Psyche
alle pijlers
Persoonlijke problemen, tips??
maandag 1 december 2014 om 21:56
Ik ben ten einde raad. Mijn gevoelens en gedachten slopen mij. Ik weet dat ik te veel nadenk en op dit moment ook alles te negatief in schat. Maar ik denk dat het komt doordat ik ouder ben geworden en steeds dus ook meer realistischer blik heb op de wereld wat mij heel erg teleurstelt en beangstigd. Ik wil helemaal niet ouder worden, wat betekend meer verantwoordelijkheden. Ik kan dat helemaal niet aan. Ik heb het liefst overal hulp bij en ik ben bang om alles alleen te moeten regelen terwijl ik juist streef naar onafhankelijkheid.
De laatste tijd denk ik er steeds vaker aan om zelf volledig af sluiten van iedereen en me zelf te isoleren in mijn kamertje. School, werk en stage zal ik alleen nog voor de deur uitgaan en of naar de winkeltjes voor misschien wat boodschapjes natuurlijk, het liefst ook sporten maar dat zit er de laatste tijd minder in doordat het al gauw donker nu wordt. Misschien hoort het ook wel bij de winter waardoor ik nu alleen zin in heb om alleen te zijn om mezelf op te sluiten in mijn kamer en lekker op bed liggen. Het punt is dat ik veel over me zelf te weten ben gekomen, namelijk dat ik geen werker ben en niet kritiek kan handelen. Ik begrijp dat het nodig is vaak ook terecht is maar toch doet het me steken. Ik word er ongelukkig van. Gelukkig zit ik nu nog op school en hoef ik niet dagelijks naar werk te gaan, maar hoe moet dat later denk ik dan? Ik ga iedere dag overal met tegenzin naar toe. Geen zin in school of werk, stage gaat nog wel. Het meest erge waar ik toch mee zit en wat de reden is geweest om dit topic te openen is doordat ik niet weet hoe ik moet omgaan met het volgende. Als ik in het bijzijn ben met geen dichtbijzijnde mensen weet ik me niet hoe te gedragen. Vrienden en familie kennen me onderhand en kan ik gewoon lekker mij zelf zijn. Maar doordat ik niet me zelf kan aanpassen gedraag ik me vreemd. Dus of ik ben helemaal stil of wanneer ik eindelijk me mond opentrek de meest rare dingen uitroep wat voor mij wel normaal is maar wel ergens weet dat het raar kan overkomen voor de ander. Het lukt mij maar niet om de middenweg te vinden en ik denk dat als ik daaraan zou kunnen worden verholpen bijna al mijn problemen zouden worden opgelost maar hoe? Want ik probeer, maar weet niet hoe of waar aan te beginnen. Misschien es goed over nadenken en gewoon doen..
Ik heb namelijk een instelling dat gaat voor alles of niets. En op momenten waarop ik een dag verwaarloos, gaat alles meteen mis waardoor ik me ongelukkig ga voelen. Dus ik leef echt op diepte en hoogtepunten, wat beter kan gaan als ik aan mijn instelling zou kunnen gaan werken. Ik noem een voorbeeld: ‘’ Ik ben gestopt met sporten, dan eet ik ook niet meer gezond en laat ik al mijn administratie staan en ben ik niet zuinig met geld en wil ik niets anders dan thuis zitten en depressief op bed liggen.’’
Maak niet uit op welke volgorde ik een ding laat liggen want alles gaat dan mis.
Doordat ik mij zelf niet kan of wil aanpassen, socialiseer ik eigenlijk het liefst met niemand. Soms denk ik’’Had ik dat maar ook zoals andere klasgenoten bijv lekker lachen en lol maken maar ik heb er gewoonweg geen behoefte aan. En helemaal niet om een gesprek te beginnen. Ik vind dat het zelf maar moet komen. Vind het wel jammer dat ik niet van me zelf een spontaan persoon ben en pas ook echt me zelf kan zijn met mensen wie ik al erg lang ken. Ik voel me heel snel ellendig wanneer mensen van veraf mij niet begrepen en dat langdurig wordt herhaald.
De laatste tijd merk ik dat mijn lust in het leven heel erg langzaam aan het verdwijnen is. Ik weet van me zelf dat ik een persoon ben die leeft met doelen en dromen en niet zonder kan. Maar ik ben realistisch geworden dat bepaalde dingen gewoon niet werkelijkheid kunnen worden en dingen die nu zo gaan moet accepteren. Geduldig zijn om de toekomst stap voor stap te kunnen veranderen.
Daarnaast heb ik heel erg spijt van uitspraken die ik heb gemaakt met anderen. Nu denken ze dat ik raar of niet helemaal psychisch in orde ben. Soms betwijfel ik het zelf ook doordat ik me zelf vaak afvraag waarom ik dagelijkse met zo veel kleine persoonlijke dingen mee zit terwijl mensen echte erge gebeurtenissen meemaak maar ik constant over kleien dingen doorhamer of door mijn onzekerheid mee blijf zitten. Af en toe heb ik namelijk mijn momentjes dat ik heel erg de behoefte heb om keihard te lachen of schreeuwen. En soms is die drang zo erg dat ik me zelf ook niet kan tegenhouden waarbij ik mezelf heb laten gaan wat natuurlijk heel erg stom is doordat ze nu helemaal denken dat ik em niet spoor wat me wel degelijk wat doet.
Ik wil me niks aantrekken aan wat anderen van me denken, wil helemaal met niemand meer omgaan omdat ik de omgang met de mens denk ik toch niet aankan en verder kan ik het leven niet aan waarbij er zoveel van mij word verwacht. Wellicht stel ik mij enorm aan maar ik ben van een persoon die met zulke grote passies leefden en groot droomde naar iemand geworden die helemaal nergens zin in heeft en niks wilt doen.
Sorry mensen voor mij enorme lap aan tekst en weet dat het onmogelijk is hierbij inhoudelijk helemaal op in te kunnen gaan maar ik moest dit even van me zelf afschrijven en misschien dat ik wat tips kan krijgen of een andere kijk waardoor ik gelukkiger door het leven kan gaan.
De laatste tijd denk ik er steeds vaker aan om zelf volledig af sluiten van iedereen en me zelf te isoleren in mijn kamertje. School, werk en stage zal ik alleen nog voor de deur uitgaan en of naar de winkeltjes voor misschien wat boodschapjes natuurlijk, het liefst ook sporten maar dat zit er de laatste tijd minder in doordat het al gauw donker nu wordt. Misschien hoort het ook wel bij de winter waardoor ik nu alleen zin in heb om alleen te zijn om mezelf op te sluiten in mijn kamer en lekker op bed liggen. Het punt is dat ik veel over me zelf te weten ben gekomen, namelijk dat ik geen werker ben en niet kritiek kan handelen. Ik begrijp dat het nodig is vaak ook terecht is maar toch doet het me steken. Ik word er ongelukkig van. Gelukkig zit ik nu nog op school en hoef ik niet dagelijks naar werk te gaan, maar hoe moet dat later denk ik dan? Ik ga iedere dag overal met tegenzin naar toe. Geen zin in school of werk, stage gaat nog wel. Het meest erge waar ik toch mee zit en wat de reden is geweest om dit topic te openen is doordat ik niet weet hoe ik moet omgaan met het volgende. Als ik in het bijzijn ben met geen dichtbijzijnde mensen weet ik me niet hoe te gedragen. Vrienden en familie kennen me onderhand en kan ik gewoon lekker mij zelf zijn. Maar doordat ik niet me zelf kan aanpassen gedraag ik me vreemd. Dus of ik ben helemaal stil of wanneer ik eindelijk me mond opentrek de meest rare dingen uitroep wat voor mij wel normaal is maar wel ergens weet dat het raar kan overkomen voor de ander. Het lukt mij maar niet om de middenweg te vinden en ik denk dat als ik daaraan zou kunnen worden verholpen bijna al mijn problemen zouden worden opgelost maar hoe? Want ik probeer, maar weet niet hoe of waar aan te beginnen. Misschien es goed over nadenken en gewoon doen..
Ik heb namelijk een instelling dat gaat voor alles of niets. En op momenten waarop ik een dag verwaarloos, gaat alles meteen mis waardoor ik me ongelukkig ga voelen. Dus ik leef echt op diepte en hoogtepunten, wat beter kan gaan als ik aan mijn instelling zou kunnen gaan werken. Ik noem een voorbeeld: ‘’ Ik ben gestopt met sporten, dan eet ik ook niet meer gezond en laat ik al mijn administratie staan en ben ik niet zuinig met geld en wil ik niets anders dan thuis zitten en depressief op bed liggen.’’
Maak niet uit op welke volgorde ik een ding laat liggen want alles gaat dan mis.
Doordat ik mij zelf niet kan of wil aanpassen, socialiseer ik eigenlijk het liefst met niemand. Soms denk ik’’Had ik dat maar ook zoals andere klasgenoten bijv lekker lachen en lol maken maar ik heb er gewoonweg geen behoefte aan. En helemaal niet om een gesprek te beginnen. Ik vind dat het zelf maar moet komen. Vind het wel jammer dat ik niet van me zelf een spontaan persoon ben en pas ook echt me zelf kan zijn met mensen wie ik al erg lang ken. Ik voel me heel snel ellendig wanneer mensen van veraf mij niet begrepen en dat langdurig wordt herhaald.
De laatste tijd merk ik dat mijn lust in het leven heel erg langzaam aan het verdwijnen is. Ik weet van me zelf dat ik een persoon ben die leeft met doelen en dromen en niet zonder kan. Maar ik ben realistisch geworden dat bepaalde dingen gewoon niet werkelijkheid kunnen worden en dingen die nu zo gaan moet accepteren. Geduldig zijn om de toekomst stap voor stap te kunnen veranderen.
Daarnaast heb ik heel erg spijt van uitspraken die ik heb gemaakt met anderen. Nu denken ze dat ik raar of niet helemaal psychisch in orde ben. Soms betwijfel ik het zelf ook doordat ik me zelf vaak afvraag waarom ik dagelijkse met zo veel kleine persoonlijke dingen mee zit terwijl mensen echte erge gebeurtenissen meemaak maar ik constant over kleien dingen doorhamer of door mijn onzekerheid mee blijf zitten. Af en toe heb ik namelijk mijn momentjes dat ik heel erg de behoefte heb om keihard te lachen of schreeuwen. En soms is die drang zo erg dat ik me zelf ook niet kan tegenhouden waarbij ik mezelf heb laten gaan wat natuurlijk heel erg stom is doordat ze nu helemaal denken dat ik em niet spoor wat me wel degelijk wat doet.
Ik wil me niks aantrekken aan wat anderen van me denken, wil helemaal met niemand meer omgaan omdat ik de omgang met de mens denk ik toch niet aankan en verder kan ik het leven niet aan waarbij er zoveel van mij word verwacht. Wellicht stel ik mij enorm aan maar ik ben van een persoon die met zulke grote passies leefden en groot droomde naar iemand geworden die helemaal nergens zin in heeft en niks wilt doen.
Sorry mensen voor mij enorme lap aan tekst en weet dat het onmogelijk is hierbij inhoudelijk helemaal op in te kunnen gaan maar ik moest dit even van me zelf afschrijven en misschien dat ik wat tips kan krijgen of een andere kijk waardoor ik gelukkiger door het leven kan gaan.
maandag 1 december 2014 om 22:36
TO, om wat advies te kunnen geven, heb ik een paar vraagjes:
- Hoe oud ben je?
- Wat voor opleiding doe je en wat voor stage loop je?
- Kun je voorbeelden noemen van uitspraken die je gedaan hebt, waardoor anderen kunnen denken dat je psychisch niet in orde bent?
- Van wat voor dromen denk jij dat ze 'toch niet haalbaar zijn'?
- Hoe oud ben je?
- Wat voor opleiding doe je en wat voor stage loop je?
- Kun je voorbeelden noemen van uitspraken die je gedaan hebt, waardoor anderen kunnen denken dat je psychisch niet in orde bent?
- Van wat voor dromen denk jij dat ze 'toch niet haalbaar zijn'?
maandag 1 december 2014 om 22:48
Ik ga het kort proberen te verwoorden, kijken of ik de punten eruit kan halen.
Je voelt je lusteloos doordat je gevoelens en gedachten je slopen.
Je hebt de angst om niet geholpen te worden. Terwijl je streeft naar onafhankelijkheid.
(Het feit dat je onafhankelijk wilt worden zegt niets over dat je niet meer geholpen hoeft te worden)
Je hebt de neiging je af te sluiten van de wereld.
Je bent onlangs naar jou idee veel geconfronteerd met persoonlijke eigenschappen die naar jou mening bij jou passen. (Kan niet tegen kritiek, bent geen werker) <- Kloppen deze eigenschappen wel, is dit iets van nu? Of ken je jezelf zo al langer?
Je hebt het gevoel dat je je niet aan kan passen aan de omgeving.
Nu is het natuurlijk niet mogelijk om vast te stellen of en zo ja wat er aan de hand is.
Dit ligt aan je leeftijd, omgeving en andere omstandigheden.
Zijn er ook positieve dingen?
Hoe lang duurt het al?
Wat gaat wel goed? (Denk aan contact met vrienden/familie)
Je voelt je lusteloos doordat je gevoelens en gedachten je slopen.
Je hebt de angst om niet geholpen te worden. Terwijl je streeft naar onafhankelijkheid.
(Het feit dat je onafhankelijk wilt worden zegt niets over dat je niet meer geholpen hoeft te worden)
Je hebt de neiging je af te sluiten van de wereld.
Je bent onlangs naar jou idee veel geconfronteerd met persoonlijke eigenschappen die naar jou mening bij jou passen. (Kan niet tegen kritiek, bent geen werker) <- Kloppen deze eigenschappen wel, is dit iets van nu? Of ken je jezelf zo al langer?
Je hebt het gevoel dat je je niet aan kan passen aan de omgeving.
Nu is het natuurlijk niet mogelijk om vast te stellen of en zo ja wat er aan de hand is.
Dit ligt aan je leeftijd, omgeving en andere omstandigheden.
Zijn er ook positieve dingen?
Hoe lang duurt het al?
Wat gaat wel goed? (Denk aan contact met vrienden/familie)
maandag 1 december 2014 om 23:03
quote:Ik wil helemaal niet ouder worden, wat betekend meer verantwoordelijkheden. Ik kan dat helemaal niet aan. Ik heb het liefst overal hulp bij en ik ben bang om alles alleen te moeten regelen terwijl ik juist streef naar onafhankelijkheid.Dat wordt makkelijker als je ouder bent. Maar je mag nog best hulp vragen !quote:Vrienden en familie kennen me onderhand en kan ik gewoon lekker mij zelf zijn. Maar doordat ik niet me zelf kan aanpassen gedraag ik me vreemd. Dus of ik ben helemaal stil of wanneer ik eindelijk me mond opentrek de meest rare dingen uitroep wat voor mij wel normaal is maar wel ergens weet dat het raar kan overkomen voor de ander.bespreek dat met een goede vriend of familielid, wij kennen jou niet goed.quote:dat ik geen werker ben en niet kritiek kan handelen.
Is dat zo? vraag het eens een vriend.
quote:Ik ben gestopt met sporten, dan eet ik ook niet meer gezond en laat ik al mijn administratie staan en ben ik niet zuinig met geld en wil ik niets anders dan thuis zitten en depressief op bed liggen.
Als je lieve ouders/vrienden hebt, kun je hulp vragen voor de administratie.
Als je niet kan doen wat je moet doen, moet je doen wat wel lukt:
- de afwas
- kleding wassen
- fruit eten
Blijf niet de hele dag thuis. maak desnoods elke dag een wandeling.
En als je leuke dingen doet, heb je minder de behoefte om geld uit te geven.
Is dat zo? vraag het eens een vriend.
quote:Ik ben gestopt met sporten, dan eet ik ook niet meer gezond en laat ik al mijn administratie staan en ben ik niet zuinig met geld en wil ik niets anders dan thuis zitten en depressief op bed liggen.
Als je lieve ouders/vrienden hebt, kun je hulp vragen voor de administratie.
Als je niet kan doen wat je moet doen, moet je doen wat wel lukt:
- de afwas
- kleding wassen
- fruit eten
Blijf niet de hele dag thuis. maak desnoods elke dag een wandeling.
En als je leuke dingen doet, heb je minder de behoefte om geld uit te geven.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
dinsdag 2 december 2014 om 00:22
"Het punt is dat ik veel over me zelf te weten ben gekomen, namelijk dat ik geen werker ben en niet kritiek kan handelen."
Klinkt alsof je heel onzeker bent over je eigen kunnen, maar is dit wel realistisch?
Ik denk dat je meer kan dan je zelf denkt.
Maak een afspraak bij de huisarts. Die kan helpen onderzoeken wat er mis is en je eventueel doorsturen naar een therapeut o.i.d. Het kan inderdaad ook dat je te weinig ijzer of vitamine D binnenkrijgt waardoor je je zo lusteloos voelt, dat zou een huisarts natuurlijk ook kunnen onderzoeken. Maar het klinkt alsof er meer aan de hand is dan dat..
Wees niet bang om hulp te vragen.
Probeer in de tussentijd inderdaad elke dag een wandeling te maken in de natuur van minstens een half uur. Dat helpt enorm!
En ga dingen doen die je leuk vind! Je hebt het nu over werk, school en stage. Maar er zijn ook nog andere dingen, dingen die je voor jezelf doet. Ga tekenen, muziek maken of schrijven! (bijv.)
Sterkte.
Klinkt alsof je heel onzeker bent over je eigen kunnen, maar is dit wel realistisch?
Ik denk dat je meer kan dan je zelf denkt.
Maak een afspraak bij de huisarts. Die kan helpen onderzoeken wat er mis is en je eventueel doorsturen naar een therapeut o.i.d. Het kan inderdaad ook dat je te weinig ijzer of vitamine D binnenkrijgt waardoor je je zo lusteloos voelt, dat zou een huisarts natuurlijk ook kunnen onderzoeken. Maar het klinkt alsof er meer aan de hand is dan dat..
Wees niet bang om hulp te vragen.
Probeer in de tussentijd inderdaad elke dag een wandeling te maken in de natuur van minstens een half uur. Dat helpt enorm!
En ga dingen doen die je leuk vind! Je hebt het nu over werk, school en stage. Maar er zijn ook nog andere dingen, dingen die je voor jezelf doet. Ga tekenen, muziek maken of schrijven! (bijv.)
Sterkte.
do more of what makes you happy
