Psyche
alle pijlers
Klaar voor behandeling?
zondag 28 september 2014 om 11:52
Al bijna 10 jaar heb ik een eetstoornis. Ik ben in behandeling geweest maar voor mijn gevoel nam niemand mij echt serieus. De laatste behandeling is 3 jaar geleden afgerond onder het mom van: we kunnen niets meer voor je betekenen. Het ging niet goed met me, wel was ik 'stabiel'. Er veranderde niks en mede door mijn ervaring met de hulpverlening van de laatste keer heb ik de boel gebagatelliseerd. Ik dacht dat het wel mee viel. Dat ik me aanstelde. Dat ik wilde leren leven met de eetstoornis. Ik wil het ook. Ben er niet vaak verdrietig om.
Gisteravond was de druppel. Voor het eerst kwam alles naar boven uit zichzelf. Gewoon. Zomaar. Ik zie dit als een heel duidelijk signaal van mijn lichaam. Ik wil zo graag de eetstoornis accepteren. En het lukt me al jaren. Ik voel me er goed bij. Mijn lichaam wil niet meer na gister.
Het is zo normaal geworden om zo te leven dat ik 99% van de tijd de ernst er niet van inzie. Ik ben gelukkig, lach veel, mijd sociale contacten niet. Ik ondervind er weinig hinder aan. Ik ben bang dat om die reden een behandeling niet zal werken. Ben ik wel klaar voor een behandeling? Wil ik wel echt? Gaat het zo aflopen als de vorige keer?
Ervaringen, geruststellende woorden en knuffels zijn welkom. Ik voel me flink alleen in deze strijd.
Liefs,
Amelie
Gisteravond was de druppel. Voor het eerst kwam alles naar boven uit zichzelf. Gewoon. Zomaar. Ik zie dit als een heel duidelijk signaal van mijn lichaam. Ik wil zo graag de eetstoornis accepteren. En het lukt me al jaren. Ik voel me er goed bij. Mijn lichaam wil niet meer na gister.
Het is zo normaal geworden om zo te leven dat ik 99% van de tijd de ernst er niet van inzie. Ik ben gelukkig, lach veel, mijd sociale contacten niet. Ik ondervind er weinig hinder aan. Ik ben bang dat om die reden een behandeling niet zal werken. Ben ik wel klaar voor een behandeling? Wil ik wel echt? Gaat het zo aflopen als de vorige keer?
Ervaringen, geruststellende woorden en knuffels zijn welkom. Ik voel me flink alleen in deze strijd.
Liefs,
Amelie
zondag 28 september 2014 om 11:57
Je moet het zelf doen, maar er zijn wel hulptroepen die je kunnen helpen.
Ik heb geen idee of je er klaar voor bent, ik ken je niet.
Wat zegt je gevoel over een hypothetische drie kilo erbij? (of is dat niet het probleem)
Als je je laat helpen, worden er doelen opgesteld, wat voel je daarbij?
Als je opluchting groter is dan je zorg, denk ik dat je klaar bent voor verandering.
Ik heb geen idee of je er klaar voor bent, ik ken je niet.
Wat zegt je gevoel over een hypothetische drie kilo erbij? (of is dat niet het probleem)
Als je je laat helpen, worden er doelen opgesteld, wat voel je daarbij?
Als je opluchting groter is dan je zorg, denk ik dat je klaar bent voor verandering.
zondag 28 september 2014 om 12:01
zondag 28 september 2014 om 12:03
Ik ga nog liever mijn leven lang zo door dan drie kilo erbij. Al ligt het probleem nu niet meer bij de kilo's. De verslaving is nu gewoon vreselijk heftig.
Mijn gevoel zegt stiekem dat het zinloos zal zijn om doelen na te streven. Het is me immers nooit gelukt om weer normaal en zorgeloos te eten. Toch blijft het mijn grote droom. Normaal en zorgeloos eten. Ver van mijn bed show helaas
.
Mijn gevoel zegt stiekem dat het zinloos zal zijn om doelen na te streven. Het is me immers nooit gelukt om weer normaal en zorgeloos te eten. Toch blijft het mijn grote droom. Normaal en zorgeloos eten. Ver van mijn bed show helaas
.
zondag 28 september 2014 om 12:15
zondag 28 september 2014 om 12:20
Waar moet ik dan aan denken als je schrijft 'verslaving' en eetprobleem?
Ben je verslaafd aan een stofje of aan een gedrag?
Je hoeft niet meteen het allerhoogste na te streven, kleine stappen zijn beter behapbaar.
edit: boulimia. Je blijft altijd een zwakke plek houden, maar kunt er wel winst op boeken.
Ben je verslaafd aan een stofje of aan een gedrag?
Je hoeft niet meteen het allerhoogste na te streven, kleine stappen zijn beter behapbaar.
edit: boulimia. Je blijft altijd een zwakke plek houden, maar kunt er wel winst op boeken.
zondag 28 september 2014 om 12:28
zondag 28 september 2014 om 12:35
quote:amelie2.0 schreef op 28 september 2014 @ 12:20:
Wat een onaardige reactie, Miedo. Blijkbaar lees jij mijn tweestrijd niet tussen de regels door. Ik twijfel er enorm aan of ik sterker ben dan mijn boulimia.Was niet onaardig bedoelt, maar je bent niet duidelijk naar jezelf.Als je het niet probeert, dan weet je het niet!Je gebruikt allemaal verder non-excuses.Neem je verantwoordelijkheid en maak een keuze
Wat een onaardige reactie, Miedo. Blijkbaar lees jij mijn tweestrijd niet tussen de regels door. Ik twijfel er enorm aan of ik sterker ben dan mijn boulimia.Was niet onaardig bedoelt, maar je bent niet duidelijk naar jezelf.Als je het niet probeert, dan weet je het niet!Je gebruikt allemaal verder non-excuses.Neem je verantwoordelijkheid en maak een keuze
zondag 28 september 2014 om 12:51
Het merendeel van de mensen is niet zorgenloos over zijn lijn, ik dacht dat maar 1/3 van de bevolking het niks kan schelen, de rest is aan het lijnen of onderweg. Dus het is de vraag wat je wil bereiken. Zorgeloosheid? Of een of ander ideaal hoe het zou moeten zijn? Vet maar gelukkig? Vanzelf slank? Spontaan slank komt maar zelden voor; de meesten moeten zich moeite getroosten.
zondag 28 september 2014 om 12:58
quote:amelie2.0 schreef op zondag 28 september 2014 12:03 Ik ga nog liever mijn leven lang zo door dan drie kilo erbij. Al ligt het probleem nu niet meer bij de kilo's. De verslaving is nu gewoon vreselijk heftig.
Mijn gevoel zegt stiekem dat het zinloos zal zijn om doelen na te streven. Het is me immers nooit gelukt om weer normaal en zorgeloos te eten. Toch blijft het mijn grote droom. Normaal en zorgeloos eten. Ver van mijn bed show helaas.
Het is nooit zinloos om doelen na te streven.
Dat het je tot nu toe nog niet gelukt is wil niet zeggen dat het je nooit gaat lukken.
Het zal niet makkelijk zijn. Maar als het je droom is ga er dan voor. Enkel jij zelf kan die droom waar maken. En als je het echt graag wil gaat het je met de juiste hulp lukken ook!
Mijn gevoel zegt stiekem dat het zinloos zal zijn om doelen na te streven. Het is me immers nooit gelukt om weer normaal en zorgeloos te eten. Toch blijft het mijn grote droom. Normaal en zorgeloos eten. Ver van mijn bed show helaas
. Het is nooit zinloos om doelen na te streven.
Dat het je tot nu toe nog niet gelukt is wil niet zeggen dat het je nooit gaat lukken.
Het zal niet makkelijk zijn. Maar als het je droom is ga er dan voor. Enkel jij zelf kan die droom waar maken. En als je het echt graag wil gaat het je met de juiste hulp lukken ook!
zondag 28 september 2014 om 13:01
Knuffel voor jou dan maar!
Als je voor behandeling kiest, kies je ervoor om te leren dat 3 kilo erbij niet erg is. Daar gaat een proces aan vooraf...
Dit heeft meer met controle te maken dan met kilo's. Maar dat weet je zelf ook wel...
Het is niet onmogelijk om gezond met je eetstoornis om te leren gaan. Ook al voelt dat wel zo...
Behandeling is zwaar en moeilijk. Zo leven ook.
Als je voor behandeling kiest, kies je ervoor om te leren dat 3 kilo erbij niet erg is. Daar gaat een proces aan vooraf...
Dit heeft meer met controle te maken dan met kilo's. Maar dat weet je zelf ook wel...
Het is niet onmogelijk om gezond met je eetstoornis om te leren gaan. Ook al voelt dat wel zo...
Behandeling is zwaar en moeilijk. Zo leven ook.
zondag 28 september 2014 om 13:03
Eten is een balans he, en die is voor weinig mensen zorgeloos, niemand kan heel veel eten en toch slank blijven, gelukkig is er sport.
Ik denk dat je moet kiezen, of met je gewicht om gaan zo als wij allemaal moeten (dus slank zijn = niet al te veel snoepen + bewegen), of niet maar dan wel je slokdarm en gebit totaal verzieken. want dat moet je niet bagatelliseren (waar je naar eigen zeggen een probleem mee hebt en dat geloof ik ook wel, soort coping mechanism), wat dit met je gezondheid doet.
Echte intimiteit lijkt me ook zeer lastig met boulimia, je gaat sociale contacten niet uit de weg zeg je, maar hoe dicht laat je mensen komen? Is je intiemste relatie niet met je es?
volgens mij heb je dus veel meer te willen veranderen dan niet meer verslaafd te zijn..
Ik denk dat je moet kiezen, of met je gewicht om gaan zo als wij allemaal moeten (dus slank zijn = niet al te veel snoepen + bewegen), of niet maar dan wel je slokdarm en gebit totaal verzieken. want dat moet je niet bagatelliseren (waar je naar eigen zeggen een probleem mee hebt en dat geloof ik ook wel, soort coping mechanism), wat dit met je gezondheid doet.
Echte intimiteit lijkt me ook zeer lastig met boulimia, je gaat sociale contacten niet uit de weg zeg je, maar hoe dicht laat je mensen komen? Is je intiemste relatie niet met je es?
volgens mij heb je dus veel meer te willen veranderen dan niet meer verslaafd te zijn..
zondag 28 september 2014 om 14:10
Ik ga redelijk zorgeloos met eten om, ik zie het als voedingsstoffen en daarnaast geniet ik ervan. Ik hoop dat het voor jou ook mogelijk is om er weer van te genieten. Of je klaar bent voor behandeling weet ik niet. Je enorm duidelijke nee, geen 3 kilo erbij, geven me niet het gevoel dat je al helemaal open staat voor echte behandeling. Ik weet niet of je aan moet komen, of je onder- of overgewicht hebt, maar 3 kilo is natuurlijk echt een kleine hoeveelheid, een normale variatie. Dus ik denk dat de winst van behandeling in vele dingen zit voor jou, maar oa ook dat je niet freakt van een normale variatie van gewicht. Maar misschien moet je eerst nog meer last van je lijf krijgen voor de ongemakken zo groot worden dat je wel hulp wil accepteren.
zondag 28 september 2014 om 14:34
Wat knap dat je op deze manier met eten om kunt gaan! Kunnen veel mensen van leren denk ik. Het lijkt me heerlijk om zo te leven!
Ik weeg nog geen 60 kilo bij 1,70. Ik heb ooit met mezelf afgesproken dat zolang ik geen moeder ben of word die 60 kilo mijn max is. Ik zou het vreselijk (moeilijk) vinden om de controle uit handen te geven. Mijn grootste angst is op een dag in de spiegel kijken en erachter komen dat ik eigenlijk moddervet ben. Ik vind mijn lichaam nu OK. Als in: objectief gezien weet ik dat ik er goed uitzie. Maar ik ben bang dat als ik de controle loslaat ongemerkt vreselijk dik word.
Ik weeg nog geen 60 kilo bij 1,70. Ik heb ooit met mezelf afgesproken dat zolang ik geen moeder ben of word die 60 kilo mijn max is. Ik zou het vreselijk (moeilijk) vinden om de controle uit handen te geven. Mijn grootste angst is op een dag in de spiegel kijken en erachter komen dat ik eigenlijk moddervet ben. Ik vind mijn lichaam nu OK. Als in: objectief gezien weet ik dat ik er goed uitzie. Maar ik ben bang dat als ik de controle loslaat ongemerkt vreselijk dik word.
