IK!!!!!!

Kijk eens op wikipedia op 'familieopstellingen'.

Een middag zo'n sessie meemaken en er gaat een wereld voor je open.

Heel herkenbaar Swissie, als ik foto's bekijk uit mijn kindertijd zie ik in mijn ogen de eenzaamheid. Ik was onzichtbaar.



Juist daarom helpt het neerzetten van die foto van mezelf mij enorm. Omdat ik zie dat dat meisje er mag zijn, en hoe zij tekort heeft gehad. Daar moet ik zelf niet nogeens mee doorgaan nu. Ik moet goed voor dat lieve eenzame meisje zorgen. Goed voor mezelf zorgen.



Ik kwam er juist achter dat dit me hielp toen ik in oude fotoboeken keek. Ik zag m'n eigen eenzaamheid en verdriet en vond dat ineens zo erg voor mezelf. Zag dat dat meisje veel beter verdient. Maar juist die gevoelens en gedachten vanuit de kindertijd zijn soms zo overheersemd, dan voel ik me weer klein en alleen en onzichtbaar, word ik somber en vind ik mezelf niks waard. Maar die foto helpt me dan herinneren: dat meisje verdient veel meer, zij kan er niks aan doen!

Ikea, mooie reactie ook. Ik denk dat je gelijk hebt. En die gevoelens blijven je achtervolgen, en komen de kop op in moeilijke periodes.

quote:swissie1986 schreef op 22 oktober 2014 @ 13:52:

[...]





Ik denk zeker dat dat klopt. Net als wat ik hier roep...ik wil een moeder!! Dat komt niet van mijn volwassene deel af maar puur van mijn kind binnen in mij die dat gemist heeft en die roept IK HEB DAT NODIG!!! Terwijl dat ik mezelf prima kan redden zoals ik nu leef maar het kleine meisje heeft het nog wel nodig. Hoe kan je je gevoel opvoeden terwijl je zoveel gemist hebt?



Door te kijken naar wat het gevoel nu nodig heeft. Door het letterlijk als iets buiten jezelf te zien. Ik vond mijn gevoel soms ontzettend onredelijk, soms ongepast, soms kwam het totaal niet uit, etc. Door het buiten mezelf te plaatsen en als kind te zien, lukte het me beter om er minder streng voor te zijn.



Tegen mezelf zei ik zo vaak dat ik niet zo moest janken en me niet zo moest aanstellen, maar tegen een kind zou ik dat niet zeggen. Integendeel. 'Huil maar, meisje, gooi het er maar uit. Ja, wat is het oneerlijk allemaal.' En na een tijdje wat leuks voor jezelf gaan doen. Het gezellig maken voor jezelf. Om jezelf geven.



Echt, oefening baart kunst.



Een surrogaatmoeder vinden zal heel moeilijk zijn, maar misschien kom je iemand tegen die die functie kan opvullen. Handiger is het om die surrogaatmoeder in jezelf te creëren. Dan kun je daar altijd terecht. En het is goed voor je zelfvertrouwen. Je kan de rest van je leven verdrietig zijn om hetgeen je hebt gemist vroeger, of je kan dingen uitproberen.

quote:Dubbus schreef op 21 oktober 2014 @ 22:48:

Ik heb een hele lieve foto van mezelf als peutertje neegezet waarop ik een heel lief jurkje aanheb en een zonnehoedje op spelend in de zandbak.



Ik heb die foto daar neergezet zodat ik in moeilijke tijden weet: voor dat lieve meisje in de zandbak, moet je heel goed zorgen.



Dat helpt mij enorm. Als ik mezelf minder waard vind, of niet de moeite waard, als ik mezelf mislukt vind of het gevoel heb dat niemand me ziet staan. Dan kijk ik naar die foto van mezelf en zie dat dat meisje zéker de moeite waard is.Wauw. Dat vind ik echt een hele mooie.

Ga een keer alleen op vakantie. Daar heb ik mezelf echt goed leren kennen. Heerlijk om eens alles voor jezelf te doe en met jezelf te zijn...