Psyche
alle pijlers
Beetje sip...
dinsdag 2 december 2014 om 15:17
Hoi lieve vrouwen,
Een tijdje geleden heb ik een paniekaanval gehad en sindsdien ben ik telkens bang geweest om er nog een te krijgen. Dit was een paar dagen heel extreem, ik leefde helemaal in mijn eigen wereldje door die angst, waardoor het juist alleen maar erger werd natuurlijk. Ik heb dit geprobeerd een beetje los te laten en dit lukt af en toe wel, dan voel ik me weer helemaal de oude en ben ik ook niet meer bang voor een aanval dus dan gebeurt het ook niet. Maar af en toe zitten er van die dagen tussen dat ik gewoon heel de dag gespannen ben, en dat is dan niet eens zozeer vanwege de angst voor een nieuwe paniekaanval. Ik kan die gespannenheid niet echt ergens aan linken, ik voel me gewoon gespannen zonder reden. Ik voel dit vooral in de frons op mijn voorhoofd, en aan mijn tintelende en trillende handen en voeten.
Ook als ik in bed lig wordt het erg. Vannacht voelde ik me in mijn hoofd redelijk rustig, en mijn lichaam was ook enigszins ontspannen. En tóch gaat mijn hart als een gek tekeer, waardoor ik weer ga denken dat ik gespannen ben en het daardoor ook wordt. Met een slapeloze nacht als gevolg.
Ik ben nog maar 20 jaar en vind dat ik me ontzettend aanstel. Vooral als ik eraan denk hoe zorgeloos mijn leven eigenlijk is, ik heb alles: een lieve familie, geweldige vriendinnen, een groot huis om in te wonen, een vriendje, gezellig werk, een hoge opleiding - eigenlijk alles wat mijn hartje begeert. En dan toch die onverklaarbare gespannenheid de hele tijd.
Ik hoop dat er vrouwen (of mannen) zijn die tips voor me hebben. Wat ik nu vooral probeer, is meer buiten mezelf om te leven en van de kleine dingetjes in het leven te genieten. Het voelt alleen heel geforceerd allemaal. Het lijkt ook alsof ik mezelf telkens wil straffen: zodra het even goed gaat, ga ik weer nadenken en dan komt de gespannenheid weer. Alsof ik niet blij mag zijn van mezelf.
Een tijdje geleden heb ik een paniekaanval gehad en sindsdien ben ik telkens bang geweest om er nog een te krijgen. Dit was een paar dagen heel extreem, ik leefde helemaal in mijn eigen wereldje door die angst, waardoor het juist alleen maar erger werd natuurlijk. Ik heb dit geprobeerd een beetje los te laten en dit lukt af en toe wel, dan voel ik me weer helemaal de oude en ben ik ook niet meer bang voor een aanval dus dan gebeurt het ook niet. Maar af en toe zitten er van die dagen tussen dat ik gewoon heel de dag gespannen ben, en dat is dan niet eens zozeer vanwege de angst voor een nieuwe paniekaanval. Ik kan die gespannenheid niet echt ergens aan linken, ik voel me gewoon gespannen zonder reden. Ik voel dit vooral in de frons op mijn voorhoofd, en aan mijn tintelende en trillende handen en voeten.
Ook als ik in bed lig wordt het erg. Vannacht voelde ik me in mijn hoofd redelijk rustig, en mijn lichaam was ook enigszins ontspannen. En tóch gaat mijn hart als een gek tekeer, waardoor ik weer ga denken dat ik gespannen ben en het daardoor ook wordt. Met een slapeloze nacht als gevolg.
Ik ben nog maar 20 jaar en vind dat ik me ontzettend aanstel. Vooral als ik eraan denk hoe zorgeloos mijn leven eigenlijk is, ik heb alles: een lieve familie, geweldige vriendinnen, een groot huis om in te wonen, een vriendje, gezellig werk, een hoge opleiding - eigenlijk alles wat mijn hartje begeert. En dan toch die onverklaarbare gespannenheid de hele tijd.
Ik hoop dat er vrouwen (of mannen) zijn die tips voor me hebben. Wat ik nu vooral probeer, is meer buiten mezelf om te leven en van de kleine dingetjes in het leven te genieten. Het voelt alleen heel geforceerd allemaal. Het lijkt ook alsof ik mezelf telkens wil straffen: zodra het even goed gaat, ga ik weer nadenken en dan komt de gespannenheid weer. Alsof ik niet blij mag zijn van mezelf.
dinsdag 2 december 2014 om 15:37
Ik heb wel eens gelezen dat een paniekaanval een uiting is van emotionele en lichamelijke uitputting. Goed slapen is dus belangrijk. En hoe goed het van buitenaf lijkt te gaan, van binnen gaat er toch iets mis. Het zou kunnen dat er een verschil zit tussrn je draagkracht en je draaglast. Dus dat je grote druk op je schouders ervaart. Misschien is het toch een idee om je klachten bij de huisarts te bespreken om er iets aan te doen. Want je voelt je toch nog angstig. Mensen kunnen ook eenmalig een paniekaanval krijgen maar zo te horen zit er bij jou toch iets meer achter. Het is echt niet iets om je voor te schamen omdat je verder een goed leven hebt. Ook mensen met een goed leven kunnen een angstprobleem hebben dus zoek hulp, dan ga je je veel beter voelen.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
dinsdag 2 december 2014 om 16:39
Ga even langs de huisarts en vertel hem/haar wat je hier vertelt. Hoe goed je leven is maakt niet uit, als jij je niet goed voelt dan is dat zo. Het kan lichamelijk zijn, het kan ook geestelijk zijn, het kan ook zomaar weggaan, misschien is er meer aan de hand, wij weten het niet. Dus hup, even langs de dokter.
dinsdag 2 december 2014 om 19:13
Ah ja. Het beste kan je de angst uitdagen, provoceren en net zolang erin blijven tot het vanzelf afzwakt. Stress- en paniekhormonen hebben niet zo'n lang leven; op een gegeven moment zijn ze op en dan word je vanzelf rustiger.
Als je angst uit de weg gaat dan bevestig je jezelf dat het heel gevaarlijk was en zal je steeds sneller angstig worden. Je geest wil immers voorkomen dat je in gevaar komt dus zal jou alvast angstig maken.
Als je angst uit de weg gaat dan bevestig je jezelf dat het heel gevaarlijk was en zal je steeds sneller angstig worden. Je geest wil immers voorkomen dat je in gevaar komt dus zal jou alvast angstig maken.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
dinsdag 2 december 2014 om 21:09
Ik heb heel sporadisch paniekaanvallen, ik heb een (chronische) paniekstoornis. Maar ik weet hoe ik kan voorkomen dat ik er een krijg. En dat is veel rust. Extra slapen dus, overdag als het moet. Ik krijg ook een waarschuwing tegenwoordig als ik te moe ben, dan krijg ik een oogmigraine aanval.
Maar als ik wel een paniekaanval krijg, dan helpt het heel erg om te beseffen dat het een paniekaanval is. Zodra ik dat besef, kan ik hem wegademen. Dan weet ik dat het vals alarm is en dan kalmeer ik vanzelf. Ik vind het een heel herkenbaar gevoel maar het duurt een paar seconden voor het besef komt. Denk je niet dat je een paniekaanval nu zal herkennen? En dat die wel vrij snel overgaan. Het is een waarschuwing dat er ergens iets niet goed gaat dus luister daar wel naar.
Maar als ik wel een paniekaanval krijg, dan helpt het heel erg om te beseffen dat het een paniekaanval is. Zodra ik dat besef, kan ik hem wegademen. Dan weet ik dat het vals alarm is en dan kalmeer ik vanzelf. Ik vind het een heel herkenbaar gevoel maar het duurt een paar seconden voor het besef komt. Denk je niet dat je een paniekaanval nu zal herkennen? En dat die wel vrij snel overgaan. Het is een waarschuwing dat er ergens iets niet goed gaat dus luister daar wel naar.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
dinsdag 2 december 2014 om 21:39
Bedankt voor de reacties
Ik ben vanavond gaan werken (werk in een supermarkt, veel lopen) en ik betrapte mezelf erop dat mijn lichaamshouding eigenlijk constant gespannen is. Gespannen voorhoofd, gespannen schouders, gespannen benen... Vandaar misschien ook die krampjes en tintelingen etc waar ik last van heb. Ik ben toen heel bewust op mijn houding gaan letten en heb geprobeerd deze van top tot teen te ontspannen, en ik moet zeggen dat ik al meteen een hoop verbetering merkte in mijn hoofd. Ik was meteen een stuk rustiger, stond er versteld van eigenlijk! Het voelt een beetje alsof ik mijn lichaam de afgelopen weken 'vergeten' ben en alleen maar in mijn geest heb geleefd.
Ik ga het even een aantal daagjes aankijken en kijken of het echt zoveel met mijn lichaamshouding te maken heeft, en anders ga ik zeker de dokter bezoeken. Met zo'n gespannen lichaamshouding is het natuurlijk logisch dat ik van binnen niet rustig word. Verklaart ook meteen waarom ik vaak rugpijntjes heb.
Ik ben vanavond gaan werken (werk in een supermarkt, veel lopen) en ik betrapte mezelf erop dat mijn lichaamshouding eigenlijk constant gespannen is. Gespannen voorhoofd, gespannen schouders, gespannen benen... Vandaar misschien ook die krampjes en tintelingen etc waar ik last van heb. Ik ben toen heel bewust op mijn houding gaan letten en heb geprobeerd deze van top tot teen te ontspannen, en ik moet zeggen dat ik al meteen een hoop verbetering merkte in mijn hoofd. Ik was meteen een stuk rustiger, stond er versteld van eigenlijk! Het voelt een beetje alsof ik mijn lichaam de afgelopen weken 'vergeten' ben en alleen maar in mijn geest heb geleefd.
Ik ga het even een aantal daagjes aankijken en kijken of het echt zoveel met mijn lichaamshouding te maken heeft, en anders ga ik zeker de dokter bezoeken. Met zo'n gespannen lichaamshouding is het natuurlijk logisch dat ik van binnen niet rustig word. Verklaart ook meteen waarom ik vaak rugpijntjes heb.
