Psyche
alle pijlers
Borderline
zaterdag 17 januari 2015 om 15:29
Lieve allemaal!
Ik ben nu al een tijdje opgenomen, bijna 3 maanden.
Ik weet sinds kort dat ik borderline heb.
Iets wat ik in het begin heel erg fijn vond, klinkt misschien heel erg stom, maar ik vond eindelijk herkenning.
Nu lees ik er de laatste tijd veel over, zoek veel op internet enz.
En merk dat de meeste mensen echt een hekel hebben aan mensen met borderline.
Ik zat zojuist dit topic te lezen, http://forum.fok.nl/topic/1051262/1/50 en schrok van sommige reacties.
Nu ben ik altijd heel erg veel bezig met wat andere van mij denken, en schaam ik me nu kapot dat ik zo bekend sta.
Volgens mijn arts moet ik daar helemaal niet mee bezig zijn, ik ga bijna met de DGT starten, en ben hard aan het werk met mezelf.
Ik kan het alleen maar moeilijk loslaten.
Ik ben nu al een tijdje opgenomen, bijna 3 maanden.
Ik weet sinds kort dat ik borderline heb.
Iets wat ik in het begin heel erg fijn vond, klinkt misschien heel erg stom, maar ik vond eindelijk herkenning.
Nu lees ik er de laatste tijd veel over, zoek veel op internet enz.
En merk dat de meeste mensen echt een hekel hebben aan mensen met borderline.
Ik zat zojuist dit topic te lezen, http://forum.fok.nl/topic/1051262/1/50 en schrok van sommige reacties.
Nu ben ik altijd heel erg veel bezig met wat andere van mij denken, en schaam ik me nu kapot dat ik zo bekend sta.
Volgens mijn arts moet ik daar helemaal niet mee bezig zijn, ik ga bijna met de DGT starten, en ben hard aan het werk met mezelf.
Ik kan het alleen maar moeilijk loslaten.
zaterdag 17 januari 2015 om 15:38
quote:Steinbeck2 schreef op 17 januari 2015 @ 15:37:
Je moet niet naar Fok kijken, daar wordt volgens mij alleen maar hard gereageerd.
Richt je op jezelf en je therapie, dat is het beste wat je nu kunt doen. Hoe beter je leert omgaan met borderline hoe minder vervelend het voor jezelf en voor je omgeving is.Helemaal mee eens.
Je moet niet naar Fok kijken, daar wordt volgens mij alleen maar hard gereageerd.
Richt je op jezelf en je therapie, dat is het beste wat je nu kunt doen. Hoe beter je leert omgaan met borderline hoe minder vervelend het voor jezelf en voor je omgeving is.Helemaal mee eens.
zaterdag 17 januari 2015 om 16:14
zaterdag 17 januari 2015 om 16:19
DGT heeft bij mij best wel goed geholpen, ben er weer mee bezig. Hoop dat het voor jou ook zo is.
Mensen met borderline staat idd niet bekend als prettige mensen, zelfs hier op het viva forum lees je dat soort dingen vaak. Wat ik doe is het niet vertellen aan mensen, ik vertel dat ik wat problemen heb waar ik aan werk en laat het verder daar bij. Ik heb geen zin om gezien te worden als de onstabiele Borderliner. IK heb borderline maar ben veel meer dan dat.
Mensen met borderline staat idd niet bekend als prettige mensen, zelfs hier op het viva forum lees je dat soort dingen vaak. Wat ik doe is het niet vertellen aan mensen, ik vertel dat ik wat problemen heb waar ik aan werk en laat het verder daar bij. Ik heb geen zin om gezien te worden als de onstabiele Borderliner. IK heb borderline maar ben veel meer dan dat.
zaterdag 17 januari 2015 om 16:33
Het klinkt hard maar er is natuurlijk wel een reden waarom heel veel mensen last hebben van iemand met borderline (of gewoonweg een hekel hebben aan deze mensen). Die harde reacties op internet komen wel voort uit persoonlijke ervaringen van mensen. En dat zijn nu eenmaal geen positieve. Het is erg moeilijk om een langdurige en normale relatie te hebben met iemand met deze stoornis (het omgaan met anderen is ook onderdeel van de stoornis). Ze kunnen vrij extreem zijn in hun gedrag (zwart/wit) en hebben heel vaak veel problemen met mensen in hun directe omgeving (familie, vrienden, relaties).
Misschien is het een idee om dit ook te bespreken in jouw therapie. Maar ook met de mensen in je directe omgeving. Dus aangeven hoe ze gedrag bij jou kunnen herkennen en hoe ze daar mee om kunnen gaan. Verder proberen om echt aan jezelf te werken en dit een leven lang te blijven doen (met medicatie en therapie). Er niet mee bezig zijn zoals je arts aangaf lijkt mij niet verstandig. Je kunt in therapie juist dingen leren om wel met mensen te (blijven) omgaan. Ook als het soms minder goed met jou gaat. Ik zie helaas vaak dat dit soort mensen weinig tot geen netwerk meer overhouden door hun stoornis (ruzie en ellende met iedereen).
Misschien is het een idee om dit ook te bespreken in jouw therapie. Maar ook met de mensen in je directe omgeving. Dus aangeven hoe ze gedrag bij jou kunnen herkennen en hoe ze daar mee om kunnen gaan. Verder proberen om echt aan jezelf te werken en dit een leven lang te blijven doen (met medicatie en therapie). Er niet mee bezig zijn zoals je arts aangaf lijkt mij niet verstandig. Je kunt in therapie juist dingen leren om wel met mensen te (blijven) omgaan. Ook als het soms minder goed met jou gaat. Ik zie helaas vaak dat dit soort mensen weinig tot geen netwerk meer overhouden door hun stoornis (ruzie en ellende met iedereen).
zaterdag 17 januari 2015 om 17:04
Herkenbaar!
Zelf heb ik ook de diagnose. Die is voor mij inderdaad ook prettig, omdat het duidelijkheid en herkenning geeft. Ik heb, ook middels DGT, geleerd waar zwakke punten zitten en hoe ik daar mee om moet gaan.
Het woord borderline gebruik ik alleen bij mensen die ik heel goed ken, ik zal niet snel in mijn omgeving zeggen dat ik die diagnose heb. Het gaat niet om het etiketje, maar wat je er mee kunt.
Zelf heb ik ook de diagnose. Die is voor mij inderdaad ook prettig, omdat het duidelijkheid en herkenning geeft. Ik heb, ook middels DGT, geleerd waar zwakke punten zitten en hoe ik daar mee om moet gaan.
Het woord borderline gebruik ik alleen bij mensen die ik heel goed ken, ik zal niet snel in mijn omgeving zeggen dat ik die diagnose heb. Het gaat niet om het etiketje, maar wat je er mee kunt.
zaterdag 17 januari 2015 om 17:08
Je hebt inderdaad verschillende gradaties, maar er zijn ook 2 soorten van borderline.
Toen ik voor het eerst hoorde dat ik borderline had kon ik er ook echt niet bij.
Ik had daarvoor een programma gezien, en daarin was een meisje met borderline, dat meisje schreeuwde en gilde alles bij elkaar.
Ik kon mezelf daar totaal niet bij herkennen.
Ik val dan ook niet onder de ''klassieke vorm''.
Het verschil is dat ik in mezelf keer, in plaats van naar mijn omgeving.
Ik moet juist leren om als het minder gaat het aan te geven, om te praten enz.
Toen ik voor het eerst hoorde dat ik borderline had kon ik er ook echt niet bij.
Ik had daarvoor een programma gezien, en daarin was een meisje met borderline, dat meisje schreeuwde en gilde alles bij elkaar.
Ik kon mezelf daar totaal niet bij herkennen.
Ik val dan ook niet onder de ''klassieke vorm''.
Het verschil is dat ik in mezelf keer, in plaats van naar mijn omgeving.
Ik moet juist leren om als het minder gaat het aan te geven, om te praten enz.
zaterdag 17 januari 2015 om 17:08
quote:-esther schreef op 17 januari 2015 @ 17:04:
Herkenbaar!
Zelf heb ik ook de diagnose. Die is voor mij inderdaad ook prettig, omdat het duidelijkheid en herkenning geeft. Ik heb, ook middels DGT, geleerd waar zwakke punten zitten en hoe ik daar mee om moet gaan.
Het woord borderline gebruik ik alleen bij mensen die ik heel goed ken, ik zal niet snel in mijn omgeving zeggen dat ik die diagnose heb. Het gaat niet om het etiketje, maar wat je er mee kunt.Je kennissen hebben het denk ik ook wel door...
Herkenbaar!
Zelf heb ik ook de diagnose. Die is voor mij inderdaad ook prettig, omdat het duidelijkheid en herkenning geeft. Ik heb, ook middels DGT, geleerd waar zwakke punten zitten en hoe ik daar mee om moet gaan.
Het woord borderline gebruik ik alleen bij mensen die ik heel goed ken, ik zal niet snel in mijn omgeving zeggen dat ik die diagnose heb. Het gaat niet om het etiketje, maar wat je er mee kunt.Je kennissen hebben het denk ik ook wel door...
zaterdag 17 januari 2015 om 17:10
quote:Liekeee93 schreef op 17 januari 2015 @ 17:08:
Je hebt inderdaad verschillende gradaties, maar er zijn ook 2 soorten van borderline.
Toen ik voor het eerst hoorde dat ik borderline had kon ik er ook echt niet bij.
Ik had daarvoor een programma gezien, en daarin was een meisje met borderline, dat meisje schreeuwde en gilde alles bij elkaar.
Ik val dan ook niet onder de ''klassieke vorm''.
Het verschil is dat ik in mezelf keer, in plaats van naar mijn omgeving.
Ik moet juist leren om als het minder gaat het aan te geven, om te praten enz.Bij de meeste borderliners is het juist andersom....
Je hebt inderdaad verschillende gradaties, maar er zijn ook 2 soorten van borderline.
Toen ik voor het eerst hoorde dat ik borderline had kon ik er ook echt niet bij.
Ik had daarvoor een programma gezien, en daarin was een meisje met borderline, dat meisje schreeuwde en gilde alles bij elkaar.
Ik val dan ook niet onder de ''klassieke vorm''.
Het verschil is dat ik in mezelf keer, in plaats van naar mijn omgeving.
Ik moet juist leren om als het minder gaat het aan te geven, om te praten enz.Bij de meeste borderliners is het juist andersom....
zaterdag 17 januari 2015 om 18:45
Een diagnose is alleen zinvol als die helpt om problemen in je leven op te lossen. Zo zie ik het. Diagnoses zijn er dus zodat je beter weet hoe je je problemen aan kunt pakken. Dus die krijg je vooral voor jezelf, niet voor anderen. Wat dat betreft heeft je arts gelijk, vind ik. Borderline is een stoornis maar elk mens is uniek en dus ziet dat er bij iedereen anders uit. Je kunt niet alle mensen met borderline over 1 kam scheren, maar ja, dat doen mensen wel. Niet om jou te kwetsen maar omdat mensen met ernstige borderline heel heftig en moeilijk gedrag kunnen hebben en daar willen ze zichzelf tegen beschermen.
Ik heb chronisch ptss en depressie en ik herken ook hoe prettig het was om te weten dat er een naam hoorde bij waar ik last van had. Ik denk dat veel mensen met een psychische aandoening dat ook herkennen. Maar ja, daarna is het soms even slikken hoe de buitenwereld daarop reageert. Ik heb ook meegemaakt dat mensen me over 1 kam schoren met anderen met een psychische stoornis en ik word daar ook niet vrolijk van. Als mensen ervan uitgaan dat ik bepaalde eigenschappen heb of juist niet heb, dat vind ik vervelend. Maar de enige manier soms om te laten zien wie je bent, is assertief zijn terwijl je vriendelijk blijft. En dat lukt me soms niet, om dan nog aardig te blijven. Dus dan zeg ik gewoon niks. Mensen komen er vanzelf wel achter hoe/wie ik ben, ik ga mezelf niet verdedigen als men negatief is dus. Als iemand belangstellend is, dat is weer een ander verhaal, ik wil het dan best uitleggen. Maar sommige mensen zeggen niks in je gezicht maar wel tegen anderen. Die heb je altijd. Niks van aantrekken. Misschien zijn die zelf bang dat ze een stoornis hebben, denk ik wel eens.
Dus ja, ook mensen met andere psychische aandoeningen krijgen te maken met vooroordelen. Je kunt dat wel in je therapie meenemen, en dan bedoel ik werken aan je gevoel voor eigenwaarde en assertiviteit. Vervelende reacties kun je dan beter handelen. Je zult ze wel vaker gaan krijgen in je leven, je bent iig niet alleen daarin. Onthou gewoon dat je zelf weet hoe het zit en alleen mensen die je moeite waard zijn, zullen dat ook zien. Veel sterkte met je therapie iig.
Ik heb chronisch ptss en depressie en ik herken ook hoe prettig het was om te weten dat er een naam hoorde bij waar ik last van had. Ik denk dat veel mensen met een psychische aandoening dat ook herkennen. Maar ja, daarna is het soms even slikken hoe de buitenwereld daarop reageert. Ik heb ook meegemaakt dat mensen me over 1 kam schoren met anderen met een psychische stoornis en ik word daar ook niet vrolijk van. Als mensen ervan uitgaan dat ik bepaalde eigenschappen heb of juist niet heb, dat vind ik vervelend. Maar de enige manier soms om te laten zien wie je bent, is assertief zijn terwijl je vriendelijk blijft. En dat lukt me soms niet, om dan nog aardig te blijven. Dus dan zeg ik gewoon niks. Mensen komen er vanzelf wel achter hoe/wie ik ben, ik ga mezelf niet verdedigen als men negatief is dus. Als iemand belangstellend is, dat is weer een ander verhaal, ik wil het dan best uitleggen. Maar sommige mensen zeggen niks in je gezicht maar wel tegen anderen. Die heb je altijd. Niks van aantrekken. Misschien zijn die zelf bang dat ze een stoornis hebben, denk ik wel eens.
Dus ja, ook mensen met andere psychische aandoeningen krijgen te maken met vooroordelen. Je kunt dat wel in je therapie meenemen, en dan bedoel ik werken aan je gevoel voor eigenwaarde en assertiviteit. Vervelende reacties kun je dan beter handelen. Je zult ze wel vaker gaan krijgen in je leven, je bent iig niet alleen daarin. Onthou gewoon dat je zelf weet hoe het zit en alleen mensen die je moeite waard zijn, zullen dat ook zien. Veel sterkte met je therapie iig.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
maandag 19 januari 2015 om 23:40
Ook bij mij is borderline vastgesteld. Het viel me op dat mensen op een hele andere manier naar me gingen kijken. Sommigen vonden het zielig en hadden medelijden. Anderen vonden het aandacht vragen.
Ik ben er vanaf het begin afaan open en eerlijk over geweest, wat toen ontzettend moeilijk was! Maar ik kan er niks aan doen, dat ik een borderliner ben. Ik heb het nou eenmaal. Mensen in mijn omgeving vinden het lastig om met mij om te gaan. En dat neem ik ze zeker niet kwalijk! Ik weet van mezelf dat ik snel kwaad ben, ook om hele kleine dingen. Ik weet dat ik te overdreven kan reageren. Ik weet dat ik het liefst de schuld bij anderen neerleg. Dat weet ik. Maar op het moment, dat ik kwaad word en een woedeaanval krijg, kan ik er nog niet zoveel aan doen. Ik probeer tot 10 te tellen, om ergens anders aan te denken, maar dit werkt niet altijd. Soms krijg ik een woedeaanval, en heb ik geen controle over mezelf. Ik zeg/doe dan vaak dingen, waar ik achteraf spijt van krijg. Ik heb mezelf aangeleerd om na zo'n woedeaanval terug te kijken. Waar ging het mis, wat deed ik fout, wat kan ik anders doen, wat was mijn aandeel etc. Dit gaat inmiddels al erg goed en kan dan ook uitleggen waarom ik een woedeaanval kreeg, & vervolgens mijn excuus aanbieden.
Dit is natuurlijk niet het hele begrip borderline, dat begrijp ik. Wat ik wil zeggen is, dat je eerst zelf moet leren hoe je ermee om moet gaan. Als je zelf weet welke dingen je kunnen helpen, kun je dit ook makkelijker uitleggen aan de mensen om je heen.
Ik heb dat al aardig geleerd & me erbij neergelegd dat ik borderline heb. Het is geen big deal meer voor mij & ik denk dat daardoor de mensen om mij heen er ook geen moeite meer mee hebben.
Wanneer ik mensen leer kennen, die een belangrijke rol kunnen spelen in mijn leven, vertel ik ze dat ik borderline heb. Mijn mentor op school, mijn toekomstige collega's en baas, vrienden etc. leg ik uit dat ik te overdreven kan reageren, dat ik snel kwaad ben en waar dat door komt. Ook leg ik ze uit, dat ik het nog niet altijd kan voorkomen, maar dat ik daar aan werk. Wat ik vaak extra benadruk, is het feit dat ik nadat ik onterecht kwaad word, wel in staat ben om mijn eigen aandeel erin te zien en uit mijzelf mijn excuus aan te bieden.
Soms kan hulp van iemand ook fijn zijn, bijvoorbeeld wanneer je voelt dat je kwaad word. Word je luidruchtig als je kwaad word? Geef dit dan aan zodat er rekening mee gehouden kan worden. Zo kunnen mensen om je heen, wanneer ze merken dat je kwaad word, je erop wijzen zodat je misschien nog een keer nadenkt voordat je iets zegt. Accepteer deze hulp ook, ze bedoelen het goed.
Sorry voor mijn lange verhaal, maar hoop dat je er iets mee kan..
Ik ben er vanaf het begin afaan open en eerlijk over geweest, wat toen ontzettend moeilijk was! Maar ik kan er niks aan doen, dat ik een borderliner ben. Ik heb het nou eenmaal. Mensen in mijn omgeving vinden het lastig om met mij om te gaan. En dat neem ik ze zeker niet kwalijk! Ik weet van mezelf dat ik snel kwaad ben, ook om hele kleine dingen. Ik weet dat ik te overdreven kan reageren. Ik weet dat ik het liefst de schuld bij anderen neerleg. Dat weet ik. Maar op het moment, dat ik kwaad word en een woedeaanval krijg, kan ik er nog niet zoveel aan doen. Ik probeer tot 10 te tellen, om ergens anders aan te denken, maar dit werkt niet altijd. Soms krijg ik een woedeaanval, en heb ik geen controle over mezelf. Ik zeg/doe dan vaak dingen, waar ik achteraf spijt van krijg. Ik heb mezelf aangeleerd om na zo'n woedeaanval terug te kijken. Waar ging het mis, wat deed ik fout, wat kan ik anders doen, wat was mijn aandeel etc. Dit gaat inmiddels al erg goed en kan dan ook uitleggen waarom ik een woedeaanval kreeg, & vervolgens mijn excuus aanbieden.
Dit is natuurlijk niet het hele begrip borderline, dat begrijp ik. Wat ik wil zeggen is, dat je eerst zelf moet leren hoe je ermee om moet gaan. Als je zelf weet welke dingen je kunnen helpen, kun je dit ook makkelijker uitleggen aan de mensen om je heen.
Ik heb dat al aardig geleerd & me erbij neergelegd dat ik borderline heb. Het is geen big deal meer voor mij & ik denk dat daardoor de mensen om mij heen er ook geen moeite meer mee hebben.
Wanneer ik mensen leer kennen, die een belangrijke rol kunnen spelen in mijn leven, vertel ik ze dat ik borderline heb. Mijn mentor op school, mijn toekomstige collega's en baas, vrienden etc. leg ik uit dat ik te overdreven kan reageren, dat ik snel kwaad ben en waar dat door komt. Ook leg ik ze uit, dat ik het nog niet altijd kan voorkomen, maar dat ik daar aan werk. Wat ik vaak extra benadruk, is het feit dat ik nadat ik onterecht kwaad word, wel in staat ben om mijn eigen aandeel erin te zien en uit mijzelf mijn excuus aan te bieden.
Soms kan hulp van iemand ook fijn zijn, bijvoorbeeld wanneer je voelt dat je kwaad word. Word je luidruchtig als je kwaad word? Geef dit dan aan zodat er rekening mee gehouden kan worden. Zo kunnen mensen om je heen, wanneer ze merken dat je kwaad word, je erop wijzen zodat je misschien nog een keer nadenkt voordat je iets zegt. Accepteer deze hulp ook, ze bedoelen het goed.
Sorry voor mijn lange verhaal, maar hoop dat je er iets mee kan..
