Opname.

Even van me afschrijven.

Hier een tijd geleden geschreven dat ik naar de dokter zou gaan omdat het niet zo lekker ging.

Wel, ik ben dus eerlijk geweest, vrouw stuurde me door naar de crisisdienst met de mededeling ''Dan krijg je meteen gesprekken en hoef je niet eerst 6 weken te wachten.

Daar aangekomen, gesprek gehad, en ze wilde me opnemen.

Heel heftig, had niets bij me, buiten mijn handtas.

Ik wilde dan ook niet, en alleen maar naar huis.

Ze hebben toen een IBS aangevraagd.

3 mannen stonden op de gang, en ik kreeg de mededeling dat ik vrijwillig kon meelopen of dat ze me zouden helpen.

Toen dus meegelopen, en ik zit hier ondertussen al een maand.

Er is ook een RM aangevraagd van een half jaar.

In het begin een keer geprobeerd om te vluchten.

Toen door 2 mannen die een kop groter waren teruggehaald,

Ik was zoo boos, en vond het zoo oneerlijk.

Vooral omdat ik de eerste 2 weken alleen maar binnen moest zijn.

Eerste paar weken waren ook echt een hel, heel verdrietig, alleen, bang, ik vond alle mensen eng.



Ik mocht onder begeleiding naar buiten, eerst alleen met de leiding, daarna met zus.

Ze hebben hier toen een fout gemaakt en ik ben eergister toen met mijn moeder naar buiten gegaan.

Weggegaan van haar, stuk gefietst, en naar het spoor gegaan. '

Er zijn 3 overgangen die je met de fiets kan bereiken, naar de derde gegaan waar er niemand was,

Over het spoor gelopen van het station af, zodat de trein vaart zou hebben.

De eerste paar stappen waren eng ,maar daarna kwam er een soort rust, alsof het goed was.

Vervolgens nog een overgang tegengekomen, waar alleen auto's rijden.

Gewacht tot er niemand was, snel overgegaan.

Toch kwam er een auto langs ,en keek heel toevallig naar rechts.

Die heeft me toen tot 2 keer aan toe van het spoor af getrokken.

Heel gevecht, uiteindelijk met hem meegegaan naar zijn huis.

Hij zou me namelijk niet laten gaan, en al zouden er nog 10 treinen komen, hij zou me tegenhouden.

Hij was heel erg lief, en had op het spoor beloofd niets te doen wat ik niet wilde.

Hij zou me ook niet naar de politie brengen of terug naar de instelling.

Bij hem thuis nog veel gepraat, en uiteindelijk heb ik zelf aangegeven de politie maar te bellen.

Ze zochten me toch wel, en zouden me hoe dan ook vinden.

Hij wilde dit eigenlijk niet, omdat hij zag hoe verschrikkelijk ik het daar vind.

Toen opgehaald door de politie die me ondertussen al zocht, signalement en alles.

Weer hier gebracht, en ik ben weer terug bij af.



Advocaat was er gister, alle dossiers ingezien voor de volgende zitting en daarin stond dat ik hier voorlopig nog enkele maanden zit.

Ondertussen is er borderline vastgesteld, en ptss.

Ik blijf er alleen bij dat ik niet meer wil leven, en wil dan ook geen therapie.