Overig
alle pijlers
Keuzes, keuzes.....
dinsdag 23 september 2014 om 14:06
Een weegschaal van sterrenbeeld, wikken en wegen over wat nou het beste is. Tja, in den treuren helaas.. dit slaat nogal op mij.
Ik ben er nooit goed in geweest, keuzes maken.. of het nou gaat over wat ik op mijn brood neem, wat we het weekeind gaan doen of over of ik kinderen wil en zo ja wanneer? Of is het verstandig nu die studie te gaan doen? keuzes, keuzes, keuzes...
Het eerste is niet zo erg, maar die levens-veranderende keuzes.... Ik kan gewoon geen knopen doorhakken wanneer mijn toekomst er van af hangt. Er over nadenken tot het bijna piekeren wordt. Dat is toch niet gezond?
Het stomme is wanneer het anderen betreft, ik juist heel besluitvaardig en objectief mijn mening kan geven. Mensen in mijn omgeving komen vaak naar mij toe voor een goed gesprek of advies... Waarom lukt dat dan niet voor mijzelf?
Ik ben nogal perfectionistisch aangelegd en vroeger op school viel in de oudergesprekken nogal eens het woord; faalangst.
Ik ben nu 23 en wat ik doe wil ik goed doen maar het echte faalangst heb ik wel van mij afgeschut..
De keuzestress die ik momenteel heb en jullie wil voorleggen heeft wat uitleg nodig. Ik ben al ruim 5 jaar samen met mijn lieve vriend waarvan we er 2 samenwonen. Ik heb afgelopen jaar mijn diploma gehaald. de studie deed ik in bbl-vorm (1 dag school, 4 dagen werken).Dit was voor mij een echte mijlpaal want school ging mij niet heel makkelijk af. Ik zou hierna mogen blijven werken maar heel plots werd mijn contract niet verlengd omdat hij omgezet moest worden naar onbepaalde tijd. Hier baalde ik enorm van, ik vond mijn werk heel leuk en had er echt op gerekend. We zouden namelijk nu ik echt zou gaan verdienen goed te gaan sparen voor onze droomreis. In plaats daarvan leven we nu zo ongeveer op rantsoen om niet al ons spaargeld er door heen te jassen.
(Gefeliciteerd, je hebt het al tot hier gered om te lezen! Je bent al over de helft! )
Ik heb een aantal maanden thuis gezeten omdat ik geen andere baan kon vinden en hier werd ik heel ongelukkig van. Sinds kort heb ik weer een parttime baantje gelukkig.
Tijdens mijn zoektocht naar een baan merkte ik helaas dit ik met mijn huidige diploma maar beperkte geschikte vacatures kan vinden. Ik stuitte op een opleiding waarvan ik dacht, had ik deze maar eerder gedaan... Een opleiding waar ik uiteindelijk meer baangarantie mee heb en meer mee zal verdienen. De opleiding duurt 2 jaar met de vooropleiding die ik heb, hij is wel in bbl vorm, dus 2 jaar inkomen. Maarja.. dan moet ik mijn droomreis nog langer uitstellen... Over niet al te lange tijd zou ik weer terug aan het werk kunnen bij mijn oude baas en dus even goed kunnen sparen voor de reis...
Ik kan dus niet kiezen of ik eerst mezelf weer ga kwellen met een studie van 2 jaar... en daarna op reis (ik ben dan 25).
Of eerst even door sparen met het baantje bij mijn oude baas, en dan reizen met gevaar daarna de studie niet meer te gaan doen.. WAT IS WIJSHEID!? *zucht* Het wordt in iedergeval tijd voor mij stappen te gaan ondernemen, ongeacht de keuze.. De druk maakt dat ik hier continue mee bezig ben en niet echt kan ontspannen omdat ik niet kan beslissen wat ik nu wil...
Misschien als ik dit teruglees dat het ineens verhelderend voor me is...maar wat zouden jullie mij adviseren of zelf doen?
Of zijn er mensen die zich herkennen in de besluiteloosheid?
In ieder geval bedankt voor het lezen van mijn lange first world problem verhaaltje.
Dank dank dank.
Ik ben er nooit goed in geweest, keuzes maken.. of het nou gaat over wat ik op mijn brood neem, wat we het weekeind gaan doen of over of ik kinderen wil en zo ja wanneer? Of is het verstandig nu die studie te gaan doen? keuzes, keuzes, keuzes...
Het eerste is niet zo erg, maar die levens-veranderende keuzes.... Ik kan gewoon geen knopen doorhakken wanneer mijn toekomst er van af hangt. Er over nadenken tot het bijna piekeren wordt. Dat is toch niet gezond?
Het stomme is wanneer het anderen betreft, ik juist heel besluitvaardig en objectief mijn mening kan geven. Mensen in mijn omgeving komen vaak naar mij toe voor een goed gesprek of advies... Waarom lukt dat dan niet voor mijzelf?
Ik ben nogal perfectionistisch aangelegd en vroeger op school viel in de oudergesprekken nogal eens het woord; faalangst.
Ik ben nu 23 en wat ik doe wil ik goed doen maar het echte faalangst heb ik wel van mij afgeschut..
De keuzestress die ik momenteel heb en jullie wil voorleggen heeft wat uitleg nodig. Ik ben al ruim 5 jaar samen met mijn lieve vriend waarvan we er 2 samenwonen. Ik heb afgelopen jaar mijn diploma gehaald. de studie deed ik in bbl-vorm (1 dag school, 4 dagen werken).Dit was voor mij een echte mijlpaal want school ging mij niet heel makkelijk af. Ik zou hierna mogen blijven werken maar heel plots werd mijn contract niet verlengd omdat hij omgezet moest worden naar onbepaalde tijd. Hier baalde ik enorm van, ik vond mijn werk heel leuk en had er echt op gerekend. We zouden namelijk nu ik echt zou gaan verdienen goed te gaan sparen voor onze droomreis. In plaats daarvan leven we nu zo ongeveer op rantsoen om niet al ons spaargeld er door heen te jassen.
(Gefeliciteerd, je hebt het al tot hier gered om te lezen! Je bent al over de helft! )
Ik heb een aantal maanden thuis gezeten omdat ik geen andere baan kon vinden en hier werd ik heel ongelukkig van. Sinds kort heb ik weer een parttime baantje gelukkig.
Tijdens mijn zoektocht naar een baan merkte ik helaas dit ik met mijn huidige diploma maar beperkte geschikte vacatures kan vinden. Ik stuitte op een opleiding waarvan ik dacht, had ik deze maar eerder gedaan... Een opleiding waar ik uiteindelijk meer baangarantie mee heb en meer mee zal verdienen. De opleiding duurt 2 jaar met de vooropleiding die ik heb, hij is wel in bbl vorm, dus 2 jaar inkomen. Maarja.. dan moet ik mijn droomreis nog langer uitstellen... Over niet al te lange tijd zou ik weer terug aan het werk kunnen bij mijn oude baas en dus even goed kunnen sparen voor de reis...
Ik kan dus niet kiezen of ik eerst mezelf weer ga kwellen met een studie van 2 jaar... en daarna op reis (ik ben dan 25).
Of eerst even door sparen met het baantje bij mijn oude baas, en dan reizen met gevaar daarna de studie niet meer te gaan doen.. WAT IS WIJSHEID!? *zucht* Het wordt in iedergeval tijd voor mij stappen te gaan ondernemen, ongeacht de keuze.. De druk maakt dat ik hier continue mee bezig ben en niet echt kan ontspannen omdat ik niet kan beslissen wat ik nu wil...
Misschien als ik dit teruglees dat het ineens verhelderend voor me is...maar wat zouden jullie mij adviseren of zelf doen?
Of zijn er mensen die zich herkennen in de besluiteloosheid?
In ieder geval bedankt voor het lezen van mijn lange first world problem verhaaltje.
Dank dank dank.
dinsdag 23 september 2014 om 14:14
dinsdag 23 september 2014 om 14:22
Ja, dat is lastig. Dat heb ik bij dingen waar ik niet zo emotioneel bij betrokken ben. Wil ik iets vreselijk graag, dan is er geen sprake van twijfel; ik wil alleen dát!!
Maar als ik meerdere dingen wel een beetje aardig vind (en misschien eigenlijk niet zo'n vreselijk zin heb maar ja ik moet toch iets doen), dan verander ik in een gestreste stuntelaar die tot niets komt, óf, ik doe een van de dingen, maar voel me onbetrokken.
Maar als ik meerdere dingen wel een beetje aardig vind (en misschien eigenlijk niet zo'n vreselijk zin heb maar ja ik moet toch iets doen), dan verander ik in een gestreste stuntelaar die tot niets komt, óf, ik doe een van de dingen, maar voel me onbetrokken.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
dinsdag 23 september 2014 om 17:35
@jsv
Ja, ik woon samen met mijn vriend. De meeste keuzes die onze toekomst betreffen maken we samen. Het reizen is ''mijn droom'' en vriendlief lijkt het ook geweldig. Hem maakt het echter niet uit of dat over een half jaar/ jaar is of nog even wachten als ik ervoor kies een studie te doen. Hij zegt dat dit mijn beslissing is.
We bespreken eigenlijk alles wel...
@lizzy75
Ja, we leven op rantsoen (noujaaa,, rantsoen is een groot woord we komen niets te kort hoor), maar dat hoeven we niet in principe... Dat doen we omdat het geld wat we hebben voor de reis bestemt is. Als ik besluit om straks weer bij mijn oude baas aan de slag te gaan zullen we niet veel rianter leven omdat we zo graag willen sparen voor de reis.
Bedankt voor de reacties, al jullie voors en tegens is wat voor te zeggen. En 25 is misschien ook nog wel jong... ik heb gewoon denk ik altijd een ander beeld in mijn hoofd gehad over wat ik allemaal al zou hebben bereikt op die leeftijd. Lief dat jullie met me meedenken.
Ja, ik woon samen met mijn vriend. De meeste keuzes die onze toekomst betreffen maken we samen. Het reizen is ''mijn droom'' en vriendlief lijkt het ook geweldig. Hem maakt het echter niet uit of dat over een half jaar/ jaar is of nog even wachten als ik ervoor kies een studie te doen. Hij zegt dat dit mijn beslissing is.
We bespreken eigenlijk alles wel...
@lizzy75
Ja, we leven op rantsoen (noujaaa,, rantsoen is een groot woord we komen niets te kort hoor), maar dat hoeven we niet in principe... Dat doen we omdat het geld wat we hebben voor de reis bestemt is. Als ik besluit om straks weer bij mijn oude baas aan de slag te gaan zullen we niet veel rianter leven omdat we zo graag willen sparen voor de reis.
Bedankt voor de reacties, al jullie voors en tegens is wat voor te zeggen. En 25 is misschien ook nog wel jong... ik heb gewoon denk ik altijd een ander beeld in mijn hoofd gehad over wat ik allemaal al zou hebben bereikt op die leeftijd. Lief dat jullie met me meedenken.