Psyche
alle pijlers
ongelukkig
donderdag 27 november 2014 om 19:16
Beste lezers,
De reden dat ik het onderstaande verhaal met jullie deel, is vooral om mijn ei kwijt te kunnen.
Het zit zo:
Ik ben een jonge vrouw van 21 jaar en ik kamp al jaren met meerdere problemen.
. Ik heb een periode citalopram geslikt omdat vermoed werd dat ik een aantal jaar geleden leed aan een depressie. Ik voel me erg hopeloos inmiddels. Om even een kort beeld van mezelf te schetsen; ik leef de afgelopen jaren in totale angst wat gepaard gaat met paniek. Dit beperkt mijn leven zondanig, dat ik inmiddels het gevoel heb dat ik, als het zo door gaat, straks mijn werk zelfs niet meer kan uitvoeren. Ik werk in een winkel waarbij ik elke minuut van de dag met mensen in contact ben. Ik probeer me de laatste tijd zoveel mogelijk te verstoppen, probeer bijvoorbeeld veel klusjes op te pakken in het magazijn. Klanten helpen doe ik liever niet meer. Eigenlijk ben ik bang geworden voor de buitenwereld, en wil me verstoppen. Ik vergelijk mezelf constant met andere, en bekritiseer mezelf de hele dag. Ik sta er mee op, en ga er mee naar bed, elke dag weer. Leuke dingen met vrienden kan ik al niet meer doen. Ik raak daarbij erg in paniek, heb heel erg sterk het gevoel dat altijd en overal alle ogen op mij gericht zijn, en dat iedereen over me praat. Ik probeer daarom ook zo min mogelijk op te vallen. Dingen alleen doen, gebeurd zowiezo al niet meer. Zelf naar de supermarkt bijvoorbeeld is er niet meer bij voor me. Ik moet iemand bij me hebben om tegen te praten, als afleiding. Is dit niet het geval, raak ik erg in paniek en krijg ik het benauwd. Ik voel me eigenlijk een soort onzekere puber, maar dit gaat heel ver. Dit voelt overigens niet hetzelfde als mijn depressie van een aantal jaar geleden. Om het kort samen te vatten, ik kan mijn leven niet meer leven, zoals een volwaardig en normaal leven hoort te zijn. Ook heb ik de neiging extreem veel met mijn uiterlijk bezig te zijn. Als ik er niet uit zie zoals ik dat wil, ben ik de hele dag intens verdrietig, onzeker en chagrijnig. Als ik uit de bus stap en ik loop naar mijn werk, zorg ik altijd dat ik muziek in mijn oren heb. Ik wil niet horen dat iemand over me praat. Zou ik dat wel horen, ben ik de rest van de dag erg van streek. Dit wil ik voorkomen.
Soms heb ik het gevoel dat ik lijdt aan een soort sociale fobie, maar het gekke is, ik kan heel goed doen alsof ik totaal geen moeite heb met mensen te praten, en andere zien mij daarom ook als een spontaan persoon. Met praten heb ik eigenlijk ook weinig moeite, met mezelf laten zien veel meer.
Ik heb al 4 jaar een relatie, maar zelfs deze relatie gaat hier aan onderdoor.
Ik toon mezelf niet meer aan mijn vriend, en zodra ik naakt ben verstop ik me voor hem. Het komt weinig voor dat hij me naakt ziet. Ik wil hem namelijk niet teleurstellen met Hoe ik eruit zie.
Van het weekend gaan we een weekend weg samen, ik ben nu al behoorlijk overstuur daardoor. We gaan naar een grote markt, wat dus betekent dat er heel veel mensen om me heen zijn. Dit vind ik afschuwelijk.
Aangezien we een hele dag moeten wandelen, moet ik gemakkelijke kleding aan. Dit bevalt me totaal niet. Het enige wat ik draag zijn hakken en een zwarte broek met een grote trui, dit is het enige waar ik me comfortabel in voel en enigszins toonbaar, maar helaas is voor zo'n weekend een platte en comfortabele schoen vereist. Ik vind dit helemaal niks. Ik weet namelijk nu al dat ik me dat hele weekend verdrietig ga voelen en me rot voel tegenover mijn vriend dat hij naast me moet lopen.
Als ik mijn hele verhaal aan het typen ben, heb ik het gevoel niet te sporen, maar toch is dit voor mij wel de realiteit.
Ik ben al bij heel veel psychiaters en psychologen geweest, zonder resultaat.
Het gene wat ik mij het meeste afvraag: Is hier een naam voor? Of is er ook maar iemand die zich in mijn verhaal herkent?
Heel erg bedankt voor het lezen!
De reden dat ik het onderstaande verhaal met jullie deel, is vooral om mijn ei kwijt te kunnen.
Het zit zo:
Ik ben een jonge vrouw van 21 jaar en ik kamp al jaren met meerdere problemen.
. Ik heb een periode citalopram geslikt omdat vermoed werd dat ik een aantal jaar geleden leed aan een depressie. Ik voel me erg hopeloos inmiddels. Om even een kort beeld van mezelf te schetsen; ik leef de afgelopen jaren in totale angst wat gepaard gaat met paniek. Dit beperkt mijn leven zondanig, dat ik inmiddels het gevoel heb dat ik, als het zo door gaat, straks mijn werk zelfs niet meer kan uitvoeren. Ik werk in een winkel waarbij ik elke minuut van de dag met mensen in contact ben. Ik probeer me de laatste tijd zoveel mogelijk te verstoppen, probeer bijvoorbeeld veel klusjes op te pakken in het magazijn. Klanten helpen doe ik liever niet meer. Eigenlijk ben ik bang geworden voor de buitenwereld, en wil me verstoppen. Ik vergelijk mezelf constant met andere, en bekritiseer mezelf de hele dag. Ik sta er mee op, en ga er mee naar bed, elke dag weer. Leuke dingen met vrienden kan ik al niet meer doen. Ik raak daarbij erg in paniek, heb heel erg sterk het gevoel dat altijd en overal alle ogen op mij gericht zijn, en dat iedereen over me praat. Ik probeer daarom ook zo min mogelijk op te vallen. Dingen alleen doen, gebeurd zowiezo al niet meer. Zelf naar de supermarkt bijvoorbeeld is er niet meer bij voor me. Ik moet iemand bij me hebben om tegen te praten, als afleiding. Is dit niet het geval, raak ik erg in paniek en krijg ik het benauwd. Ik voel me eigenlijk een soort onzekere puber, maar dit gaat heel ver. Dit voelt overigens niet hetzelfde als mijn depressie van een aantal jaar geleden. Om het kort samen te vatten, ik kan mijn leven niet meer leven, zoals een volwaardig en normaal leven hoort te zijn. Ook heb ik de neiging extreem veel met mijn uiterlijk bezig te zijn. Als ik er niet uit zie zoals ik dat wil, ben ik de hele dag intens verdrietig, onzeker en chagrijnig. Als ik uit de bus stap en ik loop naar mijn werk, zorg ik altijd dat ik muziek in mijn oren heb. Ik wil niet horen dat iemand over me praat. Zou ik dat wel horen, ben ik de rest van de dag erg van streek. Dit wil ik voorkomen.
Soms heb ik het gevoel dat ik lijdt aan een soort sociale fobie, maar het gekke is, ik kan heel goed doen alsof ik totaal geen moeite heb met mensen te praten, en andere zien mij daarom ook als een spontaan persoon. Met praten heb ik eigenlijk ook weinig moeite, met mezelf laten zien veel meer.
Ik heb al 4 jaar een relatie, maar zelfs deze relatie gaat hier aan onderdoor.
Ik toon mezelf niet meer aan mijn vriend, en zodra ik naakt ben verstop ik me voor hem. Het komt weinig voor dat hij me naakt ziet. Ik wil hem namelijk niet teleurstellen met Hoe ik eruit zie.
Van het weekend gaan we een weekend weg samen, ik ben nu al behoorlijk overstuur daardoor. We gaan naar een grote markt, wat dus betekent dat er heel veel mensen om me heen zijn. Dit vind ik afschuwelijk.
Aangezien we een hele dag moeten wandelen, moet ik gemakkelijke kleding aan. Dit bevalt me totaal niet. Het enige wat ik draag zijn hakken en een zwarte broek met een grote trui, dit is het enige waar ik me comfortabel in voel en enigszins toonbaar, maar helaas is voor zo'n weekend een platte en comfortabele schoen vereist. Ik vind dit helemaal niks. Ik weet namelijk nu al dat ik me dat hele weekend verdrietig ga voelen en me rot voel tegenover mijn vriend dat hij naast me moet lopen.
Als ik mijn hele verhaal aan het typen ben, heb ik het gevoel niet te sporen, maar toch is dit voor mij wel de realiteit.
Ik ben al bij heel veel psychiaters en psychologen geweest, zonder resultaat.
Het gene wat ik mij het meeste afvraag: Is hier een naam voor? Of is er ook maar iemand die zich in mijn verhaal herkent?
Heel erg bedankt voor het lezen!
donderdag 27 november 2014 om 19:28
Wat rot voor je dat je zo onzeker bent!
Het kost je zoveel energie. En weet je wat het is? Al die negatieve dingen die je over jezelf denkt denken anderen negen van de tien keer niet. Of eigenlijk 10 van de 10!
Het zijn je eigen gedachten die je de put in praten.
Ik ben geen pyschiater, dus ik vind het lastig om dan nu een titel eraan te geven. Het klinkt als een extreme vorm van onzekerheid en ook een beetje als pleinvrees (agorafobie).
Ik zou professionele hulp zoeken! Al heb je dat al geprobeerd. Of anders iets mbt het creëren van meer zelfvertrouwen. Daar heb je ook speciale cursussen voor.
Het lijkt op een manier van denken die je al jaren gewend bent. Het is belangrijk je denkpatroon te veranderen.
Daar kan mindfulness bij helpen. Echt, als je in een situatie anders probeert te denken voel je je vaak beter.
Als jij op die markt denkt: wat ben ik toch aardig, dan ga je het op een gegeven moment zelf geloven. Dan kijk je onbewust vrolijker. Mensen zien dat aan je. Mensen gaan jou daardoor ook positief benaderen.
Echt, mensen zijn niet met je bezig op een negatieve manier. Mensen zijn veel meer met zichzelf bezig en aan het piekeren over hun eigen uiterlijk.
De enige die je geluk in de weg staat ben je zelf! Doe jezelf dit niet aan.
Wat ook helpt, kijk eens op sochicken.nl. Er staan simpele teksten/oefeningen om meer plezier in je leven te krijgen.
Een verandering in je denkpatroon kan al heel veel doen.
Succes!
Het kost je zoveel energie. En weet je wat het is? Al die negatieve dingen die je over jezelf denkt denken anderen negen van de tien keer niet. Of eigenlijk 10 van de 10!
Het zijn je eigen gedachten die je de put in praten.
Ik ben geen pyschiater, dus ik vind het lastig om dan nu een titel eraan te geven. Het klinkt als een extreme vorm van onzekerheid en ook een beetje als pleinvrees (agorafobie).
Ik zou professionele hulp zoeken! Al heb je dat al geprobeerd. Of anders iets mbt het creëren van meer zelfvertrouwen. Daar heb je ook speciale cursussen voor.
Het lijkt op een manier van denken die je al jaren gewend bent. Het is belangrijk je denkpatroon te veranderen.
Daar kan mindfulness bij helpen. Echt, als je in een situatie anders probeert te denken voel je je vaak beter.
Als jij op die markt denkt: wat ben ik toch aardig, dan ga je het op een gegeven moment zelf geloven. Dan kijk je onbewust vrolijker. Mensen zien dat aan je. Mensen gaan jou daardoor ook positief benaderen.
Echt, mensen zijn niet met je bezig op een negatieve manier. Mensen zijn veel meer met zichzelf bezig en aan het piekeren over hun eigen uiterlijk.
De enige die je geluk in de weg staat ben je zelf! Doe jezelf dit niet aan.
Wat ook helpt, kijk eens op sochicken.nl. Er staan simpele teksten/oefeningen om meer plezier in je leven te krijgen.
Een verandering in je denkpatroon kan al heel veel doen.
Succes!
donderdag 27 november 2014 om 20:23
Jij bent het belangrijkste in jouw hoofd en alleen jouw hoofd. Andere mensen zijn voornamelijk bezig met zichzelf en hun eigen sores. Best wel arrogant eigenlijk van je dat je er maar vanuit gaat dat iedereen op je loopt te letten, naar je uiterlijk kijkt en daarover een oordeel vormt, en daar bovenop ook nog eens de moeite neemt over je te praten. Denk je dat je de koningin bent of Madonna of zo?
donderdag 27 november 2014 om 20:39
quote:DappereGerbera schreef op 27 november 2014 @ 20:23:
Jij bent het belangrijkste in jouw hoofd en alleen jouw hoofd. Andere mensen zijn voornamelijk bezig met zichzelf en hun eigen sores. Best wel arrogant eigenlijk van je dat je er maar vanuit gaat dat iedereen op je loopt te letten, naar je uiterlijk kijkt en daarover een oordeel vormt, en daar bovenop ook nog eens de moeite neemt over je te praten. Denk je dat je de koningin bent of Madonna of zo?Wat is dit nu weer voor reactie? Arrogant? Ik zie allleen maar extreme onzekerheid en een erg minderwaardigheidsgevoel.
Jij bent het belangrijkste in jouw hoofd en alleen jouw hoofd. Andere mensen zijn voornamelijk bezig met zichzelf en hun eigen sores. Best wel arrogant eigenlijk van je dat je er maar vanuit gaat dat iedereen op je loopt te letten, naar je uiterlijk kijkt en daarover een oordeel vormt, en daar bovenop ook nog eens de moeite neemt over je te praten. Denk je dat je de koningin bent of Madonna of zo?Wat is dit nu weer voor reactie? Arrogant? Ik zie allleen maar extreme onzekerheid en een erg minderwaardigheidsgevoel.
donderdag 27 november 2014 om 20:45
quote:DappereGerbera schreef op 27 november 2014 @ 20:23:
Jij bent het belangrijkste in jouw hoofd en alleen jouw hoofd. Andere mensen zijn voornamelijk bezig met zichzelf en hun eigen sores. Best wel arrogant eigenlijk van je dat je er maar vanuit gaat dat iedereen op je loopt te letten, naar je uiterlijk kijkt en daarover een oordeel vormt, en daar bovenop ook nog eens de moeite neemt over je te praten. Denk je dat je de koningin bent of Madonna of zo?Jeetje wat een inlevingsvermogen. Doe het nog een keer, ik ben zeker dat jij iets leuker dat dit kan bedenken als reactie.
Jij bent het belangrijkste in jouw hoofd en alleen jouw hoofd. Andere mensen zijn voornamelijk bezig met zichzelf en hun eigen sores. Best wel arrogant eigenlijk van je dat je er maar vanuit gaat dat iedereen op je loopt te letten, naar je uiterlijk kijkt en daarover een oordeel vormt, en daar bovenop ook nog eens de moeite neemt over je te praten. Denk je dat je de koningin bent of Madonna of zo?Jeetje wat een inlevingsvermogen. Doe het nog een keer, ik ben zeker dat jij iets leuker dat dit kan bedenken als reactie.
donderdag 27 november 2014 om 21:07
Aardig en lief helpt niet als zovele psychiaters en psychologen geen resultaat geven, dus ik dacht ik doe eens even shocktherapy. Dat is inderdaad niet de koetjiekoetjie aanpak nee. Misschien dringt het wel door. Al jaren hiermee lopen en het wordt alleen maar erger. Dan gaat er echt iets fout in je bovenkamer. In mijn ervaring is de meest botte aanpak soms de meest doeltreffende op termijn wanneer er een denkomslag gemaakt dient te worden.
Verder denk ik dat het ook helpt als TO wat ouder wordt. Pakweg je 18e-24,25e zijn gewoon ook moeilijke jaren voor veel van ons. Wie ben je, wat doe je, er ligt nogal wat druk op die leeftijd, al dan niet opgelegd door jezelf. Dus vooruit iets aardigs; TO geef jezelf de tijd en het vertrouwen dat je hiermee beter zult gaan leren omgaan en later wss (Naja, hopelijk) denkt, waar héb ik me toch zo druk om gemaakt.
Iets heel geks; misschien is je relatie ook wel op z'n eind aan t lopen? Word je veel sterker als je niet meer zo aan hem hangt? Maar dat wil je vast ook niet horen nu. Toch zou ik het interessant vinden mocht over 5,6 jaar idd blijken dat je bent opgebloeid nadat je weg was bij je jeugdliefje.
Verder denk ik dat het ook helpt als TO wat ouder wordt. Pakweg je 18e-24,25e zijn gewoon ook moeilijke jaren voor veel van ons. Wie ben je, wat doe je, er ligt nogal wat druk op die leeftijd, al dan niet opgelegd door jezelf. Dus vooruit iets aardigs; TO geef jezelf de tijd en het vertrouwen dat je hiermee beter zult gaan leren omgaan en later wss (Naja, hopelijk) denkt, waar héb ik me toch zo druk om gemaakt.
Iets heel geks; misschien is je relatie ook wel op z'n eind aan t lopen? Word je veel sterker als je niet meer zo aan hem hangt? Maar dat wil je vast ook niet horen nu. Toch zou ik het interessant vinden mocht over 5,6 jaar idd blijken dat je bent opgebloeid nadat je weg was bij je jeugdliefje.
donderdag 27 november 2014 om 21:13
quote:eend1993 schreef op 27 november 2014 @ 20:39:
[...]
Wat is dit nu weer voor reactie? Arrogant? Ik zie allleen maar extreme onzekerheid en een erg minderwaardigheidsgevoel.
Ja dat heet omdenken. Niet iedereen kan dat maar soms is het nodig. Reductio ad absurdum maar dan andersom.
Originele gedachte:iedereen heeft het over me, oh ik ben onzeker , shit zie ze kijken, zie je wel ze vinden me stom.
Omdenk-beweging;
Iedereen heeft het over me, ja zie je wel die kijkt en die ook, geen wonder want Face it, I'm Madonna, zie je wel ze vinden me te gek.
Direct gevolg; je grinnikt in jezelf om jezelf. Nog een direct gevolg; je uitstraling en blik worden positiever.
Lange termijn gevolg; je leert steeds sneller je eigen gedachten coachen mochten ze weer de 'verkeerde' kant op gaan als je merkt dat je onzeker / overzelfbewust wordt in drukke situaties / met veel mensen.
Zie verder mijn andere post.
[...]
Wat is dit nu weer voor reactie? Arrogant? Ik zie allleen maar extreme onzekerheid en een erg minderwaardigheidsgevoel.
Ja dat heet omdenken. Niet iedereen kan dat maar soms is het nodig. Reductio ad absurdum maar dan andersom.
Originele gedachte:iedereen heeft het over me, oh ik ben onzeker , shit zie ze kijken, zie je wel ze vinden me stom.
Omdenk-beweging;
Iedereen heeft het over me, ja zie je wel die kijkt en die ook, geen wonder want Face it, I'm Madonna, zie je wel ze vinden me te gek.
Direct gevolg; je grinnikt in jezelf om jezelf. Nog een direct gevolg; je uitstraling en blik worden positiever.
Lange termijn gevolg; je leert steeds sneller je eigen gedachten coachen mochten ze weer de 'verkeerde' kant op gaan als je merkt dat je onzeker / overzelfbewust wordt in drukke situaties / met veel mensen.
Zie verder mijn andere post.
