Psyche
alle pijlers
Wat te doen
vrijdag 7 november 2014 om 09:57
Hallo allemaal,
Aangezien ik op dit moment in de bieb zit ipv toetsen aan het maken ben op school besef ik dat het zo niet langer kan. Ik ben bijna 20 en nog steeds bezig om mijn vwo diploma te halen. Om mijn verhaal wat duidelijker te maken moeten we een aantal jaren terug. Ik heb namelijk op hoog niveau gesport, het was mijn doel om prof te worden. Alles stond in het teken daarvan. Trainde elke dag en kon dit goed combineren met school. Tot dat onzekerheden en angsten de overhand namen en het plezier afnam in het doen van mijn sport. Ik zat op een speciale 'topsportschool' en na een aantal jaar ben ik naar een 'gewone' school gegaan. Daar ging het helemaal fout, ik isoleerde me en bleef dat jaar ook zitten. In dat jaar kwam ik ook in aanraking met mijn verslaving wat later nog een grotere rol zou spelen. De jaren die hierop volgde gingen allemaal niet zoveel beter. Veel spijbelen, veel beloven maar niks doen. Kortom, ik weet het allemaal niet meer, ik heb geen doel en geen wilskracht. Ik voel me gewoon een zielig hoopje mens die niks met haar leven en 'talenten' doet. Ik stoot iedereen van me af en ik ben gewoonweg gemeen tegen mensen die veel om me geven. Ik lieg met gemak terwijl ik vroeger altijd alles vertelde...ik heb hulp gezocht voor mijn verslaving, maar heb er niet heel veel vertrouwen in dat dat met een paar gesprekjes verholpen gaat worden...voor mij en mijn omgeving is dit niet zo'n houdbare situatie meer. Mijn ouders denken aan adhd, maar ik weet niet of dat de oorzaak is van mijn rare gedrag. Ik weet ook niet zo goed waarom ik dit allemaal typ, maar het blijkt dat je je daardoor toch wat beter voelt. Dus bedankt voor het lezen en tips zijn welkom:) alhoewel dit verhaal best vaag is als ik het nu terug lees. Maargoed...
Aangezien ik op dit moment in de bieb zit ipv toetsen aan het maken ben op school besef ik dat het zo niet langer kan. Ik ben bijna 20 en nog steeds bezig om mijn vwo diploma te halen. Om mijn verhaal wat duidelijker te maken moeten we een aantal jaren terug. Ik heb namelijk op hoog niveau gesport, het was mijn doel om prof te worden. Alles stond in het teken daarvan. Trainde elke dag en kon dit goed combineren met school. Tot dat onzekerheden en angsten de overhand namen en het plezier afnam in het doen van mijn sport. Ik zat op een speciale 'topsportschool' en na een aantal jaar ben ik naar een 'gewone' school gegaan. Daar ging het helemaal fout, ik isoleerde me en bleef dat jaar ook zitten. In dat jaar kwam ik ook in aanraking met mijn verslaving wat later nog een grotere rol zou spelen. De jaren die hierop volgde gingen allemaal niet zoveel beter. Veel spijbelen, veel beloven maar niks doen. Kortom, ik weet het allemaal niet meer, ik heb geen doel en geen wilskracht. Ik voel me gewoon een zielig hoopje mens die niks met haar leven en 'talenten' doet. Ik stoot iedereen van me af en ik ben gewoonweg gemeen tegen mensen die veel om me geven. Ik lieg met gemak terwijl ik vroeger altijd alles vertelde...ik heb hulp gezocht voor mijn verslaving, maar heb er niet heel veel vertrouwen in dat dat met een paar gesprekjes verholpen gaat worden...voor mij en mijn omgeving is dit niet zo'n houdbare situatie meer. Mijn ouders denken aan adhd, maar ik weet niet of dat de oorzaak is van mijn rare gedrag. Ik weet ook niet zo goed waarom ik dit allemaal typ, maar het blijkt dat je je daardoor toch wat beter voelt. Dus bedankt voor het lezen en tips zijn welkom:) alhoewel dit verhaal best vaag is als ik het nu terug lees. Maargoed...
zondag 9 november 2014 om 11:58
Dat is ook moeilijk meisje! Heel moeilijk!
Ik zou je echt willen aanraden om hulp te zoeken. Dat is zoveel effectiever dan het zelf doen. Ik heb jarenlang met dit soort dingen geworsteld, soms met hulp, vaak zonder, omdat ik het moeilijk vond om me echt open te stellen. En het ging wel, soms beter, vaak slechter. Maar niet echt, écht beter, toch elke keer weer aanmodderen. En als je dan uit eindelijk toch echt voor die hulp gaat en ziet wat het je kan brengen is het best hard en verdrietig om te realiseren dat je 10 jaar lang (of langer!) hebt aangemodderd terwijl het niet zo had hoeven zijn.
De moeilijkste stap is misschien wel echt voor hulp kiezen, niet voor de vorm elke week bij een psych zitten, maar echt het harde werk doen en je helemaal open stellen (eng en moeilijk!) en iets doen met wat je terugkrijgt.
Je hoeft het dus niet alleen te doen, maar JIJ moet wel de stappen blijven zetten. Kiezen voor de makkelijkste weg (toch nog een dag voor de tv blijven hangen) is fijn en veilig op het moment, maar daarmee ontzeg je jezelf een fijner en gelukkiger leven. Durf die stap te zetten! Het gaat dan niet in 1x goed, het gaat met vallen en opstaan, maar je komt er wel en het is het meer dan waard!
Jij zet al de eerste stap door een beetje toe te gaan geven dat je al langere tijd in de knoop zit, dus de eerste stap is er!
Ik zou je echt willen aanraden om hulp te zoeken. Dat is zoveel effectiever dan het zelf doen. Ik heb jarenlang met dit soort dingen geworsteld, soms met hulp, vaak zonder, omdat ik het moeilijk vond om me echt open te stellen. En het ging wel, soms beter, vaak slechter. Maar niet echt, écht beter, toch elke keer weer aanmodderen. En als je dan uit eindelijk toch echt voor die hulp gaat en ziet wat het je kan brengen is het best hard en verdrietig om te realiseren dat je 10 jaar lang (of langer!) hebt aangemodderd terwijl het niet zo had hoeven zijn.
De moeilijkste stap is misschien wel echt voor hulp kiezen, niet voor de vorm elke week bij een psych zitten, maar echt het harde werk doen en je helemaal open stellen (eng en moeilijk!) en iets doen met wat je terugkrijgt.
Je hoeft het dus niet alleen te doen, maar JIJ moet wel de stappen blijven zetten. Kiezen voor de makkelijkste weg (toch nog een dag voor de tv blijven hangen) is fijn en veilig op het moment, maar daarmee ontzeg je jezelf een fijner en gelukkiger leven. Durf die stap te zetten! Het gaat dan niet in 1x goed, het gaat met vallen en opstaan, maar je komt er wel en het is het meer dan waard!
Jij zet al de eerste stap door een beetje toe te gaan geven dat je al langere tijd in de knoop zit, dus de eerste stap is er!
zondag 9 november 2014 om 12:08
Ik ben al 38 jr. Ik heb mijn Havo afgerond, heb 6 maanden bedrijfseconomie gestudeerd, ik viel uit, droomde over cijfers en werd doodongelukkig. Ik ben recreatief gaan dansen, jazzballet, latin, ...etc. Daarnaast administratieve baantjes. Ik ben pas op mijn 25ste in deeltijd gaan studeren HBO P&A en later nog een Post-hbo gedaan toen ik al in de 30 was. Ik heb nu een analytisch maar wel mensgericht beroep waar ik erg tevreden over ben. Ik doe recreatief aan krachtsport en ik dans nog af en toe.
Van het recreatief zonder druk oppakken van iets wat ooit als hobby is begonnen werd ik blij en ik kreeg de energie om na een tijdje ook andere dingen op te pakken. Ik heb vroeger ook foute dingen gedaan oa uppers (efedrine) gebruikt, ...etc.
Van het recreatief zonder druk oppakken van iets wat ooit als hobby is begonnen werd ik blij en ik kreeg de energie om na een tijdje ook andere dingen op te pakken. Ik heb vroeger ook foute dingen gedaan oa uppers (efedrine) gebruikt, ...etc.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
