Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
donderdag 11 september 2014 om 08:14
Die akelige lege weekenden kan ik me ook nog heel goed herinneren.... Ik vind jou heel dapper, want ik ben heel lang gevlucht voor die weekenden: boekte ze helemaal vol van vrijdagavond tot zondagavond, zodat ik vooral dat verdriet en die ontzettende leegte niet hoefde te voelen. Je weet dat het makkelijker gaat worden, maar ja daar heb je nu niet veel aan ... Je moet er toch doorheen.
Geef die zwarte rothond een flinke schop en verwen jezelf een beetje. Haal lekkere dingen in huis, koop een mooi boek (als lezen al lukt tenminste) of bestel een mooie film online, hang een uur of twee in bad, bel iemand om tegenaan te janken..(je hebt al lieve mensen genoeg om je heen irl denk ik, maar je weet me te bereiken als het nodig is, je was er destijds ook voor mij, kan me ons telefoongesprek toen ik jankend in mijn auto langs de weg stond nog heel erg goed herinneren..)..
Het is straks weer maandag, F stapt weer binnen en de rothond kruipt weer even weg.
Niet dat je er iets aan hebt, maar er wordt heel veel aan jou gedacht lieverd.
Geef die zwarte rothond een flinke schop en verwen jezelf een beetje. Haal lekkere dingen in huis, koop een mooi boek (als lezen al lukt tenminste) of bestel een mooie film online, hang een uur of twee in bad, bel iemand om tegenaan te janken..(je hebt al lieve mensen genoeg om je heen irl denk ik, maar je weet me te bereiken als het nodig is, je was er destijds ook voor mij, kan me ons telefoongesprek toen ik jankend in mijn auto langs de weg stond nog heel erg goed herinneren..)..
Het is straks weer maandag, F stapt weer binnen en de rothond kruipt weer even weg.
Niet dat je er iets aan hebt, maar er wordt heel veel aan jou gedacht lieverd.
donderdag 11 september 2014 om 09:02
Heel veel wordt er aan je gedacht. Ook omdat alles opgeroepen wordt. En ik weet dat het een wereldschok is. Je kind(eren) niet om je heen, als vanzelfsprekend. Je gezin aan diggelen. Dan lees ik in de krant "een op de drie huwelijken eindigt in een scheiding". En vind ik het een verschrikking te weten wat zo veel mensen, en nu ook jij Eleonora, moeten doormaken. Het lijkt een simpel statistisch feit, maar het is een tornado, een storm, een ontwrichtend gebeuren. Ik hoop dat voor je lukt wat Hova schrijft, dat je jezelf kunt verwennen. Of in ieder geval zo lief voor jezelf kunt zijn dat je op zachte kussentjes ligt van het weekend. Om de pijn te laten wegebben voor eventjes. Liefs.
donderdag 11 september 2014 om 09:18
Ik zit even te kauwen op jullie postings Hoofstra en Wiebel.....
Lief zijn voor mezelf etc. Waarom dat moeilijk is. Nu.
Doorgaans kan ik met mezelf door een deur. Ik ben best goede vrienden met mij.
Nu alleen niet.
Degene die mij op handen droeg, die ik aanbad en bij wie ik menig potje kon breken, vindt mij niet leuk meer en is geen vriend meer. Daardoor is mezelf nog een leuk en waardevol mens vinden ook lastig momenteel.
Heel vaak heb ik gezegd dat als het met deze man niet zou lukken, ik het niet meer zou weten, met de liefde. Kon me niet voorstellen dat ons ijzersterke verbond ooit zou ophouden te bestaan, want dit was de beste relatie die ik ooit heb gehad tenslotte.En toch is dat verbond, wat jaren onverwoestbaar leek, stuk, en nu weet ik het dus inderdaad niet meer, qua liefde. Ook niet qua liefde voor mezelf, want ik ben dus iemand bij wie je zó, huppekee, weg wandelt, bijna zonder omkijken, een nieuwe toekomst tegemoet.
Dat doet iets met je eigenwaarde, althans, met de mijne.
Ik lees de lieve, mooie woorden, jullie warmte en het is alsof het om iemand anders gaat. Iemand die het waard is om een boek voor te kopen, om een film voor te huren etc.
Op dit moment voel ik me niet de vrouw waar jullie lief voor zijn. Het is alsof ik een toeschouwer ben.
Herkenbaar? Of sla ik wartaal uit?
Lief zijn voor mezelf etc. Waarom dat moeilijk is. Nu.
Doorgaans kan ik met mezelf door een deur. Ik ben best goede vrienden met mij.
Nu alleen niet.
Degene die mij op handen droeg, die ik aanbad en bij wie ik menig potje kon breken, vindt mij niet leuk meer en is geen vriend meer. Daardoor is mezelf nog een leuk en waardevol mens vinden ook lastig momenteel.
Heel vaak heb ik gezegd dat als het met deze man niet zou lukken, ik het niet meer zou weten, met de liefde. Kon me niet voorstellen dat ons ijzersterke verbond ooit zou ophouden te bestaan, want dit was de beste relatie die ik ooit heb gehad tenslotte.En toch is dat verbond, wat jaren onverwoestbaar leek, stuk, en nu weet ik het dus inderdaad niet meer, qua liefde. Ook niet qua liefde voor mezelf, want ik ben dus iemand bij wie je zó, huppekee, weg wandelt, bijna zonder omkijken, een nieuwe toekomst tegemoet.
Dat doet iets met je eigenwaarde, althans, met de mijne.
Ik lees de lieve, mooie woorden, jullie warmte en het is alsof het om iemand anders gaat. Iemand die het waard is om een boek voor te kopen, om een film voor te huren etc.
Op dit moment voel ik me niet de vrouw waar jullie lief voor zijn. Het is alsof ik een toeschouwer ben.
Herkenbaar? Of sla ik wartaal uit?
donderdag 11 september 2014 om 09:22
quote:pausini schreef op 11 september 2014 @ 09:11:
Is er een klein beetje zicht op dat het huis verkoopbaar is zodat je weer naar het westen kunt of wil je voor de kleine meid daar blijven?
Zo niet, zou je het kunnen verhuren?
En o ja, een hele dikke
Nee, helaas, geen enkele koopbeweging met dat huis.
De hypotheek is al zo hoog dat verhuren geen optie is. Niemand gaat zo veel betalen voor een huurhuis, althans, niet in dit deel van Nederland. Had mijn huis in Amsterdam of de directe omstreek er van dan was het wat dat betreft goed gekomen. Waarschijnlijk.
Knuffel terug
Is er een klein beetje zicht op dat het huis verkoopbaar is zodat je weer naar het westen kunt of wil je voor de kleine meid daar blijven?
Zo niet, zou je het kunnen verhuren?
En o ja, een hele dikke
Nee, helaas, geen enkele koopbeweging met dat huis.
De hypotheek is al zo hoog dat verhuren geen optie is. Niemand gaat zo veel betalen voor een huurhuis, althans, niet in dit deel van Nederland. Had mijn huis in Amsterdam of de directe omstreek er van dan was het wat dat betreft goed gekomen. Waarschijnlijk.
Knuffel terug
donderdag 11 september 2014 om 09:25
donderdag 11 september 2014 om 09:46
Mijn relatie was bij lange na niet zo lang en durf te beweren ook niet zo goed maar herken jouw gevoel.
Voelde mij ook zo vreselijk waardeloos, had mijn ziel en zaligheid gegeven en dat werd blijkbaar 'te licht bevonden.'
Maar als de tijd verstrijkt en je meer met een helikopterview kunt kijken, ga je langzaamaan beseffen dat er eerdere aanwijzingen, scheurtjes, misverstanden e.d. ontstonden. Dat kán niet anders hoewel je nu denkt dat deze nog te overbruggen waren geweest.
En weet je vrouw, mogelijk was dat ook het geval maar hij is die uitdaging om welke reden dan ook niet aangegaan en daar verander je helemaal niks aan.
Hoe is het contact nu tussen jullie, louter functioneel? Wat overigens momenteel wel verstandig is denk ik.
Kunnen jullie het huis dan maar in godsnaam niet met verlies verkopen, alles beter dan dat jij daar in je uppie zit toch?!
Voelde mij ook zo vreselijk waardeloos, had mijn ziel en zaligheid gegeven en dat werd blijkbaar 'te licht bevonden.'
Maar als de tijd verstrijkt en je meer met een helikopterview kunt kijken, ga je langzaamaan beseffen dat er eerdere aanwijzingen, scheurtjes, misverstanden e.d. ontstonden. Dat kán niet anders hoewel je nu denkt dat deze nog te overbruggen waren geweest.
En weet je vrouw, mogelijk was dat ook het geval maar hij is die uitdaging om welke reden dan ook niet aangegaan en daar verander je helemaal niks aan.
Hoe is het contact nu tussen jullie, louter functioneel? Wat overigens momenteel wel verstandig is denk ik.
Kunnen jullie het huis dan maar in godsnaam niet met verlies verkopen, alles beter dan dat jij daar in je uppie zit toch?!
Hatsjikideee...
donderdag 11 september 2014 om 09:51
Eleonora, precies wat je schrijft. Precies. Ik kon het helemaal niet 'zo snel als jij' voelen. Soms voel ik nu pas wat de beschadiging is op dat vlak. Gelukkig is er dan ook heling, en komt de liefde van mensen wél weer binnen. Maar geloven dat ik de moeite waard ben? Dat vind ik nog elke dag moeilijk. Ook als ik dit opschrijf, herken ik wat jij schrijft: ik ben vaak nog toeschouwer. Maar ook steeds vaker deelnemer. Bij mij hielp wat ik eerder schreef heel erg: jíj hoeft niet te veranderen, je hoeft je trouw niet op te zeggen, jij bént trouw, jij kan liefde naar waarde schatten. Dat het je nu ontnomen is, aangedaan is, maakt dat je zo beschadigd bent. Die beschadiging móet je volgens mij ook voelen om verder te komen. Om te ontdekken dat onder die beschadiging jijzelf ligt. Dat je de keuze hebt die zelf weer tot volle bloei te laten komen. Dat dat tijd kost. Veel tijd. Veel tranen. Maar dat het zo, zo logisch is hoe het nu is (en nog een poosje zal zijn). Ik ben nu ruim drie jaar verder en heb soms een beeld er bij: iemand heeft heel hard op me in staan rammen. Echt met een knuppel en alles. En vervolgens het veilige thuis dat ik had op slot gedaan. Eerst heb ik nog heel hard staan slaan op die deur. Laat me er in! Toen ben ik gaan zitten, op de grond, in elkaar gezakt. Wanhopig. Kwijt. Verloren. Toen kwamen er, net als bij jou, handen en harten en hulp en luisterende oren en schreeuwde ik het uit (niet letterlijk hoor), mocht ik oneindig praten. Dat deed ik ook. Ik zag het niet eens als onrecht, wat me was aangedaan. Ik dacht dat het 'gewoon gebeurd was'. Pas nu zie ik dus dat beeld van 'in elkaar geramd worden'. En kan ik beter 'voelend' begrijpen wat er stuk is. Niet rationeel. Niet op de overleefstand. Maar vanuit de 'luxe' dat het weer echt beter met me gaat. Zoals je naar een kind kijkt. Of een mens in vreselijke omstandigheden. Je kunt knokken wat je wilt, maar het is je aangedaan, overkomen, gebeurd. En dan is alleen knokken een stand van zijn die je niet volhoudt. Dan moet je ook 'lief zijn voor jezelf'. Ik kon het niet hoor, lezen, films, in bad. Maar wel: de wekker zetten en gaan wandelen. En wel: met mensen afspreken en kopjes thee (en laten we eerlijk zijn: glaasjes wijn) ingeschonken krijgen. Zoek de vorm die bij je past om het te verduren. Het hoeft niet goed te voelen. Kan niet goed voelen. Het is zaak om eerst te helen. Vanuit zachtheid. Niet vanuit strijd. Jee. Ik wou dat ik naast je woonde, dan kwam ik een wandelingetje met je maken en een glas wijn met je drinken. Het is allemaal zo vreselijk herkenbaar. Sterkte.
donderdag 11 september 2014 om 10:01
donderdag 11 september 2014 om 10:49
Ik weet niet of je een vollediger mens wordt door dit verdriet. Ik vind het mooi klinken dat wel. Volgens mij wordt er toch iets onherstelbaar kapot in je gemaakt, een stukje vertrouwen en misschien ook wel naïviteit. Je wordt anders er na, beter of vollediger dat weet ik nog zo net niet.
Ze zeggen altijd verdriet is woede maar dan op je zelf gericht. Dat heb je niet verdiend. Hij heeft keuzes buiten jou om gemaakt, zonder je daarin een rol te laten spelen. En dat hij nu zo gewoon door is gegaan, zie je veel helaas. Misschien ben ik wat cynisch daarover, maar het is een nieuw speeltje.
Het is gewoon zwaar je weg weer te vinden en het licht weer te kunnen zien. Woede kan daarin wel helpen, woede is veel minder destructief voor jezelf tenzij je gekke dingen doet.
Ze zeggen altijd verdriet is woede maar dan op je zelf gericht. Dat heb je niet verdiend. Hij heeft keuzes buiten jou om gemaakt, zonder je daarin een rol te laten spelen. En dat hij nu zo gewoon door is gegaan, zie je veel helaas. Misschien ben ik wat cynisch daarover, maar het is een nieuw speeltje.
Het is gewoon zwaar je weg weer te vinden en het licht weer te kunnen zien. Woede kan daarin wel helpen, woede is veel minder destructief voor jezelf tenzij je gekke dingen doet.
donderdag 11 september 2014 om 11:00
Doordat Isis en Polydox over woede beginnen, en door je bericht over het huis, realiseer ik me: is de scheiding echt al helemaal rond en afgewikkeld? Heeft hij wat dat betreft 'zijn deel genomen'? Of zit je ook op het vlak van de praktische dingen (die groot kunnen zijn) (alleen) met de brokstukken? Het beetje woede dat ik voelde in het begin (ook dat voel ik nu vaker dan toen) heb ik gebruikt om al die praktische zaken te regelen. Woede activeert over het algemeen, verdriet kan verlammen. Lieverd, als je praktisch advies nodig hebt, weet je dan bij wie je terecht kunt? Mag bij mij.
donderdag 11 september 2014 om 11:03
En misschien is dat zo, een vollediger mens worden. Ik zelf ben liever minder wijs en volledig, naïever en vol vertrouwen, in ieder geval als "vollediger' tot stand komt na zo veel verdriet. Denk ik. Want ja, dit alles heeft me ook verrijkt. Door schade en schande, letterlijk.
Maar ik heb het vooral over het verdriet van mijn kinderen. Ook voor hen is er veel onherstelbaar. En ook zij zijn wijzer, dat zie ik ook wel. Maar het past ze niet. Ik had ze heel graag veel minder wijs en minder verdrietig bij me.
Maar ik heb het vooral over het verdriet van mijn kinderen. Ook voor hen is er veel onherstelbaar. En ook zij zijn wijzer, dat zie ik ook wel. Maar het past ze niet. Ik had ze heel graag veel minder wijs en minder verdrietig bij me.
donderdag 11 september 2014 om 11:08
Lieve Leo,
Ik zit hier jouw verhaal te lezen en voel je rauwe verdriet..
Ik voel het in mijn maag gaan zitten..ik herken het zo..
9 jaar geleden beleefde ik dit met de vader van mijn dochter, ik voelde me zo eenzaam met mijn babietje alleen gelaten..Nu zoveel later en getrouwd met een ander voel ik het gewoon weer als ik jouw verhaal lees, de wanhoop, de pijn en het niet kunnen bevatten dat diegene waar je zo van hield zomaar bij je wegloopt..Geloof me ik ben heel erg blij met mijn huidige man en ik houd zielsveel van hem, maar dit zal ik altijd blijven voelen als ik z'on verhaal als de jouwe lees.
Ik zit hier jouw verhaal te lezen en voel je rauwe verdriet..
Ik voel het in mijn maag gaan zitten..ik herken het zo..
9 jaar geleden beleefde ik dit met de vader van mijn dochter, ik voelde me zo eenzaam met mijn babietje alleen gelaten..Nu zoveel later en getrouwd met een ander voel ik het gewoon weer als ik jouw verhaal lees, de wanhoop, de pijn en het niet kunnen bevatten dat diegene waar je zo van hield zomaar bij je wegloopt..Geloof me ik ben heel erg blij met mijn huidige man en ik houd zielsveel van hem, maar dit zal ik altijd blijven voelen als ik z'on verhaal als de jouwe lees.
donderdag 11 september 2014 om 11:13
quote:polydox schreef op 11 september 2014 @ 10:49:
Ik weet niet of je een vollediger mens wordt door dit verdriet. Ik vind het mooi klinken dat wel. Volgens mij wordt er toch iets onherstelbaar kapot in je gemaakt, een stukje vertrouwen en misschien ook wel naïviteit. Je wordt anders er na, beter of vollediger dat weet ik nog zo net niet.
Deze opmerking is terecht, ik schreef het uit mijn hart omdat ik zelf meerdere keren in mijn leven (bijna) volledig stuk heb gezeten en achteraf kan zeggen dat ik er van geleerd heb, ongekende krachten in mezelf gevonden heb met ongekende dikke vriendschappen en liefde (-vol).
Daar ben ik wel een rijker mens van geworden. Volledig? Nee, geen goed woord inderdaad.
Het blijft een kras op de ziel, waar.
Ik weet niet of je een vollediger mens wordt door dit verdriet. Ik vind het mooi klinken dat wel. Volgens mij wordt er toch iets onherstelbaar kapot in je gemaakt, een stukje vertrouwen en misschien ook wel naïviteit. Je wordt anders er na, beter of vollediger dat weet ik nog zo net niet.
Deze opmerking is terecht, ik schreef het uit mijn hart omdat ik zelf meerdere keren in mijn leven (bijna) volledig stuk heb gezeten en achteraf kan zeggen dat ik er van geleerd heb, ongekende krachten in mezelf gevonden heb met ongekende dikke vriendschappen en liefde (-vol).
Daar ben ik wel een rijker mens van geworden. Volledig? Nee, geen goed woord inderdaad.
Het blijft een kras op de ziel, waar.
Hatsjikideee...
donderdag 11 september 2014 om 11:17
We weten toch niet wat de ex heeft gedacht of doorstaan. Sommige mensen kunnen niet goed praten of hun gevoel uiten. Eleonara en haar ex hebben ook wat tegenslag gehad. Financieel en met gezondheid (heupen). De man was, wat ik dan althans altijd las heel lief en zorgzaam. Een fijne man toch? Wie weet hoelang hij al geworsteld heeft met gevoelens van onvrede, wie weet hoelang hij al vecht met zichzelf.
Dat maakt het lieve eleonora, misschien minder pijnlijk. Misschien heeft hij jou niet zomaar ingeruild. Is hij niet bij machte geweest het met jou te bespreken. Maar heeft hij het wel al allemaal gevoeld. Zou je niet eens met hem willen praten? Vragen hoe het in zijn beleving is gegaan. Waar de breuk begon? Als hij al door dit proces is gegaan, in zijn eentje, doordat hij niet kon praten? Is het dan nog steeds even pijnlijk? Misschien is hij niet zomaar weggegaan.
Dit staat los van hoe hij het heeft aangepakt. Alvast aanleggen met een ander, terwijl je partner van niets weet, is en blijft aso. Ik wil dat dan ook geenszins goed praten! Ik probeer alleen te laten zien dat niet altijd alles is zoals het lijkt...
Dat maakt het lieve eleonora, misschien minder pijnlijk. Misschien heeft hij jou niet zomaar ingeruild. Is hij niet bij machte geweest het met jou te bespreken. Maar heeft hij het wel al allemaal gevoeld. Zou je niet eens met hem willen praten? Vragen hoe het in zijn beleving is gegaan. Waar de breuk begon? Als hij al door dit proces is gegaan, in zijn eentje, doordat hij niet kon praten? Is het dan nog steeds even pijnlijk? Misschien is hij niet zomaar weggegaan.
Dit staat los van hoe hij het heeft aangepakt. Alvast aanleggen met een ander, terwijl je partner van niets weet, is en blijft aso. Ik wil dat dan ook geenszins goed praten! Ik probeer alleen te laten zien dat niet altijd alles is zoals het lijkt...
donderdag 11 september 2014 om 11:40
Het zal heus wel geen koek en ei voor hem geweest zijn, maar dat betekent niet dat hij er nooit een gesprek over zou hebben kunnen voeren. Ik vind dat er niet over kunnen praten altijd zo'n geklets. Een klaagzang over de vrouw tegenover de maîtresse kan dan ineens weer wel. Ik weet niet of dat gebeurd is, maar dat gaat vaak wel zo. Je hebt toch een zekere verantwoordelijkheid als je een dergelijke verbintenis aangaat, kanniet ligt op het kerkhof en wilniet ligt er naast.
donderdag 11 september 2014 om 12:20
quote:Eleonora schreef op 11 september 2014 @ 11:58:
[...]
*trillip*
Ja.
Eh....nee.....want ik ben wél leuk.
Alleen niet leuk genoeg.Maar lieverd, je bent wel leuk genoeg. Alleen als je dagelijks met elkaar leeft, zie je elkaar ook in de mindere momenten. Dan wordt dat toch "normaal" Komt er dan een of ander fris huppelkutje langs, waar alles leuk nieuw en spannend is en waar geen dingen van alledag spelen. Het ego wordt gestreeld en sommige mannen kiezen daar dan voor. Dat zegt vaak wat over de man, zeker als hij zonder moeite overstapt. Grote kans dat dat over een x aantal jaar weer gebeurt, als het nieuwtje er weer af is. Het is best goed om naar je eigen rol te kijken, daar zal ik niks van zeggen. Maar je pakt jezelf wel heel hard aan.
[...]
*trillip*
Ja.
Eh....nee.....want ik ben wél leuk.
Alleen niet leuk genoeg.Maar lieverd, je bent wel leuk genoeg. Alleen als je dagelijks met elkaar leeft, zie je elkaar ook in de mindere momenten. Dan wordt dat toch "normaal" Komt er dan een of ander fris huppelkutje langs, waar alles leuk nieuw en spannend is en waar geen dingen van alledag spelen. Het ego wordt gestreeld en sommige mannen kiezen daar dan voor. Dat zegt vaak wat over de man, zeker als hij zonder moeite overstapt. Grote kans dat dat over een x aantal jaar weer gebeurt, als het nieuwtje er weer af is. Het is best goed om naar je eigen rol te kijken, daar zal ik niks van zeggen. Maar je pakt jezelf wel heel hard aan.
donderdag 11 september 2014 om 12:25
