Psyche
alle pijlers
leven drastiche veranderen.
zondag 11 januari 2015 om 12:09
Ik ben bereid om mijn leven te gaan veranderen.. ik ben nu 27 jaar.
Waarom ik dat wil doen is om de volgende redenen: Ik ben vroeger vaak geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, en verkracht door anderen. Ik heb nooit een goede band met mijn ouders gehad en het wordt nu alleen maar slechter. Waardoor dat eigenlijk komt weet ik niet zozeer, wel dat het te maken heeft met mijn leven. Gewoonweg voel ik mij niet meer vertrouwd bij hun en veilig.
Ik heb in mijn jaren al wat relaties gehad. Maar 1 op andere manier liep dat niet zo en krijg ik de laatste tijd meer door hoe dat komt. Dat ik nogal onzeker ben door alles wat in het verleden is gebeurd en daardoor weer liefde en aandacht zocht bij een ander en allang blij was dat iemand mij de liefde en aandacht kon toevertrouwen
maar ik heb veel geleerd. Op een gegeven moment ben ik in therapie gegaan omdat ik vast liep met alles. Zit nog steeds in therapie en daar heb ik veel geleerd en ben ik tot andere inzichten gekomen. En ben er ook meer en meer achter gekomen hoe bepaalde mensen zijn en reageren. En alleen bij komen als ze merken als er iets is of niet goed gaat met mij. Of als hun ergens mee zitten weten ze mij te vinden. Maar anders hoor ik nooit van ze, ook als ik vraag om iets te gaan doen. Met uitzondering van een vriendin, die altijd maar alles beter weet. Als ik met mijn verhaal bij haar kom als ik niet lekker in mijn vel zit, neemt ze niet de moeite om naar mij te luisteren maar gaat ze gelijk beginnen met haar verhaal dat ze dat ook heeft meegemaakt etc. En ik merk dat ze een negatieve invloed op mij heeft. Maar dat heeft terzijde.
Maar het lijkt net alsof iedereen maar denk te weten hoe ik mijn leven moet gaan leiden. En als ik dat niet doe volgens hun zijn ze of teleurgesteld of proberen mij zo erg te kwetsen en de grond in te drukken, wat mij soms onzeker maak en ik weer negatief wordt.
Mijn moeder is daar 1 van. de laatste tijd denkt ze vaak maar alles over mij te kunnen beslissen. Ik woon gelukkig al op mezelf. Neem als voorbeeld een relatie die ik heb uitgemaakt omdat ik geen gevoelens had en het niet werkte tussen ons. Hij was over de toeren en mijn moeder werd kwaad op mij. Dat ik niet weet wat ik wil en als ik zo doorgaat het niet goed komt met mij. Kortom ze proberen mij gek te maken. Die ex heeft nog contact met mijn moeder en achter mijn rug om proberen ze er voor te zorgen dat ik weer bij hem terug kom. constant wil mijn moeder weten wat ik aan het doen ben en belt ze mij op met verhalen over mijn ex. Meestal leg ik de telefoon gelijk op. En als ik niet reageer of tegen haar zegt dat gaat je niet aan krijg ik de wind van voren met ik mag toch wel weten wat jij doet en waar jij ben.. Het is iemand die altijd maar denkt zeggenschap te krijgen over aan ander met name ook mijn andere zussen en broers..
Nu ben ik op een punt gekomen om vanaf nu mij niet meer te veel laten beïnvloeden door die ene vriendin en mijn ouders. Het contact laten verwateren en geen verantwoordelijkheid meer hoef af te leggen. En een nieuwe vriendengroep uitbreiden die mij nemen zoals ik ben en gewoon positief zijn. dat ik die mensen niet meer nodig heb die mij teveel energie kosten.
Maar hoe ga ik dit allemaal aanpakken? Iemand die dit ook heeft gedaan of gelijke ervaringen gehad?
Want ik merk hoe meer ik met dit soort mensen om ga hoe slechter ik me ga voelen, terwijl ik juist altijd positief was en wil nu echt een keer voor mezelf kiezen.
Waarom ik dat wil doen is om de volgende redenen: Ik ben vroeger vaak geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, en verkracht door anderen. Ik heb nooit een goede band met mijn ouders gehad en het wordt nu alleen maar slechter. Waardoor dat eigenlijk komt weet ik niet zozeer, wel dat het te maken heeft met mijn leven. Gewoonweg voel ik mij niet meer vertrouwd bij hun en veilig.
Ik heb in mijn jaren al wat relaties gehad. Maar 1 op andere manier liep dat niet zo en krijg ik de laatste tijd meer door hoe dat komt. Dat ik nogal onzeker ben door alles wat in het verleden is gebeurd en daardoor weer liefde en aandacht zocht bij een ander en allang blij was dat iemand mij de liefde en aandacht kon toevertrouwen
maar ik heb veel geleerd. Op een gegeven moment ben ik in therapie gegaan omdat ik vast liep met alles. Zit nog steeds in therapie en daar heb ik veel geleerd en ben ik tot andere inzichten gekomen. En ben er ook meer en meer achter gekomen hoe bepaalde mensen zijn en reageren. En alleen bij komen als ze merken als er iets is of niet goed gaat met mij. Of als hun ergens mee zitten weten ze mij te vinden. Maar anders hoor ik nooit van ze, ook als ik vraag om iets te gaan doen. Met uitzondering van een vriendin, die altijd maar alles beter weet. Als ik met mijn verhaal bij haar kom als ik niet lekker in mijn vel zit, neemt ze niet de moeite om naar mij te luisteren maar gaat ze gelijk beginnen met haar verhaal dat ze dat ook heeft meegemaakt etc. En ik merk dat ze een negatieve invloed op mij heeft. Maar dat heeft terzijde.
Maar het lijkt net alsof iedereen maar denk te weten hoe ik mijn leven moet gaan leiden. En als ik dat niet doe volgens hun zijn ze of teleurgesteld of proberen mij zo erg te kwetsen en de grond in te drukken, wat mij soms onzeker maak en ik weer negatief wordt.
Mijn moeder is daar 1 van. de laatste tijd denkt ze vaak maar alles over mij te kunnen beslissen. Ik woon gelukkig al op mezelf. Neem als voorbeeld een relatie die ik heb uitgemaakt omdat ik geen gevoelens had en het niet werkte tussen ons. Hij was over de toeren en mijn moeder werd kwaad op mij. Dat ik niet weet wat ik wil en als ik zo doorgaat het niet goed komt met mij. Kortom ze proberen mij gek te maken. Die ex heeft nog contact met mijn moeder en achter mijn rug om proberen ze er voor te zorgen dat ik weer bij hem terug kom. constant wil mijn moeder weten wat ik aan het doen ben en belt ze mij op met verhalen over mijn ex. Meestal leg ik de telefoon gelijk op. En als ik niet reageer of tegen haar zegt dat gaat je niet aan krijg ik de wind van voren met ik mag toch wel weten wat jij doet en waar jij ben.. Het is iemand die altijd maar denkt zeggenschap te krijgen over aan ander met name ook mijn andere zussen en broers..
Nu ben ik op een punt gekomen om vanaf nu mij niet meer te veel laten beïnvloeden door die ene vriendin en mijn ouders. Het contact laten verwateren en geen verantwoordelijkheid meer hoef af te leggen. En een nieuwe vriendengroep uitbreiden die mij nemen zoals ik ben en gewoon positief zijn. dat ik die mensen niet meer nodig heb die mij teveel energie kosten.
Maar hoe ga ik dit allemaal aanpakken? Iemand die dit ook heeft gedaan of gelijke ervaringen gehad?
Want ik merk hoe meer ik met dit soort mensen om ga hoe slechter ik me ga voelen, terwijl ik juist altijd positief was en wil nu echt een keer voor mezelf kiezen.
zondag 11 januari 2015 om 12:36
De situatie zoals jij beschrijft, daar heb je genoeg van, daar wil je uit.
Begrijpelijk.
Maar, voordat je radicaal banden doorsnijdt: is het niet mogelijk om aan jezelf te werken, en op zo'n manier in het leven te komen staan dat je de mensen om je heen wel behoudt, maar dat ze je wel het respect geven om jezelf te zijn en je eigen beslissingen te nemen?
Als ik je post zo lees komt het op mij over dat je emmertje nu vol is en dat je op het punt staat om op emotionele gronden erg grote beslissingen te nemen.
Begrijpelijk.
Maar, voordat je radicaal banden doorsnijdt: is het niet mogelijk om aan jezelf te werken, en op zo'n manier in het leven te komen staan dat je de mensen om je heen wel behoudt, maar dat ze je wel het respect geven om jezelf te zijn en je eigen beslissingen te nemen?
Als ik je post zo lees komt het op mij over dat je emmertje nu vol is en dat je op het punt staat om op emotionele gronden erg grote beslissingen te nemen.
zondag 11 januari 2015 om 12:37
Wat knap dat je al zover bent gekomen dat je herkent welke mensen jou positief en negatief beïnvloeden! Zeker met het verleden dat je hebt, snap ik dat jouw vertrouwen in mensen een flinke deuk opgelopen moet hebben. Je komt over als een positief en realistisch mens dat vooruit kijkt ipv achterom, hoe knap is dat als je zoveel meegemaakt hebt!
Ik denk dat je al heel goed op weg bent om je niet te laten beïnvloeden door die ene vriendin en je ouders, juist doordat je je al erg bewust bent van hun invloed. Ik denk dat het contact verwateren met die vriendin een prima manier is als je geen directe confrontatie met haar wilt. Neemt zij meestal het initiatief tot contact of ben jij dat? Ik zou zelf geen contact meer zoeken en op het moment dat zij contact zoekt, gewoon aangeven dat je even geen zin/behoefte hebt. Je kunt natuurlijk ook aangeven dat je het gevoel hebt dat je in de vriendschap niet meer vindt wat je zoekt en dat je het hierbij wilt laten.
In het contact met je ouders zou ik duidelijker zijn: ik ben volwassen, leef mijn eigen leven en daar is geen plaats in voor jullie als je denkt dat je je daar constant mee kunt bemoeien. Zeker gezien het verleden met je ouders kan ik me voorstellen dat je nu op een punt komt waarop je je afvraagt: wil ik ze nog wel in mijn leven? Want hoewel het je ouders zijn, kan ik me voorstellen dat met zo'n voorgeschiedenis en de manier waarop je moeder nu nóg bezig, het op een gegeven moment rust gaat geven als je ze definitief uit je leven weert. Maar zo'n beslissing moet je zeker de tijd geven om te overdenken.
Ik denk dat je al heel goed op weg bent om je niet te laten beïnvloeden door die ene vriendin en je ouders, juist doordat je je al erg bewust bent van hun invloed. Ik denk dat het contact verwateren met die vriendin een prima manier is als je geen directe confrontatie met haar wilt. Neemt zij meestal het initiatief tot contact of ben jij dat? Ik zou zelf geen contact meer zoeken en op het moment dat zij contact zoekt, gewoon aangeven dat je even geen zin/behoefte hebt. Je kunt natuurlijk ook aangeven dat je het gevoel hebt dat je in de vriendschap niet meer vindt wat je zoekt en dat je het hierbij wilt laten.
In het contact met je ouders zou ik duidelijker zijn: ik ben volwassen, leef mijn eigen leven en daar is geen plaats in voor jullie als je denkt dat je je daar constant mee kunt bemoeien. Zeker gezien het verleden met je ouders kan ik me voorstellen dat je nu op een punt komt waarop je je afvraagt: wil ik ze nog wel in mijn leven? Want hoewel het je ouders zijn, kan ik me voorstellen dat met zo'n voorgeschiedenis en de manier waarop je moeder nu nóg bezig, het op een gegeven moment rust gaat geven als je ze definitief uit je leven weert. Maar zo'n beslissing moet je zeker de tijd geven om te overdenken.
zondag 11 januari 2015 om 12:40
Ik zit al in therapie om aan mezelf te werken... Maar ik heb dit al meermalen geprobeerd... Maar elke keer gaan ze gewoon door en mijn moeder kennende die blijft doorgaan en als ik voor mezelf op kom en het aangeef heb ik volgens haar een grote mond, zij weet alles beter te weten... Keer op keer geprobeerd... Met uit mijn leven verwijderen bedoel ik meer van, geen verantwoording meer afleggen, niet meer wekelijks op bezoek komen, alleen hoognodig nog op verjaardagsvisite of andere belangrijke dingen
zondag 11 januari 2015 om 12:42
Online87 schrijft dat ze geestelijk en lichamelijk is mishandeld door haar ouders, verkracht door anderen.
Lijkt mij dat je dan ver uit de buurt van ouders moet blijven, helemaal onder hun invloed vandaan. Dus geen contact meer, niet via telefoon (nieuw, desnoods geheim nummer helpt), geen Facebook-gedoe of op andere media.
TO: wat denk je van verhuizen naar een ander deel van het land? Ik ga er nu even vanuit de je niet werkt? Het wordt lastiger om te doen wanneer je wel een baan hebt.
Hopelijk kun je dit allemaal achter je laten en een leuk leven hebben als sterke vrouw, die het allemaal verwerkt heeft. Eén die met zelfvertrouwen naar de wereld kijkt en die daardoor geen vage types aantrekt.
Lijkt mij dat je dan ver uit de buurt van ouders moet blijven, helemaal onder hun invloed vandaan. Dus geen contact meer, niet via telefoon (nieuw, desnoods geheim nummer helpt), geen Facebook-gedoe of op andere media.
TO: wat denk je van verhuizen naar een ander deel van het land? Ik ga er nu even vanuit de je niet werkt? Het wordt lastiger om te doen wanneer je wel een baan hebt.
Hopelijk kun je dit allemaal achter je laten en een leuk leven hebben als sterke vrouw, die het allemaal verwerkt heeft. Eén die met zelfvertrouwen naar de wereld kijkt en die daardoor geen vage types aantrekt.
zondag 11 januari 2015 om 12:43
Doe het rustig aan, verwacht niet van jezelf dat alles in korte tijd anders is.
Doe het stap voor stap.
Je woont op jezelf, dat is het belangrijkst.
Beperk het contact met je ouders tot een minimum. Desnoods alleen verjaardagen.
Maak veel tijd voor die vrienden, waar jij je prettig bij voelt.
En als dat er niet voldoende zijn, ga vrijwilligerswerk doen, nodig een collega uit om na het werk even een pizzaatje te gaan eten etc.
En besef je, dat je de moeilijkste stap al gezet hebt, je hebt de knop omgezet. Vanaf nu gaat het beter
Doe het stap voor stap.
Je woont op jezelf, dat is het belangrijkst.
Beperk het contact met je ouders tot een minimum. Desnoods alleen verjaardagen.
Maak veel tijd voor die vrienden, waar jij je prettig bij voelt.
En als dat er niet voldoende zijn, ga vrijwilligerswerk doen, nodig een collega uit om na het werk even een pizzaatje te gaan eten etc.
En besef je, dat je de moeilijkste stap al gezet hebt, je hebt de knop omgezet. Vanaf nu gaat het beter
zondag 11 januari 2015 om 12:57
Ik werk wel fulltime, en verhuizen is geen optie want dan zou het ook lijken dat ik weg zo lopen voor alles...
Juist nu, wil ik mij niet weg laten jagen en laten zien dat ik alles aan kan en kan overwinnen door sterker in mijn schoenen te staan..
Ik doe momenteel ook vrijwilligerswerk met kinderen en dat vindt ik helemaal te gek.
Ik merk natuurlijk wel dat ik de laatste tijd best onzeker ben door al die negatieve mensen en daardoor minder voor mezelf durf op te komen, terwijl dat eerst zo goed ging.
Maar 1 ding weet ik zeker, ik ga er voor zorgen dat niemand mij meer klein kan maken en kwetsen... En dat ik bij mezelf blijf
Juist nu, wil ik mij niet weg laten jagen en laten zien dat ik alles aan kan en kan overwinnen door sterker in mijn schoenen te staan..
Ik doe momenteel ook vrijwilligerswerk met kinderen en dat vindt ik helemaal te gek.
Ik merk natuurlijk wel dat ik de laatste tijd best onzeker ben door al die negatieve mensen en daardoor minder voor mezelf durf op te komen, terwijl dat eerst zo goed ging.
Maar 1 ding weet ik zeker, ik ga er voor zorgen dat niemand mij meer klein kan maken en kwetsen... En dat ik bij mezelf blijf
zondag 11 januari 2015 om 13:27
zondag 11 januari 2015 om 13:53
zondag 11 januari 2015 om 14:16
Eigenlijk doet het niets terzake of je nu wel of niet onder een andere nickname je verhaal doet, het gaat erom dat het je zwaar valt en dat je dat hier neerzet in de hoop of verwachting bijval en advies te krijgen.
Dan vind ik het weer jammer dat je constateert dat wat betreft je dacht dat hier te krijgen, niets minder waar blijkt te zijn. Volgens jou dan, want wat ik lees zijn er toch heel veel mensen die positief op je reageren.
Die twee, drie die hier denken jou te herkennen in iemand anders met hetzelfde verhaal doen je trouwens ook geen kwaad, die adviseren je zelfs om daar eens te gaan kijken of je herkenning vind en of je iets kunt met de tips die daar gegeven worden.
Daarom heb ik het gevoel dat ik er met mijn post, de eerste reaktie op jouw opening, niet zo ver naast zit.
Dan vind ik het weer jammer dat je constateert dat wat betreft je dacht dat hier te krijgen, niets minder waar blijkt te zijn. Volgens jou dan, want wat ik lees zijn er toch heel veel mensen die positief op je reageren.
Die twee, drie die hier denken jou te herkennen in iemand anders met hetzelfde verhaal doen je trouwens ook geen kwaad, die adviseren je zelfs om daar eens te gaan kijken of je herkenning vind en of je iets kunt met de tips die daar gegeven worden.
Daarom heb ik het gevoel dat ik er met mijn post, de eerste reaktie op jouw opening, niet zo ver naast zit.
zondag 11 januari 2015 om 14:25
Bewust worden is stap 1, als je zelf positief durft te zijn en steviger in e schoenen staat trek je inderdaad betere mensen aan. Gun het de tijd, vrienden maken is niet in 1 maand gebeurd maar sta open voor de mensen die je ontmoet en als je er te weinig ontmoet kun je altijd nog een teamsport of groepjes-hobby zoals hardlopen, breien, koken, lezen, knutselen oppakken.
Veel succes, volgens mij kun je het!!
Veel succes, volgens mij kun je het!!
dinsdag 13 januari 2015 om 17:31