Psyche
alle pijlers
Emotefobie
zaterdag 27 december 2014 om 23:20
Hey allemaal,
Ik heb al 5 jaar lang emetofobie misschien kennen sommige het wel maar het is een angst voor overgeven. Ik vind het heel moeilijk om te vertellen maar het leek me wel fijn om een topic te openen want misschien hebben meedere hier last van of krijg ik goede tips. In januari wil ik met cognitieve therapie gaan beginnen en hoop dat uiteindelijk echt iets gaat werken want word inmiddels wel moe om elke dag met angst te leven en mijn ouders en vriend er mee te belasten als ik angst heb of en erge paniek aanval ik vraag altijd bevestiging aan mijn moeder of vriend als ik ziek ben of moet overgeven en elke keer heb ik spijt dat ik hun er weer mee belast maar weet soms echt niet wat ik moet doen en hoe ik op dat moment van de angst af kom. Ben 9 keer bij de fysio geweest voor mindfullnes ben een keer onder hypnose geweest en de rest heb ik verschillende ademhaling technieken geleerd en dat hielp wel goed alleen jammer genoeg gaat mijn angst er niet van weg dus vandaar heb ik deze topic geopend en misschien hebben jullie wel goede tips voor mij of kunnen we er over praten.
Ik heb al 5 jaar lang emetofobie misschien kennen sommige het wel maar het is een angst voor overgeven. Ik vind het heel moeilijk om te vertellen maar het leek me wel fijn om een topic te openen want misschien hebben meedere hier last van of krijg ik goede tips. In januari wil ik met cognitieve therapie gaan beginnen en hoop dat uiteindelijk echt iets gaat werken want word inmiddels wel moe om elke dag met angst te leven en mijn ouders en vriend er mee te belasten als ik angst heb of en erge paniek aanval ik vraag altijd bevestiging aan mijn moeder of vriend als ik ziek ben of moet overgeven en elke keer heb ik spijt dat ik hun er weer mee belast maar weet soms echt niet wat ik moet doen en hoe ik op dat moment van de angst af kom. Ben 9 keer bij de fysio geweest voor mindfullnes ben een keer onder hypnose geweest en de rest heb ik verschillende ademhaling technieken geleerd en dat hielp wel goed alleen jammer genoeg gaat mijn angst er niet van weg dus vandaar heb ik deze topic geopend en misschien hebben jullie wel goede tips voor mij of kunnen we er over praten.
never give up.
zaterdag 27 december 2014 om 23:31
quote:ClaudeFiolle schreef op 27 december 2014 @ 23:25:
Het is emetofobie, niet emotefobie. Dat kan helpen als je wil googlen.
Sterkte. Ik denk niet dat je eraf komt zonder professionele hulp, dus goed dat je daar binnenkort mee begint.Thanks ja klopt weet ik het staat zeg maar nog verkeerd in mijn woordenboek van mijn telefoon en raak dan in de war hoe het nou precies was beetje moeite met het woord haha. Hulp zou inderdaad het beste zijn.
Het is emetofobie, niet emotefobie. Dat kan helpen als je wil googlen.
Sterkte. Ik denk niet dat je eraf komt zonder professionele hulp, dus goed dat je daar binnenkort mee begint.Thanks ja klopt weet ik het staat zeg maar nog verkeerd in mijn woordenboek van mijn telefoon en raak dan in de war hoe het nou precies was beetje moeite met het woord haha. Hulp zou inderdaad het beste zijn.
never give up.
zaterdag 27 december 2014 om 23:32
quote:meivogel schreef op 27 december 2014 @ 23:25:
Ik heb er wel eens over gelezen en het lijkt me erg naar om te hebben. Goed dat je in therapie gaat. Ik hoop dat het je gaat helpen Het is ook erg naar en weet soms echt niet wat ik ermee aan moet omdat ik in zo aanval van angst en paniek altijd wil vluchten maat dat kan helemaal niet want als je ergens anders heen loopt nog steeds angst hebt haha. Dankjewel voor je lieve reactie
Ik heb er wel eens over gelezen en het lijkt me erg naar om te hebben. Goed dat je in therapie gaat. Ik hoop dat het je gaat helpen Het is ook erg naar en weet soms echt niet wat ik ermee aan moet omdat ik in zo aanval van angst en paniek altijd wil vluchten maat dat kan helemaal niet want als je ergens anders heen loopt nog steeds angst hebt haha. Dankjewel voor je lieve reactie
never give up.
zaterdag 27 december 2014 om 23:33
quote:ClaudeFiolle schreef op 27 december 2014 @ 23:32:
In dit topic staan ook wat goede tips: anoniem6498648 in "angst voor overgeven (emetofobie)"
Je kunt ook zelf zoeken op emetofobie in het zoekveld hier op het forum.Dankjewel ga het direct lezen. Lees altijd wel verhalen maar wou zelf ook een keer soort van mijn verhaal kwijt ookal bem ik geen prater haha.
In dit topic staan ook wat goede tips: anoniem6498648 in "angst voor overgeven (emetofobie)"
Je kunt ook zelf zoeken op emetofobie in het zoekveld hier op het forum.Dankjewel ga het direct lezen. Lees altijd wel verhalen maar wou zelf ook een keer soort van mijn verhaal kwijt ookal bem ik geen prater haha.
never give up.
zondag 28 december 2014 om 00:24
quote:mendy schreef op 27 december 2014 @ 23:47:
In het tv-programma 'geef mij nu je angst' was, volgens mij iemand met dezelfde angst. Heb het zelf niet gezien, maar zag een voorstukje. Misschien fijn voor je om dat te bekijken.Ja al gezien inderdaad vond het vrij heftig maar daar gebruikte ze cognitieve therapie en dat wil ik nu ook gaan doen.
In het tv-programma 'geef mij nu je angst' was, volgens mij iemand met dezelfde angst. Heb het zelf niet gezien, maar zag een voorstukje. Misschien fijn voor je om dat te bekijken.Ja al gezien inderdaad vond het vrij heftig maar daar gebruikte ze cognitieve therapie en dat wil ik nu ook gaan doen.
never give up.
zondag 28 december 2014 om 00:37
Goed dat je aan je problemen gaat werken. Ik weet er niet veel over, ik heb wel een keer iemand op tv gezien die hetzelfde had en die wilde niks eten, uit angst dat ze dan over zou moeten geven. Soms wordt het in eerste instantie aangezien voor anorexia. Heb jij daar ook last van?
Ik weet wel hoe angsten je leven kunnen verpesten. Ik heb ptss en ik reageer op triggers. Ik kan niet tegen het geluid van een deur die dichtslaat, zwiepende geluiden en harde, onverwachte geluiden. Dat heeft mijn leven en dat van mijn vriend behoorlijk beinvloed. Alle ramen moesten dicht, zeker als het waaide. Als mijn vriend dan een deur open liet staan, werd ik boos. In de zomer moesten ook alle ramen dichtblijven. Muziek kon nooit hard aan. Films met veel geluidseffecten kon ik niet aanhoren. Nu gaat het veel beter met me maar als een angst je leven zo beheerst, dan is het zo worstelen. Dat is meer overleven dan leven. Ik heb nog steeds problemen maar ik ben niet meer constant bezig met proberen te voorkomen dat ik een trigger meemaak.
Dus goed dat je hulp zoekt. De vrouw die ik op tv zag, maakte in een paar maanden al flinke vorderingen. Ik hoop dat jij ook veel aan de hulp hebt. Veel sterkte toegewenst iig.
Ik weet wel hoe angsten je leven kunnen verpesten. Ik heb ptss en ik reageer op triggers. Ik kan niet tegen het geluid van een deur die dichtslaat, zwiepende geluiden en harde, onverwachte geluiden. Dat heeft mijn leven en dat van mijn vriend behoorlijk beinvloed. Alle ramen moesten dicht, zeker als het waaide. Als mijn vriend dan een deur open liet staan, werd ik boos. In de zomer moesten ook alle ramen dichtblijven. Muziek kon nooit hard aan. Films met veel geluidseffecten kon ik niet aanhoren. Nu gaat het veel beter met me maar als een angst je leven zo beheerst, dan is het zo worstelen. Dat is meer overleven dan leven. Ik heb nog steeds problemen maar ik ben niet meer constant bezig met proberen te voorkomen dat ik een trigger meemaak.
Dus goed dat je hulp zoekt. De vrouw die ik op tv zag, maakte in een paar maanden al flinke vorderingen. Ik hoop dat jij ook veel aan de hulp hebt. Veel sterkte toegewenst iig.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zondag 28 december 2014 om 00:40
Ik vind overgeven ook een vreselijk gevoel. Het gebeurt mij gelukkig zelden, alleen bij zware griep. Ik heb niet echt een overgeeffobie, maar voel me vaak misselijk in sommige situaties. Waar ik vooral last van heb is eten in bijzijn van anderen. Samen eten wordt vaak als gezellig en sociaal beschouwd. Maar ik kan er niet tegen als mensen naar me kijken terwijl ik eet. Dan wordt mijn keel droog en krijg mijn eten dan maar moeilijk weg en ga ook zweten. Dit heb ik al vanaf mijn 9e. Toen kreeg ik ineens mijn eten niet weg, raakte in paniek en moest braken. Omdat ik bang was dat het weer zou gebeuren, was dat ook zo. Ik kon het zomaar spontaan hebben. Om het te voorkomen nam ik in gezelschap zeer kleine hapjes. Mijn ouders snapten dat wel. Maar niet iedereen. Sommigen vonden het vies en gingen op me letten. Dan lukte het helemaal niet meer. Sindsdien heb ik een afkeer voor eten in gezelschap. Behalve als het familie betreft, dan heb ik geen last. Of als het een feestje van mezelf is. Alleen mijn familie weet dat ik dit heb. Ik durf er niet met collega's over te praten. Daar speelt het ook niet zo. Want ik werk halve dagen, om een andere reden hoor, maar ik eet altijd thuis. Alleen een tussendoortje op het werk, maar dat gaat goed. Zodra het echt op eten aankomt met anderen, krijg ik het benauwd. Dit is de hoofdreden dat ik zelden naar etentjes ga. Bijvoorbeeld de Kerstlunch van het werk ben ik nooit geweest. Dan zeg ik dat ik niet tegen drukte kan, wat ook wel waar is. Moet er niet aan denken dat mijn eten niet wegkrijg en moet braken als zij erbij zitten. Nu is dat braken al van mijn kindertijd geleden. Maar ik heb soms het gevoel dat ik net op de grens zit en dan moet ik stoppen met eten. Dan spoel ik het maar met een slok water weg.
Pas geleden had ik het nog in de friettent in mijn oude dorp. Was met mijn moeder even naar de Kerstmarkt en we hadden nog wel zin in een frietje. Zeer goede friet daar. Moeder vroeg of we het daar gingen opeten, omdat het buiten koud was en we nog een stukje moesten rijden om thuis te komen. Ik dacht dat het wel zou lukken. Maar ik had amper de helft van een kleintje friet op en ik kreeg weer dat braakgevoel. Gebeurde niet echt, maar ben gestopt met eten. Het was weer sterker dan ik. Ik heb geen idee of ik hier ooit vanaf kom. Heb dit vroeger wel besproken met psychologen zeggen dat je gewoon aan iets anders moet denken. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Gewoon vaak doen werkt voor mij niet. Elke keer zie ik er nog tegenop. Al is het ook vaak best goed gegaan. Toch vermijd etentjes zo vaak mogelijk.
Pas geleden had ik het nog in de friettent in mijn oude dorp. Was met mijn moeder even naar de Kerstmarkt en we hadden nog wel zin in een frietje. Zeer goede friet daar. Moeder vroeg of we het daar gingen opeten, omdat het buiten koud was en we nog een stukje moesten rijden om thuis te komen. Ik dacht dat het wel zou lukken. Maar ik had amper de helft van een kleintje friet op en ik kreeg weer dat braakgevoel. Gebeurde niet echt, maar ben gestopt met eten. Het was weer sterker dan ik. Ik heb geen idee of ik hier ooit vanaf kom. Heb dit vroeger wel besproken met psychologen zeggen dat je gewoon aan iets anders moet denken. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Gewoon vaak doen werkt voor mij niet. Elke keer zie ik er nog tegenop. Al is het ook vaak best goed gegaan. Toch vermijd etentjes zo vaak mogelijk.
zondag 28 december 2014 om 00:56
quote:jippie55 schreef op 28 december 2014 @ 00:27:
Puur uit nieuwsgierigheid: kan je aangeven wat je angst is?
Ik kan me er namelijk zo weinig bij voorstellen. Ik ervaar het als een opluchtingWat mijn angst ervoor is weet ik juist niet dat is het gekke maar bij het woord overgeven of het idee of ziek worden of zieke mensen sla ik helemaal dicht en ga ik in paniek en word ik angstig super apart! Ik heb het gekregen toen ik 16 was en zelf moest overgeven nu inmiddels 21 en jammer genoeg nog steeds erg last van.
Puur uit nieuwsgierigheid: kan je aangeven wat je angst is?
Ik kan me er namelijk zo weinig bij voorstellen. Ik ervaar het als een opluchtingWat mijn angst ervoor is weet ik juist niet dat is het gekke maar bij het woord overgeven of het idee of ziek worden of zieke mensen sla ik helemaal dicht en ga ik in paniek en word ik angstig super apart! Ik heb het gekregen toen ik 16 was en zelf moest overgeven nu inmiddels 21 en jammer genoeg nog steeds erg last van.
never give up.
zondag 28 december 2014 om 00:59
zondag 28 december 2014 om 00:59
quote:gladoortje74 schreef op 28 december 2014 @ 00:37:
Goed dat je aan je problemen gaat werken. Ik weet er niet veel over, ik heb wel een keer iemand op tv gezien die hetzelfde had en die wilde niks eten, uit angst dat ze dan over zou moeten geven. Soms wordt het in eerste instantie aangezien voor anorexia. Heb jij daar ook last van?
Ik weet wel hoe angsten je leven kunnen verpesten. Ik heb ptss en ik reageer op triggers. Ik kan niet tegen het geluid van een deur die dichtslaat, zwiepende geluiden en harde, onverwachte geluiden. Dat heeft mijn leven en dat van mijn vriend behoorlijk beinvloed. Alle ramen moesten dicht, zeker als het waaide. Als mijn vriend dan een deur open liet staan, werd ik boos. In de zomer moesten ook alle ramen dichtblijven. Muziek kon nooit hard aan. Films met veel geluidseffecten kon ik niet aanhoren. Nu gaat het veel beter met me maar als een angst je leven zo beheerst, dan is het zo worstelen. Dat is meer overleven dan leven. Ik heb nog steeds problemen maar ik ben niet meer constant bezig met proberen te voorkomen dat ik een trigger meemaak.
Dus goed dat je hulp zoekt. De vrouw die ik op tv zag, maakte in een paar maanden al flinke vorderingen. Ik hoop dat jij ook veel aan de hulp hebt. Veel sterkte toegewenst iig.
Ik eet wel best wel veel eigenlijk maar let wel op alles en datums en eet niet buiten de deur.
Wow wat heftig allemaal die ptts en ja precies voor mij is het ook gewoon elke dag overleven ik leeg eigelijk niet maar ik overleef haha best wel heftig als je erover na denkt pff.. Thanks voor je lieve bericht
Goed dat je aan je problemen gaat werken. Ik weet er niet veel over, ik heb wel een keer iemand op tv gezien die hetzelfde had en die wilde niks eten, uit angst dat ze dan over zou moeten geven. Soms wordt het in eerste instantie aangezien voor anorexia. Heb jij daar ook last van?
Ik weet wel hoe angsten je leven kunnen verpesten. Ik heb ptss en ik reageer op triggers. Ik kan niet tegen het geluid van een deur die dichtslaat, zwiepende geluiden en harde, onverwachte geluiden. Dat heeft mijn leven en dat van mijn vriend behoorlijk beinvloed. Alle ramen moesten dicht, zeker als het waaide. Als mijn vriend dan een deur open liet staan, werd ik boos. In de zomer moesten ook alle ramen dichtblijven. Muziek kon nooit hard aan. Films met veel geluidseffecten kon ik niet aanhoren. Nu gaat het veel beter met me maar als een angst je leven zo beheerst, dan is het zo worstelen. Dat is meer overleven dan leven. Ik heb nog steeds problemen maar ik ben niet meer constant bezig met proberen te voorkomen dat ik een trigger meemaak.
Dus goed dat je hulp zoekt. De vrouw die ik op tv zag, maakte in een paar maanden al flinke vorderingen. Ik hoop dat jij ook veel aan de hulp hebt. Veel sterkte toegewenst iig.
Ik eet wel best wel veel eigenlijk maar let wel op alles en datums en eet niet buiten de deur.
Wow wat heftig allemaal die ptts en ja precies voor mij is het ook gewoon elke dag overleven ik leeg eigelijk niet maar ik overleef haha best wel heftig als je erover na denkt pff.. Thanks voor je lieve bericht
never give up.
zondag 28 december 2014 om 01:02
quote:hondenmens schreef op 28 december 2014 @ 00:40:
Ik vind overgeven ook een vreselijk gevoel. Het gebeurt mij gelukkig zelden, alleen bij zware griep. Ik heb niet echt een overgeeffobie, maar voel me vaak misselijk in sommige situaties. Waar ik vooral last van heb is eten in bijzijn van anderen. Samen eten wordt vaak als gezellig en sociaal beschouwd. Maar ik kan er niet tegen als mensen naar me kijken terwijl ik eet. Dan wordt mijn keel droog en krijg mijn eten dan maar moeilijk weg en ga ook zweten. Dit heb ik al vanaf mijn 9e. Toen kreeg ik ineens mijn eten niet weg, raakte in paniek en moest braken. Omdat ik bang was dat het weer zou gebeuren, was dat ook zo. Ik kon het zomaar spontaan hebben. Om het te voorkomen nam ik in gezelschap zeer kleine hapjes. Mijn ouders snapten dat wel. Maar niet iedereen. Sommigen vonden het vies en gingen op me letten. Dan lukte het helemaal niet meer. Sindsdien heb ik een afkeer voor eten in gezelschap. Behalve als het familie betreft, dan heb ik geen last. Of als het een feestje van mezelf is. Alleen mijn familie weet dat ik dit heb. Ik durf er niet met collega's over te praten. Daar speelt het ook niet zo. Want ik werk halve dagen, om een andere reden hoor, maar ik eet altijd thuis. Alleen een tussendoortje op het werk, maar dat gaat goed. Zodra het echt op eten aankomt met anderen, krijg ik het benauwd. Dit is de hoofdreden dat ik zelden naar etentjes ga. Bijvoorbeeld de Kerstlunch van het werk ben ik nooit geweest. Dan zeg ik dat ik niet tegen drukte kan, wat ook wel waar is. Moet er niet aan denken dat mijn eten niet wegkrijg en moet braken als zij erbij zitten. Nu is dat braken al van mijn kindertijd geleden. Maar ik heb soms het gevoel dat ik net op de grens zit en dan moet ik stoppen met eten. Dan spoel ik het maar met een slok water weg.
Pas geleden had ik het nog in de friettent in mijn oude dorp. Was met mijn moeder even naar de Kerstmarkt en we hadden nog wel zin in een frietje. Zeer goede friet daar. Moeder vroeg of we het daar gingen opeten, omdat het buiten koud was en we nog een stukje moesten rijden om thuis te komen. Ik dacht dat het wel zou lukken. Maar ik had amper de helft van een kleintje friet op en ik kreeg weer dat braakgevoel. Gebeurde niet echt, maar ben gestopt met eten. Het was weer sterker dan ik. Ik heb geen idee of ik hier ooit vanaf kom. Heb dit vroeger wel besproken met psychologen zeggen dat je gewoon aan iets anders moet denken. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Gewoon vaak doen werkt voor mij niet. Elke keer zie ik er nog tegenop. Al is het ook vaak best goed gegaan. Toch vermijd etentjes zo vaak mogelijk.Ik heb ook problemen met bij andere eten maar dan heel anders als dat bij jou zoals bij me schoonouders enzovoort heel apart voel me dan altijd misselijk en niet veel honger maar zo zie je maar weer dat je blijkbaar overal een angst voor kan ontwikkelen en hier eigelijks nooit van gehoord heb maar ook vrij heftig is. En inderdaad het vervelende is dat je angst gewoon sterker is op zulke momenten
Ik vind overgeven ook een vreselijk gevoel. Het gebeurt mij gelukkig zelden, alleen bij zware griep. Ik heb niet echt een overgeeffobie, maar voel me vaak misselijk in sommige situaties. Waar ik vooral last van heb is eten in bijzijn van anderen. Samen eten wordt vaak als gezellig en sociaal beschouwd. Maar ik kan er niet tegen als mensen naar me kijken terwijl ik eet. Dan wordt mijn keel droog en krijg mijn eten dan maar moeilijk weg en ga ook zweten. Dit heb ik al vanaf mijn 9e. Toen kreeg ik ineens mijn eten niet weg, raakte in paniek en moest braken. Omdat ik bang was dat het weer zou gebeuren, was dat ook zo. Ik kon het zomaar spontaan hebben. Om het te voorkomen nam ik in gezelschap zeer kleine hapjes. Mijn ouders snapten dat wel. Maar niet iedereen. Sommigen vonden het vies en gingen op me letten. Dan lukte het helemaal niet meer. Sindsdien heb ik een afkeer voor eten in gezelschap. Behalve als het familie betreft, dan heb ik geen last. Of als het een feestje van mezelf is. Alleen mijn familie weet dat ik dit heb. Ik durf er niet met collega's over te praten. Daar speelt het ook niet zo. Want ik werk halve dagen, om een andere reden hoor, maar ik eet altijd thuis. Alleen een tussendoortje op het werk, maar dat gaat goed. Zodra het echt op eten aankomt met anderen, krijg ik het benauwd. Dit is de hoofdreden dat ik zelden naar etentjes ga. Bijvoorbeeld de Kerstlunch van het werk ben ik nooit geweest. Dan zeg ik dat ik niet tegen drukte kan, wat ook wel waar is. Moet er niet aan denken dat mijn eten niet wegkrijg en moet braken als zij erbij zitten. Nu is dat braken al van mijn kindertijd geleden. Maar ik heb soms het gevoel dat ik net op de grens zit en dan moet ik stoppen met eten. Dan spoel ik het maar met een slok water weg.
Pas geleden had ik het nog in de friettent in mijn oude dorp. Was met mijn moeder even naar de Kerstmarkt en we hadden nog wel zin in een frietje. Zeer goede friet daar. Moeder vroeg of we het daar gingen opeten, omdat het buiten koud was en we nog een stukje moesten rijden om thuis te komen. Ik dacht dat het wel zou lukken. Maar ik had amper de helft van een kleintje friet op en ik kreeg weer dat braakgevoel. Gebeurde niet echt, maar ben gestopt met eten. Het was weer sterker dan ik. Ik heb geen idee of ik hier ooit vanaf kom. Heb dit vroeger wel besproken met psychologen zeggen dat je gewoon aan iets anders moet denken. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Gewoon vaak doen werkt voor mij niet. Elke keer zie ik er nog tegenop. Al is het ook vaak best goed gegaan. Toch vermijd etentjes zo vaak mogelijk.Ik heb ook problemen met bij andere eten maar dan heel anders als dat bij jou zoals bij me schoonouders enzovoort heel apart voel me dan altijd misselijk en niet veel honger maar zo zie je maar weer dat je blijkbaar overal een angst voor kan ontwikkelen en hier eigelijks nooit van gehoord heb maar ook vrij heftig is. En inderdaad het vervelende is dat je angst gewoon sterker is op zulke momenten
never give up.
zondag 28 december 2014 om 01:04
quote:jippie55 schreef op 28 december 2014 @ 00:59:
Nou, wat balen. Ook dat je niet weet waar het vandaan komt. Van anderen vind ik het ook niet prettig maar zelf dus wel. Misschien komt het bij mij omdat ik altijd wagenziek ben geweest en dus wel moest overgeven. En dat was dan zo'n opluchting Weetje hoe graag ik met jou zoh willen ruilen hahaha ik zeg ook heel vaak als ik een andere angst zie bijvoorbeeld bang voor muizen dat ik wil ruilen maar die mensen hebben het net zo zwaar als mij haha maar ja heel apart ik wil dan weer ruilen maar dat komt omdat ik niet bang voor muizen ben of voor de andere angsten bijvoorbeeld.
Nou, wat balen. Ook dat je niet weet waar het vandaan komt. Van anderen vind ik het ook niet prettig maar zelf dus wel. Misschien komt het bij mij omdat ik altijd wagenziek ben geweest en dus wel moest overgeven. En dat was dan zo'n opluchting Weetje hoe graag ik met jou zoh willen ruilen hahaha ik zeg ook heel vaak als ik een andere angst zie bijvoorbeeld bang voor muizen dat ik wil ruilen maar die mensen hebben het net zo zwaar als mij haha maar ja heel apart ik wil dan weer ruilen maar dat komt omdat ik niet bang voor muizen ben of voor de andere angsten bijvoorbeeld.
never give up.
zondag 28 december 2014 om 01:08
Als er iemand is met buikgriep ga je dan ook niet heen? En als er weer wat heerst hoop je zo erg dat jij het ook niet krijgt maar zit daarover wel ieder moment in de stress.
Ik weet hoe het is , heel vervelend! Sterkte cognitieve gedragstherapie heeft mij heel erg geholpen wat ik overigens niet had verwacht! Succes
Ik weet hoe het is , heel vervelend! Sterkte cognitieve gedragstherapie heeft mij heel erg geholpen wat ik overigens niet had verwacht! Succes
Liever spijt van iets wat je heb gedaan, dan spijt van iets wat je niet heb gedaan
zondag 28 december 2014 om 01:09
zondag 28 december 2014 om 01:13
Ik weet wel van psychologie lessen dat het voorkomt dat mensen een keer in het openbaar moesten overgeven en dat ze er daarna een angst aan over houden. Dat kan ook verbonden worden aan de plek waar dat gebeurde. Gebeurde het in de tram, durven ze de tram niet meer in. Maar je kunt er ook angst voor overgeven aan overhouden. Heb je dat ooit meegemaakt, overgeven op een plek of situatie waardoor je je rot schaamde?
Fijn dat je goed eet. Wel blijven doen hoor. Angsten kunnen zich uit gaan breiden als je er niks aan doet namelijk. Probeer daar niet in te trappen want dan heb je zo een hele verzameling.
Fijn dat je goed eet. Wel blijven doen hoor. Angsten kunnen zich uit gaan breiden als je er niks aan doet namelijk. Probeer daar niet in te trappen want dan heb je zo een hele verzameling.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zondag 28 december 2014 om 01:14
Dit is wel heel erg toevallig.
Ik kom net van een forum af over dit onderwerp waar ik via wat linkjes terecht gekomen was.
https://www.stichtingemetofobie.nl/forum/
Ik kom net van een forum af over dit onderwerp waar ik via wat linkjes terecht gekomen was.
https://www.stichtingemetofobie.nl/forum/
Niet geschoten is altijd mis
zondag 28 december 2014 om 01:16
quote:dance01 schreef op 28 december 2014 @ 01:08:
Als er iemand is met buikgriep ga je dan ook niet heen? En als er weer wat heerst hoop je zo erg dat jij het ook niet krijgt maar zit daarover wel ieder moment in de stress.
Ik weet hoe het is , heel vervelend! Sterkte cognitieve gedragstherapie heeft mij heel erg geholpen wat ik overigens niet had verwacht! Succes
Klopt haha gisteren nog een behoorlijk k*t situatie meegemaakt kwam bij me schoonouders om daar te eten met familie vond dat eten al vreselijk (hun zijn niet zo echt met dingen in de koelkast leggen enz) dus daar al behoorlijk stress over dus kom daar binnen hoor ik ineens 2 komen niet want die hebben alles bij elkaar gespuugd en van de onderkant... Ja hoor ik in paniek vreselijk maar er kwam wel iemand die daar in huis woonde ik na me vriend ze kamer gerend heb daar zo hard gehuild en paniekaanvallen gehad me vriend verteld dat die geen handen moest schudden haha hij heegt overal rekenschap mee gehouden. Ik ben een behoorlijke tijd boven gebleven en had eindelijk de moed om naar beneden te gaan dus ik kom daar beneden beginnen ze gelijk al over die 2 zieken thuis even later gaat de oom van me vriend naar de wc we hoorde raare gehoest en houden het maar op hoesten en even later komt hij terug en zegt heb boven de wc gehongen. Hij is direct thuis gebracht en heb toen met mijn schoonmoeder gepraat dat de wc schoongemaakt moest worden en dat wou ze niet zegt ze is niet erg om ziek te worden paar kilos eraf nou pfff... hele avond in paniek geweest uiteindelijk maar naar huis gegaan om thuis te slapen in een rustige omgeving en me vriend wast ze handen bij elke toilet bezoek want dat deed me schoonmoeder gister ook niet toen ik dat zag brrr.
Hoop ook echt dat de therapie werk wil hier zo graag van af zijn.
Als er iemand is met buikgriep ga je dan ook niet heen? En als er weer wat heerst hoop je zo erg dat jij het ook niet krijgt maar zit daarover wel ieder moment in de stress.
Ik weet hoe het is , heel vervelend! Sterkte cognitieve gedragstherapie heeft mij heel erg geholpen wat ik overigens niet had verwacht! Succes
Klopt haha gisteren nog een behoorlijk k*t situatie meegemaakt kwam bij me schoonouders om daar te eten met familie vond dat eten al vreselijk (hun zijn niet zo echt met dingen in de koelkast leggen enz) dus daar al behoorlijk stress over dus kom daar binnen hoor ik ineens 2 komen niet want die hebben alles bij elkaar gespuugd en van de onderkant... Ja hoor ik in paniek vreselijk maar er kwam wel iemand die daar in huis woonde ik na me vriend ze kamer gerend heb daar zo hard gehuild en paniekaanvallen gehad me vriend verteld dat die geen handen moest schudden haha hij heegt overal rekenschap mee gehouden. Ik ben een behoorlijke tijd boven gebleven en had eindelijk de moed om naar beneden te gaan dus ik kom daar beneden beginnen ze gelijk al over die 2 zieken thuis even later gaat de oom van me vriend naar de wc we hoorde raare gehoest en houden het maar op hoesten en even later komt hij terug en zegt heb boven de wc gehongen. Hij is direct thuis gebracht en heb toen met mijn schoonmoeder gepraat dat de wc schoongemaakt moest worden en dat wou ze niet zegt ze is niet erg om ziek te worden paar kilos eraf nou pfff... hele avond in paniek geweest uiteindelijk maar naar huis gegaan om thuis te slapen in een rustige omgeving en me vriend wast ze handen bij elke toilet bezoek want dat deed me schoonmoeder gister ook niet toen ik dat zag brrr.
Hoop ook echt dat de therapie werk wil hier zo graag van af zijn.
never give up.
