Psyche
alle pijlers
Opname.
zaterdag 29 november 2014 om 21:00
Even van me afschrijven.
Hier een tijd geleden geschreven dat ik naar de dokter zou gaan omdat het niet zo lekker ging.
Wel, ik ben dus eerlijk geweest, vrouw stuurde me door naar de crisisdienst met de mededeling ''Dan krijg je meteen gesprekken en hoef je niet eerst 6 weken te wachten.
Daar aangekomen, gesprek gehad, en ze wilde me opnemen.
Heel heftig, had niets bij me, buiten mijn handtas.
Ik wilde dan ook niet, en alleen maar naar huis.
Ze hebben toen een IBS aangevraagd.
3 mannen stonden op de gang, en ik kreeg de mededeling dat ik vrijwillig kon meelopen of dat ze me zouden helpen.
Toen dus meegelopen, en ik zit hier ondertussen al een maand.
Er is ook een RM aangevraagd van een half jaar.
In het begin een keer geprobeerd om te vluchten.
Toen door 2 mannen die een kop groter waren teruggehaald,
Ik was zoo boos, en vond het zoo oneerlijk.
Vooral omdat ik de eerste 2 weken alleen maar binnen moest zijn.
Eerste paar weken waren ook echt een hel, heel verdrietig, alleen, bang, ik vond alle mensen eng.
Ik mocht onder begeleiding naar buiten, eerst alleen met de leiding, daarna met zus.
Ze hebben hier toen een fout gemaakt en ik ben eergister toen met mijn moeder naar buiten gegaan.
Weggegaan van haar, stuk gefietst, en naar het spoor gegaan. '
Er zijn 3 overgangen die je met de fiets kan bereiken, naar de derde gegaan waar er niemand was,
Over het spoor gelopen van het station af, zodat de trein vaart zou hebben.
De eerste paar stappen waren eng ,maar daarna kwam er een soort rust, alsof het goed was.
Vervolgens nog een overgang tegengekomen, waar alleen auto's rijden.
Gewacht tot er niemand was, snel overgegaan.
Toch kwam er een auto langs ,en keek heel toevallig naar rechts.
Die heeft me toen tot 2 keer aan toe van het spoor af getrokken.
Heel gevecht, uiteindelijk met hem meegegaan naar zijn huis.
Hij zou me namelijk niet laten gaan, en al zouden er nog 10 treinen komen, hij zou me tegenhouden.
Hij was heel erg lief, en had op het spoor beloofd niets te doen wat ik niet wilde.
Hij zou me ook niet naar de politie brengen of terug naar de instelling.
Bij hem thuis nog veel gepraat, en uiteindelijk heb ik zelf aangegeven de politie maar te bellen.
Ze zochten me toch wel, en zouden me hoe dan ook vinden.
Hij wilde dit eigenlijk niet, omdat hij zag hoe verschrikkelijk ik het daar vind.
Toen opgehaald door de politie die me ondertussen al zocht, signalement en alles.
Weer hier gebracht, en ik ben weer terug bij af.
Advocaat was er gister, alle dossiers ingezien voor de volgende zitting en daarin stond dat ik hier voorlopig nog enkele maanden zit.
Ondertussen is er borderline vastgesteld, en ptss.
Ik blijf er alleen bij dat ik niet meer wil leven, en wil dan ook geen therapie.
Hier een tijd geleden geschreven dat ik naar de dokter zou gaan omdat het niet zo lekker ging.
Wel, ik ben dus eerlijk geweest, vrouw stuurde me door naar de crisisdienst met de mededeling ''Dan krijg je meteen gesprekken en hoef je niet eerst 6 weken te wachten.
Daar aangekomen, gesprek gehad, en ze wilde me opnemen.
Heel heftig, had niets bij me, buiten mijn handtas.
Ik wilde dan ook niet, en alleen maar naar huis.
Ze hebben toen een IBS aangevraagd.
3 mannen stonden op de gang, en ik kreeg de mededeling dat ik vrijwillig kon meelopen of dat ze me zouden helpen.
Toen dus meegelopen, en ik zit hier ondertussen al een maand.
Er is ook een RM aangevraagd van een half jaar.
In het begin een keer geprobeerd om te vluchten.
Toen door 2 mannen die een kop groter waren teruggehaald,
Ik was zoo boos, en vond het zoo oneerlijk.
Vooral omdat ik de eerste 2 weken alleen maar binnen moest zijn.
Eerste paar weken waren ook echt een hel, heel verdrietig, alleen, bang, ik vond alle mensen eng.
Ik mocht onder begeleiding naar buiten, eerst alleen met de leiding, daarna met zus.
Ze hebben hier toen een fout gemaakt en ik ben eergister toen met mijn moeder naar buiten gegaan.
Weggegaan van haar, stuk gefietst, en naar het spoor gegaan. '
Er zijn 3 overgangen die je met de fiets kan bereiken, naar de derde gegaan waar er niemand was,
Over het spoor gelopen van het station af, zodat de trein vaart zou hebben.
De eerste paar stappen waren eng ,maar daarna kwam er een soort rust, alsof het goed was.
Vervolgens nog een overgang tegengekomen, waar alleen auto's rijden.
Gewacht tot er niemand was, snel overgegaan.
Toch kwam er een auto langs ,en keek heel toevallig naar rechts.
Die heeft me toen tot 2 keer aan toe van het spoor af getrokken.
Heel gevecht, uiteindelijk met hem meegegaan naar zijn huis.
Hij zou me namelijk niet laten gaan, en al zouden er nog 10 treinen komen, hij zou me tegenhouden.
Hij was heel erg lief, en had op het spoor beloofd niets te doen wat ik niet wilde.
Hij zou me ook niet naar de politie brengen of terug naar de instelling.
Bij hem thuis nog veel gepraat, en uiteindelijk heb ik zelf aangegeven de politie maar te bellen.
Ze zochten me toch wel, en zouden me hoe dan ook vinden.
Hij wilde dit eigenlijk niet, omdat hij zag hoe verschrikkelijk ik het daar vind.
Toen opgehaald door de politie die me ondertussen al zocht, signalement en alles.
Weer hier gebracht, en ik ben weer terug bij af.
Advocaat was er gister, alle dossiers ingezien voor de volgende zitting en daarin stond dat ik hier voorlopig nog enkele maanden zit.
Ondertussen is er borderline vastgesteld, en ptss.
Ik blijf er alleen bij dat ik niet meer wil leven, en wil dan ook geen therapie.
zaterdag 29 november 2014 om 21:07
Wat een heftig verhaal.
Ik snap dat als je niet meer wilt leven, dat je dan ook niets meer wilt doen aan therapie.
Maar echt, geef het een kans, want anders wordt het leven alleen maar ellendiger.
PS. Is het wel de bedoeling dat jij hier op een forum schrijft? Dat lijkt me niet echt bevorderlijk voor je behandeling. Heeft jouw instelling hier regels voor?
Ik snap dat als je niet meer wilt leven, dat je dan ook niets meer wilt doen aan therapie.
Maar echt, geef het een kans, want anders wordt het leven alleen maar ellendiger.
PS. Is het wel de bedoeling dat jij hier op een forum schrijft? Dat lijkt me niet echt bevorderlijk voor je behandeling. Heeft jouw instelling hier regels voor?
zaterdag 29 november 2014 om 21:13
zaterdag 29 november 2014 om 21:24
quote:jo12345 schreef op 29 november 2014 @ 21:13:
Dat je dood wilt is één ding, maar waarom daar een ander, zoals een onschuldige machinist van een trein, mee lastig vallen?
Die man wil waarschijnlijk nog wel een leuk leven hebben, misschien wel met zijn gezin. Waarom wil jij zijn december maand totaal vergallen met zo'n egoïstische actie?TO, jij wilt dit misschien helemaal niet horen, maar denk hier inderdaad eens goed over na.
Dat je dood wilt is één ding, maar waarom daar een ander, zoals een onschuldige machinist van een trein, mee lastig vallen?
Die man wil waarschijnlijk nog wel een leuk leven hebben, misschien wel met zijn gezin. Waarom wil jij zijn december maand totaal vergallen met zo'n egoïstische actie?TO, jij wilt dit misschien helemaal niet horen, maar denk hier inderdaad eens goed over na.
zaterdag 29 november 2014 om 21:26
Tsjonge wat een geluk dat die man je geholpen heeft! Ik hoop dat je snel opknapt en dan zelf ook weer begrijpt waarom je echt zuinig moet zijn op je leven. Je ziet het nu niet omdat je ziek bent, maar geloof me, als je weer beter bent zal je ontelbaar veel kansen zien om er iets moois van kan maken.
Luister tot die tijd alsjeblieft naar de artsen
Luister tot die tijd alsjeblieft naar de artsen
zaterdag 29 november 2014 om 21:27
quote:jo12345 schreef op 29 november 2014 @ 21:13:
Dat je dood wilt is één ding, maar waarom daar een ander, zoals een onschuldige machinist van een trein, mee lastig vallen?
Die man wil waarschijnlijk nog wel een leuk leven hebben, misschien wel met zijn gezin. Waarom wil jij zijn december maand totaal vergallen met zo'n egoïstische actie?Dit is nogal bot gezegd, maar eerlijk gezegd ben ik het er wel mee eens. Ik snap dat je op zo'n moment de gevolgen van je daden misschien niet kunt doorzien, maar jouw ellende moet nooit en te nimmer de ellende van een ander worden.
Dat je dood wilt is één ding, maar waarom daar een ander, zoals een onschuldige machinist van een trein, mee lastig vallen?
Die man wil waarschijnlijk nog wel een leuk leven hebben, misschien wel met zijn gezin. Waarom wil jij zijn december maand totaal vergallen met zo'n egoïstische actie?Dit is nogal bot gezegd, maar eerlijk gezegd ben ik het er wel mee eens. Ik snap dat je op zo'n moment de gevolgen van je daden misschien niet kunt doorzien, maar jouw ellende moet nooit en te nimmer de ellende van een ander worden.
zaterdag 29 november 2014 om 21:51
Als je er al over uit bent, waarom wil je er dan over praten met vreemden? Ik vind het erg dat je je zo voelt maar je lijkt erg vastberaden. Als je naasten en professionele hulpverleners je niet tegen kunnen houden, wie dan wel?
Je weet zelf hoe erg ptss is, doe een ander geen trauma aan. Ik hoop dat je het niet doet.
Je weet zelf hoe erg ptss is, doe een ander geen trauma aan. Ik hoop dat je het niet doet.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zaterdag 29 november 2014 om 22:05
quote:gladoortje74 schreef op 29 november 2014 @ 21:51:
Als je er al over uit bent, waarom wil je er dan over praten met vreemden? Ik vind het erg dat je je zo voelt maar je lijkt erg vastberaden. Als je naasten en professionele hulpverleners je niet tegen kunnen houden, wie dan wel?
Je weet zelf hoe erg ptss is, doe een ander geen trauma aan. Ik hoop dat je het niet doet.
Soms kan een gesprek met een vreemde wonderen doen.
Zeker als je zelf denkt dat je de wereld alleen maar tot last bent en dan iemand ontmoet op straat die jou wel de moeite waard vindt.
Als je er al over uit bent, waarom wil je er dan over praten met vreemden? Ik vind het erg dat je je zo voelt maar je lijkt erg vastberaden. Als je naasten en professionele hulpverleners je niet tegen kunnen houden, wie dan wel?
Je weet zelf hoe erg ptss is, doe een ander geen trauma aan. Ik hoop dat je het niet doet.
Soms kan een gesprek met een vreemde wonderen doen.
Zeker als je zelf denkt dat je de wereld alleen maar tot last bent en dan iemand ontmoet op straat die jou wel de moeite waard vindt.
wie de toekomst als tegenwind ervaart, loopt in de verkeerde richting.
zaterdag 29 november 2014 om 22:23
Als die mensen denken dat ze je kunnen helpen, waarom zou je het dan nog niet even de tijd geven en het proberen? Als ik je zo hoor heb je niets meer te verliezen.. Dus laat het dan aan hen over en geef dat nog even een kans! Ik hoop dat je de moed kunt opbrengen.. En ja door dit soort 'acties' zullen ze je natuurlijk niet zomaar laten gaan en moet je er alleen maar langer zitten. Ik begrijp dat je op een reguliere opname afdeling zit? Misschien zou je kunnen overleggen hoe je er naartoe kunt werken dat je naar een opname afdeling (en instelling) kunt waar ze een gespecialiseerde klinische behandeling (opname) hebben voor mensen met persoonlijkheidsstoornissen en PTSS e.d. Daar krijg je echt heel gerichte behandeling voor jouw klachten en ook voor je nare gevoelens van niet meer willen leven. Daar begrijpen ze heel goed hoe dat werkt en zitten ook mensen met dezelfde problematiek waardoor je elkaar erg goed kunt helpen en steunen! Dat lijkt me een stuk beter en waardevoller dan er over praten met vreemden. Ik hoop dat je er wat aan hebt. Probeer je te laten helpen.. Veel sterkte!
zaterdag 29 november 2014 om 23:03
quote:jo12345 schreef op 29 november 2014 @ 21:13:
Dat je dood wilt is één ding, maar waarom daar een ander, zoals een onschuldige machinist van een trein, mee lastig vallen?
Die man wil waarschijnlijk nog wel een leuk leven hebben, misschien wel met zijn gezin. Waarom wil jij zijn december maand totaal vergallen met zo'n egoïstische actie?En dat is dan de man of vrouw die ik moet opvangen, en waarvan ik weet dat die dit tot in lengte van dagen op hun netvlies houden. Ik heb er zelf ook de nodige op mijn netvlies staan..
Dat je dood wilt is één ding, maar waarom daar een ander, zoals een onschuldige machinist van een trein, mee lastig vallen?
Die man wil waarschijnlijk nog wel een leuk leven hebben, misschien wel met zijn gezin. Waarom wil jij zijn december maand totaal vergallen met zo'n egoïstische actie?En dat is dan de man of vrouw die ik moet opvangen, en waarvan ik weet dat die dit tot in lengte van dagen op hun netvlies houden. Ik heb er zelf ook de nodige op mijn netvlies staan..
zaterdag 29 november 2014 om 23:16
Inderdaad een erg heftig verhaal.
In eerste instantie voor jouzelf. Wat een ellende om zo wanhopig te zijn.
Maar ik vind het ook heftig voor de andere betrokkenen. O.a. voor de man die jou van het spoor heeft gehaald. Ik vind het nogal wat, wat hij voor jou heeft gedaan. (Moet een bijzonder en mooi mens zijn. )
Ik wil jou veel sterkte en wijsheid wensen.
Er zijn echt mogelijkheden voor jou om je leven beter en draaglijker en uiteindelijk ook fijner te maken.
Je hebt nu de kans om daar iets aan te doen. Door middel van therapie. En écht: dat heeft voor veel mensen goed gewerkt.
Ik hoop van harte dat jij deze kans om aan jezelf te werken zal aanpakken. Het zal moeilijk worden, maar zoals hierboven ook al is geschreven: je hebt niets te verliezen.
Jij verdient het om een goed en gelukkig leven te hebben.
In eerste instantie voor jouzelf. Wat een ellende om zo wanhopig te zijn.
Maar ik vind het ook heftig voor de andere betrokkenen. O.a. voor de man die jou van het spoor heeft gehaald. Ik vind het nogal wat, wat hij voor jou heeft gedaan. (Moet een bijzonder en mooi mens zijn. )
Ik wil jou veel sterkte en wijsheid wensen.
Er zijn echt mogelijkheden voor jou om je leven beter en draaglijker en uiteindelijk ook fijner te maken.
Je hebt nu de kans om daar iets aan te doen. Door middel van therapie. En écht: dat heeft voor veel mensen goed gewerkt.
Ik hoop van harte dat jij deze kans om aan jezelf te werken zal aanpakken. Het zal moeilijk worden, maar zoals hierboven ook al is geschreven: je hebt niets te verliezen.
Jij verdient het om een goed en gelukkig leven te hebben.
zaterdag 29 november 2014 om 23:17
Lieve Lotte,
Wat een heftig verhaal om te lezen. Ik ken je achtergrond niet, ik (her)ken wel je gevoel.
Dat is een verschrikkelijk, verschrikkelijk gevoel. Ik weet dat het niet zo voelt nu, en dat het moeilijk voor te stellen is, maar ik beloof je; Het wordt beter.
Uiteindelijk besloot ik toch in therapie te gaan. Er was ineens, een moment dat ik mij realiseerde; Ieder mens heeft recht op geluk, ik ook. Ik moet veel zaken helder krijgen in mijn hoofd en gaan leren anders met dingen om te gaan.
Ik vind dat ik eerst dit geprobeerd moet hebben voordat ik uit het leven stap. Ik had ook ptss, depressie, en voelde me echt verschrikkelijk eenzaam. Had geen mensen om mij heen waarbij ik me veilig voelde. Uiteindelijk Een jaar lang heel veel intensieve therapieen gehad en als vervolg EMDR therapie.
Ik was er echt heel erg aan toe; durfde niets meer, had zon acht paniekaanvallen op een dag, durfde de straat bijn niet op, geen winkels binnen, en was de hele dag bang dat ik dood zou gaan.
Nu ben ik gelukkig, heb bijna geen angsten meer, heb geleerd om met mijn gevoelens om te gaan. Ik wil niet meer dood maar leven! In die periode dacht ik alleen maar dat ik nooit,nooit, nooit meer normaal zou kunnen leven. Laat staan dat ik dacht ooit nog eens gelukkig te zijn. Ik was al blij als ik ' neutraal' kon leven.
Ik ben mezelf eeuwig dankbaar dat ik die keuze heb gemaakt toen.
Wat jij nu nodig hebt is veiligheid. En dan bedoel ik niet een inrichting, maar iemand die er voor je is, een warm gevoel. Een therapeut waarbij je het gevoel hebt dat JIJ gezien wordt, met al je gevoelens, angsten, boosheid, verdriet en gedachten.
Ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt.
Voor nu een dikke virtuele knuffel.
Wat een heftig verhaal om te lezen. Ik ken je achtergrond niet, ik (her)ken wel je gevoel.
Dat is een verschrikkelijk, verschrikkelijk gevoel. Ik weet dat het niet zo voelt nu, en dat het moeilijk voor te stellen is, maar ik beloof je; Het wordt beter.
Uiteindelijk besloot ik toch in therapie te gaan. Er was ineens, een moment dat ik mij realiseerde; Ieder mens heeft recht op geluk, ik ook. Ik moet veel zaken helder krijgen in mijn hoofd en gaan leren anders met dingen om te gaan.
Ik vind dat ik eerst dit geprobeerd moet hebben voordat ik uit het leven stap. Ik had ook ptss, depressie, en voelde me echt verschrikkelijk eenzaam. Had geen mensen om mij heen waarbij ik me veilig voelde. Uiteindelijk Een jaar lang heel veel intensieve therapieen gehad en als vervolg EMDR therapie.
Ik was er echt heel erg aan toe; durfde niets meer, had zon acht paniekaanvallen op een dag, durfde de straat bijn niet op, geen winkels binnen, en was de hele dag bang dat ik dood zou gaan.
Nu ben ik gelukkig, heb bijna geen angsten meer, heb geleerd om met mijn gevoelens om te gaan. Ik wil niet meer dood maar leven! In die periode dacht ik alleen maar dat ik nooit,nooit, nooit meer normaal zou kunnen leven. Laat staan dat ik dacht ooit nog eens gelukkig te zijn. Ik was al blij als ik ' neutraal' kon leven.
Ik ben mezelf eeuwig dankbaar dat ik die keuze heb gemaakt toen.
Wat jij nu nodig hebt is veiligheid. En dan bedoel ik niet een inrichting, maar iemand die er voor je is, een warm gevoel. Een therapeut waarbij je het gevoel hebt dat JIJ gezien wordt, met al je gevoelens, angsten, boosheid, verdriet en gedachten.
Ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt.
Voor nu een dikke virtuele knuffel.
zaterdag 29 november 2014 om 23:20
quote:yette schreef op 29 november 2014 @ 21:26:
Tsjonge wat een geluk dat die man je geholpen heeft! Ik hoop dat je snel opknapt en dan zelf ook weer begrijpt waarom je echt zuinig moet zijn op je leven. Je ziet het nu niet omdat je ziek bent, maar geloof me, als je weer beter bent zal je ontelbaar veel kansen zien om er iets moois van kan maken.
Luister tot die tijd alsjeblieft naar de artsen
Nu, kan ik mij bedenken dat dit geen juiste manier is, maar als je zover heen bent voel je niets meer, maar dan ook niets meer. Daarom vind ik het geen discussie.
Iedereen die er bij is met zijn hoofd en niet in zware depressie zit kan dit bedenken, ook de mensen die zwaar depressief zijn geweest en zich nu weer goed voelen, maar op dat moment denk je niet meer helder.
Tsjonge wat een geluk dat die man je geholpen heeft! Ik hoop dat je snel opknapt en dan zelf ook weer begrijpt waarom je echt zuinig moet zijn op je leven. Je ziet het nu niet omdat je ziek bent, maar geloof me, als je weer beter bent zal je ontelbaar veel kansen zien om er iets moois van kan maken.
Luister tot die tijd alsjeblieft naar de artsen
Nu, kan ik mij bedenken dat dit geen juiste manier is, maar als je zover heen bent voel je niets meer, maar dan ook niets meer. Daarom vind ik het geen discussie.
Iedereen die er bij is met zijn hoofd en niet in zware depressie zit kan dit bedenken, ook de mensen die zwaar depressief zijn geweest en zich nu weer goed voelen, maar op dat moment denk je niet meer helder.
zondag 30 november 2014 om 02:14
TO, ik lees dit met een dubbel gevoel. Enerzijds begrijp ik het wel, anderzijds breng je anderen in gevaar. Als er een heel gevecht op het spoor is ontstaan, heb je dus de voorbijganger die je wilde helpen in een gevaarlijke situatie gebracht. Misschien denk je daar op dat moment niet over na, maar dit is wel waar het op neerkomt. Maak de goede keuzes en neem verantwoordelijkheid voor je acties en gedrag. Vraag steun op een gezondere manier als je daar behoefte aan hebt. Dat wat ik je mee wil geven en dat verdien je ook. Voor nu zal dat behandeling zijn, ook als je het gevoel hebt dat je in een uitzichtloze situatie zit, is er vaak nog heel veel te bereiken met behandeling! O.a. EMDR voor trauma en DGT voor de emotieregulatieproblemen.
P.s. Inderdaad een goede vraag die een eerder forummer al stelde: is actief zijn op een forum zinvol voor je behandeling en herstel op dit moment? Suicidepogingen roepen veel op bij mensen, probeer jezelf ook een beetje te beschermen.
Alle sterkte gewenst!
P.s. Inderdaad een goede vraag die een eerder forummer al stelde: is actief zijn op een forum zinvol voor je behandeling en herstel op dit moment? Suicidepogingen roepen veel op bij mensen, probeer jezelf ook een beetje te beschermen.
Alle sterkte gewenst!
Ik voel me zo moedellooos
zondag 30 november 2014 om 04:39
TO, ik heb je topic even gevolgd maar vond het moeilijk om te reageren. Wat er gebeurd is is natuurlijk ontzettend naar, en ik kan me je gevoelens en wanhoop goed voorstellen. Ik zit in een soortgelijke situatie, hoewel ik al een aantal jaren hulp heb. Het schiet alleen niet veel op.
Ik heb een besluit genomen, zoals iemand hier eerder ook zei.
Ik heb besloten om mezelf eerst een jaar te geven om me beter te gaan voelen, en dat jaar moet ik door, met hulp waar ik het maar krijgen kan. Na dat jaar kijk ik 'hoe gaat het nu'? en dan zie ik wel hoe verder. Voor nu doe ik niets, blijf ik proberen uit het zwarte gat te komen, hoe moeilijk het soms ook is om me alleen al aan te kleden.
Dat jaar heeft maar één gedachte erachter; Ik verdien het ook om gelukkig te zijn, net als ieder ander.
Net als jij.
Doe je mee? Ook een jaar? Misschien twee? Zorg voor jezelf, zo goed als je op kan brengen. Neem de hulp aan waar die geboden wordt, geef je eraan over. Het hoeft niet voor altijd te zijn. Misschien is het volgend jaar beter. Misschien ook niet, maar als je het niet probeert, weet je het ook niet.
Verder ook eens met reacties over de veiligheid van omstanders. Breng hun niet in gevaar, dat verdient niemand.
Ik hoop dat je je gaat inzetten voor therapie.
Ik heb een besluit genomen, zoals iemand hier eerder ook zei.
Ik heb besloten om mezelf eerst een jaar te geven om me beter te gaan voelen, en dat jaar moet ik door, met hulp waar ik het maar krijgen kan. Na dat jaar kijk ik 'hoe gaat het nu'? en dan zie ik wel hoe verder. Voor nu doe ik niets, blijf ik proberen uit het zwarte gat te komen, hoe moeilijk het soms ook is om me alleen al aan te kleden.
Dat jaar heeft maar één gedachte erachter; Ik verdien het ook om gelukkig te zijn, net als ieder ander.
Net als jij.
Doe je mee? Ook een jaar? Misschien twee? Zorg voor jezelf, zo goed als je op kan brengen. Neem de hulp aan waar die geboden wordt, geef je eraan over. Het hoeft niet voor altijd te zijn. Misschien is het volgend jaar beter. Misschien ook niet, maar als je het niet probeert, weet je het ook niet.
Verder ook eens met reacties over de veiligheid van omstanders. Breng hun niet in gevaar, dat verdient niemand.
Ik hoop dat je je gaat inzetten voor therapie.
zondag 30 november 2014 om 05:02
quote:hvslies schreef op 29 november 2014 @ 21:23:
Waarom mag jij internetten? Ik heb meerdere opnames gehad maar wou en wil niet dood alleen maar beter worden. Normaal gesproken mag je niet internetten, doe je dit stiekem? Sterkte in ieder geval
Ik ken meerdere mensen die op dit moment opgenomen zijn.
Ze zitten eigenlijk allemaal op facebook berichten te plaatsen, dus
er zal wel niet zo op gelet worden dan....
Heel veel sterkte TO, ik hoop dat je de hulp aanneemt en dat het beter gaat.
Geef het in ieder geval een kans...
Waarom mag jij internetten? Ik heb meerdere opnames gehad maar wou en wil niet dood alleen maar beter worden. Normaal gesproken mag je niet internetten, doe je dit stiekem? Sterkte in ieder geval
Ik ken meerdere mensen die op dit moment opgenomen zijn.
Ze zitten eigenlijk allemaal op facebook berichten te plaatsen, dus
er zal wel niet zo op gelet worden dan....
Heel veel sterkte TO, ik hoop dat je de hulp aanneemt en dat het beter gaat.
Geef het in ieder geval een kans...
zondag 30 november 2014 om 12:20
Ik heb zelf op een gesloten afdeling gewerkt, voor kinderen met ernstige gedragsstoornis en je kunt ook interesten met de playstation. Er was ook een computer met internet. Bij ons zat er software op waardoor je alles kon zien wat er mee gedaan werd. En ja, daar werd natuurlijk wel eens gedurfd terwijl dat niet mocht. Achteraf kon je ze wel betrappen maar op heterdaad is lastiger. Een klik en het is weg. Ik denk wel dat To niks meer laat horen omdat ze dit eigenlijk niet mag doen.
Maar toch, je laat wel iets van je horen, To. Betekent dat dat er nog hoop voor je is? Want je post klinkt als een mededeling. Niet als het begin van een gesprek. Ik zou wel met je willen praten maar je bent in behandeling. Dan raak je alleen nog meer in de war, als allerlei mensen iets over jouw leven gaan zeggen. Ik weet wat het is om te moeten leven met nachtmerries, angst, paniek en verdriet en ik weet nu eindelijk hoe dat moet. Ik kan nu echt zeggen dat niemand bang hoeft te zijn dat ik er een einde aan ga maken. Het zou kunnen dat je denkt dat je teveel moet dragen in het leven en dat is ook zo. Maar anderen kunnen je helpen met tillen. En je kunt ook sterker worden. Je bent al een taaie natuurlijk maar ik ben ook sterker geworden en had dat totaal niet verwacht. Ik hoop dat je ooit terugkomt naar dit topic om te,vertellen dat jij het ook hebt gered. Dan wil ik samen met jou slagroomtaart eten. Ik betaal.
Maar toch, je laat wel iets van je horen, To. Betekent dat dat er nog hoop voor je is? Want je post klinkt als een mededeling. Niet als het begin van een gesprek. Ik zou wel met je willen praten maar je bent in behandeling. Dan raak je alleen nog meer in de war, als allerlei mensen iets over jouw leven gaan zeggen. Ik weet wat het is om te moeten leven met nachtmerries, angst, paniek en verdriet en ik weet nu eindelijk hoe dat moet. Ik kan nu echt zeggen dat niemand bang hoeft te zijn dat ik er een einde aan ga maken. Het zou kunnen dat je denkt dat je teveel moet dragen in het leven en dat is ook zo. Maar anderen kunnen je helpen met tillen. En je kunt ook sterker worden. Je bent al een taaie natuurlijk maar ik ben ook sterker geworden en had dat totaal niet verwacht. Ik hoop dat je ooit terugkomt naar dit topic om te,vertellen dat jij het ook hebt gered. Dan wil ik samen met jou slagroomtaart eten. Ik betaal.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
