Bedankt vreemdelingen

Zo af en toe post ik hier een vraag. En zo af en toe post ik hier een reactie. Het liefst als een situatie mij bekend voorkomt zodat ik ook echt vanuit ervaring kan spreken. Mijn reacties zijn dan ook vaak persoonlijk van aard.



Op mijn laatste echte belangrijke vraag (geld vragen of niet) haalden sommige hier al snel de ware toedracht naar boven.



Onder andere naar aanleiding van deze reacties ben 2 weken geleden naar de huisarts gegaan en gisteren voor het eerst bij de psycholoog geweest. Het was vermoeiend maar ergens voel ik mij zo fijn. Ik heb nog een lange weg te gaan maar deze vrouw legde in een uurtje de vinger op de zere plek, vond mij niet aanstellerig en oordeelde niet. Ze schrok zelfs een beetje en zei dat dit niet binnen 2 afspraken opgelost zal zijn. Maar dat geeft niet. Ik heb het idee dat ik nu eindelijk aan mezelf denk en ook echt hieraan ga werken en dit pak ik dan ook met beide handen aan. Niet alleen voor mij maar ook voor dochter.



Voor iedereen die de drempel ook altijd zo hoog vindt: ga!



Zo. Nu ga ik pannenkoeken bakken voor dochter voor bij de intocht.

Kijk, en mede door dit soort reacties komt dat dus. Zeker omdat er verder niet veel mensen zich om ons bekommeren. (Overigens niet zielig bedoeld). Zelfs anonieme reacties helpen. Alleen.....als het dadelijk weer goed met mij gaat, wie moet ik dan een bloemetje sturen?

Haha. Dankjewel Lamamma.

Zal Elvis de kat ook leuk vinden. Vindt hij heerlijk.