Slaap drama

Je faalt niet als moeder. Je bent er voor haar en doet dat op jouw manier. Fuk wat anderen daar van denken. Als ze 16 jaar is is het echt wel over



Dat het je op gaat breken snap ik helemaal. Heb je al geprobeerd om een bedje naast je eigen bed te zetten? Dat zou stap 1 kunnen zijn. En hoe gaat het overdag? Slaat ze dan wel alleen?



Probeer je er een beetje bij neer te leggen dat het nu zo gaat. Je er druk over maken helpt niet en kost je heel veel energie. Het komt echt wel een keer goed.

Ik heb nooit een punt gemaakt van de plek waar geslapen werd, als er maar geslapen werd. En nu is de jongste 10 en de laatste keer dat ie bij ons in bed lag is een aantal maanden geleden, vanwege een enge droom.

Je denkt namelijk toch niet echt dat ze voor eeuwig bij jou willen slapen? Oudste van bijna 14 geeft me alleen al "de blik" als ik voor de gein vraag of ie lekker bij mij komt liggen als partner op reis is...

Dus nee je bent niet de enige. En wat je ook doet er is altijd wel iemand die het beter weet, ene oor in en het andere uit zou ik zeggen.

Ik zou me ook niet druk maken wat anderen erover zeggen. Je moet doen wat voor jou goed voelt en werkt. Van de zijkant is het altijd makkelijk oordelen.

Wat mij altijd helpt is iets wat mijn moeder zei toen het lang duurde voordat mijn dochter ging lopen. Ze zei: Ach, er is er nog nooit een kruipend uit huis gegaan. Deze zin gebruik ik nu ook vaak in andere situaties. Bijv met zindelijk worden, er is er nog nooit een met een luier uit huis gegaan. En in jouw geval, er is nog nooit een uit huis gegaan die nog bij zijn moeder in bed slaapt. Helpt mij altijd wel relativeren.

Mijn eerste sliep nooit. Echt nooit. Ik had er wat voor gegeven als ze tegen me aan in slaap had kunnen vallen, want van niet slapen word je langzaam gek en ongelukkig.



Mijn tweede slaapt daarom vanaf het begin naast me in bed. Geen gezeur, geen gepruts, als we maar slapen. En dat doen we Hij gaat vanzelf een keer in zijn eigen bed.

Mijn dochter van bijna 11 maanden slaapt (in bed) ook niet alleen in. Ik lig er altijd naast. En pas als ze écht diep genoeg slaapt, kan ik soms weg. Soms ook niet.

Ze ligt in een 1persoonsbed, zodat een van ons er altijd makkelijk naast kan (blijven/gaan) liggen en, indien mogelijk, weg kan glippen.



Ze slaapt meestal pas rond 21.00-22.00. Soms ligt ze om 22.30 al bij ons in bed, soms pas om 03.00.



Het is ons tweede kind met hetzelfde 'slaapgedoe'. Misschien zelf gecreëerd, maar dat boeit me niet, want ik wil geen slaaptraining doen/laten huilen/iets anders doen wat niet goed voelt. Eerste is nu twee en valt heel regelmatig zelf in slaap.



En er vinden heel veel mensen wat van. Hebben allemaal ongevraagde tips. Maar het zijn onze kinderen en we doen wat wij denken dat goed is.

Net zoals dat ze vinden dat ik moet stoppen met bv. Dat bepaal ik lekker zelf wel.



Ik las hier ooit een goede, als iemand iets 'vindt': 'wat je vindt kun je naar de politie brengen'

Hier ook maanden hetzelfde als jij beschrijft.

Het breekt je op! Mij tenminste wel op een gegeven moment, mijn aanpak wat wel helpt (zij slaapt weer in eigen bed op eigen kamer)

Laten huilen, elke dag hetzelfde ritueel.

Het heeft een week geduurd voordat zij het echt snapte, het is sneu en zielig ik weet het maar het helpt.

Ik Heb nog steeds nachten dat zij niet doorslaapt en in de weer ben met haar midden in de nacht, maar het na bed gaan ritueel zit er wel in bij haar.

Vanaf week 6 alle kinderen (4) in hun eigen kamer.



Alleen bij koorts >40 is er een plek beschikbaar in mijn bed.



Ik vind het bij je willen houden vreemd. Jij vindt mijn manier van opvoeden vreemd. Boeie.

Laat anderen maar kletsen, de wereld zal altijd iets vinden, wat je ook doet. (Als je nu de strenge moeder gaat uithangen zijn er weer hordes moeders die vinden dat je de hechting van je kind verstoort of whatever). Je bent juist een fantastisch moeder die haar kind heel veel veiligheid biedt!



Ik denk een paar dingen.

1. je er bij neerleggen dat ze niet op korte termijn helemaal tevreden alleen in haar eigen bed slaapt. Als dat je doel is raak je gefrustreerd, en dat kost alleen maar energie

2. mijn eerste prioriteit in jouw geval zou zijn dat je kindje slaapt, los van waar en met wie

3. mijn volgende prioriteit zou zijn om het mezelf (moeder/ouders) zo comfortabel mogelijk te maken



Dus slapen bij jou/jullie in het grote bed als dat maakt dat ze lekker slaapt. Als ze 's nachts wakker wordt: doen wat nodig is om haar weer te laten slapen zonder dat het jou teveel moeite kost. (Lukt dat?). En 's avonds slaapt ze niet zonder jou in.... als het (nu even) niet anders kan, er dan maar een verwenmoment voor jezelf van maken? Samen in het grote bed, je dochter valt in slaap terwijl jij zachtjes TV kijkt, tijdschrift/boek leest, series volgt op de Ipad, chocola en kopje thee erbij..... verzin t maar. Misschien kan je dochter wat later naar bed ( zo nodig kan ze de volgende dag inhalen/uitslapen, en misschien gaan de nachten beter als ze een paar keer achter elkaar wat later is? Niet de bedoeling dat ze haar dag/nacht-ritme gaat omgooien uiteraard, maar proberen kan geen kwaad).



Je bent natuurlijk bang voor het kweken van ongewenste gewoontes, maar ook die zijn altijd weer bij te sturen. En hoe ouder een kindje is hoe makkelijker. Het lukt niet om haar alleen te laten slapen, dus kennelijk heeft ze nu even heeeel veel behoefte aan je. Dat zal over een tijdje anders zijn, en dan zal je zien dat het ineens wél lukt om haar alleen te laten slapen. Wat ik deed bij dit soort dingen: proberen of ik er wat aan kon veranderen, en als dat niet lukte besloot ik het voor een bepaalde tijd te accepteren. En daarna probeerde ik nog eens of de tijd rijp was voor verandering. En soms lukte het dan ineens wél, gewoon omdat kind in een volgende fase was beland en/of ik het geen big deal van maakte.



Onze jongste heeft heel lang iedere nacht bij ons geslapen, daar vond ook iedereen vanalles van, maar wij vonden dat nooit een probleem (we zorgden voor een eigen dekentje en kussentje voor haar), en het is helemaal vanzelf over gegaan. Soms (ze is net 4) komt ze ineens weer bij ons, vaak hangt dat samen met spannende dingen (beginnen op school, verhuizing). Dat duurt dan een paar nachten, soms een paar weken, en dan houdt het weer op.

Zij had ook 2 nachtvoedingen tot ze 16 maanden was. Daar "moest ik natuurlijk niet aan toegeven" volgens veel mensen. Heb ik wel gedaan. Iedere maand probeerde ik even uit wat er gebeurde als ik niet kwam bij de eerste kik. Steeds werd dat een drama en ging ik gewoon weer voeden. Op een nacht werd het geen drama en ging ze weer slapen, toen heb ik doorgezet en was het klaar met de voedingen. Ze was er aan toe.

Laten huilen had in een eerder stadium vast wel geholpen hoor, uiteindelijk win je wel van zo'n kleintje. Maar dat vond ik onnodig.



Moraal: het komt hoe dan ook goed, maak het jezelf intussen maar een beetje gemakkelijk en laat de rest van de wereld kletsen.

Succes!

Mijn kinderen willen niet eens bij mij in bed. Vind ik soms best jammer. Ik schijn te onrustig te slapen en word te warm zei dochter zodra ze het duidelijk kon maken.

Ik moet er bij ziekte etc 50 keer per nacht uit. Iedereen weet het altijd beter maar alles heeft zijn nadeel. Als dit te zwaar voor je is dan kun je misschien toch die slaaptraining doen.

Maar die kun je ook alleen maar doen als het bij je past.

Ik slaap heel diep en word niet gezellig wakker. S nachts wakker worden is hier niet zo aantrekkelijk, ik doe de slaaptraining (zonder iets te zeggen binnenkomen, geen contact, als het te hysterisch is een mantra gewenst gedrag herhalen) van nature schijnt. Kan me er helaas niets van herinneren, het schijnt nogal zombie achtig over te komen

Mijn kinderen zijn inmiddels 4 en 2 jaar. De oudste sliep pas door toen hij 18 maanden was en de jongste zet nog steeds met enige regelmaat 's nachts de boel op stelten. Ik heb door schade en schande geleerd dat ik het liefst de weg van de minste weerstand kies en dat is dus de methode die iedereen het meeste slaap oplevert. Als onze jongste het op een spoken zet, ga ik bij haar liggen. Matras naast haar bed leggen, handje vasthouden en slapen maar. Soms wil ze bij me liggen, ook prima. Whatever works. Ze heeft het grootste deel van haar eerste jaar bij ons in bed geslapen, want ze sliep alleen tegen mij aan. Ik heb er geen probleem van gemaakt. Uiteindelijk accepteerde ze haar ledikant, maar nog steeds heeft ze vaak nabijheid nodig. Prima, zolang iedereen maar een rustige nacht heeft. Wat anderen ervan vinden zal me aan mijn reet roesten. Mijn nachtrust en die van mijn gezinsleden is belangrijker dan de mening van buitenstaanders.

quote:donkerpaars schreef op 08 november 2014 @ 15:49:

Dankjewel Patchouli,

Tranen stromen nu over mijn wangen om eindelijk eens van iemand te horen dat ik het niet verpest.

Heb ook bedje naast mijn bed staan, maar ze moet me echt voelen en liefst op me of tegen me aan liggen anders lukt het slapen echt niet.Heerlijk toch zo'n lekker klein kindje wat jou zo vertrouwt dat ze het liefst bij jou slaapt? Niks verpesten aan. Vind je het ook echt vervelend zelf of trek je je de mening van de buitenwereld erg aan?

Zorg dat je zelf overeind blijft en je relatie ook.



Wat anderen vinden? Er is geen Staatscorrecte Slaapkinderen Situatie.



Voorkom dat je je slaapprobleem af moet reageren op je kind, of je omgeving, omdat je het (begrijpelijk) niet meer trekt. Dan ga je de fout in.



Als samen slapen werkt, lekker doen. Mis jij je eigen vrijheid, zoek daar een oplossing voor, samen met partner. Wees creatief. Slaap ook eens alleen, bijslapen zonder kind is ook eens fijn.

Eigenlijk vind ik het juist alleen maar mooi en goed dat je bij haar blijft. Op basis van je verhaal klinkt je kind bang en als dat echt zo is, dan lijkt mij niets beter dan je kind veiligheid bieden door bij haar te blijven. Ik heb in mijn omgeving gezien dat een kind ook eerst heel lang bang was en dat ze het ineens niet meer nodig had dat iemand bij haar bleef. Nu slaapt ze al een hele tijd heel goed. En ik begrijp heel goed dat dit je opbreekt.

Ik heb ook zo'n dochter, bij ziekte, snachts wakker worden of bij inslapen na een drukke dag heeft ze mij nodig. Tenminste, als ik er ben.

Heb je weleens geprobeerd om haar te laten logeren bij opa en oma/tante/vriendin, mits er iemand in je omgeving is die dat wil? Mijn dochter slaapt bij opa en oma voortreffelijk!

Ik de eerste keer niet, maakte me zorgen dat ze zich niet zou laten troosten, mij nodig had, mijn ouders een hele nacht met een huilend kind zouden zitten, maar niks is dus minder waar. Als ik er ben, heb ik duidelijk de voorkeur, als ik er niet ben en oma heeft haar naar bed gebracht, gaat ze dus gewoon slapen! Vreemd toch? Maar misschien voor jullie ook een oplossing om afentoe bij te komen en aan elkaar toe te komen?

Dochter is hier 14 maanden en nu dus 1x een weekend en 3x een los nachtje (toevallig afgelopen nacht de 4e keer) gaan slapen en ik kan er echt weer een hele tijd tegen na zo'n nacht en daarbij vinden opa en oma en dochter het heeeeeerlijk! Ik heb vanmorgen dus, volledig uitgerust, een heel blij kindje opgehaald bij een hele blije opa en oma.

quote:donkerpaars schreef op 08 november 2014 @ 20:33:

Nog even een vraagje, ik lees dat jullie zeggen: het gaat vanzelf een x over, maar hoe lang heeft dit bij jullie kinderen geduurd?

Hoe en wanneer merkte je dat ze er wel klaar voor zijn om zelf en alleen te slapen?Mijn oudste sliep met 2,5 eindelijk door (viel samen met stoppen van de borstvoeding, of het toeval was weet ik niet). Jongste met 13 maanden.

En die opmerkingen van je omgeving, echt, ene oor in, andere oor uit. Daar kun je gewoon niks mee!

Dochter slaapt hier dus ook met periodes bij ons in bed, soms een uurtje, soms een hele nacht en soms zit ik naast haar bedje om in te slapen met een kopje thee en mn ipad. En dan opeens slaapt ze weer een week achterelkaar 'gewoon' 11 uur aan een stuk.

Dat andere mensen het anders zouden oplossen vind ik prima, maar ik doe het zo, ze mag best weten dat ik er voor haar ben, liever een keer teveel dan te weinig! (al heb ik hier ook een keer een topic geopend, omdat ik aan die manier twijfelde, ik wijt het maar aan de vermoeidheid).

Hm, dan word het lastig inderdaad en snap ik je bezwaren, hoewel een keer proberen geen kwaad kan. Desnoods met de afspraak dat je haar om middernacht ophaalt als ze dan nog helemaal niet slaapt/heeft geslapen?

Hoe slaapt ze bij jou in bed? Is ze dan ook uren wakker tussendoor? Zo niet, zou ik denken een paar weken continue samen slapen, zodat het ritme er eerst weer goed in zit en dan pas weer in haar eigen bed proberen?

quote:donkerpaars schreef op 08 november 2014 @ 20:33:

Nog even een vraagje, ik lees dat jullie zeggen: het gaat vanzelf een x over, maar hoe lang heeft dit bij jullie kinderen geduurd?

Hoe en wanneer merkte je dat ze er wel klaar voor zijn om zelf en alleen te slapen?



Bij ons begonnen we vanaf 1,5 jaar met af en toe weg te gaan als hij ging slapen. Ik vroeg dan aan hem: 'ga jij zelf slapen? Dan gaat mama naar beneden'.



Vanaf toen begreep hij dat een beetje. Soms zei hij ja en soms nee. Op een gegeven moment ging hij bijna elke avond zelf slapen. Hij heeft nu een periode achter de rug dat we er weer vaker bij moesten blijven. En de laatste paar weken gaat het juist weer goed. Hij is nu net 2.



Dus wat dochter betreft maak ik me ook geen zorgen.

Mijn zoon slaapt nog niet door (wordt 3 begin volgend jaar), kreeg borstvoeding tot net na zijn 2e verjaardag en is nog nooit uit logeren geweest.



Hij heeft ook zo'n 2 jaar op/naast me geslapen, dat uiteindelijk afgebouwd tot handje vasthouden bij in slaap vallen. Daarna kan ik hem overleggen of ligt hij tussen ons in (bij onrust). Vaak wakker nog, maar hij slaapt wel al een paar uur alleen. Dat is al winst, heb ik het bed met man samen voor een paar uurtjes. Wel eens fijn.



Komt uiteindelijk wel goed. Ik kan nu beter met hem communiceren en hij geeft soms aan bang te zijn of pijn te hebben. Tja, dan laat ik hem niet alleen liggen jammeren.