Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
vrijdag 3 oktober 2014 om 20:40
Wat een ongelofelijk vals mens is zij zeg!
Gelukkig maar dat jij niet zo bent, je staat mijlenver boven haar, ook al voelt dat nu misschien niet zo.
Zij heeft gekozen te handelen op een manier die volkomen egoistisch, oneerlijk, hard en leugenachtig is. Daarmee haalt ze zichzelf onherroepelijk naar beneden en dat zal ze vast wel weten, diep in haar hart.
En wat goed van je dochter, dat zij zo duidelijk haar grenzen aangeeft bij haar vader. Je voedt een mooi en moedig kind op, hulde.
Gelukkig maar dat jij niet zo bent, je staat mijlenver boven haar, ook al voelt dat nu misschien niet zo.
Zij heeft gekozen te handelen op een manier die volkomen egoistisch, oneerlijk, hard en leugenachtig is. Daarmee haalt ze zichzelf onherroepelijk naar beneden en dat zal ze vast wel weten, diep in haar hart.
En wat goed van je dochter, dat zij zo duidelijk haar grenzen aangeeft bij haar vader. Je voedt een mooi en moedig kind op, hulde.
vrijdag 3 oktober 2014 om 20:41
quote:Eleonora schreef op 03 oktober 2014 @ 20:30:
@Bia:
Never..Kan niet plakken: de 2de foto.... http://www.geschooldearbe ... rval-en-de-pretentie.html
@Bia:
Never..Kan niet plakken: de 2de foto.... http://www.geschooldearbe ... rval-en-de-pretentie.html
vrijdag 3 oktober 2014 om 20:45
Vandaag was mijn zoontje heel verdrietig en boos, omdat hij twee blokjes niet op elkaar kreeg. Ik ging naar hem toe en gaf hem een kusje en een dikke knuffel. Dat hielp en zijn woede en verdriet ebden langzaam weg.
Terwijl ik hem vast had, moest ik even aan je denken Leo. Jouw blokje en dat van je ex pasten niet goed op elkaar. Ik geef je een virtuele knuffel en een kusje tegen de pijn..
Je bent een lieve, sterke vrouw.
Terwijl ik hem vast had, moest ik even aan je denken Leo. Jouw blokje en dat van je ex pasten niet goed op elkaar. Ik geef je een virtuele knuffel en een kusje tegen de pijn..
Je bent een lieve, sterke vrouw.
“The snow doesn't give a soft white damn whom it touches.”
vrijdag 3 oktober 2014 om 20:49
quote:Ismene schreef op 03 oktober 2014 @ 20:34:
Ik geloof nooit dat een relatie, die gebouwd is op bedrog, het gaat overleven.
Mijn eerste ex is nog steeds samen met de vrouw met wie hij me als laatste bedroog maar juist daardoor vind ik zo'n verbintenis een soort veroordeling.
Mijn ex ging vreemd met haar en toen hij mijn ex was ging hij nog maanden vreemd met mij.
Echt maandenlang.
Ze zijn getrouwd, met witte jurken en recepties en een band en zo maar voor mij is en blijft het een lachertje, hun huwelijk.
Ik weet namelijk dat hij haar net zo hard bedroog als hij mij besodemieterde.
Zo zie ik de relatie van mijn ex man en zijn vriendin ook.
En dat vind ik nog een grotere eh... 'straf' dan het jammerlijk mislukken van zo'n verhouding.
Dat ík weet (en hij dus ook) dat hij haar net zo snel voor de trein flikkert als hij mij deed. Zonder één keer met zijn ogen te knipperen.
Ik hoop dat hun karma bestaat uit levenslange achterdochtigheid naar elkaar toe. Want ze weten allebei best dat hun start niet klopte.
Congrats!
Ik geloof nooit dat een relatie, die gebouwd is op bedrog, het gaat overleven.
Mijn eerste ex is nog steeds samen met de vrouw met wie hij me als laatste bedroog maar juist daardoor vind ik zo'n verbintenis een soort veroordeling.
Mijn ex ging vreemd met haar en toen hij mijn ex was ging hij nog maanden vreemd met mij.
Echt maandenlang.
Ze zijn getrouwd, met witte jurken en recepties en een band en zo maar voor mij is en blijft het een lachertje, hun huwelijk.
Ik weet namelijk dat hij haar net zo hard bedroog als hij mij besodemieterde.
Zo zie ik de relatie van mijn ex man en zijn vriendin ook.
En dat vind ik nog een grotere eh... 'straf' dan het jammerlijk mislukken van zo'n verhouding.
Dat ík weet (en hij dus ook) dat hij haar net zo snel voor de trein flikkert als hij mij deed. Zonder één keer met zijn ogen te knipperen.
Ik hoop dat hun karma bestaat uit levenslange achterdochtigheid naar elkaar toe. Want ze weten allebei best dat hun start niet klopte.
Congrats!
vrijdag 3 oktober 2014 om 20:51
quote:LieveSophie schreef op 03 oktober 2014 @ 20:41:
[...]
Kan niet plakken: de 2de foto.... http://www.geschooldearbe ... rval-en-de-pretentie.html
Hahaha!
Precies....al die diepe, diepe gevoelens.....gossie.
Het is en blijft niks.
Een gouden bolus.
[...]
Kan niet plakken: de 2de foto.... http://www.geschooldearbe ... rval-en-de-pretentie.html
Hahaha!
Precies....al die diepe, diepe gevoelens.....gossie.
Het is en blijft niks.
Een gouden bolus.
vrijdag 3 oktober 2014 om 20:52
quote:Ismene schreef op 03 oktober 2014 @ 20:31:
[...]
Is Leo haar dochter niet 9 jaar oud? Ik redeneer als kind, maar 9 jaar lijkt me te jong.met " haar " bedoelde ik niet de dochter maar de " gezamenlijke vriendin " die Lé's beste vijandin bleek te zijn.
[...]
Is Leo haar dochter niet 9 jaar oud? Ik redeneer als kind, maar 9 jaar lijkt me te jong.met " haar " bedoelde ik niet de dochter maar de " gezamenlijke vriendin " die Lé's beste vijandin bleek te zijn.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 3 oktober 2014 om 20:53
quote:bloubokkie schreef op 03 oktober 2014 @ 20:45:
Vandaag was mijn zoontje heel verdrietig en boos, omdat hij twee blokjes niet op elkaar kreeg. Ik ging naar hem toe en gaf hem een kusje en een dikke knuffel. Dat hielp en zijn woede en verdriet ebden langzaam weg.
Terwijl ik hem vast had, moest ik even aan je denken Leo. Jouw blokje en dat van je ex pasten niet goed op elkaar. Ik geef je een virtuele knuffel en een kusje tegen de pijn..
Je bent een lieve, sterke vrouw.
Wat mooi schat, dank je wel....
Vandaag was mijn zoontje heel verdrietig en boos, omdat hij twee blokjes niet op elkaar kreeg. Ik ging naar hem toe en gaf hem een kusje en een dikke knuffel. Dat hielp en zijn woede en verdriet ebden langzaam weg.
Terwijl ik hem vast had, moest ik even aan je denken Leo. Jouw blokje en dat van je ex pasten niet goed op elkaar. Ik geef je een virtuele knuffel en een kusje tegen de pijn..
Je bent een lieve, sterke vrouw.
Wat mooi schat, dank je wel....
vrijdag 3 oktober 2014 om 21:00
Jee Leo, je zou t zelf niet kunnen verzinnen om zoiets te doen, het klinkt gestoord, zo'n dubbel leven als die twee gehad hebben. Wat een vakkundige leugenaars. Ik gun ze inderdaad een leven vol achterdocht. Altijd weten dat je partner in staat is om je ijskoud voor te liegen en aan de kant te zetten. Wat een zegen dat jij die man kwijt bent... Je verdient zoveel beter.
zaterdag 4 oktober 2014 om 15:01
Hello girls,
Nou, de zaterdag gaat al lekker snel.
Volgende week heb ik het best druk zoals het er nu naar uitziet en dat is een fijn idee.
Gisteren toch maar een pil genomen.
Om te slapen.
Dat heb ik dan ook als een blok gedaan.
Ik heb nog een tijd met een vriendin gebeld, die zelf een jaar of vijf geleden gescheiden is en inmiddels hertrouwd.
Zij zei dat het volkomen normaal is dat ik de weekenden zonder kind niet om door te komen vind.
Ze vertelde dat zij echt hele weekends in bed lag. Omdat ze geen puf had om met iemand te praten, iets te doen, of in haar huiskamer te gaan zitten.
Dat heb ik dan weer niet maar ik zal blij zijn als het morgen is, dat dan weer wel.
Het is gewoon zo raar om de hele tijd maar heen en weer geslingerd te worden tussen 'och, het gaat wel' en 'auw.....'
Doodmoe word ik daar van.
Nou, de zaterdag gaat al lekker snel.
Volgende week heb ik het best druk zoals het er nu naar uitziet en dat is een fijn idee.
Gisteren toch maar een pil genomen.
Om te slapen.
Dat heb ik dan ook als een blok gedaan.
Ik heb nog een tijd met een vriendin gebeld, die zelf een jaar of vijf geleden gescheiden is en inmiddels hertrouwd.
Zij zei dat het volkomen normaal is dat ik de weekenden zonder kind niet om door te komen vind.
Ze vertelde dat zij echt hele weekends in bed lag. Omdat ze geen puf had om met iemand te praten, iets te doen, of in haar huiskamer te gaan zitten.
Dat heb ik dan weer niet maar ik zal blij zijn als het morgen is, dat dan weer wel.
Het is gewoon zo raar om de hele tijd maar heen en weer geslingerd te worden tussen 'och, het gaat wel' en 'auw.....'
Doodmoe word ik daar van.
zaterdag 4 oktober 2014 om 15:31
Wat een verdriet en narigheid lees ik toch weer. Bah, driewerf bah voor die leugenachtige troela. Dat ze met zichzelf kan leven zo zeg.
Fijn dat je dochter zo goed kan aangeven wat ze níet wil. Dat is goed voor en van haar. Chapeau!
Fijn dat je dochter zo goed kan aangeven wat ze níet wil. Dat is goed voor en van haar. Chapeau!
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
zaterdag 4 oktober 2014 om 17:43
Ja, je kind niet bij je omdat het niet anders kan, waar je nooit, nooit, voor zou kiezen, dat gaat ook nooit, nooit goed voelen. Maar geloof me, Eleonora, het heeft een poos geduurd: ik heb weer leuke weekenden, zonder de kinderen. Ik mis ze ALTIJD. Het blijft onnatuurlijk voelen. Dat gaat NOOIT meer over. Maar het missen is nu zoals ik het hen al als kleine kindjes meegaf (als ze gingen logeren bijvoorbeeld): wat is het fijn om iemand te kunnen missen, want dat is alleen zo als je zo veel van iemand houdt. En de liefde is gegroeid. Of nee, niet de liefde. De band. De verbondenheid tussen mij en mijn kinderen is groot geworden. Laatst zei mijn dochter: als jullie niet gescheiden zouden zijn, zouden wij nooit zo'n band met elkaar hebben gehad. En er is nog steeds ook veel pijn hoor, maar dat dit gezien wordt, ervaren wordt, dat ik dat terugkrijg: goud. Maakt het dat het missen er niet is? Nooit. Maakt het dat ik onze liefde koester? Altijd. Het komt lieverd, het komt allemaal. Het klinkt alsof jij ook een prachtdochter hebt. Een wijs ding. Nou, berg je maar. Je gaat het allemaal krijgen. En er van genieten. Liefs! Het is al bijna zondag.
zaterdag 4 oktober 2014 om 22:21
