Psyche
alle pijlers
Wat te doen
vrijdag 7 november 2014 om 09:57
Hallo allemaal,
Aangezien ik op dit moment in de bieb zit ipv toetsen aan het maken ben op school besef ik dat het zo niet langer kan. Ik ben bijna 20 en nog steeds bezig om mijn vwo diploma te halen. Om mijn verhaal wat duidelijker te maken moeten we een aantal jaren terug. Ik heb namelijk op hoog niveau gesport, het was mijn doel om prof te worden. Alles stond in het teken daarvan. Trainde elke dag en kon dit goed combineren met school. Tot dat onzekerheden en angsten de overhand namen en het plezier afnam in het doen van mijn sport. Ik zat op een speciale 'topsportschool' en na een aantal jaar ben ik naar een 'gewone' school gegaan. Daar ging het helemaal fout, ik isoleerde me en bleef dat jaar ook zitten. In dat jaar kwam ik ook in aanraking met mijn verslaving wat later nog een grotere rol zou spelen. De jaren die hierop volgde gingen allemaal niet zoveel beter. Veel spijbelen, veel beloven maar niks doen. Kortom, ik weet het allemaal niet meer, ik heb geen doel en geen wilskracht. Ik voel me gewoon een zielig hoopje mens die niks met haar leven en 'talenten' doet. Ik stoot iedereen van me af en ik ben gewoonweg gemeen tegen mensen die veel om me geven. Ik lieg met gemak terwijl ik vroeger altijd alles vertelde...ik heb hulp gezocht voor mijn verslaving, maar heb er niet heel veel vertrouwen in dat dat met een paar gesprekjes verholpen gaat worden...voor mij en mijn omgeving is dit niet zo'n houdbare situatie meer. Mijn ouders denken aan adhd, maar ik weet niet of dat de oorzaak is van mijn rare gedrag. Ik weet ook niet zo goed waarom ik dit allemaal typ, maar het blijkt dat je je daardoor toch wat beter voelt. Dus bedankt voor het lezen en tips zijn welkom:) alhoewel dit verhaal best vaag is als ik het nu terug lees. Maargoed...
Aangezien ik op dit moment in de bieb zit ipv toetsen aan het maken ben op school besef ik dat het zo niet langer kan. Ik ben bijna 20 en nog steeds bezig om mijn vwo diploma te halen. Om mijn verhaal wat duidelijker te maken moeten we een aantal jaren terug. Ik heb namelijk op hoog niveau gesport, het was mijn doel om prof te worden. Alles stond in het teken daarvan. Trainde elke dag en kon dit goed combineren met school. Tot dat onzekerheden en angsten de overhand namen en het plezier afnam in het doen van mijn sport. Ik zat op een speciale 'topsportschool' en na een aantal jaar ben ik naar een 'gewone' school gegaan. Daar ging het helemaal fout, ik isoleerde me en bleef dat jaar ook zitten. In dat jaar kwam ik ook in aanraking met mijn verslaving wat later nog een grotere rol zou spelen. De jaren die hierop volgde gingen allemaal niet zoveel beter. Veel spijbelen, veel beloven maar niks doen. Kortom, ik weet het allemaal niet meer, ik heb geen doel en geen wilskracht. Ik voel me gewoon een zielig hoopje mens die niks met haar leven en 'talenten' doet. Ik stoot iedereen van me af en ik ben gewoonweg gemeen tegen mensen die veel om me geven. Ik lieg met gemak terwijl ik vroeger altijd alles vertelde...ik heb hulp gezocht voor mijn verslaving, maar heb er niet heel veel vertrouwen in dat dat met een paar gesprekjes verholpen gaat worden...voor mij en mijn omgeving is dit niet zo'n houdbare situatie meer. Mijn ouders denken aan adhd, maar ik weet niet of dat de oorzaak is van mijn rare gedrag. Ik weet ook niet zo goed waarom ik dit allemaal typ, maar het blijkt dat je je daardoor toch wat beter voelt. Dus bedankt voor het lezen en tips zijn welkom:) alhoewel dit verhaal best vaag is als ik het nu terug lees. Maargoed...
vrijdag 7 november 2014 om 10:05
Heb je er al over nagedacht waar je wel goed in bent? Wat wel goed gaat?
Heb je nog doelen? Is er nog iets anders wat je zou willen worden?
Kun je misschien weer plezier hebben in sport indien er geen druk op zit?
Waar ben je goed in?
Heb je nog doelen? Is er nog iets anders wat je zou willen worden?
Kun je misschien weer plezier hebben in sport indien er geen druk op zit?
Waar ben je goed in?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 7 november 2014 om 10:06
vrijdag 7 november 2014 om 10:11
quote:viva-amber schreef op 07 november 2014 @ 10:05:
Heb je er al over nagedacht waar je wel goed in bent? Wat wel goed gaat?
Heb je nog doelen? Is er nog iets anders wat je zou willen worden?
Kun je misschien weer plezier hebben in sport indien er geen druk op zit?
Waar ben je goed in?Ik heb geprobeerd om het plezier terug te krijgen, maar het is te frustrerend. Je verliest van mensen waarvan je vroeger met gemak van won. Ik weet ook niet zo goed meer waar ik goed in ben, ik zie mijn talenten niet meer. Ik weet ook totaal niet wat ik wil doen later en dat geeft nou ook niet heel veel motivatie om te gaan leren helaas.
Heb je er al over nagedacht waar je wel goed in bent? Wat wel goed gaat?
Heb je nog doelen? Is er nog iets anders wat je zou willen worden?
Kun je misschien weer plezier hebben in sport indien er geen druk op zit?
Waar ben je goed in?Ik heb geprobeerd om het plezier terug te krijgen, maar het is te frustrerend. Je verliest van mensen waarvan je vroeger met gemak van won. Ik weet ook niet zo goed meer waar ik goed in ben, ik zie mijn talenten niet meer. Ik weet ook totaal niet wat ik wil doen later en dat geeft nou ook niet heel veel motivatie om te gaan leren helaas.
vrijdag 7 november 2014 om 10:13
Ik vraag niet om terug te kijken. Ik vraag juist om naar het nu te kijken.
Je bent nergens goed in? Je hebt geen leuke eigenschappen? Je kunt nog geen cactus of vetplant in leven houden?
Je bent nergens goed in? Je hebt geen leuke eigenschappen? Je kunt nog geen cactus of vetplant in leven houden?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 7 november 2014 om 10:13
Wat is AHW?
Ik vind bijna 20 niet zo heel oud om je VWO af te maken. Als je gaat studeren en dat in 5 jaar afmaakt ben je 25 of 26 als je afstudeert, dat is een normale leeftijd. Een collega van mij heeft 10 jaar over zijn studie gedaan en werkt nu dus wel bij een grote multinational, dus dat is absoluut niet iets om je zorgen over te maken.
Daarnaast denk ik dat als je richting topsport bent gegaan, dat je wel veel discipline en motivatie hebt, maar dat iets je nu tegenhoudt of in de weg zit. Daarvoor moet je dus hulp vragen, om uit te vinden wat het is en hoe het opgelost kan worden.
Ik vind bijna 20 niet zo heel oud om je VWO af te maken. Als je gaat studeren en dat in 5 jaar afmaakt ben je 25 of 26 als je afstudeert, dat is een normale leeftijd. Een collega van mij heeft 10 jaar over zijn studie gedaan en werkt nu dus wel bij een grote multinational, dus dat is absoluut niet iets om je zorgen over te maken.
Daarnaast denk ik dat als je richting topsport bent gegaan, dat je wel veel discipline en motivatie hebt, maar dat iets je nu tegenhoudt of in de weg zit. Daarvoor moet je dus hulp vragen, om uit te vinden wat het is en hoe het opgelost kan worden.
vrijdag 7 november 2014 om 10:15
quote:Belle73 schreef op 07 november 2014 @ 10:06:
Als de wiedeweerga naar je huisarts en dit verhaal nog eens voorleggen. Als jij er niet van overtuigd bent dat je de goede hulp hebt gekregen, zul je verder moeten zoeken. Sterkte.Ik weet eerlijk gezegd niet wat voor hulp ik wel nodig heb. Ik heb vaak het gevoel dat ik me aanstel en dat er mensen met grotere problemen hulp zoeken en dat weerhoudt me vaak. Maar toch zie ik ook wel in dat ik op deze manier mijn leven 'verkloot'.
Als de wiedeweerga naar je huisarts en dit verhaal nog eens voorleggen. Als jij er niet van overtuigd bent dat je de goede hulp hebt gekregen, zul je verder moeten zoeken. Sterkte.Ik weet eerlijk gezegd niet wat voor hulp ik wel nodig heb. Ik heb vaak het gevoel dat ik me aanstel en dat er mensen met grotere problemen hulp zoeken en dat weerhoudt me vaak. Maar toch zie ik ook wel in dat ik op deze manier mijn leven 'verkloot'.
vrijdag 7 november 2014 om 10:18
quote:aikidoka schreef op 07 november 2014 @ 10:13:
Wat is AHW?
Ik vind bijna 20 niet zo heel oud om je VWO af te maken. Als je gaat studeren en dat in 5 jaar afmaakt ben je 25 of 26 als je afstudeert, dat is een normale leeftijd. Een collega van mij heeft 10 jaar over zijn studie gedaan en werkt nu dus wel bij een grote multinational, dus dat is absoluut niet iets om je zorgen over te maken.
Daarnaast denk ik dat als je richting topsport bent gegaan, dat je wel veel discipline en motivatie hebt, maar dat iets je nu tegenhoudt of in de weg zit. Daarvoor moet je dus hulp vragen, om uit te vinden wat het is en hoe het opgelost kan worden.Was een typfoutje, bedoelde adhd! Toen ik mijn sport verloor ben ik ook mezelf verloren, zo voelt het tenminste. Ik ben gewoon echt mijn discipline kwijtgeraakt. Het is inderdaad niet zo oud, maar het is gewoon lastig als iedereen in je omgeving al studeert en ik nog al die kleutervakjes moet leren...
Wat is AHW?
Ik vind bijna 20 niet zo heel oud om je VWO af te maken. Als je gaat studeren en dat in 5 jaar afmaakt ben je 25 of 26 als je afstudeert, dat is een normale leeftijd. Een collega van mij heeft 10 jaar over zijn studie gedaan en werkt nu dus wel bij een grote multinational, dus dat is absoluut niet iets om je zorgen over te maken.
Daarnaast denk ik dat als je richting topsport bent gegaan, dat je wel veel discipline en motivatie hebt, maar dat iets je nu tegenhoudt of in de weg zit. Daarvoor moet je dus hulp vragen, om uit te vinden wat het is en hoe het opgelost kan worden.Was een typfoutje, bedoelde adhd! Toen ik mijn sport verloor ben ik ook mezelf verloren, zo voelt het tenminste. Ik ben gewoon echt mijn discipline kwijtgeraakt. Het is inderdaad niet zo oud, maar het is gewoon lastig als iedereen in je omgeving al studeert en ik nog al die kleutervakjes moet leren...
vrijdag 7 november 2014 om 10:25
Je gaat wel uit dit zwarte gat komen hoor. Ik heb op de balletacademie gezeten, gestruikeld en mijn motivatie kwijt geraakt. Na veel omzwervingen vind je wel wat bij je past, maar daar heb je nu niet zo veel aan.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 7 november 2014 om 10:37
quote:viva-amber schreef op 07 november 2014 @ 10:25:
Je gaat wel uit dit zwarte gat komen hoor. Ik heb op de balletacademie gezeten, gestruikeld en mijn motivatie kwijt geraakt. Na veel omzwervingen vind je wel wat bij je past, maar daar heb je nu niet zo veel aan.
Ik geloof ook wel dat ik dat ga vinden. Alleen weet ik gewoon niet hoe. School lukt gewoon op de één of andere manier niet, terwijl ik weet dat ik er de capaciteiten voor heb...
Studeer/werk jij momenteel?
Je gaat wel uit dit zwarte gat komen hoor. Ik heb op de balletacademie gezeten, gestruikeld en mijn motivatie kwijt geraakt. Na veel omzwervingen vind je wel wat bij je past, maar daar heb je nu niet zo veel aan.
Ik geloof ook wel dat ik dat ga vinden. Alleen weet ik gewoon niet hoe. School lukt gewoon op de één of andere manier niet, terwijl ik weet dat ik er de capaciteiten voor heb...
Studeer/werk jij momenteel?
vrijdag 7 november 2014 om 11:18
Dit klinkt allemaal niet zo heel vreemd. Je hebt een droom gehad waar je enorm hard voor werkte, iets wat ontzettend veel tijd, ruimte en energie in je leven opnam. Heel je leven was erop gericht. En toen viel dat weg. En wie ben je dan? Als je heel je leven op 1 ding hebt gefocust en dat er niet meer is?
Ga naar je huisarts en laat je doorverwijzen naar een psycholoog. Het is niet gek dat je ondersteuning en begeleiding nodig hebt om jezelf weer terug te vinden. Hoe meer je jezelf naar beneden gaat halen (ik stel me aan, ik moet hier geen probleem van maken, er zijn wel ergere problemen, ik ben lui) des te slechter je je gaat voelen waardoor je andere symptomen (naar zijn naar je omgeving, school en andere activiteiten ontwijken) ook alleen maar erger zullen worden.
Ik denk ook dat je hier zeker uit kunt komen, vraag een beetje hulp hiervoor, daar worden dingen helderder van. Je hoeft het niet alleen op te lossen en het is je eigen schuld niet. Logisch dat je geen energie of zin hebt in school als je je zo voelt. Dat komt vanzelf weer als je je zelf beter gaat voelen en daar mag je nu wat hulp bij gebruiken.
Ga naar je huisarts en laat je doorverwijzen naar een psycholoog. Het is niet gek dat je ondersteuning en begeleiding nodig hebt om jezelf weer terug te vinden. Hoe meer je jezelf naar beneden gaat halen (ik stel me aan, ik moet hier geen probleem van maken, er zijn wel ergere problemen, ik ben lui) des te slechter je je gaat voelen waardoor je andere symptomen (naar zijn naar je omgeving, school en andere activiteiten ontwijken) ook alleen maar erger zullen worden.
Ik denk ook dat je hier zeker uit kunt komen, vraag een beetje hulp hiervoor, daar worden dingen helderder van. Je hoeft het niet alleen op te lossen en het is je eigen schuld niet. Logisch dat je geen energie of zin hebt in school als je je zo voelt. Dat komt vanzelf weer als je je zelf beter gaat voelen en daar mag je nu wat hulp bij gebruiken.
vrijdag 7 november 2014 om 11:18
Het liefs wil ik gewoon verdwijnen en naar een ander land gaan en opnieuw beginnen. Nieuwe mensen, nieuwe kansen. Ik weet dat mensen zeggen dat problemen je zullen achtervolgen, maar in deze omgeving trek ik het gewoon niet meer. Heb ook erg last gehad van realiteit verlies, alsof alles ineens anders was terwijl er niks veranderd was. Heel onwerkelijk.
vrijdag 7 november 2014 om 11:23
quote:blijekip schreef op 07 november 2014 @ 11:18:
Dit klinkt allemaal niet zo heel vreemd. Je hebt een droom gehad waar je enorm hard voor werkte, iets wat ontzettend veel tijd, ruimte en energie in je leven opnam. Heel je leven was erop gericht. En toen viel dat weg. En wie ben je dan? Als je heel je leven op 1 ding hebt gefocust en dat er niet meer is?
Ga naar je huisarts en laat je doorverwijzen naar een psycholoog. Het is niet gek dat je ondersteuning en begeleiding nodig hebt om jezelf weer terug te vinden. Hoe meer je jezelf naar beneden gaat halen (ik stel me aan, ik moet hier geen probleem van maken, er zijn wel ergere problemen, ik ben lui) des te slechter je je gaat voelen waardoor je andere symptomen (naar zijn naar je omgeving, school en andere activiteiten ontwijken) ook alleen maar erger zullen worden.
Ik denk ook dat je hier zeker uit kunt komen, vraag een beetje hulp hiervoor, daar worden dingen helderder van. Je hoeft het niet alleen op te lossen en het is je eigen schuld niet. Logisch dat je geen energie of zin hebt in school als je je zo voelt. Dat komt vanzelf weer als je je zelf beter gaat voelen en daar mag je nu wat hulp bij gebruiken.Ik heb een aantal jaar geleden al een keer hulp gehad. Probleem is dat ik heel slecht ben in mezelf openstellen en heb na een tijdje ook maar gezegd dat alles geweldig ging. Maar over ong 2 weken heb ik dus een intake, ik zie wel wat daar uit gaat komen..
Dit klinkt allemaal niet zo heel vreemd. Je hebt een droom gehad waar je enorm hard voor werkte, iets wat ontzettend veel tijd, ruimte en energie in je leven opnam. Heel je leven was erop gericht. En toen viel dat weg. En wie ben je dan? Als je heel je leven op 1 ding hebt gefocust en dat er niet meer is?
Ga naar je huisarts en laat je doorverwijzen naar een psycholoog. Het is niet gek dat je ondersteuning en begeleiding nodig hebt om jezelf weer terug te vinden. Hoe meer je jezelf naar beneden gaat halen (ik stel me aan, ik moet hier geen probleem van maken, er zijn wel ergere problemen, ik ben lui) des te slechter je je gaat voelen waardoor je andere symptomen (naar zijn naar je omgeving, school en andere activiteiten ontwijken) ook alleen maar erger zullen worden.
Ik denk ook dat je hier zeker uit kunt komen, vraag een beetje hulp hiervoor, daar worden dingen helderder van. Je hoeft het niet alleen op te lossen en het is je eigen schuld niet. Logisch dat je geen energie of zin hebt in school als je je zo voelt. Dat komt vanzelf weer als je je zelf beter gaat voelen en daar mag je nu wat hulp bij gebruiken.Ik heb een aantal jaar geleden al een keer hulp gehad. Probleem is dat ik heel slecht ben in mezelf openstellen en heb na een tijdje ook maar gezegd dat alles geweldig ging. Maar over ong 2 weken heb ik dus een intake, ik zie wel wat daar uit gaat komen..
vrijdag 7 november 2014 om 11:32
Heb je niet de mogelijkheid om een reis te maken, een beetje backpacken ofzo? Ik krijg het idee dat je erg weinig van de wereld hebt gezien en dat je inspiratie nodig hebt. Ga iets vinden waar je enthousiast van wordt, een passie. Die vindt je niet door thuis te blijven zitten en niks te doen.
Zijn er mensen die je proberen te motiveren een richting te kiezen in het leven? Want het is nu wel tijd dat je iets gaat doen. En als er niemand echt aandringt en je kunt nog jaren een beetje aanmodderen, dan ga je dat waarschijnlijk doen ook. Kom uit je comfortzone en ga jezelf prikkelen. Ik krijg het idee dat deze situatie voort kan blijven duren omdat er geen grote noodzaak is dat die verandert. Of begrijp ik dat verkeerd?
En andere mensen onderwijzen in sport? Je kunt ook coach of trainer worden natuurlijk. Het is erg leuk om anderen te helpen en de focus ligt dan niet meer zo op jezelf. Misschien werkt dat wel therapeutisch voor je, het klinkt of er nog wat onverwerkt verdriet in je zit over die sport.
Zijn er mensen die je proberen te motiveren een richting te kiezen in het leven? Want het is nu wel tijd dat je iets gaat doen. En als er niemand echt aandringt en je kunt nog jaren een beetje aanmodderen, dan ga je dat waarschijnlijk doen ook. Kom uit je comfortzone en ga jezelf prikkelen. Ik krijg het idee dat deze situatie voort kan blijven duren omdat er geen grote noodzaak is dat die verandert. Of begrijp ik dat verkeerd?
En andere mensen onderwijzen in sport? Je kunt ook coach of trainer worden natuurlijk. Het is erg leuk om anderen te helpen en de focus ligt dan niet meer zo op jezelf. Misschien werkt dat wel therapeutisch voor je, het klinkt of er nog wat onverwerkt verdriet in je zit over die sport.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
vrijdag 7 november 2014 om 11:33
Je sport was waarschijnlijk je identiteit en nu ben je die kwijt. Dat is nogal wat! Verder ben je verslaafd, dan kun je al niet normaal functioneren. Ik denk dat je eerst zoals hierboven al gezegd een goed hulpplan moet hebben. Dus naar je huisarts en laat hem/haar bijvoorbeeld je OP lezen, daarin komt je probleem heel duidelijk naar voren.
Over dat vwo zou ik me geen zorgen maken, maak het jezelf niet te moeilijk en ga havo doen, je kan op je 21ste een toets doen om dan alsnog universiteit te gaan doen als je wilt. Maar je komt over als iemand die zichzelf steeds hele hoge doelen stelt, en dan kun je misschien beter even een tandje lager gaan.
Je schrijft dat je van winnen blij werd, je moet er nu denk ik naartoe om van andere dingen blij te worden en ook van jezelf als je niet wint. Stukje acceptatie en dat is een heel lang proces waarbij een professional je kan begeleiden.
Veel sterkte!
Over dat vwo zou ik me geen zorgen maken, maak het jezelf niet te moeilijk en ga havo doen, je kan op je 21ste een toets doen om dan alsnog universiteit te gaan doen als je wilt. Maar je komt over als iemand die zichzelf steeds hele hoge doelen stelt, en dan kun je misschien beter even een tandje lager gaan.
Je schrijft dat je van winnen blij werd, je moet er nu denk ik naartoe om van andere dingen blij te worden en ook van jezelf als je niet wint. Stukje acceptatie en dat is een heel lang proces waarbij een professional je kan begeleiden.
Veel sterkte!
vrijdag 7 november 2014 om 11:36
Oh sorry, je krijgt al hulp lees ik nu. Goed zo!
En wat betreft dat reizen, je mag ook best een keertje vluchten voor je problemen hoor, dat geeft je even rust zodat je er straks weer tegenaan kan. Maar eerst moet je wat stabieler zijn, dus geen verslaving meer etc. Zo'n reis zou een mooi doel kunnen zijn om de komende tijd naartoe te werken!
En wat betreft dat reizen, je mag ook best een keertje vluchten voor je problemen hoor, dat geeft je even rust zodat je er straks weer tegenaan kan. Maar eerst moet je wat stabieler zijn, dus geen verslaving meer etc. Zo'n reis zou een mooi doel kunnen zijn om de komende tijd naartoe te werken!
vrijdag 7 november 2014 om 11:39
quote:gladoortje74 schreef op 07 november 2014 @ 11:32:
Heb je niet de mogelijkheid om een reis te maken, een beetje backpacken ofzo? Ik krijg het idee dat je erg weinig van de wereld hebt gezien en dat je inspiratie nodig hebt. Ga iets vinden waar je enthousiast van wordt, een passie. Die vindt je niet door thuis te blijven zitten en niks te doen.
Zijn er mensen die je proberen te motiveren een richting te kiezen in het leven? Want het is nu wel tijd dat je iets gaat doen. En als er niemand echt aandringt en je kunt nog jaren een beetje aanmodderen, dan ga je dat waarschijnlijk doen ook. Kom uit je comfortzone en ga jezelf prikkelen. Ik krijg het idee dat deze situatie voort kan blijven duren omdat er geen grote noodzaak is dat die verandert. Of begrijp ik dat verkeerd?
En andere mensen onderwijzen in sport? Je kunt ook coach of trainer worden natuurlijk. Het is erg leuk om anderen te helpen en de focus ligt dan niet meer zo op jezelf. Misschien werkt dat wel therapeutisch voor je, het klinkt of er nog wat onverwerkt verdriet in je zit over die sport.
Ik ben net in het buitenland geweest voor best een lange periode. Was een super leuke ervaring en ik hoopte ook dat het me enigszins zou veranderen en ik nu wel mijn problemen zou aanpakken. Ik was best gemotiveerd en dacht het nu eindelijk te kunnen halen. Helaas weer niet het geval...
Je hebt wel gelijk dat ik uit mijn comfortzone moet gaan, maar dat vind ik best lastig. Er moet inderdaad echt iets gaan veranderen....
Wat betreft het coachen, dat hebben meerdere tegen me gezegd, maar heb het nooit een kans gegeven. Ik wil toch graag naar de uni, maar misschien zou ik zoiets erbij kunnen doen.
Heb je niet de mogelijkheid om een reis te maken, een beetje backpacken ofzo? Ik krijg het idee dat je erg weinig van de wereld hebt gezien en dat je inspiratie nodig hebt. Ga iets vinden waar je enthousiast van wordt, een passie. Die vindt je niet door thuis te blijven zitten en niks te doen.
Zijn er mensen die je proberen te motiveren een richting te kiezen in het leven? Want het is nu wel tijd dat je iets gaat doen. En als er niemand echt aandringt en je kunt nog jaren een beetje aanmodderen, dan ga je dat waarschijnlijk doen ook. Kom uit je comfortzone en ga jezelf prikkelen. Ik krijg het idee dat deze situatie voort kan blijven duren omdat er geen grote noodzaak is dat die verandert. Of begrijp ik dat verkeerd?
En andere mensen onderwijzen in sport? Je kunt ook coach of trainer worden natuurlijk. Het is erg leuk om anderen te helpen en de focus ligt dan niet meer zo op jezelf. Misschien werkt dat wel therapeutisch voor je, het klinkt of er nog wat onverwerkt verdriet in je zit over die sport.
Ik ben net in het buitenland geweest voor best een lange periode. Was een super leuke ervaring en ik hoopte ook dat het me enigszins zou veranderen en ik nu wel mijn problemen zou aanpakken. Ik was best gemotiveerd en dacht het nu eindelijk te kunnen halen. Helaas weer niet het geval...
Je hebt wel gelijk dat ik uit mijn comfortzone moet gaan, maar dat vind ik best lastig. Er moet inderdaad echt iets gaan veranderen....
Wat betreft het coachen, dat hebben meerdere tegen me gezegd, maar heb het nooit een kans gegeven. Ik wil toch graag naar de uni, maar misschien zou ik zoiets erbij kunnen doen.
vrijdag 7 november 2014 om 11:40
quote:meisje1995 schreef op 07 november 2014 @ 11:23:
[...]
Ik heb een aantal jaar geleden al een keer hulp gehad. Probleem is dat ik heel slecht ben in mezelf openstellen en heb na een tijdje ook maar gezegd dat alles geweldig ging. Maar over ong 2 weken heb ik dus een intake, ik zie wel wat daar uit gaat komen..
Goed zo! Het is ook moeilijk om je open te stellen, het maakt je kwetsbaar. Je kan bedenken dat je de keuze hebt om óf die stap aan te durven met mogelijkheid op een beter, fijner, gelukkiger leven, óf het niet te doen en alleen te moeten blijven vechten.
Je hoeft het niet alleen te doen, maar de verantwoordelijkheid om hulp toe te laten ligt wel bij jou. Dus hulp voor waar je tegenaan loopt ligt in jouw handen. Je kan het! En je verdient het om een gelukkiger leven te leiden. De problemen waar je nu tegenaan loopt zijn echt niet gek, laat je helpen!
[...]
Ik heb een aantal jaar geleden al een keer hulp gehad. Probleem is dat ik heel slecht ben in mezelf openstellen en heb na een tijdje ook maar gezegd dat alles geweldig ging. Maar over ong 2 weken heb ik dus een intake, ik zie wel wat daar uit gaat komen..
Goed zo! Het is ook moeilijk om je open te stellen, het maakt je kwetsbaar. Je kan bedenken dat je de keuze hebt om óf die stap aan te durven met mogelijkheid op een beter, fijner, gelukkiger leven, óf het niet te doen en alleen te moeten blijven vechten.
Je hoeft het niet alleen te doen, maar de verantwoordelijkheid om hulp toe te laten ligt wel bij jou. Dus hulp voor waar je tegenaan loopt ligt in jouw handen. Je kan het! En je verdient het om een gelukkiger leven te leiden. De problemen waar je nu tegenaan loopt zijn echt niet gek, laat je helpen!
vrijdag 7 november 2014 om 12:01
quote:gladoortje74 schreef op 07 november 2014 @ 11:32:
Heb je niet de mogelijkheid om een reis te maken, een beetje backpacken ofzo? Ik krijg het idee dat je erg weinig van de wereld hebt gezien en dat je inspiratie nodig hebt. Ga iets vinden waar je enthousiast van wordt, een passie. Die vindt je niet door thuis te blijven zitten en niks te doen.
Zijn er mensen die je proberen te motiveren een richting te kiezen in het leven? Want het is nu wel tijd dat je iets gaat doen. En als er niemand echt aandringt en je kunt nog jaren een beetje aanmodderen, dan ga je dat waarschijnlijk doen ook. Kom uit je comfortzone en ga jezelf prikkelen. Ik krijg het idee dat deze situatie voort kan blijven duren omdat er geen grote noodzaak is dat die verandert. Of begrijp ik dat verkeerd?
En andere mensen onderwijzen in sport? Je kunt ook coach of trainer worden natuurlijk. Het is erg leuk om anderen te helpen en de focus ligt dan niet meer zo op jezelf. Misschien werkt dat wel therapeutisch voor je, het klinkt of er nog wat onverwerkt verdriet in je zit over die sport.Even een toevoeging: op dit moment zit ik naast school eigenlijk alleen maar thuis ja en oefen ik mijn verslaving uit :') sorry dat het een beetje vaag is, maar wil niet teveel op details ingaan en een beetje anoniem blijven.
Heb je niet de mogelijkheid om een reis te maken, een beetje backpacken ofzo? Ik krijg het idee dat je erg weinig van de wereld hebt gezien en dat je inspiratie nodig hebt. Ga iets vinden waar je enthousiast van wordt, een passie. Die vindt je niet door thuis te blijven zitten en niks te doen.
Zijn er mensen die je proberen te motiveren een richting te kiezen in het leven? Want het is nu wel tijd dat je iets gaat doen. En als er niemand echt aandringt en je kunt nog jaren een beetje aanmodderen, dan ga je dat waarschijnlijk doen ook. Kom uit je comfortzone en ga jezelf prikkelen. Ik krijg het idee dat deze situatie voort kan blijven duren omdat er geen grote noodzaak is dat die verandert. Of begrijp ik dat verkeerd?
En andere mensen onderwijzen in sport? Je kunt ook coach of trainer worden natuurlijk. Het is erg leuk om anderen te helpen en de focus ligt dan niet meer zo op jezelf. Misschien werkt dat wel therapeutisch voor je, het klinkt of er nog wat onverwerkt verdriet in je zit over die sport.Even een toevoeging: op dit moment zit ik naast school eigenlijk alleen maar thuis ja en oefen ik mijn verslaving uit :') sorry dat het een beetje vaag is, maar wil niet teveel op details ingaan en een beetje anoniem blijven.
vrijdag 7 november 2014 om 14:09
Ik was ook zoekende toen ik 20 was en heb ook twee jaar langer erover gedaan om mijn VWO diploma te halen. Toen ik die eenmaal had, wist ik niet wat ik wilde doen en ben maar Nederlands gaan studeren. Dat werd helemaal niks, ik had die studie ook niet gekozen met mijn hart en ziel.
Dus stopte ik en ging werken. Dat waren allemaal lullige baantjes waar ik niet gelukkig van werd maar er moest toch brood op de plank komen. Maar terwijl ik dat lullige werk deed, leerde ik mezelf wel steeds beter kennen en wat ik leuk vond.
Ik werd werkloos op een gegeven moment en dat duurde nogal lang. Ik wilde niet weer een baantje doen waarbij ik na 2 maanden alles wel gezien had. Toen kwam ik op een advertentie van Amnesty International, de brievenclub. Die schrijven brieven naar mensen die in andere landen bv in de gevangenis zitten en gemarteld worden. Daar ging ik brieven voor schrijven en merkte dat ik mensen graag wil helpen. Toen ben ik begeleider geworden en dat was echt helemaal mijn ding. Dat was pas op mijn 29e. Dus het kan zijn dat je er wat langer over doet je weg te vinden, net als ik, maar het is mij ook gelukt. Jij kunt het vast ook.
Dus stopte ik en ging werken. Dat waren allemaal lullige baantjes waar ik niet gelukkig van werd maar er moest toch brood op de plank komen. Maar terwijl ik dat lullige werk deed, leerde ik mezelf wel steeds beter kennen en wat ik leuk vond.
Ik werd werkloos op een gegeven moment en dat duurde nogal lang. Ik wilde niet weer een baantje doen waarbij ik na 2 maanden alles wel gezien had. Toen kwam ik op een advertentie van Amnesty International, de brievenclub. Die schrijven brieven naar mensen die in andere landen bv in de gevangenis zitten en gemarteld worden. Daar ging ik brieven voor schrijven en merkte dat ik mensen graag wil helpen. Toen ben ik begeleider geworden en dat was echt helemaal mijn ding. Dat was pas op mijn 29e. Dus het kan zijn dat je er wat langer over doet je weg te vinden, net als ik, maar het is mij ook gelukt. Jij kunt het vast ook.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
vrijdag 7 november 2014 om 14:22
Achteraf gezien heb ik trouwens vaker in mijn leven mensen begeleid, ik voerde vaak moeilijke gesprekken met vriendinnen. Ik had een mailvriendin met borderliner waar ik de peptalkcoach voor was. Als kind paste ik ook al op mijn zusje en haar vriendinnetjes. En ik heb twee jaar als betaalde oppas gewerkt. Dus zo gek was het eigenlijk niet dat ik begeleider ben geworden.
Ga eens voor jezelf na, wie ben jij en hoe sta je in het leven? Wat vind je belangrijk en waar wordt je enthousiast van? Misschien kun je, als je toch tijd over hebt, eens een cursus volgen. Er zijn tegenwoordig heel wat trainingen te vinden waar je jezelf wat meer kan ontdekken. Hoeft niks zweverigs te zijn hoor. Je kunt ook wel wat plezier gebruiken en wat nieuws dus je kunt ook gaan buikdansen. Leg je telefoon en laptop eens weg en zet de tv uit. Waar heb je dan zin in? Ik ken iemand die in een stilteklooster zichzelf weer terug vond. Goed naar je innerlijke stem leren luisteren, heb je best wel wat aan.
Ga eens voor jezelf na, wie ben jij en hoe sta je in het leven? Wat vind je belangrijk en waar wordt je enthousiast van? Misschien kun je, als je toch tijd over hebt, eens een cursus volgen. Er zijn tegenwoordig heel wat trainingen te vinden waar je jezelf wat meer kan ontdekken. Hoeft niks zweverigs te zijn hoor. Je kunt ook wel wat plezier gebruiken en wat nieuws dus je kunt ook gaan buikdansen. Leg je telefoon en laptop eens weg en zet de tv uit. Waar heb je dan zin in? Ik ken iemand die in een stilteklooster zichzelf weer terug vond. Goed naar je innerlijke stem leren luisteren, heb je best wel wat aan.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
vrijdag 7 november 2014 om 15:51
quote:gladoortje74 schreef op 07 november 2014 @ 14:22:
Achteraf gezien heb ik trouwens vaker in mijn leven mensen begeleid, ik voerde vaak moeilijke gesprekken met vriendinnen. Ik had een mailvriendin met borderliner waar ik de peptalkcoach voor was. Als kind paste ik ook al op mijn zusje en haar vriendinnetjes. En ik heb twee jaar als betaalde oppas gewerkt. Dus zo gek was het eigenlijk niet dat ik begeleider ben geworden.
Ga eens voor jezelf na, wie ben jij en hoe sta je in het leven? Wat vind je belangrijk en waar wordt je enthousiast van? Misschien kun je, als je toch tijd over hebt, eens een cursus volgen. Er zijn tegenwoordig heel wat trainingen te vinden waar je jezelf wat meer kan ontdekken. Hoeft niks zweverigs te zijn hoor. Je kunt ook wel wat plezier gebruiken en wat nieuws dus je kunt ook gaan buikdansen. Leg je telefoon en laptop eens weg en zet de tv uit. Waar heb je dan zin in? Ik ken iemand die in een stilteklooster zichzelf weer terug vond. Goed naar je innerlijke stem leren luisteren, heb je best wel wat aan.Wat een bijzonder verhaal!:) mensen helpen is ook nog eens een heel dankbaar beroep en dat lijkt mij ook wel wat. Ik vraag het me vaker af: wat als ik uit alles mocht kiezen... hoe onbereikbaar het ook is. Maar ik weet het gewoon echt niet, ik zou denk ik zelfs als de mogelijkheid zich zou voordoen niet mijn sport op hoog niveau willen uitoefenen. Mijn onzekerheid nekt me gewoon en voor topsport moet je ontzettend veel vertrouwen hebben.
Achteraf gezien heb ik trouwens vaker in mijn leven mensen begeleid, ik voerde vaak moeilijke gesprekken met vriendinnen. Ik had een mailvriendin met borderliner waar ik de peptalkcoach voor was. Als kind paste ik ook al op mijn zusje en haar vriendinnetjes. En ik heb twee jaar als betaalde oppas gewerkt. Dus zo gek was het eigenlijk niet dat ik begeleider ben geworden.
Ga eens voor jezelf na, wie ben jij en hoe sta je in het leven? Wat vind je belangrijk en waar wordt je enthousiast van? Misschien kun je, als je toch tijd over hebt, eens een cursus volgen. Er zijn tegenwoordig heel wat trainingen te vinden waar je jezelf wat meer kan ontdekken. Hoeft niks zweverigs te zijn hoor. Je kunt ook wel wat plezier gebruiken en wat nieuws dus je kunt ook gaan buikdansen. Leg je telefoon en laptop eens weg en zet de tv uit. Waar heb je dan zin in? Ik ken iemand die in een stilteklooster zichzelf weer terug vond. Goed naar je innerlijke stem leren luisteren, heb je best wel wat aan.Wat een bijzonder verhaal!:) mensen helpen is ook nog eens een heel dankbaar beroep en dat lijkt mij ook wel wat. Ik vraag het me vaker af: wat als ik uit alles mocht kiezen... hoe onbereikbaar het ook is. Maar ik weet het gewoon echt niet, ik zou denk ik zelfs als de mogelijkheid zich zou voordoen niet mijn sport op hoog niveau willen uitoefenen. Mijn onzekerheid nekt me gewoon en voor topsport moet je ontzettend veel vertrouwen hebben.
vrijdag 7 november 2014 om 21:53
Net een heftig gesprek met mijn ouders gehad. Ze zijn er gewoon klaar mee en zetten me het liefst uit huis. Ze hebben de afgelopen jaren daadwerkelijk alles voor me gedaan en ik geef gewoon niks terug. Ze weten gewoon niet meer wat ze met me aanmoeten en eerlijk gezegd weet ik het ook niet meer. Ik heb gewoon nergens zin in en ik doe helemaal niks. Het liefst zit ik de hele dag voor de tv. Ik gun ze dit gewoon niet, maar ik gedraag me als een harteloos kreng en ben alleen maar gemeen tegen ze. Ik heb gewoon niet door hoeveel verdriet ik ze doe met mijn gedrag, hoe kan dat toch????? Ik ken mezelf gewoon niet meer..
zondag 9 november 2014 om 00:52
Hoi meid,
Allereerst wil ik je zeggen dat ik met je meeleef. Je zit met jezelf in de knoop en de zoektocht naar je identiteit verloopt niet voorspoedig. Maar: er is kans op verbetering!
Jij beschrijft namelijk mij, een jaar geleden. Ik heb hulp gezocht, ben doorverwezen naar een psychiater en heb de diagnose ADHD gekregen. Ik ben er nog lang niet, maar door adequate hulpverlening, medicatie en lotgenotencontact gaat het al een stuk beter met me. Ik raad je aan om naar PsyQ te gaan.
Allereerst wil ik je zeggen dat ik met je meeleef. Je zit met jezelf in de knoop en de zoektocht naar je identiteit verloopt niet voorspoedig. Maar: er is kans op verbetering!
Jij beschrijft namelijk mij, een jaar geleden. Ik heb hulp gezocht, ben doorverwezen naar een psychiater en heb de diagnose ADHD gekregen. Ik ben er nog lang niet, maar door adequate hulpverlening, medicatie en lotgenotencontact gaat het al een stuk beter met me. Ik raad je aan om naar PsyQ te gaan.
Het verleden kun je niet veranderen, de toekomst wel. Dat begint bij het heden. Begin dus vandaag!
zondag 9 november 2014 om 07:39
Het is best confronterend om toe te geven dat je in de knoop zit voor zo lang en ik heb er dan ook moeite mee. Maar ik zit gewoon al een aantal jaren in de knoop en ik besef ook dat ik er alleen niet uitkom helaas. Ik ben blij voor je dat het beter met je gaat en ik hoop ook dat ik over een tijdje weer het juiste pad weet te vinden.
