Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
maandag 3 november 2014 om 16:32
Lieve eleonora,
Vraag jezelf eens eerlijk af of jij wel zo naïef bent.
Als hij nachtenlang niet thuis was en vervolgens ruikend naar rozenwater en met zuigvlekken in zijn nek thuis kwam met de mededeling "phoe, dat was me een boswandeling. En wat een vleermuizen daaro"... Ja, dan was je naïef.
Maar als hij glashard loog en jij dat niet merkte heb je volgens mij gewoon dikke vette smerige pech gehad. (Omdat hij zich extra schaamde omdat hij zo onfris afstak tegen jouw fatsoen en oprechtheid???)
Maak van zijn falen en fouten niet jouw gebrek.
Vraag jezelf eens eerlijk af of jij wel zo naïef bent.
Als hij nachtenlang niet thuis was en vervolgens ruikend naar rozenwater en met zuigvlekken in zijn nek thuis kwam met de mededeling "phoe, dat was me een boswandeling. En wat een vleermuizen daaro"... Ja, dan was je naïef.
Maar als hij glashard loog en jij dat niet merkte heb je volgens mij gewoon dikke vette smerige pech gehad. (Omdat hij zich extra schaamde omdat hij zo onfris afstak tegen jouw fatsoen en oprechtheid???)
Maak van zijn falen en fouten niet jouw gebrek.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 3 november 2014 om 17:01
Vanaf het begin dat het misging heb ik gezegd dat ik me zo dom voelde.
In dat gevoel ben ik blijven hangen en dat werd versterkt door wat er vervolgens allemaal gebeurde en aan het licht kwam de afgelopen maanden.
Ik had een lieve man, een fantastische echtgenoot, en hij was een wereldvader.
Wat ben ik altijd gelukkig met hem geweest.
Nóg steeds kan ik me nauwelijks voorstellen dat het werkelijk zo afliep.
Het is denk ik best naïef dat ik het zo zie.
Of dat ik het allemaal níet zag dan.
Zo voelt het.
Alsof ik heel lang ben uitgelachen.
In dat gevoel ben ik blijven hangen en dat werd versterkt door wat er vervolgens allemaal gebeurde en aan het licht kwam de afgelopen maanden.
Ik had een lieve man, een fantastische echtgenoot, en hij was een wereldvader.
Wat ben ik altijd gelukkig met hem geweest.
Nóg steeds kan ik me nauwelijks voorstellen dat het werkelijk zo afliep.
Het is denk ik best naïef dat ik het zo zie.
Of dat ik het allemaal níet zag dan.
Zo voelt het.
Alsof ik heel lang ben uitgelachen.
maandag 3 november 2014 om 17:17
Ik snap dat dat zo voelt.
Maar het is (volgens mij) echt niet waar.
Heb jij ooit in al die topics waar je bedrogen vrouwen steunde het gehad over uitlachen? Ik kan me dat niet herinneren. En dat komt omdat uitlachen niet van toepassing is.
Ik denk dat, als je je zou inleven in de bedriegers, het geen uitlachen is. Schaamte, zelfverachting, jezelf niet recht kunnen aankijken in de spiegel.... Dat past beter.
De vrouw die jou heeft voorgelogen. Die zei dat ze wilde wat jij had. Denk je echt dat ze bedoelde dat ze ook graag keihard voorgelogen wilde worden???
En je ex, als hij jou zou uitlachen... Lacht hij zich dan ook een kriek om de leugens die hij tegen zijn dochter veroorloofde?
Ik kan er vanuit geen enkel standpunt iets grappigs in zien.
Bedrogen, ja. En daar achter komen voelt dom. Maar wat jij deed; iemand geloven... Dat was niet dom. En niet fout. Dom en fout waren degenen die domme fouten maakten. Draai die dingen niet om.
Maar het is (volgens mij) echt niet waar.
Heb jij ooit in al die topics waar je bedrogen vrouwen steunde het gehad over uitlachen? Ik kan me dat niet herinneren. En dat komt omdat uitlachen niet van toepassing is.
Ik denk dat, als je je zou inleven in de bedriegers, het geen uitlachen is. Schaamte, zelfverachting, jezelf niet recht kunnen aankijken in de spiegel.... Dat past beter.
De vrouw die jou heeft voorgelogen. Die zei dat ze wilde wat jij had. Denk je echt dat ze bedoelde dat ze ook graag keihard voorgelogen wilde worden???
En je ex, als hij jou zou uitlachen... Lacht hij zich dan ook een kriek om de leugens die hij tegen zijn dochter veroorloofde?
Ik kan er vanuit geen enkel standpunt iets grappigs in zien.
Bedrogen, ja. En daar achter komen voelt dom. Maar wat jij deed; iemand geloven... Dat was niet dom. En niet fout. Dom en fout waren degenen die domme fouten maakten. Draai die dingen niet om.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 3 november 2014 om 19:42
Ik kan het me wel voorstellen, dat gevoel dat je hebt. Het is ook buitengewoon pijnlijk, omdat er meer mensen zijn met je wie in goed vertrouwen omging die allemaal leugens in stand hebben gehouden, dingen hebben verborgen. Terwijl jij in je onschuld ervan uitging dat alles gewoon was, dat je leven in orde was.
Het zal tijd nodig hebben voordat dat gevoel slijt en je weer een ander perspectief op jezelf krijgt. Vanuit hier stuur ik je een virtuele zonnestraal, geef de moed niet op, het wordt beter.
Het zal tijd nodig hebben voordat dat gevoel slijt en je weer een ander perspectief op jezelf krijgt. Vanuit hier stuur ik je een virtuele zonnestraal, geef de moed niet op, het wordt beter.
dinsdag 4 november 2014 om 00:01
Ik denk dat dat het ook extra wrang maakt; het bedrog, de leugens, dat jij de laatste was die de waarheid te horen kreeg. Het kan altijd gebeuren dat je partner verliefd wordt op een ander, maar juist het feit dat je ex je al die tijd heeft buitengesloten (samen met iemand die zich voordeed als een vriendin) maakt dat je je zo vernederd en verraden voelt. Maar dat is niet jouw fout of jouw stomheid hoor, dat is enkel en alleen de schuld van je ex. Je hoeft jezelf niet aan te rekenen dat je dit verraad niet zag aankomen. Het bewijst alleen dat jij wel blindelings geloofde in jullie liefde, en in eerlijkheid. Dat is niet iets om je voor te schamen, dat is iets om trots op te zijn.
dinsdag 4 november 2014 om 13:00
Ik denk dat naief niet de goede omschrijving is.
Kinderen geloven heilig in sinterklaas. Niet omdat ze naief zijn, maar omdat het hun werkelijkheid is. Ouders houden kinderen die werkelijkheid voor en dus is het logisch dat ze erin geloven. Als ze niet meer geloven (en ouder worden) kunnen ze zich niet meer voorstellen dat ze het nooit hebben gezien; de schmink, de nepbaard, de buurman die op de deur bonst.
Jullie hadden een werkelijkheid samen. En toen die voor W veranderde heeft hij je niets verteld. Dan is het toch logisch dat je het niet kon zien. Je voelde wel wat (wat dus al aangeeft dat je juist niet naief bent), maar hij zei toch dat de werkelijkheid nog steeds hetzelfde was. En nu, ja nu je alles weet zie je de schmink, de nepbaard en de buurman.
Veroordeel jezelf niet omdat je in sinterklaas geloofde
Kinderen geloven heilig in sinterklaas. Niet omdat ze naief zijn, maar omdat het hun werkelijkheid is. Ouders houden kinderen die werkelijkheid voor en dus is het logisch dat ze erin geloven. Als ze niet meer geloven (en ouder worden) kunnen ze zich niet meer voorstellen dat ze het nooit hebben gezien; de schmink, de nepbaard, de buurman die op de deur bonst.
Jullie hadden een werkelijkheid samen. En toen die voor W veranderde heeft hij je niets verteld. Dan is het toch logisch dat je het niet kon zien. Je voelde wel wat (wat dus al aangeeft dat je juist niet naief bent), maar hij zei toch dat de werkelijkheid nog steeds hetzelfde was. En nu, ja nu je alles weet zie je de schmink, de nepbaard en de buurman.
Veroordeel jezelf niet omdat je in sinterklaas geloofde
woensdag 5 november 2014 om 16:27
Zo lief mogelijk 
Mijn dochter heeft het alleen verschrikkelijk moeilijk met de scheiding de laatste dagen.
Ze huilt af en toe tot haar hart breekt.
We hebben weer heel lang gepraat vanmiddag en drinken nu thee met chocolade biscuitjes.
Petje af voor alle mensen, vaders en moeders, die meer dan één kind hebben en met dit verdriet van hun kinderen moeten dealen.
Mijn dochter heeft het alleen verschrikkelijk moeilijk met de scheiding de laatste dagen.
Ze huilt af en toe tot haar hart breekt.
We hebben weer heel lang gepraat vanmiddag en drinken nu thee met chocolade biscuitjes.
Petje af voor alle mensen, vaders en moeders, die meer dan één kind hebben en met dit verdriet van hun kinderen moeten dealen.
woensdag 5 november 2014 om 17:53
Heeft je dochter het zo moeilijk omdat ze nu zelf een keuze moet maken waar ze wil zijn? Hiervoor was het vrij duidelijk; om het weekend. Dit wordt waarschijnlijk de eerst vakantie voor haar dat ze een week bij haar vader is? En dan ook nog met de kerstdagen. Ze wil natuurlijk een week bij haar vader zijn, maar ze wil ook de kerst bij jou zijn. En van wat ik weet van F vallen dit soort dingen haar nog zwaarder, dat omgaan met die gevoelens?
Ik heb geen ervaring ermee. De thee en koekjes zou ook mijn aanpak zijn. Veel knuffelen en luisteren. En hopen dat ze met zichzelf eruit komt. Ik hoop dat ze leert dat wat ze ook kiest, het goed is. Moeilijk hoor Leo, voor jou om toe te moeten kijken terwijl je haar liever nog veel langer hiertegen beschermt had. Het is opeens de harde wereld voor F terwijl je haar zo had gegund dat ook zij nog in sinterklaas geloofde.
Ik lees hier op het forum vaak dat kinderen het prima redden na een scheiding als ze maar een stabiele en liefdevolle basis hebben. En dat heeft F zeker bij jou. En mogelijk (ondanks alles) toch ook bij je ex. Dus hoeveel moeite ze er nu ook mee heeft, waarschijnlijk komt ze hier wel overheen en doorheen. En wordt het gewoon een sterke, mooie meid die haar weg wel vindt. Probeer daar een beetje op te vertrouwen op dit soort dagen.
Ik vind het wel een dag voor boerenkool met worst. En dan warme pudding toe.
Ik heb geen ervaring ermee. De thee en koekjes zou ook mijn aanpak zijn. Veel knuffelen en luisteren. En hopen dat ze met zichzelf eruit komt. Ik hoop dat ze leert dat wat ze ook kiest, het goed is. Moeilijk hoor Leo, voor jou om toe te moeten kijken terwijl je haar liever nog veel langer hiertegen beschermt had. Het is opeens de harde wereld voor F terwijl je haar zo had gegund dat ook zij nog in sinterklaas geloofde.
Ik lees hier op het forum vaak dat kinderen het prima redden na een scheiding als ze maar een stabiele en liefdevolle basis hebben. En dat heeft F zeker bij jou. En mogelijk (ondanks alles) toch ook bij je ex. Dus hoeveel moeite ze er nu ook mee heeft, waarschijnlijk komt ze hier wel overheen en doorheen. En wordt het gewoon een sterke, mooie meid die haar weg wel vindt. Probeer daar een beetje op te vertrouwen op dit soort dagen.
Ik vind het wel een dag voor boerenkool met worst. En dan warme pudding toe.
woensdag 5 november 2014 om 22:22
Wat een fantastische posts heb jij marijemarije!!!
Mijn dochter heeft mij ooit verweten dat wij haar gemaakt hadden tijdens zo'n verdrietaanval. Au. En met haar vader heb ik (en zij dus ook) alleen haar eerste drie jaar een weekendrelatie gehad.
Het heeft toen wel even moeten landen voor ik kon beseffen dat het een enorm compliment voor onze moeder-dochterrelatie was dat ze dat soort dingen bij mij kwijt kon / durfde.
En daarna was ik erg blij dat ze haar gevoelens ook (ook! Dus niet uitsluitend) kwijt kon bij anderen. Want ik was, en jij bent, een belangrijke factor in haar spagaat tussen d'r ouders.
En mijn dochter had, net als jouw dochter nu, geen broers of zussen waar ze verdriet en woede mee kon delen of aan kon spiegelen.
Het goede nieuws is dat kinderen die hun gevoelens tonen (en mogen tonen) ten opzichte van kinderen die dat niet kunnen vaak 'beter' uit een scheiding komen. En met beter bedoel ik dan niet beter dan ze eerst waren, maar minder beschadigd door.
Dit verzin ik niet, maar ik kan nu niet gelijk op het boek komen waar dit uit heb. Zodra dat van het puntje van mijn tong of het jeukende stukje geheugen wat nu niet scherp wil worden komt zal ik nog laten weten welk boek.
Mijn dochter heeft mij ooit verweten dat wij haar gemaakt hadden tijdens zo'n verdrietaanval. Au. En met haar vader heb ik (en zij dus ook) alleen haar eerste drie jaar een weekendrelatie gehad.
Het heeft toen wel even moeten landen voor ik kon beseffen dat het een enorm compliment voor onze moeder-dochterrelatie was dat ze dat soort dingen bij mij kwijt kon / durfde.
En daarna was ik erg blij dat ze haar gevoelens ook (ook! Dus niet uitsluitend) kwijt kon bij anderen. Want ik was, en jij bent, een belangrijke factor in haar spagaat tussen d'r ouders.
En mijn dochter had, net als jouw dochter nu, geen broers of zussen waar ze verdriet en woede mee kon delen of aan kon spiegelen.
Het goede nieuws is dat kinderen die hun gevoelens tonen (en mogen tonen) ten opzichte van kinderen die dat niet kunnen vaak 'beter' uit een scheiding komen. En met beter bedoel ik dan niet beter dan ze eerst waren, maar minder beschadigd door.
Dit verzin ik niet, maar ik kan nu niet gelijk op het boek komen waar dit uit heb. Zodra dat van het puntje van mijn tong of het jeukende stukje geheugen wat nu niet scherp wil worden komt zal ik nog laten weten welk boek.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
