Psyche
alle pijlers
partner met problemen
zaterdag 11 oktober 2014 om 20:44
Ik twijfel heel erg of ik dit topic moet openen.
Maar aan de andere kant wil ik mijn verhaal ook ergens kwijt hopelijk lekker anoniem
Mijn partner ( we zijn al bijna 20 jaar samen) heeft sinds een jaar of 8 psychische problemen. Depressief paniekaanvallen ( zeer langdurige)
dit gaat op en neer periodes beter en dan ineens weer is het helemaal mis.
Hij heeft vorige week voor het eerst EMDR gehad. er zijn diverse traumatische dingen gebeurd is zijn verleden.
Waar hij het nu het moeilijkst mee heeft is dat 8 jaar geleden hij zulke langdurige paniek/angst gevoelens had dat hij al uitgebreidde zelfmoord scenario's aan het bedenken was. Hij heeft deze niet uitgevoerd maar hij is hier zelf enorm van geschrokken ( ik natuurlijk ook) dat deze gedachten hem konden overkomen.
Wanneer het nu weer slecht gaat speelt deze angst ook weer mee.
Het is nu weer helemaal mis en ik merk dat ik hier boos/verdrietig en ook wat bang van word. Bang in de zin van wat gaat er nu weer op ons af komen. Ook een soort van boos, van ik heb hier helemaal geen zin in (hij natuurlijk ook niet) en verdrietig omdat ik moet zien hoe iemand waar ik zo van hou zo in de knoop zit.
Pfffffffffff wat een gedoe.
Maar aan de andere kant wil ik mijn verhaal ook ergens kwijt hopelijk lekker anoniem
Mijn partner ( we zijn al bijna 20 jaar samen) heeft sinds een jaar of 8 psychische problemen. Depressief paniekaanvallen ( zeer langdurige)
dit gaat op en neer periodes beter en dan ineens weer is het helemaal mis.
Hij heeft vorige week voor het eerst EMDR gehad. er zijn diverse traumatische dingen gebeurd is zijn verleden.
Waar hij het nu het moeilijkst mee heeft is dat 8 jaar geleden hij zulke langdurige paniek/angst gevoelens had dat hij al uitgebreidde zelfmoord scenario's aan het bedenken was. Hij heeft deze niet uitgevoerd maar hij is hier zelf enorm van geschrokken ( ik natuurlijk ook) dat deze gedachten hem konden overkomen.
Wanneer het nu weer slecht gaat speelt deze angst ook weer mee.
Het is nu weer helemaal mis en ik merk dat ik hier boos/verdrietig en ook wat bang van word. Bang in de zin van wat gaat er nu weer op ons af komen. Ook een soort van boos, van ik heb hier helemaal geen zin in (hij natuurlijk ook niet) en verdrietig omdat ik moet zien hoe iemand waar ik zo van hou zo in de knoop zit.
Pfffffffffff wat een gedoe.
zaterdag 11 oktober 2014 om 21:03
Wat naar voor jullie.
Helaas voor mij heel herkenbaar.
Ik zou je als tips willen geven.
Zoek ook hulp voor jezelf( misschien heb je dat al)
Zorg dat je mensen om je heen hebt/houdt die er ook voor jou zijn.
Bedenk dat het zijn proces is en dat je er( helaas) geen invloed op hebt. Soms is dit super frustrerend.
Laat hem ook los.
Zorg dat je afleiding hebt.
Blijf leuke dingen voor jezelf doen.
Stel ook grenzen voor jezelf.
Dikke knuffel.
Helaas voor mij heel herkenbaar.
Ik zou je als tips willen geven.
Zoek ook hulp voor jezelf( misschien heb je dat al)
Zorg dat je mensen om je heen hebt/houdt die er ook voor jou zijn.
Bedenk dat het zijn proces is en dat je er( helaas) geen invloed op hebt. Soms is dit super frustrerend.
Laat hem ook los.
Zorg dat je afleiding hebt.
Blijf leuke dingen voor jezelf doen.
Stel ook grenzen voor jezelf.
Dikke knuffel.
Don't worry be happy
zaterdag 11 oktober 2014 om 21:12
Thx Jojojanneke,
Gelukkig heb ik een paar hele lieve vriendinnen, maar ik vind het wel lastig dit verhaal met al mijn gevoelens erbij bij hun te doen.
Ik weet dat ik hem maar tot op bepaalde hoogte kan steunen, meer kan ik niet doen hoe graag ik dat ook zou willen.
Ik moet idd heel bewust mijn eigen afleiding zoeken.
Zo had ik vanmiddag eigenlijk een verjaardag ik ben niet gegaan mede omdat ik gewerkt had en best moe ben.
In eerst instantie wilde ik alleen afbellen, maar ik heb nu gelijk een afspraak gemaakt later in de week op een vrije dag.
Makkelijker om anderen tips te geven dan mezelf
Gelukkig heb ik een paar hele lieve vriendinnen, maar ik vind het wel lastig dit verhaal met al mijn gevoelens erbij bij hun te doen.
Ik weet dat ik hem maar tot op bepaalde hoogte kan steunen, meer kan ik niet doen hoe graag ik dat ook zou willen.
Ik moet idd heel bewust mijn eigen afleiding zoeken.
Zo had ik vanmiddag eigenlijk een verjaardag ik ben niet gegaan mede omdat ik gewerkt had en best moe ben.
In eerst instantie wilde ik alleen afbellen, maar ik heb nu gelijk een afspraak gemaakt later in de week op een vrije dag.
Makkelijker om anderen tips te geven dan mezelf
zondag 12 oktober 2014 om 00:19
Vriendinnen zijn toch juist er ook om je gevoelens te zien en horen bij jou moeilijke situatie? Of voel je je nog niet zo veilig bij deze vriendinnen?
Dat je moe bent van je werk en dan geen zin hebt in nog een andere afspraak lijkt me logisch. Goed dat je het verplaatst hebt. dat is ook zorgen voor jezelf toch?
Dat herken ik ook hoor. het is zoveel makkelijker om iemand anders tips te geven dan ze zelf toe te passen. En heel vaak moet je er zelf ook achter komen wat het beste voor jou werkt.
Vind je partner het goed als je ook tijd voor jezelf vraagt?
Dat je moe bent van je werk en dan geen zin hebt in nog een andere afspraak lijkt me logisch. Goed dat je het verplaatst hebt. dat is ook zorgen voor jezelf toch?
Dat herken ik ook hoor. het is zoveel makkelijker om iemand anders tips te geven dan ze zelf toe te passen. En heel vaak moet je er zelf ook achter komen wat het beste voor jou werkt.
Vind je partner het goed als je ook tijd voor jezelf vraagt?
Don't worry be happy
zondag 12 oktober 2014 om 05:40
Ja gelukkig vind hij dat ook goed 
en hij probeert zelf ook zo goed en zo kwaad als het gaat zijn hobby te blijven doen.
Ja daar zijn vriendinnen ook voor, maar ik merk wel dat het echte eens ff lekker uithuilen mij niet lukt. Dit is mijn ding hoor
Ik kan daarvoor echt wel bij hun terecht, maar herkenning misschien is het het stukje herkenning wat ik hier zoek. Dat hebben mijn vriendinnen (hoe lief ook) niet........
Kijk stukje analyse, ik ben blijkbaar op zoek naar een stukje herkenning.........
en hij probeert zelf ook zo goed en zo kwaad als het gaat zijn hobby te blijven doen. Ja daar zijn vriendinnen ook voor, maar ik merk wel dat het echte eens ff lekker uithuilen mij niet lukt. Dit is mijn ding hoor
Ik kan daarvoor echt wel bij hun terecht, maar herkenning misschien is het het stukje herkenning wat ik hier zoek. Dat hebben mijn vriendinnen (hoe lief ook) niet........
Kijk stukje analyse, ik ben blijkbaar op zoek naar een stukje herkenning.........
zondag 12 oktober 2014 om 08:21
Wat ben je al vroeg op!
Hoe komt dat zo?
Ja grappig al schrijvend kom je soms achter dingen. Dat is ook zo fijn van dit forum.
Ik heb 11 jaar geleefd met een psychisch zieke partner dus wat herkenning betreft zit je bij mij aan het goede adres
Hebben Julie kinderen.
Kan hij nog werken? Of zit hij in de ziekte wet?
Werk jij ook?
Waar loop je het meest tegenaan?
Hoe komt dat zo?
Ja grappig al schrijvend kom je soms achter dingen. Dat is ook zo fijn van dit forum.
Ik heb 11 jaar geleefd met een psychisch zieke partner dus wat herkenning betreft zit je bij mij aan het goede adres
Hebben Julie kinderen.
Kan hij nog werken? Of zit hij in de ziekte wet?
Werk jij ook?
Waar loop je het meest tegenaan?
Don't worry be happy
zondag 12 oktober 2014 om 08:28
Ik herken de dubbele gevoelens. Boos zijn,
geïrriteerd misschien ook wel( had ik), verdriet om de worsteling van de ander. Angst voor wat komen gaat. Hoop op betere tijden. Het zat zijn.
Medelijden, verdriet. Balen van de situatie. Ook weleens geen zorgen aan je hoofd willen hebben. En hallo ik ben er ook nog!!
geïrriteerd misschien ook wel( had ik), verdriet om de worsteling van de ander. Angst voor wat komen gaat. Hoop op betere tijden. Het zat zijn.
Medelijden, verdriet. Balen van de situatie. Ook weleens geen zorgen aan je hoofd willen hebben. En hallo ik ben er ook nog!!
Don't worry be happy
zondag 12 oktober 2014 om 08:55
Toch ook van mij een reactie, even onder een 'anoniem' account, want de afgelopen weken werd ik net zoveel actiever hier op het forum dat ik dit nog niet onder mijn andere account wil hebben. Daarvoor is het te herkenbaar ...
Ik herken de dubbele gevoelens zeker, en de angst ook. Mijn man heeft geen depressie - wel Asperger, problemen met familie (kutjeugd, alcoholistische moeder, rest van de familie waar niet normaal of liefdevol gecommuniceerd kan worden) en ik weet nu ook dat hij schulden had die hij voor mij verborgen hield - in zijn hoofd wilde hij me beschermen, hij wilde het zo graag zelf oplossen, en toen werd het steeds moeilijker om het wél te vertellen. Uiteindelijk was hij compleet wanhopig, en heeft hij zich donderdagavond ergens verstopt waar hij niet gevonden zou worden, en heeft hij een erg serieuze zelfmoordpoging gedaan. Inclusief dus dat hij er alles aan deed om het te laten lukken. Dat hij nog leeft is een wonder, iets anders kan ik er niet van maken.
Ik ben zielsgelukkig dat hij er nog is, maar ook zo verdrietig dat hij niet open durfde zijn naar mij toe, dat hij met een aantal dingen zo alleen rond bleef lopen ... Verdrietig dat hij zo wanhopig was dat hij écht geen andere uitweg zag, en dat hij écht meende dat ik zonder hem beter af zou zijn ... En ja, ook toch een beetje boos dat hij bezig was mij in de steek te laten, mij dit aan te doen, en bang om hem kwijt te raken nu. Gisteren ging hij even vuilnis wegbrengen, en ik merkte ineens dat ik hem op de galerij op stond te wachten, zo eng vond ik het dat hij uit mijn gezichtsveld was.
We gaan er hier gelukkig uitkomen. Nu ik het weet kan aan de schulden gewerkt worden, en kan daar ook professionele hulp voor ingeschakeld worden - we zijn eerder dit jaar getrouwd, dus ze hadden ook mijn handtekening nodig voor bewindvoering. Nu kan ik die geven, is mijn man als dat eenmaal rond is de eerste druk van schuldeisers kwijt, en ik kan ons leefbudget in handen houden. Wat dat betreft gaat er meer rust komen. Er gaat psychologische hulp komen zodat hij om kan leren gaan met zijn verleden, en voor mij om van die angst af te komen. Dat is iets wat ze bij de crisisdienst ons erg op het hart drukten OP, zorg ook voor psychische begeleiding voor jou, want voor jou is dit ook zwaar!
Hoe dan ook, je angst, verdriet en boosheid was voor mij even zo ontzettend herkenbaar dat ik moest reageren. En ik probeer zegeningen te tellen: dat depressie/problemen bekend zijn, betekent ook dat er een opening is voor hulp.
Ik herken de dubbele gevoelens zeker, en de angst ook. Mijn man heeft geen depressie - wel Asperger, problemen met familie (kutjeugd, alcoholistische moeder, rest van de familie waar niet normaal of liefdevol gecommuniceerd kan worden) en ik weet nu ook dat hij schulden had die hij voor mij verborgen hield - in zijn hoofd wilde hij me beschermen, hij wilde het zo graag zelf oplossen, en toen werd het steeds moeilijker om het wél te vertellen. Uiteindelijk was hij compleet wanhopig, en heeft hij zich donderdagavond ergens verstopt waar hij niet gevonden zou worden, en heeft hij een erg serieuze zelfmoordpoging gedaan. Inclusief dus dat hij er alles aan deed om het te laten lukken. Dat hij nog leeft is een wonder, iets anders kan ik er niet van maken.
Ik ben zielsgelukkig dat hij er nog is, maar ook zo verdrietig dat hij niet open durfde zijn naar mij toe, dat hij met een aantal dingen zo alleen rond bleef lopen ... Verdrietig dat hij zo wanhopig was dat hij écht geen andere uitweg zag, en dat hij écht meende dat ik zonder hem beter af zou zijn ... En ja, ook toch een beetje boos dat hij bezig was mij in de steek te laten, mij dit aan te doen, en bang om hem kwijt te raken nu. Gisteren ging hij even vuilnis wegbrengen, en ik merkte ineens dat ik hem op de galerij op stond te wachten, zo eng vond ik het dat hij uit mijn gezichtsveld was.
We gaan er hier gelukkig uitkomen. Nu ik het weet kan aan de schulden gewerkt worden, en kan daar ook professionele hulp voor ingeschakeld worden - we zijn eerder dit jaar getrouwd, dus ze hadden ook mijn handtekening nodig voor bewindvoering. Nu kan ik die geven, is mijn man als dat eenmaal rond is de eerste druk van schuldeisers kwijt, en ik kan ons leefbudget in handen houden. Wat dat betreft gaat er meer rust komen. Er gaat psychologische hulp komen zodat hij om kan leren gaan met zijn verleden, en voor mij om van die angst af te komen. Dat is iets wat ze bij de crisisdienst ons erg op het hart drukten OP, zorg ook voor psychische begeleiding voor jou, want voor jou is dit ook zwaar!
Hoe dan ook, je angst, verdriet en boosheid was voor mij even zo ontzettend herkenbaar dat ik moest reageren. En ik probeer zegeningen te tellen: dat depressie/problemen bekend zijn, betekent ook dat er een opening is voor hulp.
zondag 12 oktober 2014 om 15:48
quote:jojojanneke schreef op 12 oktober 2014 @ 08:21:
Wat ben je al vroeg op!
Hoe komt dat zo?
Ja grappig al schrijvend kom je soms achter dingen. Dat is ook zo fijn van dit forum.
Ik heb 11 jaar geleefd met een psychisch zieke partner dus wat herkenning betreft zit je bij mij aan het goede adres
Hebben Julie kinderen.
Kan hij nog werken? Of zit hij in de ziekte wet?
Werk jij ook?
Waar loop je het meest tegenaan?
Ik moest vanmorgen een vroege dienst draaien en nog vroeger dan normaal beginnen, omdat een van mijn cliënten heerlijk met papa en mama op vakantie ging
Mijn man is al veel langer volledig afgekeurd door problemen met zijn ogen en 2 auto-immuun ziektes.
Gelukkig heeft hij nog wel zijn hobby's waar hij zich wanneer eea goed gaat zich mee kan amuseren en wanneer het minder gaat "dwingt". Hij zichzelf zich hier mee bezig te houden.
We hebben 2 kinderen 1 van mijn ex die is al volwassen maar woont nog lekker thuis en samen een knul van 15.
Waar ik nu het meest tegen aanloop is een gevoel van nee he niet wéér..........vind dat een soort egoistisch. Weet verstandelijk wel dat het dat niet is maarja.....
We hebben een wat roerig jaar achter de rug met alletwee de jongens, en dat looopt nu bij beiden weer lekker. Dus ik had eindelijk zoiets van héhé weer even Sassie tijd!
Dus niet!
Wat ben je al vroeg op!
Hoe komt dat zo?
Ja grappig al schrijvend kom je soms achter dingen. Dat is ook zo fijn van dit forum.
Ik heb 11 jaar geleefd met een psychisch zieke partner dus wat herkenning betreft zit je bij mij aan het goede adres
Hebben Julie kinderen.
Kan hij nog werken? Of zit hij in de ziekte wet?
Werk jij ook?
Waar loop je het meest tegenaan?
Ik moest vanmorgen een vroege dienst draaien en nog vroeger dan normaal beginnen, omdat een van mijn cliënten heerlijk met papa en mama op vakantie ging
Mijn man is al veel langer volledig afgekeurd door problemen met zijn ogen en 2 auto-immuun ziektes.
Gelukkig heeft hij nog wel zijn hobby's waar hij zich wanneer eea goed gaat zich mee kan amuseren en wanneer het minder gaat "dwingt". Hij zichzelf zich hier mee bezig te houden.
We hebben 2 kinderen 1 van mijn ex die is al volwassen maar woont nog lekker thuis en samen een knul van 15.
Waar ik nu het meest tegen aanloop is een gevoel van nee he niet wéér..........vind dat een soort egoistisch. Weet verstandelijk wel dat het dat niet is maarja.....
We hebben een wat roerig jaar achter de rug met alletwee de jongens, en dat looopt nu bij beiden weer lekker. Dus ik had eindelijk zoiets van héhé weer even Sassie tijd!
Dus niet!
zondag 12 oktober 2014 om 15:53
Heftig verhaal brokenlittleheart!
Mijn man heeft 8 jaar geleden die brug hier om de hoek heeeeel erg aantrekkelijk gevonden.
Nu voelt hij zich weer bijna net zo kut als toen, en speelt de angst mee die brug weer zo aantrekkelijk te vinden.
En dat willen we beiden natuurlijk niet.
Toen liep ik met de voorraad medicatie in mijn handtas.....
Lastig allemaal en het doet me ook zo'n verdriet zo machteloos te staan. Je kunt voor je gevoel zo verdraaid weinig doen......
Mijn man heeft 8 jaar geleden die brug hier om de hoek heeeeel erg aantrekkelijk gevonden.
Nu voelt hij zich weer bijna net zo kut als toen, en speelt de angst mee die brug weer zo aantrekkelijk te vinden.
En dat willen we beiden natuurlijk niet.
Toen liep ik met de voorraad medicatie in mijn handtas.....
Lastig allemaal en het doet me ook zo'n verdriet zo machteloos te staan. Je kunt voor je gevoel zo verdraaid weinig doen......
zondag 12 oktober 2014 om 17:46
Klopt. Je kan alleen hopen dat hij zich realiseert dat het zónder hem alleen maar zwaarder en moeilijker voor je is dan mét hem. Mijn man realiseert zich dat nu gelukkig wel, maar dat hij even kwijt was hoeveel pijn hij zijn omgeving (inclusief mij) hiermee deed vind ik zo ontzettend eng ...
Wij zijn gelovig, en kunnen daar gelukkig heel veel steun uit halen. Toen hij donderdag niet thuis kwam zijn ook heel veel mensen voor hem gaan bidden - en we zijn ook echt overtuigd van dat wonder. Hij heeft zoveel bloed verloren dat hij het zonder hulp van Boven nooit had kunnen overleven, en het voelt 'veiliger' voor mij om te weten dat God hem bij mij wil houden. Sorry als dat erg zweverig klinkt, maar het is nu echt iets waar ik mezelf aan vasthoud, het is echt zijn tijd nog niet. Dat de dominee meteen langs kwam en elk moment gebeld kan worden is trouwens ook wel fijn, want door het weekend ligt de 'reguliere' geestelijke ondersteuning natuurlijk een paar dagen langer stil dan het normaal zou doen, en we hebben nu wel dat vangnet.
Het is niet mijn bedoeling je topic te 'kapen' trouwens, dus als je het idee hebt dat ik teveel overneem moet je het zeggen. Het was gewoon zo herkenbaar wat je schreef, zo kort erna, en mijn hoofd zit er zo vol van ...
Wij zijn gelovig, en kunnen daar gelukkig heel veel steun uit halen. Toen hij donderdag niet thuis kwam zijn ook heel veel mensen voor hem gaan bidden - en we zijn ook echt overtuigd van dat wonder. Hij heeft zoveel bloed verloren dat hij het zonder hulp van Boven nooit had kunnen overleven, en het voelt 'veiliger' voor mij om te weten dat God hem bij mij wil houden. Sorry als dat erg zweverig klinkt, maar het is nu echt iets waar ik mezelf aan vasthoud, het is echt zijn tijd nog niet. Dat de dominee meteen langs kwam en elk moment gebeld kan worden is trouwens ook wel fijn, want door het weekend ligt de 'reguliere' geestelijke ondersteuning natuurlijk een paar dagen langer stil dan het normaal zou doen, en we hebben nu wel dat vangnet.
Het is niet mijn bedoeling je topic te 'kapen' trouwens, dus als je het idee hebt dat ik teveel overneem moet je het zeggen. Het was gewoon zo herkenbaar wat je schreef, zo kort erna, en mijn hoofd zit er zo vol van ...
zondag 12 oktober 2014 om 18:30
Nee hoor broken, je mag hier gewoon je verhaal doen
Gelukkig is bij mijn man nooit tot dat punt gekomen.
Ik ben niet gelovig in de zin van kerkelijk, maar kan veel troost putten uit de dingen die je toevallen en geen toeval zijn e.d.
En mijn ouders die er niet meer zijn maar waar ik nog steeds steun van kan krijgen. Euh wie is hier nu zweverig.
Ja idd de reguliere gezondheidszorg is nog geen 24 uurs zorg.
Wat fijn dat jullie zo'n steun bij jullie dominee kunnen vinden.
Mijn man heeft via zijn grote hobby heel wat online(en real live geworden) vrienden, waar er ook heel wat zijn met hun eigen rugzak. Bij een aantal kan hij goed zijn verhaal kwijt..
Dus doe vooral je verhaal voor jou en je man
Gelukkig is bij mijn man nooit tot dat punt gekomen.
Ik ben niet gelovig in de zin van kerkelijk, maar kan veel troost putten uit de dingen die je toevallen en geen toeval zijn e.d.
En mijn ouders die er niet meer zijn maar waar ik nog steeds steun van kan krijgen. Euh wie is hier nu zweverig.
Ja idd de reguliere gezondheidszorg is nog geen 24 uurs zorg.
Wat fijn dat jullie zo'n steun bij jullie dominee kunnen vinden.
Mijn man heeft via zijn grote hobby heel wat online(en real live geworden) vrienden, waar er ook heel wat zijn met hun eigen rugzak. Bij een aantal kan hij goed zijn verhaal kwijt..
Dus doe vooral je verhaal voor jou en je man
zondag 12 oktober 2014 om 21:38
Fijn Sassie dat je man nog wel eigen hobby's heeft en eigen vrienden.
Kan hij daar voor zichzelf ook zijn ei kwijt?
Volgens mij is dat ook belangrijk, dat niet alleen jij weet wat er in hem omgaat, maar ook mensen om hem heen.
Ik ken het gevoel heel goed van...ojee gaan we weer.
Ook bepaalde ergemissen vooral bij een depressie.
Dan kwam ik er vaak niet doorheen en ik kon me daar ook aan ergeren en tevens beseffen dat dat niet eerlijk was. Ik wilde weleens dat ik boos op hem kon worden maar ja...... hij heeft er ook niet voor gekozen om ziek te zijn.
Met een angststoornis kan ik me dat helemaalvoorstellen omdat een angst vaak niet te bevatten is.
Kan hij daar voor zichzelf ook zijn ei kwijt?
Volgens mij is dat ook belangrijk, dat niet alleen jij weet wat er in hem omgaat, maar ook mensen om hem heen.
Ik ken het gevoel heel goed van...ojee gaan we weer.
Ook bepaalde ergemissen vooral bij een depressie.
Dan kwam ik er vaak niet doorheen en ik kon me daar ook aan ergeren en tevens beseffen dat dat niet eerlijk was. Ik wilde weleens dat ik boos op hem kon worden maar ja...... hij heeft er ook niet voor gekozen om ziek te zijn.
Met een angststoornis kan ik me dat helemaalvoorstellen omdat een angst vaak niet te bevatten is.
Don't worry be happy
maandag 13 oktober 2014 om 07:34
Wij hebben ook heel wat vrienden heb ik gemerkt; het is ontzettend duidelijk wie je echte vrienden zijn in situaties als dit, en bij ons is het hartverwarmend. Mensen die zelf al zoveel aan hun hoofd hebben, maar die er toch voor ons willen zijn, dag en nacht. Zoveel mensen die, zonder details te hoeven weten, naar hem op zoek gingen die nacht. Ik krijg er kippenvel van ...
Wat ik even 'lastig' vind, maar ook wel mooi, is hoe anders ik nu naar zijn siblings kijk. Hoe de ene bij eerdere problemen in de familie heel kalm bleef, wat ik wel prettig vond al was het eigenlijk wat de afstandelijk - ik had met de overemotionele reactie van de ander, die het nodig vond mijn moeder kutwijf te noemen etc, veel meer moeite. Ik merk dat mijn 'gevoel' bij hun reacties nu precies andersom is. Van de poging weten ze nog niet, wel dat hij een nacht weg is geweest. En nu reageerde de een daar eigenlijk niet eens echt op, terwijl de ander veel meer liet merken dat het wat deed. Die reageert veel en veel labieler, maar ik heb ergens ook iets van: gelukkig komt het er uit, en we merken nu in ieder geval hoeveel ze van haar broertje houdt. Dat is al even heel wat.
Wat ik even 'lastig' vind, maar ook wel mooi, is hoe anders ik nu naar zijn siblings kijk. Hoe de ene bij eerdere problemen in de familie heel kalm bleef, wat ik wel prettig vond al was het eigenlijk wat de afstandelijk - ik had met de overemotionele reactie van de ander, die het nodig vond mijn moeder kutwijf te noemen etc, veel meer moeite. Ik merk dat mijn 'gevoel' bij hun reacties nu precies andersom is. Van de poging weten ze nog niet, wel dat hij een nacht weg is geweest. En nu reageerde de een daar eigenlijk niet eens echt op, terwijl de ander veel meer liet merken dat het wat deed. Die reageert veel en veel labieler, maar ik heb ergens ook iets van: gelukkig komt het er uit, en we merken nu in ieder geval hoeveel ze van haar broertje houdt. Dat is al even heel wat.
maandag 13 oktober 2014 om 09:08
Jippie55, dit was zijn eerste EMDR. Hij gaat vandaag contact met haar opnemen. Gister ging het gelukkig een ieniemienie pietsje beter. Ik kon hem een knuffel geven. Wanneer het echt heel slecht gaat voelt een aai als een klap voor hem. En kan ik hem dus zelfs niet even in mijn armen houden.
Dat maakt je zo machteloos. Ik kon ook een gek verhaal over mijn werk vertellen (heel kort ) zonder dat het te veel was.
Jojojanneke dat stukje herkenning van jou doet mij zo goed. Soms weet ik niet hoe ik me voel en wat ik van mezelf wel of niet mag voelen.........
Broken fijn dat er zo'n netwerk om jullie heen is. Dat is hier behoorlijk uitgedund door overlijden van mijn schoonmoeder in de 1e periode dat het zo slecht ging met mijn man is er een breuk gekomen in de toch al disfunctionele familie. En mijn man heeft met niemand van zijn familie nog contact.....
Heel dubbel, de familie leverde veel ellende op, maar wanneer je nooit meer contact hebt is er een soort gemis van wat je eigenlijk had willen hebben. Snap je het nog.
Dat maakt je zo machteloos. Ik kon ook een gek verhaal over mijn werk vertellen (heel kort ) zonder dat het te veel was.
Jojojanneke dat stukje herkenning van jou doet mij zo goed. Soms weet ik niet hoe ik me voel en wat ik van mezelf wel of niet mag voelen.........
Broken fijn dat er zo'n netwerk om jullie heen is. Dat is hier behoorlijk uitgedund door overlijden van mijn schoonmoeder in de 1e periode dat het zo slecht ging met mijn man is er een breuk gekomen in de toch al disfunctionele familie. En mijn man heeft met niemand van zijn familie nog contact.....
Heel dubbel, de familie leverde veel ellende op, maar wanneer je nooit meer contact hebt is er een soort gemis van wat je eigenlijk had willen hebben. Snap je het nog.
maandag 13 oktober 2014 om 09:53
Broken, wat is het traject dat jullie nu in gaan.
Onze ervaring met Parnassia 8 jaar geleden was niet zo denderend. Alleen steeds meer en andere pillen, de opbouw was ook nog zo'n ding,zo heftig ellendig gewoon.
Ja en voordat je stabiel bent kunnen we niet zo veel, op wat dooddoeners na, jammer.
De meeste medicatie is zonder problemen afgebouwd. Alleen de AD die niet werken, lukken ook niet lekker met afbouwen. Dit levert met elke miniscule afbouw net zulke ellendige bijwerkingen op als tijdens de opbouw......
Ohhh Broken wilde eigenlijk gewoon naar jullie verhaal vragen, zit ik ongemerkt over ons verhaal te schrijven.....
Maar ik wel belangstelling in jou verhaal hoor
Onze ervaring met Parnassia 8 jaar geleden was niet zo denderend. Alleen steeds meer en andere pillen, de opbouw was ook nog zo'n ding,zo heftig ellendig gewoon.
Ja en voordat je stabiel bent kunnen we niet zo veel, op wat dooddoeners na, jammer.
De meeste medicatie is zonder problemen afgebouwd. Alleen de AD die niet werken, lukken ook niet lekker met afbouwen. Dit levert met elke miniscule afbouw net zulke ellendige bijwerkingen op als tijdens de opbouw......
Ohhh Broken wilde eigenlijk gewoon naar jullie verhaal vragen, zit ik ongemerkt over ons verhaal te schrijven.....
Maar ik wel belangstelling in jou verhaal hoor
maandag 13 oktober 2014 om 12:48
Mijn man is nu redelijk stabiel, we merken ook dat het elk uur beter gaat. We gaan een schuldhulpverleningstraject in, waarbij de druk voor hem voor een groot deel wegvalt; over pakweg twee maanden is een professional verantwoordelijk voor de financiën.
Daarnaast is het aan de huisarts overgedragen, en hoeft hij geen medicijnen. Dat traject wordt morgen verder in gang gezet, dan gaan we naar de ha en gaan we kijken waar hij waarvoor terecht kan.
Daarnaast is het aan de huisarts overgedragen, en hoeft hij geen medicijnen. Dat traject wordt morgen verder in gang gezet, dan gaan we naar de ha en gaan we kijken waar hij waarvoor terecht kan.
maandag 13 oktober 2014 om 19:33
Fijn Sassie dat de herkenning je goed doet. Het is ook zo'n gevoels achtbaan waar je in terecht komt in dit soort situaties. Dus logisch dat je niet meer weet wat wel en niet normaal is. Maar alles is geoorloofd al zou ik het niet met je partner delen, maar met goede vriendinnen. Even stoom afblazen en even lekker mopperen kan dat heerlijk zijn.
De juiste medicatie vinden is een hele toer. Wat voor de ene werkt, werkt voor de ander weer niet.
Voor al de bijwerkingen zijn vaak vreselijk.
Wat is AD?
Wel fijn dat hij weer minder medicijnen mag. Of heb ik dat niet goed begrepen.
Ik begrijp je verhaal over de familie wel hoor. Het zou ook fijn zijn als je fijne familie om je heen hebt die je steunen en die de ander door en door kennen. Maar ja.... Als dat er niet is kun je dat misschien bij vrienden of buren vinden
Herkenbaar Broken dat er zoveel mensen toch graag iets voor je willen betekenen in dit soort situaties. De ene is daar wat handiger in dan de andere. Sommige mensen willen wel helpen,maar weten niet precies hoe, sommigen kunnen precies aanvoelen wat het juiste is voor jou/jullie. Vragen om gerichte hulp is vaak prettig voor je omgeving. Vooral voor de praktische dingen. Een keertje koken , boodschappen doen dat soort dingen.
Voor veel mensen gaat hun leven gewoon weer verder, maar blijven jullie er midden in zitten.
De juiste medicatie vinden is een hele toer. Wat voor de ene werkt, werkt voor de ander weer niet.
Voor al de bijwerkingen zijn vaak vreselijk.
Wat is AD?
Wel fijn dat hij weer minder medicijnen mag. Of heb ik dat niet goed begrepen.
Ik begrijp je verhaal over de familie wel hoor. Het zou ook fijn zijn als je fijne familie om je heen hebt die je steunen en die de ander door en door kennen. Maar ja.... Als dat er niet is kun je dat misschien bij vrienden of buren vinden
Herkenbaar Broken dat er zoveel mensen toch graag iets voor je willen betekenen in dit soort situaties. De ene is daar wat handiger in dan de andere. Sommige mensen willen wel helpen,maar weten niet precies hoe, sommigen kunnen precies aanvoelen wat het juiste is voor jou/jullie. Vragen om gerichte hulp is vaak prettig voor je omgeving. Vooral voor de praktische dingen. Een keertje koken , boodschappen doen dat soort dingen.
Voor veel mensen gaat hun leven gewoon weer verder, maar blijven jullie er midden in zitten.
Don't worry be happy
dinsdag 14 oktober 2014 om 09:15
Jojojanneke AD = antidepressiva. Soms goed spul maar bij hem helpt het niets en de ellende die hij heeft gehad met de opbouw, gebeurd andersom met afbouw. Dus dat is nog het enige wat over is. Dat trekken wij als gezin gewoon niet, dan maar dit blijven slikken".......
Ik ben nu heerlijk 2 dagen vrij manlief is nu aan het fotograferen met iemand anders samen. Vandaag even een heerlijk niks doen.
En morgen bij een vriendin langs. Even adem halen
Ik ben nu heerlijk 2 dagen vrij manlief is nu aan het fotograferen met iemand anders samen. Vandaag even een heerlijk niks doen.
En morgen bij een vriendin langs. Even adem halen
dinsdag 14 oktober 2014 om 20:42
Goed zo even tijd voor jezelf. Lekker dat je even tijd voor jezelf hebt. Zooooo belangrijk!
Er zijn zoveel verschillende anti depressivia als het ene niet werkt kun je beter een ander gebruiken. Het is een enorme zoek toch maar als je de goede hebt gevonden is het wel erg de moeite waard.
Er zijn zoveel verschillende anti depressivia als het ene niet werkt kun je beter een ander gebruiken. Het is een enorme zoek toch maar als je de goede hebt gevonden is het wel erg de moeite waard.
Don't worry be happy
woensdag 15 oktober 2014 om 09:59
Hij al 2 verschillende gehad en het op en afbouwen was een ware hel, niet overdreven!
Hier werd door de psycholoog weinig mee gedaan ook het gezin eromheen werd genegeerd.
Met de huisarts hebben we gelukkig wel goed contact. Die vroeg mij zelfs terwijl ik voor een moedervlek die even moest worden weggehaald, hoe het nu met mij ging en met onze relatie e.d. Zo fijn!
Wanneer de EMDR is afgerond willen we proberen de antidepressiva ( met ondersteuning van andere medicatie, waar hij wel makkelijk mee kan stoppen zoals al gebleken is) af te bouwen.
En dan zien we wel weer verder.
Ben zoooo blij met mijn vrije dagen gister heerlijk aan het koken en bakken geweest en tussendoor oude afleveringen van doctor Who gekeken met een simpel breiwerk op schoot
Het gaat in zovere iets beter met mijn man dat ik hem weer kan aanraken en dat ik met verse Brownie een mmm lekker te horen krijg. Die kleine dingen maken het voor mij zoveel beter te behapstukken.
Hier werd door de psycholoog weinig mee gedaan ook het gezin eromheen werd genegeerd.
Met de huisarts hebben we gelukkig wel goed contact. Die vroeg mij zelfs terwijl ik voor een moedervlek die even moest worden weggehaald, hoe het nu met mij ging en met onze relatie e.d. Zo fijn!
Wanneer de EMDR is afgerond willen we proberen de antidepressiva ( met ondersteuning van andere medicatie, waar hij wel makkelijk mee kan stoppen zoals al gebleken is) af te bouwen.
En dan zien we wel weer verder.
Ben zoooo blij met mijn vrije dagen gister heerlijk aan het koken en bakken geweest en tussendoor oude afleveringen van doctor Who gekeken met een simpel breiwerk op schoot
Het gaat in zovere iets beter met mijn man dat ik hem weer kan aanraken en dat ik met verse Brownie een mmm lekker te horen krijg. Die kleine dingen maken het voor mij zoveel beter te behapstukken.
woensdag 15 oktober 2014 om 10:39
Wat fijn Sassie dat het weer wat beter gaat en dat je kunt genieten van je vrije dagen.
Ja herkenbaar dat de pshycholoog totaal het gezin negeert. Vind ik zo raar,... De patiënt is toch een onder deel van het gezin? En is het toch juist goed om daar ook aandacht voor te hebben. Dat gaan ze tegenwoordig wel meer doen, maar kennelijk bij jullie nog niet, jammer. Fijn dat je bij je huisarts wel je ei kwijt kan.
Hoe vult jouw man nu zijn dagen?
EMDR heeft mijn jongste zoon ook gehad. Wat is jullie ervaring?
Dus je man verdraagt maar nouwelijks aanraking. Hoe komt dat?
Kan hij wel tegen geluid?
Ja herkenbaar dat de pshycholoog totaal het gezin negeert. Vind ik zo raar,... De patiënt is toch een onder deel van het gezin? En is het toch juist goed om daar ook aandacht voor te hebben. Dat gaan ze tegenwoordig wel meer doen, maar kennelijk bij jullie nog niet, jammer. Fijn dat je bij je huisarts wel je ei kwijt kan.
Hoe vult jouw man nu zijn dagen?
EMDR heeft mijn jongste zoon ook gehad. Wat is jullie ervaring?
Dus je man verdraagt maar nouwelijks aanraking. Hoe komt dat?
Kan hij wel tegen geluid?
Don't worry be happy
woensdag 15 oktober 2014 om 14:33
Mijn man heeft nog maar 1 keer EMDR gehad, vanavond weer.
Wanneer het niet lekker gaat staan alle zintuigen open bij hem zeggen we zelf altijd.
Geluid is herrie, aanraken is pijnlijk, licht is te fel enz.
Mijn man is jaren geleden afgekeurd en is daarna gaan fotograferen. Deze hobbie is uit de hand gelopen
Hij gaat de natuur in e.d. om lekker te fotograferen alleen of met een fotomaatje. Ook heeft hij een website en een fotoforum. Hier is hij de dagen wanneer het beter gaat mee bezig.
Hij kan supermooie foto's maken, dus een stukje erkenning wat hij niet meer uit betaalde arbeid krijgt kan hij hier vandaan halen.
Wanneer het niet lekker gaat staan alle zintuigen open bij hem zeggen we zelf altijd.
Geluid is herrie, aanraken is pijnlijk, licht is te fel enz.
Mijn man is jaren geleden afgekeurd en is daarna gaan fotograferen. Deze hobbie is uit de hand gelopen
Hij gaat de natuur in e.d. om lekker te fotograferen alleen of met een fotomaatje. Ook heeft hij een website en een fotoforum. Hier is hij de dagen wanneer het beter gaat mee bezig.
Hij kan supermooie foto's maken, dus een stukje erkenning wat hij niet meer uit betaalde arbeid krijgt kan hij hier vandaan halen.
