groot, of jij weet de weg naar boven wel weer te vinden! Dan lees je wat bemoedigende posts van lieve forummers, je doet een dagje gezellig met een echtgenoot-voor-1-dag in een verzonnen wereld, je komt weer thuis en geeft jouw prachtige dochter en jouw lieve oppas-vriend een hele dikke knuffel, en het leven heeft opeens weer meer kleuren dan zwart. Sta even stil bij dat gevoel van vandaag, en probeer dat terug te halen als jij je per ongeluk weer in zo'n gat verstapt. lof joe!
zaterdag 6 september 2014 om 09:53
Hello ladies,
Het gaat wel ok....
Rustig nog steeds.
Vandaag vier ik mijn verjaardag. De eerste keer sinds de scheiding.
De eerste keer geen boodschappen doen met mijn man, niet samen voorbereiden, niet samen de BBQ regelen, waar we altijd ontzettend goed in waren.
En ja, dat mis ik....
Mijn dochter mocht alle vriendinnen vragen die ze wilde en ze komen. Van haar nieuwe én haar oude school.
Ik ga maar zo veel mogelijk genieten vanmiddag en vanavond.
Het gaat wel ok....
Rustig nog steeds.
Vandaag vier ik mijn verjaardag. De eerste keer sinds de scheiding.
De eerste keer geen boodschappen doen met mijn man, niet samen voorbereiden, niet samen de BBQ regelen, waar we altijd ontzettend goed in waren.
En ja, dat mis ik....
Mijn dochter mocht alle vriendinnen vragen die ze wilde en ze komen. Van haar nieuwe én haar oude school.
Ik ga maar zo veel mogelijk genieten vanmiddag en vanavond.
zaterdag 6 september 2014 om 10:24
Ook ik wens je een goede dag toe
En je hebt zeker iets te vieren: Het feit dat je dochter haar draai heeft gevonden en vriendinnen heeft.
In alle ellende hebben jullie kennelijk de goede beslissing genomen voor haar, met haar nieuwe school. En wat fijn dat de meiden komen.
Dus als jarig zijn even niet leuk is, dan vier je gewoon dat
En je hebt zeker iets te vieren: Het feit dat je dochter haar draai heeft gevonden en vriendinnen heeft.
In alle ellende hebben jullie kennelijk de goede beslissing genomen voor haar, met haar nieuwe school. En wat fijn dat de meiden komen.
Dus als jarig zijn even niet leuk is, dan vier je gewoon dat
zaterdag 6 september 2014 om 11:16
Raar he, die eerste keer je verjaardag vieren zonder hem. Maar je doet het maar wel weer: super! Geniet van het feit dat F's vriendinnetjes allemaal komen, geniet van de vrienden om je heen. Het is anders, maar ook hiervan kun je genieten, op een andere manier.
Ik vind je een stoere vrouw, je doet het toch maar wel weer. Hoe fijn ook voor F. Wat zal ze trots zijn met zo'n moeder.
Ik vind je een stoere vrouw, je doet het toch maar wel weer. Hoe fijn ook voor F. Wat zal ze trots zijn met zo'n moeder.
zaterdag 6 september 2014 om 11:19
maandag 8 september 2014 om 08:16
Lieve Eleonora, alsof je een nieuw leven moet leiden. Control Alt Delete. Niet meer zoals het was. Nooit meer zoals het was. En weer denk ik aan een gewond dier. Je moet helen. Je lag uit te puffen van je laatste enorme dip en nu geeft die grote leeuwenklauw je weer een tik, je verjaardag niet meer samen. Maar de leeuw laat je opnieuw met rust. En van die tik moet je dan bijkomen. Die tikken blijven nog wel even doorgaan. Soms neemt-ie je nog in zijn bek ook. Als je weer rustig ligt, blijf dan liggen waar je ligt, maak het veilig voor jezelf. Eet, drink, slaap en geniet van de warmte van dat kind bij je in het nest. Pak de energie die je hebt voor mooie dingen, ook al voel je dat niet. De rest komt wel.
