Kinderen
alle pijlers
Tics - schoolstress
vrijdag 14 november 2014 om 10:01
Onze dochter van 6,5 gaat sinds de zomer naar school (waar wij wonen gaan ze vanaf 3 jaar naar kleuterschool, en met 6 stappen ze over naar school). Ze zit in een klas waar ze het leuk heeft en gaat elke dag met veel plezier. Ze heeft al een paar vriend(innet)jes, is blij met haar juf en vindt het leuk om met lezen en rekenen bezig te zijn. Ze krijgt iedere dag al wat huiswerk, dat ze af heeft voordat ze naar huis komt dus de hele middag is in principe vrij. 's Middags staan er wel nog eens dingen als zwemmen op het programma, maar met genoeg middagen tijd om gewoon lekker te spelen, met een vriendje af te spreken etc.
Vantevoren verheugde ze zich al erg op school (naar school gaan is hier echt iets groots, wordt gevierd etc.). Onze indruk is dat ze het naar haar zin heeft. Wat ons wel opvalt, is dat ze sinds de zomervakantie een aantal 'tics' heeft. WIj hebben de indruk dat deze samenhangen met 'schoolstress'. Het begon met regelmatig lucht naar binnen zuigen door haar lippen. Daarna kwam er met de ogen knipperen (even dichtknijpen) bij. Sinds een paar dagen (vakantie net voorbij) heeft ze een soort kuchje, waarvan ik (nog) niet weet of dat met een lichte verkoudheid samenhangt, of dat het mogelijk een volgende tic is. Haar lerares heb ik op een algemene ouderavond een poosje terug gevraagd in hoeverre onze dochter dit gedrag ook in de klas laat zien. Haar was het toen nog niet opgevallen (er zijn veel andere kinderen die allerlei geluiden maken), maar ze zou er op gaan letten. Volgende week hebben we een oudergesprek met haar, dus ik ben benieuwd wat ze er dan over verteld.
In het begin heb ik geprobeerd het te negeren (erg moeilijk; dat lucht inzuigen begon ik op een gegeven moment onbewust te kopieren, en begon toen zelf bijna te hyperventileren ), daarna geprobeerd om haar erop te wijzen en te vragen of ze er mee wilde ophouden, en sindsdien negeer ik het maar zoveel mogelijk. We proberen haar zoveel mogelijk te begeleiden qua school (waar nodig). Ze is een kind dat uitgebreid kan vertellen, vertelt over school allerlei verhalen en gebeurtenissen: Ze is erg open, en haar verhalen over school klinken niet naar stress/angst/vervelend/verveeldheid. 's Middags probeer ik bewust ontspanningsmomenten in te bouwen; een voetmassage, luisterboek liggen luisteren etc. Verder slaapt ze prima, heeft geen last van buikpijn, en gaat met plezier naar school.
Wie heeft er ervaringen met dergelijke tics, en/of schoolstress? Wat is een handige aanpak?
Kan een huisarts hier iets mee? Na hoeveel tijd wordt zoiets een gewoonte, die slecht af te leren is?
Vantevoren verheugde ze zich al erg op school (naar school gaan is hier echt iets groots, wordt gevierd etc.). Onze indruk is dat ze het naar haar zin heeft. Wat ons wel opvalt, is dat ze sinds de zomervakantie een aantal 'tics' heeft. WIj hebben de indruk dat deze samenhangen met 'schoolstress'. Het begon met regelmatig lucht naar binnen zuigen door haar lippen. Daarna kwam er met de ogen knipperen (even dichtknijpen) bij. Sinds een paar dagen (vakantie net voorbij) heeft ze een soort kuchje, waarvan ik (nog) niet weet of dat met een lichte verkoudheid samenhangt, of dat het mogelijk een volgende tic is. Haar lerares heb ik op een algemene ouderavond een poosje terug gevraagd in hoeverre onze dochter dit gedrag ook in de klas laat zien. Haar was het toen nog niet opgevallen (er zijn veel andere kinderen die allerlei geluiden maken), maar ze zou er op gaan letten. Volgende week hebben we een oudergesprek met haar, dus ik ben benieuwd wat ze er dan over verteld.
In het begin heb ik geprobeerd het te negeren (erg moeilijk; dat lucht inzuigen begon ik op een gegeven moment onbewust te kopieren, en begon toen zelf bijna te hyperventileren ), daarna geprobeerd om haar erop te wijzen en te vragen of ze er mee wilde ophouden, en sindsdien negeer ik het maar zoveel mogelijk. We proberen haar zoveel mogelijk te begeleiden qua school (waar nodig). Ze is een kind dat uitgebreid kan vertellen, vertelt over school allerlei verhalen en gebeurtenissen: Ze is erg open, en haar verhalen over school klinken niet naar stress/angst/vervelend/verveeldheid. 's Middags probeer ik bewust ontspanningsmomenten in te bouwen; een voetmassage, luisterboek liggen luisteren etc. Verder slaapt ze prima, heeft geen last van buikpijn, en gaat met plezier naar school.
Wie heeft er ervaringen met dergelijke tics, en/of schoolstress? Wat is een handige aanpak?
Kan een huisarts hier iets mee? Na hoeveel tijd wordt zoiets een gewoonte, die slecht af te leren is?
vrijdag 14 november 2014 om 10:06
Het kan ook bij de leeftijd horen. Kinderen van die leeftijd hebben vaker tics. Als het erg wordt doe je er wel goed aan om ermee naar de huisarts te gaan. Je wilt denk ik niet dat ze er zelf last van krijgt, ermee geplaagd wordt of erin blijft hangen. Dan kun je ook uitsluiten of het gewone leeftijdgebonden tics zijn of dat er meer aan de hand is.
vrijdag 14 november 2014 om 10:19
vrijdag 14 november 2014 om 10:49
@ Chismes; last heeft ze er niet van (ikzelf eerder, omdat het me opvalt. En met dan gezuig had ik er op een gegeven moment wel genoeg van). Van geplaag of erin blijven hangen is gelukkig geen sprake.
Voordat ze naar school ging had ze eigenlijk geen dergelijke gedragingen, is ons nooit opgevallen. Het is echt begonnen op het moment dat ze voor het eerst naar school ging. Als volwassene leg ik dan zelf het verband stress-tic. Als het niet door schoolstress is, maar gewoon iets van die leeftijd, is dat op zich wel een fijn idee.
@ LieveSophie; op welk moment begin je het dan in als extreem of dwangmatig in te schatten?
Dat vind ik het moeilijke ervan. Te vroeg naar een huisarts heeft weinig zin, maar bij te laat gaan dan sla je je ook voor je hoofd (was ik maar eerder...).
Voordat ze naar school ging had ze eigenlijk geen dergelijke gedragingen, is ons nooit opgevallen. Het is echt begonnen op het moment dat ze voor het eerst naar school ging. Als volwassene leg ik dan zelf het verband stress-tic. Als het niet door schoolstress is, maar gewoon iets van die leeftijd, is dat op zich wel een fijn idee.
@ LieveSophie; op welk moment begin je het dan in als extreem of dwangmatig in te schatten?
Dat vind ik het moeilijke ervan. Te vroeg naar een huisarts heeft weinig zin, maar bij te laat gaan dan sla je je ook voor je hoofd (was ik maar eerder...).
vrijdag 14 november 2014 om 11:05
quote:LieveSophie schreef op 14 november 2014 @ 10:19:
Ik heb een paar jaar in de kinderopvang gewerkt en kinderen van die leeftijd doen het allemaal. Net als op dingen 2 keer tikken of op alleen de witte strepen lopen. Het is heel normaal kindergedrag. Als het extreem word of dwangmatig kun je altijd nog laten kijken door huisarts.Eens, en ik denk dat de grens ligt bij moeten. Als ze het moet doen en ze krijgt problemen met zichzelf als ze het niet kan, dan is het te ver.
Ik heb een paar jaar in de kinderopvang gewerkt en kinderen van die leeftijd doen het allemaal. Net als op dingen 2 keer tikken of op alleen de witte strepen lopen. Het is heel normaal kindergedrag. Als het extreem word of dwangmatig kun je altijd nog laten kijken door huisarts.Eens, en ik denk dat de grens ligt bij moeten. Als ze het moet doen en ze krijgt problemen met zichzelf als ze het niet kan, dan is het te ver.
vrijdag 14 november 2014 om 11:07
Ik weet niet "het" moment te benoemen, maar ik doe dat op gevoel. We hadden een jongen op de BSO die het dwangmatig deed en ik weet niet waarom, maar dat hadden we vrij snel door. Hij moest op dingen 2 keer tikken en ook al deden andere het ook (of iets anders) hij deed het dwangmatig. Later is hij ook naar speciaal onderwijs gegaan. Kijk het gewoon een tijdje aan, als haar gedrag niet erg anders is en ze heeft leuke verhalen en ze lijkt gelukkig is er denk ik niet veel aan de hand, maar bij zorgen kun je altijd eens, als je er toch bent het aan je huisarts vragen!
vrijdag 14 november 2014 om 11:10
quote:bootje_op_de_golven schreef op 14 november 2014 @ 11:05:
Eens, en ik denk dat de grens ligt bij moeten. Als ze het moet doen en ze krijgt problemen met zichzelf als ze het niet kan, dan is het te ver.Maar hoe stel je dat dan vast? Hoe weet ik of zij dat 'moet'? Ik kan het haar vragen, maar richt ik er daarmee alleen maar niet meer de aandacht op?
Eens, en ik denk dat de grens ligt bij moeten. Als ze het moet doen en ze krijgt problemen met zichzelf als ze het niet kan, dan is het te ver.Maar hoe stel je dat dan vast? Hoe weet ik of zij dat 'moet'? Ik kan het haar vragen, maar richt ik er daarmee alleen maar niet meer de aandacht op?
vrijdag 14 november 2014 om 11:15
Zo een stopwoord, word te pas en te onpas op iets geantwoord... Kikke zegt oudste nu vaak. Sjah heeft ze van de oudere kinderen op school overgenomen denk, ik zeg het nooit, dus van mij heeft ze het niet
Ik weet dat wij vroeger een hele tijd Boeie/ Boeiend riepen. Waren we wel weer wat ouder... Hahaha Moeders werd er gek van!
Ik weet dat wij vroeger een hele tijd Boeie/ Boeiend riepen. Waren we wel weer wat ouder... Hahaha Moeders werd er gek van!
vrijdag 14 november 2014 om 11:16
Als beetje deskundige (orthopedagoog) kan ik zeggen dat bepaalde dingen inderdaad passen bij de leeftijd. Zoals eerder benoemd het lopen over bepaalde tegels, niet lopen op het wit van zebrapaden. Maar bijvoorbeeld ook: sabbelen op plukjes haar, nagelbijten, ergens op slaan, wishfull thinking (bijvoorbeeld dat het stoplicht op groen gaat). Kan het te maken hebben met spanning: ja, zelfs met in dit geval gezonde spanning. Overgang van kleuterschool naar echte school is groot. Is het erg? Zolang het haar functioneren of gedachten niet beheerst niet. Beste is voor nu het even aan te kijken, vraag wat de lerares ziet in de klas. Probeer er voor nu niet de nadruk op te leggen, maar houd het wel in de gaten. Je zou kunnen kijken wanneer ze het gedrag thuis vertoont, is dat in bepaalde situaties of heeft ze het zelf niet in de gaten?
vrijdag 14 november 2014 om 11:21
Het moeten is vrij snel vast te stellen, kinderen die echt uit dwang handelen zullen boos/verdrietig worden wanneer je het gedrag probeert te stoppen. Of niet verder willen gaan met hun bezigheid voordat uit dwang een handeling wordt uitgevoerd. Bijvoorbeeld niet willen slapen voordat er 3 keer op de lamp is getikt, de kraan 2 keer open is gezet etc. (nu zijn dat extreme voorbeelden, maar er zijn kinderen die met plakband takjes terugplakken aan gesnoeide struiken)
vrijdag 14 november 2014 om 11:26
quote:tof schreef op 14 november 2014 @ 11:10:
[...]
Maar hoe stel je dat dan vast? Hoe weet ik of zij dat 'moet'? Ik kan het haar vragen, maar richt ik er daarmee alleen maar niet meer de aandacht op?
Ik denk dat je dat niet hoeft te vragen, want ik denk dat je op dat moment duidelijk kunt merken dat ze niet lekker in haar vel zit. Dan mag ze die tic ook niet meer afbreken.
En bij een onschuldige tic zou je kunnen kijken hoe lang het duurt. Schraapt ze bijvoorbeeld al een half jaar haar keel, dan zou ik daar zelf iets mee doen, ook omdat het niet goed is voor je keel.
Maar tot die tijd zou ik er niet teveel aandacht aan besteden. Ik ben zelf getrouwd met een tic-gevoelige man en hoe meer aandacht je er op vestigt hoe meer hij het gaat doen, onbewuste handeling.
[...]
Maar hoe stel je dat dan vast? Hoe weet ik of zij dat 'moet'? Ik kan het haar vragen, maar richt ik er daarmee alleen maar niet meer de aandacht op?
Ik denk dat je dat niet hoeft te vragen, want ik denk dat je op dat moment duidelijk kunt merken dat ze niet lekker in haar vel zit. Dan mag ze die tic ook niet meer afbreken.
En bij een onschuldige tic zou je kunnen kijken hoe lang het duurt. Schraapt ze bijvoorbeeld al een half jaar haar keel, dan zou ik daar zelf iets mee doen, ook omdat het niet goed is voor je keel.
Maar tot die tijd zou ik er niet teveel aandacht aan besteden. Ik ben zelf getrouwd met een tic-gevoelige man en hoe meer aandacht je er op vestigt hoe meer hij het gaat doen, onbewuste handeling.
vrijdag 14 november 2014 om 11:39
Keel schrapen heeft mijn zesjarige ruim een halfjaar gedaan. In het begin reageerde mijn man er nog weleens op door te vragen ermee te stoppen of het zelf elke keer te doen zodra zoon het deed. Hier was ik het al niet mee eens en al snel werd duidelijk waarom: het werd erger. Daarna is mijn man er mee gestopt en na een maand of vier hield het vanzelf op.
Oh ja, de keelschraaptic werd voorafgegaan door een neusophaaltic vanuit de winter. Sta dus niet vreemd te kijken als ze straks de ene tic inruilt voor de andere. Maar probeer er geen aandacht op te vestigen en als je al naar de ha zou willen gaan hiermee zou ik eerst dit voorleggen zonder dat je dochter hierbij aanwezig is.ook niet met anderen over praten in haar aanwezigheid.
Oh ja, de keelschraaptic werd voorafgegaan door een neusophaaltic vanuit de winter. Sta dus niet vreemd te kijken als ze straks de ene tic inruilt voor de andere. Maar probeer er geen aandacht op te vestigen en als je al naar de ha zou willen gaan hiermee zou ik eerst dit voorleggen zonder dat je dochter hierbij aanwezig is.ook niet met anderen over praten in haar aanwezigheid.
Poep, wie heeft jou gescheten?
vrijdag 14 november 2014 om 11:40
Hoe minder aandacht je eraan besteedt, hoe beter. Een vriendin haar dochter had ook tics, zij ergerde zich eraan en zei er soms iets van. Lijkt mij niet erg handig om dat te onderdrukken.
TO, zoals jij je dochter omschrijft, lijkt het iemand te zijn die geen problemen heeft en graag naar school gaat, dus het zal vast weer over waaien.
TO, zoals jij je dochter omschrijft, lijkt het iemand te zijn die geen problemen heeft en graag naar school gaat, dus het zal vast weer over waaien.
vrijdag 14 november 2014 om 11:52
quote:sandt2.0 schreef op 14 november 2014 @ 11:37:
[...]
??????? Jij kent het kind van TO?
Alle mensen met Tourette hebben tics, niet alle mensen met tics hebben Tourette!
Lol nee, doe maar rustig hoor, ken jij haar wel?
Diagnose
Niet iedereen met een tic heeft het syndroom van Gilles de la Tourette. De diagnose van dit syndroom wordt door een neuroloog of psychiater gesteld als:
Meerdere motorische tics en tenminste één vocale tic voorkomen, niet noodzakelijkerwijs gelijktijdig;
De tics langer dan een jaar aanhouden;
De tics zijn ontstaan voor het achttiende levensjaar (meestal openbaart Tourette zich bij kinderen tussen vier en elf jaar oud);
De tics niet het gevolg zijn van middelengebruik of een medische aandoening.
Motorisch = ogen dichtknijpen, vocaal = lucht inzuigen en kuchen. TO heeft niks over middelengebruik/medische aandoening gezegd.
Ik deed ook maar een suggestie (mensen in de kennissenkring die er ervaring mee hebben en in dat geval was het dus wel Tourette), maar ik heb er niet voor gestudeerd dus neem me niet kwalijk.
[...]
??????? Jij kent het kind van TO?
Alle mensen met Tourette hebben tics, niet alle mensen met tics hebben Tourette!
Lol nee, doe maar rustig hoor, ken jij haar wel?
Diagnose
Niet iedereen met een tic heeft het syndroom van Gilles de la Tourette. De diagnose van dit syndroom wordt door een neuroloog of psychiater gesteld als:
Meerdere motorische tics en tenminste één vocale tic voorkomen, niet noodzakelijkerwijs gelijktijdig;
De tics langer dan een jaar aanhouden;
De tics zijn ontstaan voor het achttiende levensjaar (meestal openbaart Tourette zich bij kinderen tussen vier en elf jaar oud);
De tics niet het gevolg zijn van middelengebruik of een medische aandoening.
Motorisch = ogen dichtknijpen, vocaal = lucht inzuigen en kuchen. TO heeft niks over middelengebruik/medische aandoening gezegd.
Ik deed ook maar een suggestie (mensen in de kennissenkring die er ervaring mee hebben en in dat geval was het dus wel Tourette), maar ik heb er niet voor gestudeerd dus neem me niet kwalijk.
vrijdag 14 november 2014 om 13:02
quote:ollekebollekeknolleke schreef op 14 november 2014 @ 11:16:
Beste is voor nu het even aan te kijken, vraag wat de lerares ziet in de klas. Probeer er voor nu niet de nadruk op te leggen, maar houd het wel in de gaten. Je zou kunnen kijken wanneer ze het gedrag thuis vertoont, is dat in bepaalde situaties of heeft ze het zelf niet in de gaten?Ik zal er eens extra op letten bij het spelen hier thuis, of ze het bijv. ook doet als ze ontspannen en alleen is. Ik ben erg benieuwd wat haar juf er volgende weer over gaat verteld.
Beste is voor nu het even aan te kijken, vraag wat de lerares ziet in de klas. Probeer er voor nu niet de nadruk op te leggen, maar houd het wel in de gaten. Je zou kunnen kijken wanneer ze het gedrag thuis vertoont, is dat in bepaalde situaties of heeft ze het zelf niet in de gaten?Ik zal er eens extra op letten bij het spelen hier thuis, of ze het bijv. ook doet als ze ontspannen en alleen is. Ik ben erg benieuwd wat haar juf er volgende weer over gaat verteld.