Psyche
alle pijlers
Traumaverwerking
dinsdag 7 oktober 2014 om 20:23
Ik open dit topic om mijn hart te luchten en met elkaar te kunnen discussiëren/praten over dit onderwerp.
Afgelopen weekend had ik een personeelsfeestje waarbij ik in een erg persoonlijk gesprek terecht kwam met mijn bazin. Het ging over trauma's, de verwerking daarvan, therapie en de last die je van een opgelopen trauma ondervind in de rest van je leven.
Zo kwam dus ook mijn jeugd ter sprake (ik ben 22 jaar).
Mijn ouders zijn gescheiden. Mijn vader hertrouwde met een vrouw die mij liever zag verdwijnen. Vanaf mijn 9e tot mijn 20e heeft zij er alles aan gedaan om de band tussen mijn vader en mij te verbreken. Ik was altijd een vaderskindje (zat graag tegen hem aan op de bank, knuffelde graag met hem). Helaas is mijn vader geen emotioneel sterke man, waardoor deze vrouw het voor elkaar gekregen heeft dat de band tussen mij en mijn vader inderdaad verstoord raakte.
Op mijn 18e heb ik besloten dat ik niet meer geconfronteerd wilde worden met deze vrouw, omdat het mij enorm kwetste hoe zij voor mij alles verpestte. Ik ontmoette mijn vader buitenshuis. Hij kwam naar mij kijken als ik ging paardrijden of we zagen elkaar bij mijn oma.
Toen deze vrouw ook die bezoekjes buitenshuis wilde verbieden, en mijn vader dit niet accepteerde, heeft zij de scheiding aangevraagd en sinds twee jaar zijn ze uit elkaar.
Vanaf dat moment kwam ik weer bij mijn vader over de vloer.
Dit alles heeft de relatie tussen mijn vader en mij erg veranderd. Als ik hem een knuffel geef, voelt het vreemd. Als hij me een kus op de wang geeft, voelt het vies. Terwijl ik verstandelijk weet dat dit nergens op slaat.
Dit heeft, denk ik, ook invloed op de relaties die ik heb met andere mannen. Voorbeelden: mijn ex ging vreemd. Dat gaat tegen al mijn normen en waarden in, maar toch bleef ik bij hem. Ook toen hij totaal geen moeite deed om mij na deze ontdekking te houden, deed ik mijn best om de relatie goed te maken.
Of een ander voorbeeld: een onbereikbare jongen waar ik een poosje mee gedate heb, blijft door mijn hoofd spoken. Ik kick op zijn aandacht, terwijl ik verstandelijk weet dat het een sukkel is en ik hem helemaal moet vergeten. Als ik heel eerlijk naar mezelf ben, vind ik hem niet eens (meer) leuk.
Soms vraag ik me af of deze zwakte iets te maken heeft met mijn opgelopen trauma (vader is de eerste man waar een vrouw een relatie mee krijgt, deze is bij mij verstoord, misschien ben ik daardoor wel helemaal verstoord in het contact met mannen? Want geen goede basis).
In het gesprek met mijn bazin kwam ter sprake dat zij een erg goede therapeut kent die haar goed geholpen heeft met haar trauma's. Nu ben ik aan het twijfelen geslagen. Ik ben al eerder in therapie geweest maar hier heb ik niks aan gehad. Deze therapeuten praatten voor mijn gevoel met mij mee en zochten niet naar manieren om mijn trauma te verwerken (ik heb veel uit die tijd verdrongen, dat vind ik niet verwerken).
Nu ben ik benieuwd geworden of een juiste therapeut mij kan helpen.
Wie heeft er ervaring met therapeuten die verdrongen trauma's kunnen aanpakken? Bestaan ze überhaupt? Is de link die ik tussen mijn jeugd en het heden leg een mogelijkheid of probeer ik gewoon een excuus te vinden voor mijn zwakheid?
Graag zou ik hier praten met mensen die ervaring hiermee hebben. Indien positieve reacties, ga ik toch maar eens een telefoonnummer aan mijn bazin vragen
Overigens zie ik mezelf totaal niet als slachtoffer en ook mijn vader neem ik niks kwalijk. Ik denk namelijk niet dat ik een slechter mens ben geworden door mijn verleden. Het zijn levenslessen geweest.
Afgelopen weekend had ik een personeelsfeestje waarbij ik in een erg persoonlijk gesprek terecht kwam met mijn bazin. Het ging over trauma's, de verwerking daarvan, therapie en de last die je van een opgelopen trauma ondervind in de rest van je leven.
Zo kwam dus ook mijn jeugd ter sprake (ik ben 22 jaar).
Mijn ouders zijn gescheiden. Mijn vader hertrouwde met een vrouw die mij liever zag verdwijnen. Vanaf mijn 9e tot mijn 20e heeft zij er alles aan gedaan om de band tussen mijn vader en mij te verbreken. Ik was altijd een vaderskindje (zat graag tegen hem aan op de bank, knuffelde graag met hem). Helaas is mijn vader geen emotioneel sterke man, waardoor deze vrouw het voor elkaar gekregen heeft dat de band tussen mij en mijn vader inderdaad verstoord raakte.
Op mijn 18e heb ik besloten dat ik niet meer geconfronteerd wilde worden met deze vrouw, omdat het mij enorm kwetste hoe zij voor mij alles verpestte. Ik ontmoette mijn vader buitenshuis. Hij kwam naar mij kijken als ik ging paardrijden of we zagen elkaar bij mijn oma.
Toen deze vrouw ook die bezoekjes buitenshuis wilde verbieden, en mijn vader dit niet accepteerde, heeft zij de scheiding aangevraagd en sinds twee jaar zijn ze uit elkaar.
Vanaf dat moment kwam ik weer bij mijn vader over de vloer.
Dit alles heeft de relatie tussen mijn vader en mij erg veranderd. Als ik hem een knuffel geef, voelt het vreemd. Als hij me een kus op de wang geeft, voelt het vies. Terwijl ik verstandelijk weet dat dit nergens op slaat.
Dit heeft, denk ik, ook invloed op de relaties die ik heb met andere mannen. Voorbeelden: mijn ex ging vreemd. Dat gaat tegen al mijn normen en waarden in, maar toch bleef ik bij hem. Ook toen hij totaal geen moeite deed om mij na deze ontdekking te houden, deed ik mijn best om de relatie goed te maken.
Of een ander voorbeeld: een onbereikbare jongen waar ik een poosje mee gedate heb, blijft door mijn hoofd spoken. Ik kick op zijn aandacht, terwijl ik verstandelijk weet dat het een sukkel is en ik hem helemaal moet vergeten. Als ik heel eerlijk naar mezelf ben, vind ik hem niet eens (meer) leuk.
Soms vraag ik me af of deze zwakte iets te maken heeft met mijn opgelopen trauma (vader is de eerste man waar een vrouw een relatie mee krijgt, deze is bij mij verstoord, misschien ben ik daardoor wel helemaal verstoord in het contact met mannen? Want geen goede basis).
In het gesprek met mijn bazin kwam ter sprake dat zij een erg goede therapeut kent die haar goed geholpen heeft met haar trauma's. Nu ben ik aan het twijfelen geslagen. Ik ben al eerder in therapie geweest maar hier heb ik niks aan gehad. Deze therapeuten praatten voor mijn gevoel met mij mee en zochten niet naar manieren om mijn trauma te verwerken (ik heb veel uit die tijd verdrongen, dat vind ik niet verwerken).
Nu ben ik benieuwd geworden of een juiste therapeut mij kan helpen.
Wie heeft er ervaring met therapeuten die verdrongen trauma's kunnen aanpakken? Bestaan ze überhaupt? Is de link die ik tussen mijn jeugd en het heden leg een mogelijkheid of probeer ik gewoon een excuus te vinden voor mijn zwakheid?
Graag zou ik hier praten met mensen die ervaring hiermee hebben. Indien positieve reacties, ga ik toch maar eens een telefoonnummer aan mijn bazin vragen
Overigens zie ik mezelf totaal niet als slachtoffer en ook mijn vader neem ik niks kwalijk. Ik denk namelijk niet dat ik een slechter mens ben geworden door mijn verleden. Het zijn levenslessen geweest.
dinsdag 7 oktober 2014 om 20:50
Tja...
Veel vrouwen laten mannen mannen te ver tegen hun eigenwaarde ingaan. Mannen ook trouwens. Het forum staat er vol mee.
Daar kan een bepaald verleden aan ten grondslag liggen, maar dat hoeft niet. Het kan ook de leeftijd zijn. Iedereen leert met vallen en opstaan, dat is heel normaal. Misschien ligt er wel niks aan ter grondslag. Of misschien is het een uiting van deze onzekere tijden.
Hetzelfde geldt voor je trauma. Heb je trauma, echt een trauma dan? Een trauma hebben is heel heftig en heeft ook in het dagelijks leven verstrekkende gevolgen: angst, woede, ontwijking, schrikken, middelenmisbruik, etc. Heb jij dat?
Het kan dat dat allemaal met elkaar te maken heeft. Ik vraag me alleen af of het in jouw geval echt een trauma is of deel van de 'gewone' levensloop-en vragen. Ik wil niks bagatelliseren hoor, maar maak jezelf niet gek.
Veel vrouwen laten mannen mannen te ver tegen hun eigenwaarde ingaan. Mannen ook trouwens. Het forum staat er vol mee.
Daar kan een bepaald verleden aan ten grondslag liggen, maar dat hoeft niet. Het kan ook de leeftijd zijn. Iedereen leert met vallen en opstaan, dat is heel normaal. Misschien ligt er wel niks aan ter grondslag. Of misschien is het een uiting van deze onzekere tijden.
Hetzelfde geldt voor je trauma. Heb je trauma, echt een trauma dan? Een trauma hebben is heel heftig en heeft ook in het dagelijks leven verstrekkende gevolgen: angst, woede, ontwijking, schrikken, middelenmisbruik, etc. Heb jij dat?
Het kan dat dat allemaal met elkaar te maken heeft. Ik vraag me alleen af of het in jouw geval echt een trauma is of deel van de 'gewone' levensloop-en vragen. Ik wil niks bagatelliseren hoor, maar maak jezelf niet gek.
dinsdag 7 oktober 2014 om 21:51
Moeilijk misschien nog eens een andere therapeute vinden.
Maar net wat hierboven staat welk trauma wil je aan gaan werken. Of is het teleurstelling in je vader ?
Ik zou bij een therapeute je vragen stellen.
Verder zou ik enige afstand bewaren van je baas.
Mijn verhalen die ik kwijt wil zou ik bij een thearapeute vertellen.
Als je daar ooit weg gaat bij de therapeute dan biljft het professioneel.
Het is fijn dat je een goede bazin hebt en je een adres krijgt van een therapie. Maar ik zou niet te vaak dit verhaal vertllen aan haar. Houdt het een beetje zakenlijk.
Maar net wat hierboven staat welk trauma wil je aan gaan werken. Of is het teleurstelling in je vader ?
Ik zou bij een therapeute je vragen stellen.
Verder zou ik enige afstand bewaren van je baas.
Mijn verhalen die ik kwijt wil zou ik bij een thearapeute vertellen.
Als je daar ooit weg gaat bij de therapeute dan biljft het professioneel.
Het is fijn dat je een goede bazin hebt en je een adres krijgt van een therapie. Maar ik zou niet te vaak dit verhaal vertllen aan haar. Houdt het een beetje zakenlijk.
dinsdag 7 oktober 2014 om 22:21
donderdag 9 oktober 2014 om 09:44
Ik heb al best veel therapie gehad (om heeel andere redenen) en mijn idee is: "baat het niet, dan schaadt het niet". Het ergste wat ik ooit heb meegemaakt daarin, is dat ik heel erg boos was op een therapeute die me in mijn ogen verkeerd behandelde. Maar die boosheid was na een paar dagen ook wel weer over....
En het feit dat je continu best wel weet wat je zou moeten doen in relaties (wat verstandig is voor jouzelf), maar je doet iets anders, vind ik sowieso een goede reden voor zelfonderzoek. Los van dat 'iedereen dat wel eens heeft' en eigenlijk ook los van evt. trauma.
En het feit dat je continu best wel weet wat je zou moeten doen in relaties (wat verstandig is voor jouzelf), maar je doet iets anders, vind ik sowieso een goede reden voor zelfonderzoek. Los van dat 'iedereen dat wel eens heeft' en eigenlijk ook los van evt. trauma.
donderdag 9 oktober 2014 om 09:58
In mijn ervaring werkt trauma therapie het beste. Maar de hoofdzaak is ook niet mijn vader, maar wat anders, vader speelt wel rol hierin.
Je kan het altijd een kans geven, je proberen open te stellen en langzaam over je heen te laten komen. Trauma therapie is er op vele manieren, verstandig is dat je zoekt naar de goede samen met je behandelaar.
Ik kan bijvoorbeeld niks met Emdr, krijg er de lachstuipen van en wordt dood zenuwachtig.
Wel kom ik volledig tot rust bij creatieve rouw therapie. Ligt ook aan jezelf, hoeveel je toelaat en wat bij je past.
Dat is ook een van de weinige therapieën die aansloeg trouwens, ik heb (te) veel gehad. Dus ja, het werkt wel.
Ik denk dat je dat eens moet uitzoeken.
Sterkte.
Je kan het altijd een kans geven, je proberen open te stellen en langzaam over je heen te laten komen. Trauma therapie is er op vele manieren, verstandig is dat je zoekt naar de goede samen met je behandelaar.
Ik kan bijvoorbeeld niks met Emdr, krijg er de lachstuipen van en wordt dood zenuwachtig.
Wel kom ik volledig tot rust bij creatieve rouw therapie. Ligt ook aan jezelf, hoeveel je toelaat en wat bij je past.
Dat is ook een van de weinige therapieën die aansloeg trouwens, ik heb (te) veel gehad. Dus ja, het werkt wel.
Ik denk dat je dat eens moet uitzoeken.
Sterkte.
donderdag 9 oktober 2014 om 10:02
quote:durske schreef op donderdag 09 oktober 2014 09:44 Ik heb al best veel therapie gehad (om heeel andere redenen) en mijn idee is: "baat het niet, dan schaadt het niet". Het ergste wat ik ooit heb meegemaakt daarin, is dat ik heel erg boos was op een therapeute die me in mijn ogen verkeerd behandelde. Maar die boosheid was na een paar dagen ook wel weer over....
En het feit dat je continu best wel weet wat je zou moeten doen in relaties (wat verstandig is voor jouzelf), maar je doet iets anders, vind ik sowieso een goede reden voor zelfonderzoek. Los van dat 'iedereen dat wel eens heeft' en eigenlijk ook los van evt. trauma. En dit inderdaad.
En het feit dat je continu best wel weet wat je zou moeten doen in relaties (wat verstandig is voor jouzelf), maar je doet iets anders, vind ik sowieso een goede reden voor zelfonderzoek. Los van dat 'iedereen dat wel eens heeft' en eigenlijk ook los van evt. trauma. En dit inderdaad.
