Psyche
alle pijlers
weer terug bij ouders
zaterdag 10 januari 2015 om 11:55
Moet even van mij afschrijven, vandaar dat ik deze topic open.
Wegens vervelende omstandigheden ben ik weer terug in mijn ouderlijk huis. Mijn ouders zijn schatten, zijn bezig om een kamer voor mij vrij te maken, zodat ik toch nog mijn 'eigen' plekje heb. Ben allereerst ontzettend dankbaar dat ik altijd op mijn ouders kan terug vallen, want terug naar de plek waar ik nu woon is geen optie. Het plan is om daar zo snel mogelijk weg te gaan en de huur op te zeggen en vooral te richten op de toekomst, zorgen voor een andere woning en alle ellende van de afgelopen tijd achter mij te laten.
Nu ben ik afgelopen dagen alleen bezig geweest met dingen regelen, maar nu heb ik even de rust om na te denken over alles en dringt nu pas tot mij door dat ik dus lange tijd bij mijn ouders zal blijven wonen. Je hebt niet zo even een ander huisje weer. Moet toch heel erg aan het idee wennen, heb altijd alleen met mijn kat gewoond en was daar ook aan gewend, vond het heerlijk alleen thuis te komen, eten maken lekker op de bank met de kat en genieten van de rust. Nu is dat dus door omstandigheden stuk, moet er weer aan wennen om met mijn ouders (hoe lief ze ook zijn) in een huis te zitten, kan het ook nog niet vinden hier. Zit daarom maar veel hier op het forum. Lukt op moment niet om mijn zinnen te verzetten, komende week gaan we terug naar mijn huis om daar de boel in te pakken, zodat het huis leeg komt en ik de huur op kan zeggen. Heel dubbel gevoel, aan de ene kan ben ik kwaad en verdrietig door de omstandigheden waarom dit nodig is en aan de andere kant wat als ik mijn ouders niet had om op terug te vallen, dan had ik er erger voor gestaan. echt een geval (hoe moeilijk ook soms) van tel je zegeningen en geduld hebben dat het leven wat ik hiervoor had met mijn eigen huisje wel weer terug komt, maar tijd nodig heeft.
Wegens vervelende omstandigheden ben ik weer terug in mijn ouderlijk huis. Mijn ouders zijn schatten, zijn bezig om een kamer voor mij vrij te maken, zodat ik toch nog mijn 'eigen' plekje heb. Ben allereerst ontzettend dankbaar dat ik altijd op mijn ouders kan terug vallen, want terug naar de plek waar ik nu woon is geen optie. Het plan is om daar zo snel mogelijk weg te gaan en de huur op te zeggen en vooral te richten op de toekomst, zorgen voor een andere woning en alle ellende van de afgelopen tijd achter mij te laten.
Nu ben ik afgelopen dagen alleen bezig geweest met dingen regelen, maar nu heb ik even de rust om na te denken over alles en dringt nu pas tot mij door dat ik dus lange tijd bij mijn ouders zal blijven wonen. Je hebt niet zo even een ander huisje weer. Moet toch heel erg aan het idee wennen, heb altijd alleen met mijn kat gewoond en was daar ook aan gewend, vond het heerlijk alleen thuis te komen, eten maken lekker op de bank met de kat en genieten van de rust. Nu is dat dus door omstandigheden stuk, moet er weer aan wennen om met mijn ouders (hoe lief ze ook zijn) in een huis te zitten, kan het ook nog niet vinden hier. Zit daarom maar veel hier op het forum. Lukt op moment niet om mijn zinnen te verzetten, komende week gaan we terug naar mijn huis om daar de boel in te pakken, zodat het huis leeg komt en ik de huur op kan zeggen. Heel dubbel gevoel, aan de ene kan ben ik kwaad en verdrietig door de omstandigheden waarom dit nodig is en aan de andere kant wat als ik mijn ouders niet had om op terug te vallen, dan had ik er erger voor gestaan. echt een geval (hoe moeilijk ook soms) van tel je zegeningen en geduld hebben dat het leven wat ik hiervoor had met mijn eigen huisje wel weer terug komt, maar tijd nodig heeft.
zaterdag 10 januari 2015 om 12:11
Ze is er niet voor niets vaag over in de openingspost he...
TO als een kamer bij je ouders ruimte genoeg is, dan is een kamer elders dat wellicht ook wel? Of wil je perse een heel huis huren weer? Is er via een makelaar of een particulier niet op korte termijn iets te huur? Ken je huizen leeg staan en in de verkoop staan waar jij zou kunnen wonen tijdelijk? Of kun je antikraak wonen in jouw woonplaats? Er is vast wel iets te vinden op korte termijn toch?
TO als een kamer bij je ouders ruimte genoeg is, dan is een kamer elders dat wellicht ook wel? Of wil je perse een heel huis huren weer? Is er via een makelaar of een particulier niet op korte termijn iets te huur? Ken je huizen leeg staan en in de verkoop staan waar jij zou kunnen wonen tijdelijk? Of kun je antikraak wonen in jouw woonplaats? Er is vast wel iets te vinden op korte termijn toch?
zaterdag 10 januari 2015 om 12:11
Wees blij met zulke lieve ouders en probeer er het beste van te maken, dat huisje komt wel weer. Ik heb ook een keer weer bij mijn ouders gewoond, was eigenlijk best heel leuk en gezellig, dus ik zou proberen er het beste van te maken en op zoek gaan naar een ander huis. Hier zijn bv heel veel bovenverdiepingen boven winkels te huur, kun je zo in, weet niet waar je woont maar kijk eens naar particulier verhuur.
zaterdag 10 januari 2015 om 12:19
quote:marana schreef op 10 januari 2015 @ 12:11:
Ze is er niet voor niets vaag over in de openingspost he...
TO als een kamer bij je ouders ruimte genoeg is, dan is een kamer elders dat wellicht ook wel? Of wil je perse een heel huis huren weer? Is er via een makelaar of een particulier niet op korte termijn iets te huur? Ken je huizen leeg staan en in de verkoop staan waar jij zou kunnen wonen tijdelijk? Of kun je antikraak wonen in jouw woonplaats? Er is vast wel iets te vinden op korte termijn toch?Oh? Het is gewoon een vraag.
Ze is er niet voor niets vaag over in de openingspost he...
TO als een kamer bij je ouders ruimte genoeg is, dan is een kamer elders dat wellicht ook wel? Of wil je perse een heel huis huren weer? Is er via een makelaar of een particulier niet op korte termijn iets te huur? Ken je huizen leeg staan en in de verkoop staan waar jij zou kunnen wonen tijdelijk? Of kun je antikraak wonen in jouw woonplaats? Er is vast wel iets te vinden op korte termijn toch?Oh? Het is gewoon een vraag.
zaterdag 10 januari 2015 om 12:29
Ik kan sowieso niet meer terug, wil daar verder niet op in gaan. Dat is gewoon een feit en kan er weinig aan veranderen helaas, wil me richten op de toekomst.
Ik ga er in ieder geval het beste van maken, ben blij met mijn ouders en er zitten ook voordelen aan. Het is alleen een kwestie van wennen na jaren alleen te hebben gewoond. Ik wil wel graag terug naar een huisje, heb wel gedacht aan een soort van parkeerwoning, maar heb nu ook de mogelijkheid om bij mijn ouders te wonen en van daaruit verder te kijken naar een nieuw huis, waar ik me weer kan gaan settelen.
Ik ga er in ieder geval het beste van maken, ben blij met mijn ouders en er zitten ook voordelen aan. Het is alleen een kwestie van wennen na jaren alleen te hebben gewoond. Ik wil wel graag terug naar een huisje, heb wel gedacht aan een soort van parkeerwoning, maar heb nu ook de mogelijkheid om bij mijn ouders te wonen en van daaruit verder te kijken naar een nieuw huis, waar ik me weer kan gaan settelen.
zaterdag 10 januari 2015 om 12:33
quote:marana schreef op 10 januari 2015 @ 12:11:
Ze is er niet voor niets vaag over in de openingspost he...
TO als een kamer bij je ouders ruimte genoeg is, dan is een kamer elders dat wellicht ook wel? Of wil je perse een heel huis huren weer? Is er via een makelaar of een particulier niet op korte termijn iets te huur? Ken je huizen leeg staan en in de verkoop staan waar jij zou kunnen wonen tijdelijk? Of kun je antikraak wonen in jouw woonplaats? Er is vast wel iets te vinden op korte termijn toch?
Ik heb al gekeken naar een koopwoning, maar gezien de regels zijn aangepast krijg ik zo weinig hypotheek dat ik geen huis kan kopen. Antikraak is er in deze regio eigenlijk niet.
Zit eerst ook wel goed bij mijn ouders, het is alleen erg wennen zowel voor mij als voor hen en afhankelijk van hoe lang het duurt tot ik een woning krijg is dit denk ik voor nu de beste optie.
Ze is er niet voor niets vaag over in de openingspost he...
TO als een kamer bij je ouders ruimte genoeg is, dan is een kamer elders dat wellicht ook wel? Of wil je perse een heel huis huren weer? Is er via een makelaar of een particulier niet op korte termijn iets te huur? Ken je huizen leeg staan en in de verkoop staan waar jij zou kunnen wonen tijdelijk? Of kun je antikraak wonen in jouw woonplaats? Er is vast wel iets te vinden op korte termijn toch?
Ik heb al gekeken naar een koopwoning, maar gezien de regels zijn aangepast krijg ik zo weinig hypotheek dat ik geen huis kan kopen. Antikraak is er in deze regio eigenlijk niet.
Zit eerst ook wel goed bij mijn ouders, het is alleen erg wennen zowel voor mij als voor hen en afhankelijk van hoe lang het duurt tot ik een woning krijg is dit denk ik voor nu de beste optie.
zaterdag 10 januari 2015 om 12:34
[quote]hgjb266 schreef op 10 januari 2015 @ 12:11:
Wees blij met zulke lieve ouders en probeer er het beste van te maken, dat huisje komt wel weer. Ik heb ook een keer weer bij mijn ouders gewoond, was eigenlijk best heel leuk en gezellig, dus ik zou proberen er het beste van te maken en op zoek gaan naar een ander huis. Hier zijn bv heel veel bovenverdiepingen boven winkels te huur, kun je zo in, weet niet waar je woont maar kijk eens naar particulier verhuur.[/quote
Ik ben zeker heel blij met mijn ouders, en precies zoals jij het zegt moeten we er ook wat van maken met zijn drieën.
Wees blij met zulke lieve ouders en probeer er het beste van te maken, dat huisje komt wel weer. Ik heb ook een keer weer bij mijn ouders gewoond, was eigenlijk best heel leuk en gezellig, dus ik zou proberen er het beste van te maken en op zoek gaan naar een ander huis. Hier zijn bv heel veel bovenverdiepingen boven winkels te huur, kun je zo in, weet niet waar je woont maar kijk eens naar particulier verhuur.[/quote
Ik ben zeker heel blij met mijn ouders, en precies zoals jij het zegt moeten we er ook wat van maken met zijn drieën.
zaterdag 10 januari 2015 om 12:53
Herkenbaar TO, bij mij was het door m'n scheiding dat ik weer thuis moest wonen.
Eerst had ik vooral t gevoel ongelooflijk mislukt te zijn, op mijn leeftijd weer thuiswonen, gelukkig sleet dat gevoel weg en heb ik het ontzettend gezellig gehad thuis.
Ik heb een jaar thuisgewoond en vond t toen zelfs moeilijk om weer weg te gaan.
Wat ik zeggen wil, het is niet raar dat je je zo voelt, het hielp mij om me er bij neer te leggen, dat t nou eenmaal niet anders kon en er het beste van te maken.
Je zegt dat je leuke, lieve ouders hebt, geniet er van (zodra je kan) om samen met ze te zijn, wie weet leer je ze nog beter kennen door deze periode en kan je er straks met een glimlach op terugkijken.
Eerst had ik vooral t gevoel ongelooflijk mislukt te zijn, op mijn leeftijd weer thuiswonen, gelukkig sleet dat gevoel weg en heb ik het ontzettend gezellig gehad thuis.
Ik heb een jaar thuisgewoond en vond t toen zelfs moeilijk om weer weg te gaan.
Wat ik zeggen wil, het is niet raar dat je je zo voelt, het hielp mij om me er bij neer te leggen, dat t nou eenmaal niet anders kon en er het beste van te maken.
Je zegt dat je leuke, lieve ouders hebt, geniet er van (zodra je kan) om samen met ze te zijn, wie weet leer je ze nog beter kennen door deze periode en kan je er straks met een glimlach op terugkijken.
zaterdag 10 januari 2015 om 13:05
quote:stellar schreef op 10 januari 2015 @ 12:53:
Herkenbaar TO, bij mij was het door m'n scheiding dat ik weer thuis moest wonen.
Eerst had ik vooral t gevoel ongelooflijk mislukt te zijn, op mijn leeftijd weer thuiswonen, gelukkig sleet dat gevoel weg en heb ik het ontzettend gezellig gehad thuis.
Ik heb een jaar thuisgewoond en vond t toen zelfs moeilijk om weer weg te gaan.
Wat ik zeggen wil, het is niet raar dat je je zo voelt, het hielp mij om me er bij neer te leggen, dat t nou eenmaal niet anders kon en er het beste van te maken.
Je zegt dat je leuke, lieve ouders hebt, geniet er van (zodra je kan) om samen met ze te zijn, wie weet leer je ze nog beter kennen door deze periode en kan je er straks met een glimlach op terugkijken.dank je wel stellar, jouw verhaal geeft mij hoop! Het is inderdaad het gevoel dat je gefaald hebt. Daar heb ik het nu nog moeilijk mee. En ik ga zeker genieten van mijn ouders, door dit alles bewijst het weer hoeveel mijn ouders voor mij doen en voor mij klaar staan. Dat is zeker niet vanzelfsprekend.
Herkenbaar TO, bij mij was het door m'n scheiding dat ik weer thuis moest wonen.
Eerst had ik vooral t gevoel ongelooflijk mislukt te zijn, op mijn leeftijd weer thuiswonen, gelukkig sleet dat gevoel weg en heb ik het ontzettend gezellig gehad thuis.
Ik heb een jaar thuisgewoond en vond t toen zelfs moeilijk om weer weg te gaan.
Wat ik zeggen wil, het is niet raar dat je je zo voelt, het hielp mij om me er bij neer te leggen, dat t nou eenmaal niet anders kon en er het beste van te maken.
Je zegt dat je leuke, lieve ouders hebt, geniet er van (zodra je kan) om samen met ze te zijn, wie weet leer je ze nog beter kennen door deze periode en kan je er straks met een glimlach op terugkijken.dank je wel stellar, jouw verhaal geeft mij hoop! Het is inderdaad het gevoel dat je gefaald hebt. Daar heb ik het nu nog moeilijk mee. En ik ga zeker genieten van mijn ouders, door dit alles bewijst het weer hoeveel mijn ouders voor mij doen en voor mij klaar staan. Dat is zeker niet vanzelfsprekend.
zaterdag 10 januari 2015 om 13:08
quote:budapest schreef op 10 januari 2015 @ 13:04:
Ik begrijp je helemaal. Ik zou het ook echt niet willen en kunnen en zou in jouw geval een kamer hebben gehuurd.
Sterkte met de situatie.Dat heb ik ook altijd gezegd dat ik het nooit zou kunnen om weer bij mijn ouders in te trekken. Maar ik heb nu geen keus en dan kun je een heleboel.
Ik begrijp je helemaal. Ik zou het ook echt niet willen en kunnen en zou in jouw geval een kamer hebben gehuurd.
Sterkte met de situatie.Dat heb ik ook altijd gezegd dat ik het nooit zou kunnen om weer bij mijn ouders in te trekken. Maar ik heb nu geen keus en dan kun je een heleboel.
zaterdag 10 januari 2015 om 13:10
Ik viel ook eigenlijk meer over de vraag in de eerste reactie dan die van jou Minni, financiën kon nog enigszins relevant zijn in het meedenken naar een andere oplossing.
TO het is heel lief van je ouders. Ik zou zelf toch kiezen voor een kamer elders als het kon, maar zoals je zegt, maak er het beste van samen.
TO het is heel lief van je ouders. Ik zou zelf toch kiezen voor een kamer elders als het kon, maar zoals je zegt, maak er het beste van samen.
zaterdag 10 januari 2015 om 13:10
quote:Wishlist schreef op 10 januari 2015 @ 13:08:
[...]
Dat heb ik ook altijd gezegd dat ik het nooit zou kunnen om weer bij mijn ouders in te trekken. Maar ik heb nu geen keus en dan kun je een heleboel.
Ik heb het ook gemoeten 1 jaar geleden en ik ben alsnog veel eerder weggegaan. Maar bij mij was het ook gewoon niet mogelijk vanwege het gebrek aan OV bij mijn ouders. Ik kon niet eens thuiskomen na mijn werk bijvoorbeeld.
En het zorgde voor gigantisch veel ruzies. Als je het echt niet kan of wil, zoals in mijn geval was, zijn er wel andere opties.
[...]
Dat heb ik ook altijd gezegd dat ik het nooit zou kunnen om weer bij mijn ouders in te trekken. Maar ik heb nu geen keus en dan kun je een heleboel.
Ik heb het ook gemoeten 1 jaar geleden en ik ben alsnog veel eerder weggegaan. Maar bij mij was het ook gewoon niet mogelijk vanwege het gebrek aan OV bij mijn ouders. Ik kon niet eens thuiskomen na mijn werk bijvoorbeeld.
En het zorgde voor gigantisch veel ruzies. Als je het echt niet kan of wil, zoals in mijn geval was, zijn er wel andere opties.
zaterdag 10 januari 2015 om 13:13
Door omstandigheden ben ik ook paar keer tijdelijk terug gegaan naar mijn ouders. Meestal omdat ik uit het buitenland kwam. In het begin hadden vooral mijn moeder en ik tijd nodig om een goede modus te vinden.
Bijvoorbeeld, wanneer een vriendin tegen me zegt "goh, wat zie je er moe uit zou je niet een keer vroeg naar bed gaan. of is er iets?", dan denk ik; wat aardig. Wanneer mij moeder die zei, dan dacht ik "waar bemoei jij je mee, ik ben toch een volwassen vrouw". Heel lastig om de ouder/kind rollen los te laten.
Ook moet jij je realiseren dat het het huis van je ouders blijft, je bent hun gast. En daar moet je toch rekening mee houden. Ik was gewend om zelf te bepalen wanneer en wat ik wilde eten of bij vrienden wilde eten, en nu "moest ik" opeens 's morgens al aangeven of dat ik ;s avonds mee wilde eten en hoe laat het eten op tafel stond. Begrijpelijk, want het is een verschil of dat je voor 2 personen kookt of 3.
Mijn ouders moesten leren om mij los te laten en realiseren dat ik een eigen leven had en dat ze niet altijd hoefden te weten wat ik deed of waar ik was. Maar ik moest er ook aan wennen dat ik gast was in hun huis en dat ik daar rekening mee moest houden. En niet alle commentaren en vragen zien als bemoeizuchtig.
Probeer je voor te stellen, hoe jij je zou gedragen wanneer je een kamer bij een hospita zou huren? Dan moet je daar toch ook rekening mee houden.
Mijn advies: maak afspraken met je ouders. Wat wordt er van jou verwacht? Bijvoorbeeld met schoonmaken, koken, kleding wassen, etc. Hoe gaan jullie dit doen met boodschappen en samen eten. Help ook mee met dingen in en rond het huis.
Jij hebt ruimte nodig, dus het lijkt me niet reëel om te verwachten dat je elke avond gezellig samen op de bank gaat zitten. Maar dat je ook graag alleen op je kamer wilt zijn, en nee dan moet je moeder niet elk half uur langs komen met de vraag of dat je nog een kopje thee wilt.
Wees dankbaar dat je weer thuis kan wonen. En je bent echt de enige niet die weer terug gaat.
Bijvoorbeeld, wanneer een vriendin tegen me zegt "goh, wat zie je er moe uit zou je niet een keer vroeg naar bed gaan. of is er iets?", dan denk ik; wat aardig. Wanneer mij moeder die zei, dan dacht ik "waar bemoei jij je mee, ik ben toch een volwassen vrouw". Heel lastig om de ouder/kind rollen los te laten.
Ook moet jij je realiseren dat het het huis van je ouders blijft, je bent hun gast. En daar moet je toch rekening mee houden. Ik was gewend om zelf te bepalen wanneer en wat ik wilde eten of bij vrienden wilde eten, en nu "moest ik" opeens 's morgens al aangeven of dat ik ;s avonds mee wilde eten en hoe laat het eten op tafel stond. Begrijpelijk, want het is een verschil of dat je voor 2 personen kookt of 3.
Mijn ouders moesten leren om mij los te laten en realiseren dat ik een eigen leven had en dat ze niet altijd hoefden te weten wat ik deed of waar ik was. Maar ik moest er ook aan wennen dat ik gast was in hun huis en dat ik daar rekening mee moest houden. En niet alle commentaren en vragen zien als bemoeizuchtig.
Probeer je voor te stellen, hoe jij je zou gedragen wanneer je een kamer bij een hospita zou huren? Dan moet je daar toch ook rekening mee houden.
Mijn advies: maak afspraken met je ouders. Wat wordt er van jou verwacht? Bijvoorbeeld met schoonmaken, koken, kleding wassen, etc. Hoe gaan jullie dit doen met boodschappen en samen eten. Help ook mee met dingen in en rond het huis.
Jij hebt ruimte nodig, dus het lijkt me niet reëel om te verwachten dat je elke avond gezellig samen op de bank gaat zitten. Maar dat je ook graag alleen op je kamer wilt zijn, en nee dan moet je moeder niet elk half uur langs komen met de vraag of dat je nog een kopje thee wilt.
Wees dankbaar dat je weer thuis kan wonen. En je bent echt de enige niet die weer terug gaat.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zaterdag 10 januari 2015 om 13:17
quote:minnimouse schreef op 10 januari 2015 @ 13:08:
Wishlist, je hoeft idd niet te vertellen waarom, het was gewoon een vraag . Geen probleem hoor. Maar had je je eerder niet ingeschreven voor de woningbouw?
Zijn er geen tijdelijke ruimtes te huur in jouw buurt?
Geeft niet hoor, had de vraag ook wel verwacht en geeft ook niet hoor vragen mag altijd.
Ik heb me twee jaar terug al ingeschreven bij de woningbouw, alleen voor woningen waar een langere wachttijd voor is. De situatie was twee jaar terug anders als nu. Op dit moment moet ik hals over kop daar weg en gelukkig kan ik bij mijn ouders terecht. Ik moet om veiligheid redenen daar weg, laten we het daar maar op houden het was of daar blijven in angst of tot rust komen bij mijn ouders.
Wishlist, je hoeft idd niet te vertellen waarom, het was gewoon een vraag . Geen probleem hoor. Maar had je je eerder niet ingeschreven voor de woningbouw?
Zijn er geen tijdelijke ruimtes te huur in jouw buurt?
Geeft niet hoor, had de vraag ook wel verwacht en geeft ook niet hoor vragen mag altijd.
Ik heb me twee jaar terug al ingeschreven bij de woningbouw, alleen voor woningen waar een langere wachttijd voor is. De situatie was twee jaar terug anders als nu. Op dit moment moet ik hals over kop daar weg en gelukkig kan ik bij mijn ouders terecht. Ik moet om veiligheid redenen daar weg, laten we het daar maar op houden het was of daar blijven in angst of tot rust komen bij mijn ouders.
zaterdag 10 januari 2015 om 13:20
quote:hamerhaai schreef op 10 januari 2015 @ 13:13:
Door omstandigheden ben ik ook paar keer tijdelijk terug gegaan naar mijn ouders. Meestal omdat ik uit het buitenland kwam. In het begin hadden vooral mijn moeder en ik tijd nodig om een goede modus te vinden.
Bijvoorbeeld, wanneer een vriendin tegen me zegt "goh, wat zie je er moe uit zou je niet een keer vroeg naar bed gaan. of is er iets?", dan denk ik; wat aardig. Wanneer mij moeder die zei, dan dacht ik "waar bemoei jij je mee, ik ben toch een volwassen vrouw". Heel lastig om de ouder/kind rollen los te laten.
Ook moet jij je realiseren dat het het huis van je ouders blijft, je bent hun gast. En daar moet je toch rekening mee houden. Ik was gewend om zelf te bepalen wanneer en wat ik wilde eten of bij vrienden wilde eten, en nu "moest ik" opeens 's morgens al aangeven of dat ik ;s avonds mee wilde eten en hoe laat het eten op tafel stond. Begrijpelijk, want het is een verschil of dat je voor 2 personen kookt of 3.
Mijn ouders moesten leren om mij los te laten en realiseren dat ik een eigen leven had en dat ze niet altijd hoefden te weten wat ik deed of waar ik was. Maar ik moest er ook aan wennen dat ik gast was in hun huis en dat ik daar rekening mee moest houden. En niet alle commentaren en vragen zien als bemoeizuchtig.
Probeer je voor te stellen, hoe jij je zou gedragen wanneer je een kamer bij een hospita zou huren? Dan moet je daar toch ook rekening mee houden.
Mijn advies: maak afspraken met je ouders. Wat wordt er van jou verwacht? Bijvoorbeeld met schoonmaken, koken, kleding wassen, etc. Hoe gaan jullie dit doen met boodschappen en samen eten. Help ook mee met dingen in en rond het huis.
Jij hebt ruimte nodig, dus het lijkt me niet reëel om te verwachten dat je elke avond gezellig samen op de bank gaat zitten. Maar dat je ook graag alleen op je kamer wilt zijn, en nee dan moet je moeder niet elk half uur langs komen met de vraag of dat je nog een kopje thee wilt.
Wees dankbaar dat je weer thuis kan wonen. En je bent echt de enige niet die weer terug gaat.
Herkenbaar! Dat gevoel had ik ook toen ik een keer weer thuis kwam wonen.
Door omstandigheden ben ik ook paar keer tijdelijk terug gegaan naar mijn ouders. Meestal omdat ik uit het buitenland kwam. In het begin hadden vooral mijn moeder en ik tijd nodig om een goede modus te vinden.
Bijvoorbeeld, wanneer een vriendin tegen me zegt "goh, wat zie je er moe uit zou je niet een keer vroeg naar bed gaan. of is er iets?", dan denk ik; wat aardig. Wanneer mij moeder die zei, dan dacht ik "waar bemoei jij je mee, ik ben toch een volwassen vrouw". Heel lastig om de ouder/kind rollen los te laten.
Ook moet jij je realiseren dat het het huis van je ouders blijft, je bent hun gast. En daar moet je toch rekening mee houden. Ik was gewend om zelf te bepalen wanneer en wat ik wilde eten of bij vrienden wilde eten, en nu "moest ik" opeens 's morgens al aangeven of dat ik ;s avonds mee wilde eten en hoe laat het eten op tafel stond. Begrijpelijk, want het is een verschil of dat je voor 2 personen kookt of 3.
Mijn ouders moesten leren om mij los te laten en realiseren dat ik een eigen leven had en dat ze niet altijd hoefden te weten wat ik deed of waar ik was. Maar ik moest er ook aan wennen dat ik gast was in hun huis en dat ik daar rekening mee moest houden. En niet alle commentaren en vragen zien als bemoeizuchtig.
Probeer je voor te stellen, hoe jij je zou gedragen wanneer je een kamer bij een hospita zou huren? Dan moet je daar toch ook rekening mee houden.
Mijn advies: maak afspraken met je ouders. Wat wordt er van jou verwacht? Bijvoorbeeld met schoonmaken, koken, kleding wassen, etc. Hoe gaan jullie dit doen met boodschappen en samen eten. Help ook mee met dingen in en rond het huis.
Jij hebt ruimte nodig, dus het lijkt me niet reëel om te verwachten dat je elke avond gezellig samen op de bank gaat zitten. Maar dat je ook graag alleen op je kamer wilt zijn, en nee dan moet je moeder niet elk half uur langs komen met de vraag of dat je nog een kopje thee wilt.
Wees dankbaar dat je weer thuis kan wonen. En je bent echt de enige niet die weer terug gaat.
Herkenbaar! Dat gevoel had ik ook toen ik een keer weer thuis kwam wonen.
zaterdag 10 januari 2015 om 13:26
quote:hamerhaai schreef op 10 januari 2015 @ 13:13:
Door omstandigheden ben ik ook paar keer tijdelijk terug gegaan naar mijn ouders. Meestal omdat ik uit het buitenland kwam. In het begin hadden vooral mijn moeder en ik tijd nodig om een goede modus te vinden.
Bijvoorbeeld, wanneer een vriendin tegen me zegt "goh, wat zie je er moe uit zou je niet een keer vroeg naar bed gaan. of is er iets?", dan denk ik; wat aardig. Wanneer mij moeder die zei, dan dacht ik "waar bemoei jij je mee, ik ben toch een volwassen vrouw". Heel lastig om de ouder/kind rollen los te laten.
Ook moet jij je realiseren dat het het huis van je ouders blijft, je bent hun gast. En daar moet je toch rekening mee houden. Ik was gewend om zelf te bepalen wanneer en wat ik wilde eten of bij vrienden wilde eten, en nu "moest ik" opeens 's morgens al aangeven of dat ik ;s avonds mee wilde eten en hoe laat het eten op tafel stond. Begrijpelijk, want het is een verschil of dat je voor 2 personen kookt of 3.
Mijn ouders moesten leren om mij los te laten en realiseren dat ik een eigen leven had en dat ze niet altijd hoefden te weten wat ik deed of waar ik was. Maar ik moest er ook aan wennen dat ik gast was in hun huis en dat ik daar rekening mee moest houden. En niet alle commentaren en vragen zien als bemoeizuchtig.
Probeer je voor te stellen, hoe jij je zou gedragen wanneer je een kamer bij een hospita zou huren? Dan moet je daar toch ook rekening mee houden.
Mijn advies: maak afspraken met je ouders. Wat wordt er van jou verwacht? Bijvoorbeeld met schoonmaken, koken, kleding wassen, etc. Hoe gaan jullie dit doen met boodschappen en samen eten. Help ook mee met dingen in en rond het huis.
Jij hebt ruimte nodig, dus het lijkt me niet reëel om te verwachten dat je elke avond gezellig samen op de bank gaat zitten. Maar dat je ook graag alleen op je kamer wilt zijn, en nee dan moet je moeder niet elk half uur langs komen met de vraag of dat je nog een kopje thee wilt.
Wees dankbaar dat je weer thuis kan wonen. En je bent echt de enige niet die weer terug gaat.
Mijn ouders zijn heel begripvol, ook gezien de situatie. Het is wennen, maar tot nog toe loopt het soepel. Mijn ouders geven mij de ruimte, maar het is ook gezellig om samen kop koffie te drinken en samen eten. En ik ben het mee eens dat ik mijn steentje moet bijdragen nu ik daar woon.
Ze merken het aan mij als ik een poosje alleen moet zijn en laten me dan ook met rust, geven zelf ook aan je moet ook je eigen gang gaan. Maar als ik het even moeilijk heb dan krijg ik een knuffel van mijn moeder en kan met ze praten, in die zin is fijn dat ik nu even bij mijn ouders kan zijn. Ondertussen richt ik me op dat ik een andere woning krijg en het leven weer kan gaan zoals het eigenlijk hoort om het zo maar te zeggen.
Door omstandigheden ben ik ook paar keer tijdelijk terug gegaan naar mijn ouders. Meestal omdat ik uit het buitenland kwam. In het begin hadden vooral mijn moeder en ik tijd nodig om een goede modus te vinden.
Bijvoorbeeld, wanneer een vriendin tegen me zegt "goh, wat zie je er moe uit zou je niet een keer vroeg naar bed gaan. of is er iets?", dan denk ik; wat aardig. Wanneer mij moeder die zei, dan dacht ik "waar bemoei jij je mee, ik ben toch een volwassen vrouw". Heel lastig om de ouder/kind rollen los te laten.
Ook moet jij je realiseren dat het het huis van je ouders blijft, je bent hun gast. En daar moet je toch rekening mee houden. Ik was gewend om zelf te bepalen wanneer en wat ik wilde eten of bij vrienden wilde eten, en nu "moest ik" opeens 's morgens al aangeven of dat ik ;s avonds mee wilde eten en hoe laat het eten op tafel stond. Begrijpelijk, want het is een verschil of dat je voor 2 personen kookt of 3.
Mijn ouders moesten leren om mij los te laten en realiseren dat ik een eigen leven had en dat ze niet altijd hoefden te weten wat ik deed of waar ik was. Maar ik moest er ook aan wennen dat ik gast was in hun huis en dat ik daar rekening mee moest houden. En niet alle commentaren en vragen zien als bemoeizuchtig.
Probeer je voor te stellen, hoe jij je zou gedragen wanneer je een kamer bij een hospita zou huren? Dan moet je daar toch ook rekening mee houden.
Mijn advies: maak afspraken met je ouders. Wat wordt er van jou verwacht? Bijvoorbeeld met schoonmaken, koken, kleding wassen, etc. Hoe gaan jullie dit doen met boodschappen en samen eten. Help ook mee met dingen in en rond het huis.
Jij hebt ruimte nodig, dus het lijkt me niet reëel om te verwachten dat je elke avond gezellig samen op de bank gaat zitten. Maar dat je ook graag alleen op je kamer wilt zijn, en nee dan moet je moeder niet elk half uur langs komen met de vraag of dat je nog een kopje thee wilt.
Wees dankbaar dat je weer thuis kan wonen. En je bent echt de enige niet die weer terug gaat.
Mijn ouders zijn heel begripvol, ook gezien de situatie. Het is wennen, maar tot nog toe loopt het soepel. Mijn ouders geven mij de ruimte, maar het is ook gezellig om samen kop koffie te drinken en samen eten. En ik ben het mee eens dat ik mijn steentje moet bijdragen nu ik daar woon.
Ze merken het aan mij als ik een poosje alleen moet zijn en laten me dan ook met rust, geven zelf ook aan je moet ook je eigen gang gaan. Maar als ik het even moeilijk heb dan krijg ik een knuffel van mijn moeder en kan met ze praten, in die zin is fijn dat ik nu even bij mijn ouders kan zijn. Ondertussen richt ik me op dat ik een andere woning krijg en het leven weer kan gaan zoals het eigenlijk hoort om het zo maar te zeggen.