Psyche
alle pijlers
Plotseling overlijden moeder verwerken
dinsdag 27 januari 2015 om 06:21
Vier weken geleden is mijn moeder compleet onverwacht overleden. Niet meer de jongste, maar ook niet stok oud. Super vitaal.
Wie heeft dit ook meegemaakt en hoe verwerkte je dit?
Ik merk dat ik niet aan verwerken toe kom. Kan het nog steeds niet geloven... Voel me raar, onrustig, in de war... maar het is net alsof ze op vakantie is en nog terug komt... Ben ook nog erg druk met het huis leeghalen, de administratieve afhandeling, dus niet heel veel tijd om te gaan piekeren...
Wie heeft dit ook meegemaakt en hoe verwerkte je dit?
Ik merk dat ik niet aan verwerken toe kom. Kan het nog steeds niet geloven... Voel me raar, onrustig, in de war... maar het is net alsof ze op vakantie is en nog terug komt... Ben ook nog erg druk met het huis leeghalen, de administratieve afhandeling, dus niet heel veel tijd om te gaan piekeren...
dinsdag 27 januari 2015 om 06:25
Wat naar.
Ik denk dat het verwerken pas echt kan gaan beginnen als je wat meer rust krijgt. Je bent nu nog zo druk met allerlei klussen die gedaan moeten worden en het is nog maar een paar weken geleden. Straks heb je meer tijd om terug te denken, het langzaam een plek te gaan geven. En ook dat zal soms makkelijker en soms weer moeilijker gaan. Geef jezelf de tijd en probeer te accepteren dat die onrust en in dat in de war zijn er ook bij horen.
Heel veel sterkte.
Ik denk dat het verwerken pas echt kan gaan beginnen als je wat meer rust krijgt. Je bent nu nog zo druk met allerlei klussen die gedaan moeten worden en het is nog maar een paar weken geleden. Straks heb je meer tijd om terug te denken, het langzaam een plek te gaan geven. En ook dat zal soms makkelijker en soms weer moeilijker gaan. Geef jezelf de tijd en probeer te accepteren dat die onrust en in dat in de war zijn er ook bij horen.
Heel veel sterkte.
dinsdag 27 januari 2015 om 06:46
Wat vreselijk! Heel veel sterkte en gecondoleerd!
Niet mijn moeder maar mijn broer is zeer plotseling overleden. Nu 15 maart is het een jaar geleden.
Ik weet eigenlijk niet of ik het echt verwerkt heb. Misschien moet de klap nog komen. Ik weet het niet.
Ieder verwerkt het toch op zijn eigen manier. Ik denk dat je je verdriet gewoon moet toelaten. En als je over je moeder wilt praten dan moet je dat gewoon doen. Voel je niet bezwaard.
Niet mijn moeder maar mijn broer is zeer plotseling overleden. Nu 15 maart is het een jaar geleden.
Ik weet eigenlijk niet of ik het echt verwerkt heb. Misschien moet de klap nog komen. Ik weet het niet.
Ieder verwerkt het toch op zijn eigen manier. Ik denk dat je je verdriet gewoon moet toelaten. En als je over je moeder wilt praten dan moet je dat gewoon doen. Voel je niet bezwaard.
dinsdag 27 januari 2015 om 07:19
Ook gecondoleerd, Winters. Vreselijk!
Dat vraag ik me inderdaad ook nog af... Wanneer gaat die klap komen?! Iedereen vindt me zo sterk... Omdat ik niet de hele dag op bed lig te huilen?
Had je het me van te voren gevraagd, zou ik hebben gedacht echt compleet stuk, tot niets in staat te zijn..
Komt die klap nog, of is het gewoon 'kracht naar kruis?'....
Dat vraag ik me inderdaad ook nog af... Wanneer gaat die klap komen?! Iedereen vindt me zo sterk... Omdat ik niet de hele dag op bed lig te huilen?
Had je het me van te voren gevraagd, zou ik hebben gedacht echt compleet stuk, tot niets in staat te zijn..
Komt die klap nog, of is het gewoon 'kracht naar kruis?'....
dinsdag 27 januari 2015 om 07:30
dinsdag 27 januari 2015 om 08:49
dinsdag 27 januari 2015 om 09:00
dinsdag 27 januari 2015 om 09:07
Wat verdrietig!
Mijn vader is augustus vorig jaar overleden. Ik weet nog goed toen ik als kindje bij hem in de auto zat en zijn vader was overleden( mijn opa). Hij uitte toen zijn gevoel naar mij toe,en ik zei toen iets van maar pap hij was toch al oud?
Je kunt nog niet weten hoe het is je vader te moeten missen!
En nu weet ik hoe het is.
Geloof me al die gevoelens horen erbij,en laat ze toe je hebt ze nodig om te verwerken en het gemis een plaatsje te geven.
Ik heb ook nog vaak het gevoel ,na een poosje zie ik hem weer ,komt hij weer terug.
En dan zeg ik tegenmezelf nee paps komt nooit meer terug.....
En dan steek ik weer een kaarsje aan bij een foto van hem in gelukkiger tijden. Dat troost mij dan en ik praat over hem als ik daar behoefte aan heb.
Soms is juist niet praten en mezelf afleiden beter. Nu was mijn vader al jaren ziek .
We hadden gelukkig elkaar niets meer te zeggen het was goed zo.
Het lijkt mij toch een stuk zwaarder zoals je moeder die plots wegvalt,heel veel sterkte de komende tijd en stop je gevoelens niet weg,en doe het op jou manier dat is de beste.
Mijn vader is augustus vorig jaar overleden. Ik weet nog goed toen ik als kindje bij hem in de auto zat en zijn vader was overleden( mijn opa). Hij uitte toen zijn gevoel naar mij toe,en ik zei toen iets van maar pap hij was toch al oud?
Je kunt nog niet weten hoe het is je vader te moeten missen!
En nu weet ik hoe het is.
Geloof me al die gevoelens horen erbij,en laat ze toe je hebt ze nodig om te verwerken en het gemis een plaatsje te geven.
Ik heb ook nog vaak het gevoel ,na een poosje zie ik hem weer ,komt hij weer terug.
En dan zeg ik tegenmezelf nee paps komt nooit meer terug.....
En dan steek ik weer een kaarsje aan bij een foto van hem in gelukkiger tijden. Dat troost mij dan en ik praat over hem als ik daar behoefte aan heb.
Soms is juist niet praten en mezelf afleiden beter. Nu was mijn vader al jaren ziek .
We hadden gelukkig elkaar niets meer te zeggen het was goed zo.
Het lijkt mij toch een stuk zwaarder zoals je moeder die plots wegvalt,heel veel sterkte de komende tijd en stop je gevoelens niet weg,en doe het op jou manier dat is de beste.
dinsdag 27 januari 2015 om 09:11
Wat naar voor je amy dat zal een enorme schok zijn geweest.
4 weken is nog erg kort geleden. Doe vooral wat goed voelt voor jezelf en geef het zeker tijd. Ik kan me helemaal voorstellen dat het verwerken van zoiets groots en onverwachts nog moet beginnen, 4 weken is echt heel kort.
Als je het gevoel hebt dat je meer hulp of steun nodig hebt kun je naar de huisarts gaan en je verhaal doen. Heb je mensen in je omgeving bij wie je je prettig voelt nu?
4 weken is nog erg kort geleden. Doe vooral wat goed voelt voor jezelf en geef het zeker tijd. Ik kan me helemaal voorstellen dat het verwerken van zoiets groots en onverwachts nog moet beginnen, 4 weken is echt heel kort.
Als je het gevoel hebt dat je meer hulp of steun nodig hebt kun je naar de huisarts gaan en je verhaal doen. Heb je mensen in je omgeving bij wie je je prettig voelt nu?
dinsdag 27 januari 2015 om 09:22
Mijn moeder is ruim anderhalf jaar geleden overleden. Stond nog midden in het leven. Van de ene op de andere dag bleek ze ongeneeslijk ziek en binnen 4 weken is ze overleden. Die 4 weken waren ook echt een aftakelingsproces dat enorm snel ging. Waarin ze wartaal uitsloeg, waarin ze functie-uitval had en het vreselijk was om te zien.
Nu ruim anderhalf jaar later heb ik nog met regelmaat dat ik denk dat ik haar langs zie fietsen. Of dat ik denk, oh even bellen om iets te vertellen.
En laatst zei ik tegen mijn man; Ja dan kunnen we dat wel aan mijn zussen en moeder vragen... uhh zussen...
Het moet slijten, en dat duurt lang.. heel lang.
4 wkn is te kort om te verwerken, je zit nog zo hoog in je emotie. Wat steinbeck2 zegt. Geef jezelf de tijd en probeer te accepteren dat die onrust en dat in de war zijn er ook bij horen.
Nu ruim anderhalf jaar later heb ik nog met regelmaat dat ik denk dat ik haar langs zie fietsen. Of dat ik denk, oh even bellen om iets te vertellen.
En laatst zei ik tegen mijn man; Ja dan kunnen we dat wel aan mijn zussen en moeder vragen... uhh zussen...
Het moet slijten, en dat duurt lang.. heel lang.
4 wkn is te kort om te verwerken, je zit nog zo hoog in je emotie. Wat steinbeck2 zegt. Geef jezelf de tijd en probeer te accepteren dat die onrust en dat in de war zijn er ook bij horen.
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
dinsdag 27 januari 2015 om 09:45
Mijn moeder is 4 jaar geleden overleden en ik ervaar ook dat het missen steeds en steeds meer wordt. Ondertussen zijn hier 3 kinderen geboren, 1 8 weken na haar overlijden want ik was 8 maanden zwanger. En het doet pijn als ik nu vrouwen zie van mijn leeftijd met hun moeder (trotste oma) en kleinkinderen.
Soms ben ik zelfs een beetje jaloers.
Maar aangezien ik geen steun krijg van mijn vader (gescheiden toen we klein waren, weinig contact onderhouden) voel ik mij best alleen, helemaal als je een woordenwisseling hebt met bijv je man om dan even de telefoon te pakken en je hart te luchten. Eigenlijk je steun en toeverlaat zonder dat erover je geoordeeld wordt.
Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen, en laat je af en toe je emoties de vrije loop. Nu zit je nog in een roes van regeldingen maar er komt een tijd dat dat niet meer zo is, en dan is iedereen ook weer verder gegaan.
Soms ben ik zelfs een beetje jaloers.
Maar aangezien ik geen steun krijg van mijn vader (gescheiden toen we klein waren, weinig contact onderhouden) voel ik mij best alleen, helemaal als je een woordenwisseling hebt met bijv je man om dan even de telefoon te pakken en je hart te luchten. Eigenlijk je steun en toeverlaat zonder dat erover je geoordeeld wordt.
Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen, en laat je af en toe je emoties de vrije loop. Nu zit je nog in een roes van regeldingen maar er komt een tijd dat dat niet meer zo is, en dan is iedereen ook weer verder gegaan.
dinsdag 27 januari 2015 om 09:48
Gecondoleerd.
Wat zie jij als verwerken? Ik vind dat zelf een raar woord in het rouwproces.
Mijn moeder is al heel wat jaren geleden overleden, het verdriet blijft. Wel veranderd dit verdriet en dat is goed.
Ikzelf heb altijd het rouwproces genomen zoals het kwam. Eigenlijk vanaf dag 1. En mij niet schuldig gevoeld als ik niet bezig was met rouwen. Rouwen komt echt in periodes verspreidt over vele jaren. Het zij zo.
Wat zie jij als verwerken? Ik vind dat zelf een raar woord in het rouwproces.
Mijn moeder is al heel wat jaren geleden overleden, het verdriet blijft. Wel veranderd dit verdriet en dat is goed.
Ikzelf heb altijd het rouwproces genomen zoals het kwam. Eigenlijk vanaf dag 1. En mij niet schuldig gevoeld als ik niet bezig was met rouwen. Rouwen komt echt in periodes verspreidt over vele jaren. Het zij zo.
dinsdag 27 januari 2015 om 09:56
Allereerst gecondoleerd Amy.
Ik stond op het punt om een zelfde topic te starten (misschien doe ik dat ook nog wel), omdat ik hetzelfde heb meegemaakt, ook 4 weken geleden, ook met mijn moeder. Ook nog relatief jong, maar niet meer zo vitaal. En toch erg onverwacht.
Ik heb vooral veel fysieke klachten nu, zoals hartkloppingen en een gejaagd gevoel.
Ik kan je dus geen tips of adviezen geven, omdat ik het mezelf ook afvraag en er ook midden in zit.
Wel heel veel sterkte.
Ik stond op het punt om een zelfde topic te starten (misschien doe ik dat ook nog wel), omdat ik hetzelfde heb meegemaakt, ook 4 weken geleden, ook met mijn moeder. Ook nog relatief jong, maar niet meer zo vitaal. En toch erg onverwacht.
Ik heb vooral veel fysieke klachten nu, zoals hartkloppingen en een gejaagd gevoel.
Ik kan je dus geen tips of adviezen geven, omdat ik het mezelf ook afvraag en er ook midden in zit.
Wel heel veel sterkte.
dinsdag 27 januari 2015 om 11:46
O bah, wat naar
Onwijs veel sterkte.
Mijn moeder is ook plotseling overleden, op vrij jonge leeftijd. Heel lang heb ik gedacht dat ik gewoon voor de gek werd gehouden. 'Iedereen zit hier wel te janken, maar ze zit straks gewoon weer aan de keukentafel'. Of ik zag haar ineens ergens fietsen. Heel naar. Wat je zegt is dus heel herkenbaar.
Ik kon zelfs nog lachen! En na een week stond ik weer fluitend op de werkvloer. Dat hoort toch niet? Ik moet toch kapot van verdriet zijn nu? Nee dus.
Of er nog een 'klap' komt kan ik je niet vertellen. Bij mij kwam het besef dat ze er écht niet meer is heel geleidelijk. Met bijkomend verdriet. Ik ben toen ook even uit de running geweest. Maar het was oké.
En hoe jij omgaat met dit verlies is ook oké.
Wees voor nu vooral lief voor jezelf
Onwijs veel sterkte.
Mijn moeder is ook plotseling overleden, op vrij jonge leeftijd. Heel lang heb ik gedacht dat ik gewoon voor de gek werd gehouden. 'Iedereen zit hier wel te janken, maar ze zit straks gewoon weer aan de keukentafel'. Of ik zag haar ineens ergens fietsen. Heel naar. Wat je zegt is dus heel herkenbaar.
Ik kon zelfs nog lachen! En na een week stond ik weer fluitend op de werkvloer. Dat hoort toch niet? Ik moet toch kapot van verdriet zijn nu? Nee dus.
Of er nog een 'klap' komt kan ik je niet vertellen. Bij mij kwam het besef dat ze er écht niet meer is heel geleidelijk. Met bijkomend verdriet. Ik ben toen ook even uit de running geweest. Maar het was oké.
En hoe jij omgaat met dit verlies is ook oké.
Wees voor nu vooral lief voor jezelf
dinsdag 27 januari 2015 om 15:36
Dank voor alle lieve reacties en ook gecondoleerd.
Mijn vader is een jaar terug overleden. Ook een ramp, een heel lieve man! Hij is 3 maanden terminaal geweest. DAT gun je ook niemand, maar de dood was ook een verlossing voor hem. Toen dacht ( ook naief, hoor) 'Gelukkig heb ik mijn moeder nog lang bij me!' Dat werd dus een jaartje...
Goh, vluegeltjes, dat is ook toevallig, zelfde verhaal.
Ik heb ook soms hartkloppingen, voel me de hele dag onrustig, zitten-opstaan-zitten-opstaan... Ben midden in de nacht wakker en kan dan niet meer slapen ( ondanks slaappil van huisarts). Op de automatische piloot ga ik door. Ook de kinderen opvangen die er helemaal stuk van zijn. Blijkbaar kom ik op de buitenwereld 'goed en sterk' over, maar wat een trauma, wat een schok
Mijn vader is een jaar terug overleden. Ook een ramp, een heel lieve man! Hij is 3 maanden terminaal geweest. DAT gun je ook niemand, maar de dood was ook een verlossing voor hem. Toen dacht ( ook naief, hoor) 'Gelukkig heb ik mijn moeder nog lang bij me!' Dat werd dus een jaartje...
Goh, vluegeltjes, dat is ook toevallig, zelfde verhaal.
Ik heb ook soms hartkloppingen, voel me de hele dag onrustig, zitten-opstaan-zitten-opstaan... Ben midden in de nacht wakker en kan dan niet meer slapen ( ondanks slaappil van huisarts). Op de automatische piloot ga ik door. Ook de kinderen opvangen die er helemaal stuk van zijn. Blijkbaar kom ik op de buitenwereld 'goed en sterk' over, maar wat een trauma, wat een schok
dinsdag 27 januari 2015 om 15:39
We hadden veel contact. Paar keer per dag bellen ( Daardoor had ik snel in de gaten dat er iets niet in orde was). Heb dat ook, van 'Dit moet ma weten, even bellen' om meteen te begrijpen dat dat niet meer kan.... Of ik toets uit automatische haar nummer in op de telefoon... Of er gebeurt iets, en dan heb ik echt HAAR advies nodig...
dinsdag 27 januari 2015 om 19:37
Ik ben allebei mijn ouders in 2009 verloren, allebei binnen 6 weken.
Ik heb een aantal fase s van rouw doorlopen, woede,intens verdriet, weer opkrabbelen en weer keihard verdrietig zijn,
Rouwen kost tijd, is heel persoonlijk, neem gewoon de tijd, sterkte!
Ik heb een aantal fase s van rouw doorlopen, woede,intens verdriet, weer opkrabbelen en weer keihard verdrietig zijn,
Rouwen kost tijd, is heel persoonlijk, neem gewoon de tijd, sterkte!
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
vrijdag 20 februari 2015 om 19:16
Mijn papa is 4 weken geleden plots overleden. Hij was in spanje, ik woon in Zweden, dus er kwam een heel gedoe bij kijken. Sinds zijn dood ben ik constant bezig geweest met alles te regelen. De repatriering, de crematie, het huis leegmaken... sinds deze week maandag ben ik weer aan het werk.
Ik begrijp helemaal wat je bedoelt met dat "sterk zijn", ik kreeg dezelfde opmerkingen op het werk. Ik loop niet de hele dag te huilen, integendeel, ik maak mijn werkdag juist zodanig druk dat ik geen tijd heb op stil te staan bij wat er gebeurd is en 's avonds ben ik zo moe dat ik om 21.00 al ga slapen. Ik weet dat ik gewoon wegloop van het probleem op die manier. Of soms vraag ik me af of ik wel "normaal" ben, want het lijkt alsof ik gewoon doorga met het leven alsof er niets gebeurd is.
Soms besef ik het ook nog niet goed. Soms wil ik de telefoon nemen om hem dingen te vertellen en dan Besef ik plots dat dit niet meer gaat. Dat mijn papa weg is, voor altijd. Gisterenavond had ik zo'n moment en toen had ik zo veel verdriet dat het fysiek pijn deed.
Ik begrijp helemaal wat je bedoelt met dat "sterk zijn", ik kreeg dezelfde opmerkingen op het werk. Ik loop niet de hele dag te huilen, integendeel, ik maak mijn werkdag juist zodanig druk dat ik geen tijd heb op stil te staan bij wat er gebeurd is en 's avonds ben ik zo moe dat ik om 21.00 al ga slapen. Ik weet dat ik gewoon wegloop van het probleem op die manier. Of soms vraag ik me af of ik wel "normaal" ben, want het lijkt alsof ik gewoon doorga met het leven alsof er niets gebeurd is.
Soms besef ik het ook nog niet goed. Soms wil ik de telefoon nemen om hem dingen te vertellen en dan Besef ik plots dat dit niet meer gaat. Dat mijn papa weg is, voor altijd. Gisterenavond had ik zo'n moment en toen had ik zo veel verdriet dat het fysiek pijn deed.
