flashbacks na een scheiding

Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.



De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.



En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....



Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?



Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.

Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.



Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.

Hoe lang duurde dit bij jou?

Wat deed je er mee of misschien tegen?

Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?

Jullie zijn zo ontzettend lief.

Ik zou zo graag willen vertellen dat het steeds beter gaat.

Feit is dat het 'kindvrije' weekend er weer aan zit te komen en dan kukel ik langzaam de put in, in de loop van de week.



Het klopt wat jullie zeggen, mijn ex is verder dan ik en, wat Feow zegt klopt óók. Ik maak de boel mooier dan het was.

Heel goed dat dat gezegd wordt tegen me, want ik moet realistisch zijn. Mijn echt happy flashbacks stammen uit de tijd voor de verhuizing naar Drenthe. Toen waren we gelukkig en zorgeloos. En hoewel ik altijd van de man ben blijven houden, de omstandigheden waren echt een paar jaar volkomen ruk. Heimwee, spijt van het verhuizen, van het opzeggen van mijn baan, financiële sores vanwege de crisis en altijd pijn in die heupen. Dat maakte het er allemaal niet leuker op.



Verschil tussen mijn ex en mij is dat ik ondanks de omstandigheden van hem bleef houden en hij vanwege de omstandigheden steeds minder van mij ging houden.



Koor, ik weet niet of het werkt, een denkbeeldig nieuw jaar maar ik zou een sterretje af kunnen steken en het proberen....

Ik geloof ook wel in rituelen hoor, ik moet nog even bedenken wat voor ritueel ik nodig heb zeg maar.



Gattilief, naar mij toekomen is een hele toer altijd lijkt wel. Men bedoelt het niet rot maar ik woon zo ver bij mijn geliefden vandaan dat het naar mij toekomen er doorgaans niet van komt.

Andersom kan ik me benzinegewijs gewoon geen uitjes permitteren. Ik moet er gewoon doorheen komend weekend.

Waarschijnlijk ga ik halve dagen hier op dit topic posten of anderen vervelen in allerlei topics op dit forum.

Zoiets.

quote:wiebeltje schreef op 10 september 2014 @ 13:15:

Ach, dat naar zo'n weekend 'toewerken'. Ja, dat is vreselijk. Ik kom hier hoor, van het weekend, om te zien hoe het met je gaat.



En wat betreft 'hij heeft geen verdriet'? Daar heb ik heel harde gedachten over, over mijn eigen scheiding en ex bedoel ik dan. Ik deel ze met je, geen idee wie jouw ex is en of dit klopt, daar ga ik niet over. Ik ken jou niet eens. Het enige wat ik kan doen is laten zien hoe ik er tegenaan (ben gaan kijken)/kijk.



Ik denk dat met een ander doorgaan terwijl je in een lange relatie zit/zat, betekent dat je niet meer om kunt kijken. Als je dat zou doen, zou je zien dat sommige dingen niet goed gegaan zijn. Dat je je ex zo veel pijn hebt gedaan dat dat bijna niet te verantwoorden is naar jezelf en je ex. Zou je zien dat je de problemen niet ín je huwelijk hebt opgelost, waar de problemen en de oplossingen thuishoren, maar ze hebt opgelost door een ander toe te laten. Zou je zien dat je je kind een veilig thuis hebt afgenomen, veel verdriet hebt gedaan en voor altijd zal blijven doen. Zou je zien dat je misschien je ex wel meer mist dan je aankan of zou willen. Zou je je realiseren dat gewoon doorleven, met een compleet nieuw mens als partner aan je zij, zo ineens, zonder historie, zonder goed afscheid, voor jezelf ook niet goed is, juist omdat je dan geen ruimte hebt (gehad) voor verdriet, boosheid, de dingen goed afhandelen en verwerken.



Nou?! Zou jij 'er aan gaan' als je er zo voor zou staan? Of zou je dit alles wegduwen en heel hard laten zien dat je inderdaad 'gewoon' verder leeft? Zo verliefd? Zo mooi en nieuw?



En zou je dat dan geloven? Nee. Maar zodra je in dat niet (helemaal) geloven komt, kom je bij bovenstaande (in)zichten en dat is te moeilijk. Dus duw je alles weg. Een vicieuze cirkel van ontkenning en besef, ontkenning en besef, dat denk ik.



Het gaat je op een dag niet meer uitmaken, lieverd. En je gaat er je eigen waarheid niet minder om vinden. Ik moet huilen als je schrijft dat je de laatste tijd te mooi hebt gemaakt. Doe alsjeblieft niets af aan jullie relatie. Er is geen excuus voor plots met een ander zijn en (nog) niet je huwelijk/relatie onderzoeken en eventueel afronden. Als je een ander binnenhaalt, is dat per definitie niet een oplossing maar een vreselijk probleem. Houd vast aan jouw waarden, jouw herinneringen, jouw trouw, jouw liefde. Ook al doet dat nu pijn, die hoeven allemaal niet weg. Juist niet. Die zijn van jou. Hij zegde op. Jij hoeft dat niet te doen om toch je verdriet te kunnen verwerken en verder te kunnen gaan. Wees jezelf trouw. Houd jezelf vast.



Wibeltje, ik moest ook huilen.

Om jouw posting.

Je hebt vast gelijk. Ik zou niet in zijn schoenen willen staan, absoluut niet, ik zou het niet eens kunnen.



Vat het niet verkeerd op, ik ben blij met je posting maar het doet me me ook weer realiseren hóe ontzettend gebroken mijn hart is.

Want of hij nu al lang of pas kort bezig was met afstand nemen en afscheid nemen, feit blijft dat ik nooit de kans heb gekregen om er samen met hem uit te komen. Hij heeft helemaal alleen ook mijn leven totaal veranderd en ik geloof dat dat me het meeste zeer doet.



Ik zal mezelf trouw blijven.

Beloofd.

Hasse, je bent een schat. Zomaar je tijd en een plek aanbieden, wat mooi en lief....





Ook anderen van hier hebben me uitgenodigd voor het weekend. Ik ben weer eens half stuk van alle warmte die ik krijg.

Helden vind ik jou en jullie.



Het komt goed komend weekend. Ik moet waarschijnlijk werken (schrijven) en als ik weg wil dan grijp ik naar een hand die me werd toegestoken....

Lieve allemaal, goedemorgen



Allalone, je legt de vinger op de zere plek.

Ik lijk wel verlamd, kan geen beslissing nemen, zie ver autorijden ook niet zitten, kan niks leuks bedenken om mezelf blij mee te maken etc.

Zelfs zonder logistieke problemen zou ik me geen raad weten denk ik.



De zwarte hond zit voor mijn neus en ik kan nauwelijks om hem heen kijken in de vriezer waar ik vlees uit moet halen voor vanavond. Ik word al moe als ik er aan denk.



Het wordt kip en ik ga straks gewoon dingen doen want ik vind dat ik door moet bijten.

Mijn keel zit steeds dicht en het lijkt alsof ik niet diep kan ademhalen maar ok, ook deze dag gaat voorbij, net als morgen en het weekend.



Ik moet hier doorheen en er aan wennen. Dit wordt mijn allereerste weekend alleen, zonder afspraken, met mezelf. En ja, die zullen er vaker gaan zijn.

Schouders er onder en gaan.

O en ja, de warme reacties doen me zeker goed. Dat kan ik niet vaak genoeg benadrukken....