zo confronterend

Momenteel weet ik mij even geen raad meer met mezelf. Ik heb in het verleden veel meegemaakt, maar probeer zo goed en kwaad als dat gaat mijn eigen leven nu 'goed' te leiden en vorm te geven. Maar soms zijn er omstandigheden waardoor het allemaal in 1 klap weer even terug komt en dat vind ik moeilijk.



Zoals deze week. Mijn oma is overleden en dat is verdrietig, maar wel te verwachten op een bepaalde leeftijd (ze is 74 geworden). Echter, ik heb al jarenlang geen contact meer met mijn moeder, omdat zij lijdt aan Korsakov. Dit is een ziekte veroorzaakt door alcoholgebruik. Mijn moeder haar hersens zijn dusdanig aangetast dat zij functioneert op het niveau van een 11 jarige. Ik heb een aantal keren met haar afgesproken, maar door haar ziekte hebben we hier beiden niks aan gehad. Zij leeft letterlijk nog in het verleden en zegt dingen tegen mij als: goed je best doen op school, dan kun je later een mooie baan vinden. Ik ben inmiddels eind 20 en heb al jarenlang een baan, gezin, etc. Dit krijgt zij echter niet mee, door haar beperkingen.



Komende week is de begrafenis van mijn oma. Dit haalt bij mij weer enorm veel overhoop, omdat ik mijn moeder daar zal treffen en zij waarschijnlijk erg heftig zal reageren hierop. Dit heeft zij tot nu toe elke keer gedaan als ze mij zag. Mijn andere familieleden zijn daar ook op voorbereid en proberen mij zoveel mogelijk te steunen.



Waar ik heel erg mee zit, buiten deze hele situaties om, is dat mijn moeder vroeger, toen ik net geboren was, een gezonde, leuke vrouw was. Toch is er de jaren daarna wat mis gegaan, waardoor zij naar de drank greep (overlijden van een naaste, een moeilijk opvoedbare zoon, etc.). Dingen die elk mens meemaakt, maar waar zij niet mee om kon gaan. Het is toen van kwaad naar erger gegaan; eerst in het weekend drinken, daarna elke avond en later elk uur. Ik dacht altijd dat mijn moeder erg gezond was, omdat ze altijd een flesje water bij de hand had. Later bleek dit vodka geweest te zijn



Waarom ik hier zo mee zit, is ten eerste omdat ik haar zo graag had willen helpen en daarin gefaald heb. Ik ben haar dochter en had haar moeten helpen, maar dat is mislukt. Ten tweede ben ik erg bang dat haar verleden mijn toekomst is.. Wie zegt dat ik wel goed met tegenslagen om kan gaan? Ik heb het idee dat ik altijd mij heel sterk moet voordoen, omdat ik anders net zo eindig als haar. Het is een eigen keuze om drank te drinken, maar niemand kiest ervoor zo te eindigen als mijn moeder, dat geloof ik niet. Mensen denken dat het goed gaat met mij, maar het tegendeel is waar. Ook ik heb veel moeilijke momenten en ben destructief. Zo snijd ik mijzelf af en toe en heb ik eetbuien.



Ik krijg veel professionele hulp, maar vraag me af of dat voldoende is. Want uiteindelijk moet ik het zelf doen en dat moest mijn moeder ook. Zij kon het niet, wie zegt dat ik het wel kan?



Ik ben ontzettend teleurgesteld in mijzelf, omdat ik ben zoals ik ben. Omdat ik zo bang ben door de mand te vallen. Ik heb nu een baan, vriend, mooie spaarrekening, leuke vriendengroep en alles. Maar wat als ik een paar keer de verkeerde beslissing maak en het dan met mij ook mis gaat? Ik wil zo graag goed genoeg zijn en dit leven zo volhouden, maar wat als het mij ook tussen de vingers glipt?



In verschillende therapieën werk ik heel hard aan mijzelf. Toch speelt altijd het idee mee dat het nooit genoeg zal zijn. Dat ik nooit goed genoeg zal zijn.



Zeker nu mijn oma overleden is, komen veel herinneringen aan vroeger, aan mijn moeder terug. Misschien wel logisch, maar ik kan er zo weinig mee... Hopelijk hebben jullie wat tips voor mij.



Wat daarnaast ook nog speelt is het misbruikverleden dat ik heb met een ander familielid. Dit heeft een enorme impact op mijn zelfbeeld en relaties. In therapie behandelen we bepaalde thema's, omdat mijn geschiedenis redelijk complex is. Maar ik heb ook erge problemen met eten (overeten, obsessief wegen, laxeren). Dit wordt eerst niet besproken, omdat er ingegaan wordt op de problematiek die eraan ten grondslag ligt. Maar hoe kan ik aan mijn problemen werken als ik continu vlucht in het eten/niet eten... (zal dit ook met mijn therapeuten bespreken hoor).



Kortom, waar het op neer komt is dat ik altijd bang ben te falen. Altijd bang ben zo te worden als mijn moeder en ook alleen, ziek en eenzaam zal eindigen. Zo bang om fouten te maken, want wat als een fout van mij ervoor zorgt dat ik alles kwijt raak? Ik begrijp heel goed dat jullie geen hulpverleners zijn, hoor. Maar misschien wel ervaringsdeskundigen of mensen met goede tips

Bedankt voor jullie lieve woorden, ik vind het heel fijn dat jullie gereageerd hebben.



@Kanarie: je hebt helemaal gelijk denk ik, maar vaak geloof ik het nog niet. Ik wéét het, maar kan er vaak niet naar handelen, want ben er niet van overtuigd. Dat delen helpt...

Vaak denk ik: wat helpt het dan, aan het eind van het liedje sta ik er nog steeds alleen voor. Maar dat is denk ik wel mijn valkuil, dat ik dat gevoel heb. Want hierdoor laat ik mensen nooit 100% toe en sta ik er idd vaak alleen voor. Ook al wil ik dat niet, vaak weet ik niet anders.



Wat ook heel vaak zo is, is dat ik mijn eigen gevoelens niet voel. Totdat iemand een rake opmerking maakt en opeens schiet ik vol. En dan komt alles er opeens uit, waar ik blijkbaar al dagenlang in mijn hoofd mee bezig was. Maar ik krijg het er dan niet uit, heel frustrerend.



Gaat het met jou inmiddels goed, want jij herkent ook veel dingen, maar klinkt wel erg positief