Psyche
alle pijlers
Angststoornis
woensdag 8 oktober 2014 om 20:35
hoi bloempje86 ik loop sinds mijn tiende al bij de spygoloog en al die andere dingen (heb veel meegemaakt met familie) en bij mij hadden ze dat ook geconstateerd + paniek en slaapstoornis ik heb door al mijn angsten gauw last van depri buien vroeger durfde ik niet eens naar school te gaan heb 3,6 toen thuis gezeten en zo en toen langzaam weer naar school gegaan en heb nu inmiddels mijn diploma's gehaald maar zit nu wel weer thuis vanwege mijn pleinvrees maar loop inmiddels weer bij zo'n een instelling en die helpen je ik krijg rmdi therapie dat help tegen de angsten. ben nu achtien en soms denk je dan wel eens op die leeftijd terwijl je nog een heel leven hebt. ...........................sterkte
na regen komt zonneschijn
woensdag 8 oktober 2014 om 20:40
woensdag 8 oktober 2014 om 21:25
Heb het ook, met (lichte) agorafobie (pleinvrees).
Wat mij helpt is de angst te accepteren. Als het ware te omarmen en dan te relativeren. Er gebeurd echt niets. Even diep ademhalen, ogen dicht en jezelf het beste inpraten. Jezelf 'aanpraten' dat het in je zit en niet correct is.
Ben al jaren naar de oorzaak op zoek en ik denk dat het een opvolging van teleurstellende, nog onverwerkte gebeurtenissen is.
Droom daar veel over en ben aan het ontdekken wat ze betekenen.
Klinkt zweverig he Maar ik heb het idee dat ik 't aan het ontrafelen ben.
Sterkte en succes!
Wat mij helpt is de angst te accepteren. Als het ware te omarmen en dan te relativeren. Er gebeurd echt niets. Even diep ademhalen, ogen dicht en jezelf het beste inpraten. Jezelf 'aanpraten' dat het in je zit en niet correct is.
Ben al jaren naar de oorzaak op zoek en ik denk dat het een opvolging van teleurstellende, nog onverwerkte gebeurtenissen is.
Droom daar veel over en ben aan het ontdekken wat ze betekenen.
Klinkt zweverig he Maar ik heb het idee dat ik 't aan het ontrafelen ben.
Sterkte en succes!
donderdag 9 oktober 2014 om 09:08
Ik heb een angst- en paniekstoornis. Al jaren. Soms heb ik er perioden vrijwel geen last van, soms durf ik niet eens naar het einde van de straat. Ik heb verschillende therapieën gevolgd.
Sinds 6 weken slik ik nu medicatie omdat ik niet meer kon functioneren. Tot nu toe lijkt het me goed te helpen!
Angst is heel goed te behandelen. De therapie en de haptonoom zullen je waarschijnlijk weer een heel eind op weg helpen. Sterkte en succes!
Sinds 6 weken slik ik nu medicatie omdat ik niet meer kon functioneren. Tot nu toe lijkt het me goed te helpen!
Angst is heel goed te behandelen. De therapie en de haptonoom zullen je waarschijnlijk weer een heel eind op weg helpen. Sterkte en succes!
donderdag 9 oktober 2014 om 20:07
Bedankt voor jullie reacties! Doet me 'goed' om te weten dat ik er niet alleen in sta en vergelijkbare verhalen hoor. Heb van een collega nu ook een mindfullness boek gekregen. Hoop dat dat ook helpt. Fijn om van jullie te horen dat het goed behandelbaar is, want soms is het zo erg.. Terwijl je dan achteraf soms denkt, heb ik me hier nu angstig voor gemaakt.
dinsdag 21 oktober 2014 om 20:59
Hoi, bij mij is ook een angsstoornis geconstateerd. Het gaat gelukkig al een stuk beter, maar ben er nog niet. Wat mij erg heeft geholpen is het boek Angst lezen van uitgeverij Boom. Ook heb ik geleerd dat angst een gevoel is wat je niet moet wegstoppen. Het is een gevoel wat er moet kunnen zijn. Ik ben net als velen opgevoed met de gedachten, doe niet zo gek, er is niets. Vooral je gevoel wegstoppen, dat werkt het tegenovergestelde. Ik hoop ook dat jij verder komt. Verder moest ik het op een moment wel delen met anderen, moeilijk, maar je creeert meer begrip. Succes!
woensdag 22 oktober 2014 om 14:11
Ik
heb ook een gegeneraliseerde angststoornis, plus een paniekstoornis en
chronisch ptss. De eerste twee zijn een gevolg van de derde.
Ik kan niet zeggen dat ik er heel goed mee omga. Ik leun op mijn vriend
want die weet wel wanneer het zin heeft om bang te zijn en wanneer niet.
Klinkt raar maar ik kan niet zo goed onderscheid maken. Ik ga niet veel
de deur uit en ben al jaren afgekeurd. Thuis zijn, dat voelt goed.
Ergens anders zijn niet. Dat hou ik meestal niet langer vol dan een uur
of twee. Paniekaanvallen heb ik nauwelijks nog. Veel rust helpt me goed.
En mijn honden die ervoor zorgen dat ik naar buiten moet. Voor een
ander, doe ik het wel. Mijn honden hebben echt wel 2 uur beweging nodig,
anders worden ze gestrest. Dus dat is een goeie motivator.
Ik deed er wel even over om mijn diagnose te accepteren, neem daar
rustig de tijd voor. Je bent niet je stoornis he. Je bent zoveel meer
dan dat. Boeken lezen is altijd goed, kennis is macht. Sterkte
toegewenst van een soortgenoot!
heb ook een gegeneraliseerde angststoornis, plus een paniekstoornis en
chronisch ptss. De eerste twee zijn een gevolg van de derde.
Ik kan niet zeggen dat ik er heel goed mee omga. Ik leun op mijn vriend
want die weet wel wanneer het zin heeft om bang te zijn en wanneer niet.
Klinkt raar maar ik kan niet zo goed onderscheid maken. Ik ga niet veel
de deur uit en ben al jaren afgekeurd. Thuis zijn, dat voelt goed.
Ergens anders zijn niet. Dat hou ik meestal niet langer vol dan een uur
of twee. Paniekaanvallen heb ik nauwelijks nog. Veel rust helpt me goed.
En mijn honden die ervoor zorgen dat ik naar buiten moet. Voor een
ander, doe ik het wel. Mijn honden hebben echt wel 2 uur beweging nodig,
anders worden ze gestrest. Dus dat is een goeie motivator.
Ik deed er wel even over om mijn diagnose te accepteren, neem daar
rustig de tijd voor. Je bent niet je stoornis he. Je bent zoveel meer
dan dat. Boeken lezen is altijd goed, kennis is macht. Sterkte
toegewenst van een soortgenoot!
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
woensdag 22 oktober 2014 om 20:57
Wat goed van je dat je naar de psycholoog en de haptonoom gaat bloempje86! Dat is al een hele moedige eerste stap. Bij mij is 2 jaar geleden een angst(stoornis) ontwikkeld en vorige winter op zijn hoogtepunt geweest. Samen met een psycholoog en uiteindelijk (na heel lang overwegen) ook medicatie genomen, wat mij enorm heeft geholpen, ben ik er uit gekomen. Het gaat nu goed met me, dus het kan overgaan! Het belangrijkste is denk ik om je angsten te accepteren en ze er te laten 'zijn'. Klinkt heel vaag (vond ik ook!), maar angst zit in je hoofd, nergens anders en om daar mee om te gaan, is eerst acceptatie voor nodig. Dat heeft mij heel erg geholpen..
Heel veel sterkte, en succes!!
Heel veel sterkte, en succes!!
woensdag 22 oktober 2014 om 21:10
@sunshine89,
de ene angststoornis is de andere niet. Ik zou een beetje voorzichtig
zijn met de uitspraak dat het ook over kan gaan. Een gegeneraliseerde
angststoornis is voor zover ik weet een chronische stoornis. Ik heb het
al een jaar of 30 dus ik kan het weten.
Ik erger me eerlijk gezegd aan tv programma's over mensen met een
angststoornis. Er wordt gedaan alsof iedereen kan genezen van een
angststoornis. Alsof het een griepje is.
Je kunt evengoed een prima leven leiden met zo'n stoornis. Ik heb mijn
moeilijke momenten maar kan nog steeds zeggen dat ik redelijk gelukkig
ben. Ik heb wel vaker naar mijn hoofd gekregen dat ik echt minder last
zou hebben van symptomen, als ik bereid zou zijn die en die therapie te
volgen. Dat vind ik erg oneerlijk omdat dat soort opmerkingen nooit
komen van iemand met een chronische angststoornis.
Niet alles gaat over, niet alles is maakbaar. En mag iemand misschien
iets mankeren? Je kunt het ook accepteren en ermee om leren gaan, vind
ik.
Wil trouwens niet zeggen dat ik het niet knap van je vindt, sunshine89,
dat jij er wel overheen bent gekomen. Voor sommige angststoornissen is
dat zeker mogelijk. Chapeaux voor jou.
de ene angststoornis is de andere niet. Ik zou een beetje voorzichtig
zijn met de uitspraak dat het ook over kan gaan. Een gegeneraliseerde
angststoornis is voor zover ik weet een chronische stoornis. Ik heb het
al een jaar of 30 dus ik kan het weten.
Ik erger me eerlijk gezegd aan tv programma's over mensen met een
angststoornis. Er wordt gedaan alsof iedereen kan genezen van een
angststoornis. Alsof het een griepje is.
Je kunt evengoed een prima leven leiden met zo'n stoornis. Ik heb mijn
moeilijke momenten maar kan nog steeds zeggen dat ik redelijk gelukkig
ben. Ik heb wel vaker naar mijn hoofd gekregen dat ik echt minder last
zou hebben van symptomen, als ik bereid zou zijn die en die therapie te
volgen. Dat vind ik erg oneerlijk omdat dat soort opmerkingen nooit
komen van iemand met een chronische angststoornis.
Niet alles gaat over, niet alles is maakbaar. En mag iemand misschien
iets mankeren? Je kunt het ook accepteren en ermee om leren gaan, vind
ik.
Wil trouwens niet zeggen dat ik het niet knap van je vindt, sunshine89,
dat jij er wel overheen bent gekomen. Voor sommige angststoornissen is
dat zeker mogelijk. Chapeaux voor jou.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
woensdag 22 oktober 2014 om 21:29
Tien jaar geleden is er bij mij een angststoornis gediagnosticeerd, maar welke vorm ik heb? Ik heb het niet onthouden. Ik ben bang voor mensen en voor ruimtes waar ik mensen tegen kan komen. In mijn hoofd gaat het meestal zo: Ik moet naar de winkel. Maar wat als ik iemand tegenkom? Wat als ik hoi moet zeggen? Wat als ik niet uit mijn woorden kom? Wat als ik niets kan zeggen? Wat als ze me uitlachen? Bij vrienden gaat het zo: Stel ze vinden me leuk. Dan moet ik ook leuk zijn. Maar soms ben ik niet leuk. Niemand is altijd leuk. Maar dan word ik er op afgerekend. Een ander kan het maken. Een ander mag niet altijd leuk zijn, ik moet leuk zijn. In de liefde gaat het zo: Ik moet nu zeggen dat ik van hem hou. Ik kan het niet. Hij lacht me vast uit. Hij vindt mij niet leuk. Hij gebruikt me. Ik kan niet zonder hem, maar moet afstand nemen.
Ik ben ervoor in therapie geweest en ik weet waar het vandaan komt en de angsten zijn niet reëel, maar ik kan het niet loslaten. Ik ben constant bang dat mensen me uitlachen om wat ik doe, wat ik zeg of wat ik juist niet doe. Ik ga ze het liefst uit de weg. Mijn eigen kleine coconnetje.
Ik ben ervoor in therapie geweest en ik weet waar het vandaan komt en de angsten zijn niet reëel, maar ik kan het niet loslaten. Ik ben constant bang dat mensen me uitlachen om wat ik doe, wat ik zeg of wat ik juist niet doe. Ik ga ze het liefst uit de weg. Mijn eigen kleine coconnetje.
woensdag 22 oktober 2014 om 21:34
is iemand van jullie behandeld met Lyrica en wil j je ervaringen met mij delen? ik vraag me met name af of het bij jou ook zo is dat de klachten eerst met 75 mg / 3dd redelijk onder controle waren maar na een week niet meer
daarna 150 mg / 3dd en ook daarbij na een week terugkeer van klachten
merkte je ook dat je snel wende aan dit middel, dat het al snel zijn werk niet meer leek te doen?
wie deelt zijn / haar ervaring met mij?
daarna 150 mg / 3dd en ook daarbij na een week terugkeer van klachten
merkte je ook dat je snel wende aan dit middel, dat het al snel zijn werk niet meer leek te doen?
wie deelt zijn / haar ervaring met mij?
woensdag 22 oktober 2014 om 21:44
@gladoortje74, je hebt gelijk. Ik had het misschien anders moeten formuleren, maar wat ik ermee wilde zeggen is dat het in sommige gevallen over kan gaan, maar het inderdaad niet altijd het geval is (in dit geval schrijf ik vanuit mijn eigen ervaring). Ik vind het knap van je dat het er zo over kan praten en er met een positieve blik naar kijkt! Zoals je zegt: accepteren en ermee om leren gaan, dat is denk ik ook de sleutel van het draagzaam maken van zo'n 'stoornis'..
vrijdag 24 oktober 2014 om 18:44
Hoi bloempje86,
Ik kreeg de diagnose zo'n 4 jaar geleden, dacht dat ik er min of meer vanaf was na een periode van medicijngebruik maar recent bleek toch dat het chronisch is. En achteraf denk ik: ik heb het al vanaf mijn jeugd. Bij mij is het tegenwoordig niet eens meer concreet angst voor situaties of dingen, maar een soort chronische nervositeit, een altijd aanwezige spanning, ook als er niks bijzonders aan de hand is. Ik heb er in mijn leven al flink wat over gepraat (toen overigens nog niet wetende wat het was) met psychologen, haptonomen, coaches, mindfullness, etc. etc. Dat hielp wel een beetje maar niet écht. Dus nu sinds kort weer aan de antidepressiva en jawel, dat helpt enorm. Ik ben zó opgelucht. Ik voel me eindelijk weer een beetje normaal worden.
Ik denk dat het per persoon verschilt wat het beste werkt: therapie, mindfullness, erover lezen, medicijnen, etc. Of een combinatie van bepaalde dingen. Succes met het zoeken naar wat voor jou het beste werkt bloempje!
Ik kreeg de diagnose zo'n 4 jaar geleden, dacht dat ik er min of meer vanaf was na een periode van medicijngebruik maar recent bleek toch dat het chronisch is. En achteraf denk ik: ik heb het al vanaf mijn jeugd. Bij mij is het tegenwoordig niet eens meer concreet angst voor situaties of dingen, maar een soort chronische nervositeit, een altijd aanwezige spanning, ook als er niks bijzonders aan de hand is. Ik heb er in mijn leven al flink wat over gepraat (toen overigens nog niet wetende wat het was) met psychologen, haptonomen, coaches, mindfullness, etc. etc. Dat hielp wel een beetje maar niet écht. Dus nu sinds kort weer aan de antidepressiva en jawel, dat helpt enorm. Ik ben zó opgelucht. Ik voel me eindelijk weer een beetje normaal worden.
Ik denk dat het per persoon verschilt wat het beste werkt: therapie, mindfullness, erover lezen, medicijnen, etc. Of een combinatie van bepaalde dingen. Succes met het zoeken naar wat voor jou het beste werkt bloempje!
