Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
dinsdag 9 september 2014 om 09:16
Hai girls,
Het is weer wat minder momenteel.
Beetje gedoe in mijn familie na mijn verjaardagsfeest. Ik kan er niet op ingaan verder maar vervelend is het wel.
Ik merk dat ik snel van mijn stuk ben en niet zo snel opveer als normaal.
Eten gaat weer ruk ook. Gisteren letterlijk geen hap gegeten, alleen gedronken.
Komend weekend is mijn dochter weer bij haar vader. Daar zie ik nu al tegenop maar ik weet ook wel dat ik er doorheen kom.
Dat is het he, ik weet het allemaal wel maar vóel het niet.
Het is weer wat minder momenteel.
Beetje gedoe in mijn familie na mijn verjaardagsfeest. Ik kan er niet op ingaan verder maar vervelend is het wel.
Ik merk dat ik snel van mijn stuk ben en niet zo snel opveer als normaal.
Eten gaat weer ruk ook. Gisteren letterlijk geen hap gegeten, alleen gedronken.
Komend weekend is mijn dochter weer bij haar vader. Daar zie ik nu al tegenop maar ik weet ook wel dat ik er doorheen kom.
Dat is het he, ik weet het allemaal wel maar vóel het niet.
dinsdag 9 september 2014 om 09:39
Was dat familie-gedoe merkbaar op je verjaardag? Balen als dat de sfeer ook nog eens verpestte op een toch al moeilijke dag.
Dat je snel van je stuk bent lijkt me heel normaal. Je energie gaat naar heel andere dingen en je hebt al even genoeg aan jezelf.
En die kloof tussen snappen en voelen... Als we daar nou eens invloed op konden uitoefenen Kun je iets plannen voor komend weekend om te gaan doen?
Dat je snel van je stuk bent lijkt me heel normaal. Je energie gaat naar heel andere dingen en je hebt al even genoeg aan jezelf.
En die kloof tussen snappen en voelen... Als we daar nou eens invloed op konden uitoefenen Kun je iets plannen voor komend weekend om te gaan doen?
dinsdag 9 september 2014 om 10:31
Even laten weten dat er aan je gedacht wordt!
Goed dat je wel drinkt, dat is heel belangrijk. Bouw het eten 'gewoon' rustig weer op. Ik denk echt dat het helpt tegen de zwarte hond om meer te eten, maar ik snap je heel erg goed. Ik krijg ook geen hap door mijn keel als ik heel verdrietig ben.
Goed dat je wel drinkt, dat is heel belangrijk. Bouw het eten 'gewoon' rustig weer op. Ik denk echt dat het helpt tegen de zwarte hond om meer te eten, maar ik snap je heel erg goed. Ik krijg ook geen hap door mijn keel als ik heel verdrietig ben.
Het is zoals het is
dinsdag 9 september 2014 om 12:37
dinsdag 9 september 2014 om 15:41
Omdat hij in een soort nieuw leven is gestapt. Hij heeft een nieuwe woning waar misschien nog wel het nodige aan moet gebeuren, hij heeft zijn werk (?), maar meest belangrijke nog wel: hij heeft een ander die nu erg aanwezig is in zijn leven. Want reken maar dat ze hem weinig ruimte laat, nu ze hem eenmaal heeft weten binnen te hengelen 
Maar weet ook, lieve Leo, dat er natuurlijk ook bij hem avonden zijn waarop hij alleen op de bank zit in zijn nieuwe huis en dan natúúrlijk nog terugdenkt aan jou, aan jullie tijd samen. Hij kan nóg zo opgaan in zijn nieuwe leventje, er zijn altijd momenten dat je weer alleen met jezelf op de bank zit, in bed ligt en niet kunt slapen en dat de herinneringen bij je binnenkomen.
Geen idee wat er in zijn hoofd omgaat op zulke momenten. Dat moet je denk ik ook niet willen weten. Hij heeft zijn keuze gemaakt, hoe onbegrijpelijk en vreselijk pijnlijk ook (bijna niet te bevatten, zó mega ingrijpend), maar denk niet dat hij maar zo even doorgaat alsof er niets gebeurd is. Dat bestaat niet!
Maar weet ook, lieve Leo, dat er natuurlijk ook bij hem avonden zijn waarop hij alleen op de bank zit in zijn nieuwe huis en dan natúúrlijk nog terugdenkt aan jou, aan jullie tijd samen. Hij kan nóg zo opgaan in zijn nieuwe leventje, er zijn altijd momenten dat je weer alleen met jezelf op de bank zit, in bed ligt en niet kunt slapen en dat de herinneringen bij je binnenkomen.
Geen idee wat er in zijn hoofd omgaat op zulke momenten. Dat moet je denk ik ook niet willen weten. Hij heeft zijn keuze gemaakt, hoe onbegrijpelijk en vreselijk pijnlijk ook (bijna niet te bevatten, zó mega ingrijpend), maar denk niet dat hij maar zo even doorgaat alsof er niets gebeurd is. Dat bestaat niet!
dinsdag 9 september 2014 om 15:48
quote:Eleonora schreef op 09 september 2014 @ 14:48:
Maar.....
Waarom heeft híj hier allemaal geen last van?
Hij leeft gewoon door.
Alsof er niks aan de hand is.
Hoe kán dat?
Ik denk dat het voor hem makkelijker is.
Hij hoeft geen verdriet te hebben omdat hij zich alleen voelt want hij is niet alleen. En dat wat hij voelt kan hij niet met iemand delen. Niet met zijn nieuwe partner, die wil dat niet horen. En als hij het deelt met familie en vrienden, dan heeft hij gezichtsverlies. Sowieso is er al vaak (terecht) minder begrip voor degene die zijn partner verlaat voor een ander. Hij leeft door alsof er niks aan de hand is maar dat wil niet zeggen dat dat ook zo is.
Maar.....
Waarom heeft híj hier allemaal geen last van?
Hij leeft gewoon door.
Alsof er niks aan de hand is.
Hoe kán dat?
Ik denk dat het voor hem makkelijker is.
Hij hoeft geen verdriet te hebben omdat hij zich alleen voelt want hij is niet alleen. En dat wat hij voelt kan hij niet met iemand delen. Niet met zijn nieuwe partner, die wil dat niet horen. En als hij het deelt met familie en vrienden, dan heeft hij gezichtsverlies. Sowieso is er al vaak (terecht) minder begrip voor degene die zijn partner verlaat voor een ander. Hij leeft door alsof er niks aan de hand is maar dat wil niet zeggen dat dat ook zo is.
Stressed is just desserts spelled backwards
dinsdag 9 september 2014 om 16:19
quote:Eleonora schreef op 09 september 2014 @ 14:48:
Maar.....
Waarom heeft híj hier allemaal geen last van?
Hij leeft gewoon door.
Alsof er niks aan de hand is.
Hoe kán dat?Ik weet niet hoe dat kan. Vind het heel erg voor je dat het zo lijkt, dat moet erg veel pijn doen. Maar je weet niet zeker of het zo is. Er zal hem veel aangelegen zijn om jou te laten denken dat hij gewoon doorleeft. En misschien is hij beter in het wegstoppen van emoties.
Maar.....
Waarom heeft híj hier allemaal geen last van?
Hij leeft gewoon door.
Alsof er niks aan de hand is.
Hoe kán dat?Ik weet niet hoe dat kan. Vind het heel erg voor je dat het zo lijkt, dat moet erg veel pijn doen. Maar je weet niet zeker of het zo is. Er zal hem veel aangelegen zijn om jou te laten denken dat hij gewoon doorleeft. En misschien is hij beter in het wegstoppen van emoties.
Het is zoals het is
dinsdag 9 september 2014 om 16:31
Lieve Leo, zou het jouw last draaglijker maken denk je als hij net zoveel lijdt? Of is dat iets wat je jezelf alleen maar wijs wilt maken op zoek naar ademruimte? Je hersenen zijn druk bezig de losse eindjes aan elkaar te knopen om die oh-zo-welkome rust te ervaren, maar het werkt helaas niet zo. Hersenen zijn goed in puzzels maken, rekensommetjes, recepten volgen, de bus op tijd halen, een schema maken, maar niet voor het verwerken van verlies.
Je hebt gebouwd op een huwelijk en nu dat ingestort is, knal je met je hele wezen op je machteloosheid. En laat de hersenen nou denken dat ze dat machteloze gevoel wel 'even oplossen'.
Flashback na flashback, analyse na analyse, vraag na vraag, niets helpt. Wat wel helpt; blijf schrijven, blijf voelen en als het too much wordt, schakel iemand in om bij je te zijn. Meer kun je en meer hoef je niet te doen. Schakel desnoods professionele hulp in voor het verwerken van dit verlies, diepe rouw is niet niks
Je hebt gebouwd op een huwelijk en nu dat ingestort is, knal je met je hele wezen op je machteloosheid. En laat de hersenen nou denken dat ze dat machteloze gevoel wel 'even oplossen'.
Flashback na flashback, analyse na analyse, vraag na vraag, niets helpt. Wat wel helpt; blijf schrijven, blijf voelen en als het too much wordt, schakel iemand in om bij je te zijn. Meer kun je en meer hoef je niet te doen. Schakel desnoods professionele hulp in voor het verwerken van dit verlies, diepe rouw is niet niks
dinsdag 9 september 2014 om 17:42
Ik vind dat heel herkenbaar, zo'n gedachte. Hij leeft gewoon verder!
Zou ik me beter voelen als ik wist dat het daar ook niet allemaal zo lekker ging? Eh... ja. Dat zou me wel iets van genoegdoening geven. Je moet wel bijna een heilige zijn om er alléén maar relativerend naar te kijken, en dat helemaal los te laten. Ja, soms lukt dat wel, maar vaak ook niet. Mijn situatie is anders Leo, maar ik herken zulke gedachten dus zéker wel.
Voor mij werkt het - of begint het te werken - dat ik me tegenwoordig afvraag: wat heb IK nodig, om mijn leven beter te maken, om mij beter te voelen? Naar mezelf te luisteren.. kun jij dat, Leo? (Ik begin het te leren..)
Verder
Zou ik me beter voelen als ik wist dat het daar ook niet allemaal zo lekker ging? Eh... ja. Dat zou me wel iets van genoegdoening geven. Je moet wel bijna een heilige zijn om er alléén maar relativerend naar te kijken, en dat helemaal los te laten. Ja, soms lukt dat wel, maar vaak ook niet. Mijn situatie is anders Leo, maar ik herken zulke gedachten dus zéker wel.
Voor mij werkt het - of begint het te werken - dat ik me tegenwoordig afvraag: wat heb IK nodig, om mijn leven beter te maken, om mij beter te voelen? Naar mezelf te luisteren.. kun jij dat, Leo? (Ik begin het te leren..)
Verder
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
dinsdag 9 september 2014 om 19:10
Ja, het zou me toch wel goed doen, als ik zou weten dat hij ook verdriet heeft.
Uiteindelijk maakt het niks uit maar nu voel ik me ingeruild, uitgegumd, onbetekenend, terwijl we het zo fijn hadden tot net voor de scheiding.
Ik kijk uit naar 2015.
Geen idee waarom maar een nieuw jaar.....
Lijkt me fijn.
Bah, ik haat het om weer zo blue te zijn.
Ik ga knoflooksoep maken.
Uiteindelijk maakt het niks uit maar nu voel ik me ingeruild, uitgegumd, onbetekenend, terwijl we het zo fijn hadden tot net voor de scheiding.
Ik kijk uit naar 2015.
Geen idee waarom maar een nieuw jaar.....
Lijkt me fijn.
Bah, ik haat het om weer zo blue te zijn.
Ik ga knoflooksoep maken.
dinsdag 9 september 2014 om 19:51
Leo, hij was al veel langer bezig met weggaan bij jou. Hij was al afstand aan het nemen, heeft jullie relatie in gedachten al langer afgesloten en verwerkt, hij moest alleen die laatste stap nog nemen. Voor jou kwam de klap pas toen hij wegging, toen is jouw verwerking pas begonnen. Voor jou voelde alles tot vlak voor de scheiding nog fijn, hij was allang bezig met weggaan.
Hij loopt gewoon een hele tijd op jou voor.
Neem daarbij dat er een nieuwe liefde in het spel is. Daardoor is het zoveel makkelijker je oude leven af te sluiten, door te gaan zonder achterom te kijken.
For what its worth... Ik denk wel dat hij ook verdriet heeft gehad. Alleen al veel eerder dan jij, toen hij het nog niet aan jou vertellen kon/wilde.
Dat kan niet anders. Hij heeft namelijk heel veel van je gehouden en jullie hebben een hele mooie tijd samen gedeeld.
En ik kan me heel goed voorstellen dat je verlangt naar 2015. Hoewel het slechts symbolisch is, deed de start van het jaar 2013 mij destijds heel veel goed.
Hang in there...
Hij loopt gewoon een hele tijd op jou voor.
Neem daarbij dat er een nieuwe liefde in het spel is. Daardoor is het zoveel makkelijker je oude leven af te sluiten, door te gaan zonder achterom te kijken.
For what its worth... Ik denk wel dat hij ook verdriet heeft gehad. Alleen al veel eerder dan jij, toen hij het nog niet aan jou vertellen kon/wilde.
Dat kan niet anders. Hij heeft namelijk heel veel van je gehouden en jullie hebben een hele mooie tijd samen gedeeld.
En ik kan me heel goed voorstellen dat je verlangt naar 2015. Hoewel het slechts symbolisch is, deed de start van het jaar 2013 mij destijds heel veel goed.
Hang in there...
dinsdag 9 september 2014 om 22:38
Het is een menselijk mechanisme, 'even' niet voelen. Jij schrijft het ook over jezelf, dat je van alles weet maar (nog) niet voelt. Hij zal dat op zijn manier ook doen, zich afsluiten van gevoelens waar hij niets mee kan / nog niet aan toe is.
Daarnaast ben jij niet de aangewezen persoon voor hem om bij uit te huilen, nog niet. Ook al snap ik dat het jou goed zou doen om ook bij hem emoties van spijt, pijn en verdriet te zien... ik zou het wonderlijk vinden als hij jou nu ging belasten met zijn gevoel. Het lijkt mij dat jij het druk genoeg hebt met jezelf.
Verder, en ik hoop echt dat je van me wilt aannemen dat ik dit niet schrijf om jou aan of af te vallen, vraag ik me af in hoeverre jij jullie laatste maanden nu rooskleuriger aan het maken bent.
Ik ken je niet IRL, alleen van het forum waar ik zo af en toe een periode meelees en soms wat meeschrijf en waar ik altijd uitkijk naar jouw berichten. Toen ik deze OP van jou las vond ik dat heel akelig en heb ik je verhaal eerst geloept voor ik hier reageerde. Ik heb alleen gelezen wat jij zelf geschreven hebt, dus soms zal ik de context gemist hebben. De laatste berichten uit de periode dat jullie nog samen waren, en ook wat je daarin schrijft over de laatste jaren kwamen op mij helemaal niet zo rooskleurig over.
Op mij, als lezer, kwam jullie breuk niet over als donderslag bij heldere hemel maar als blikseminslag bij bewolkte hemel.
En ik mag je dan wel niet IRL kennen, maar durf al mijn geld te zetten op het feit dat jij onvervangbaar, onuitgumbaar en vol betekenis bent! Er is maar één jij, en ik vind jou ook met zwarte hond heel waardevol. Ik kan me écht niet voorstellen dat dat IRL anders zou zijn.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
dinsdag 9 september 2014 om 22:57
woensdag 10 september 2014 om 07:38
Ach meis toch, wat zal jij je naar voelen in de roetsjbaan van nu. Ik zou je zó graag effe een dikke knuffel komen geven, dus nu dan maar zo:
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
woensdag 10 september 2014 om 07:48
