Psyche
alle pijlers
Vervreemdingsgevoelens?
zaterdag 31 januari 2015 om 19:49
Mijn hele leven stel ik mezelf al de vraag 'waarom ben ik ik?'. Dit is altijd een onschuldige, nieuwsgierige vraag geweest naar waarom ik als deze ziel en in dit lichaam geboren ben. Ik denk dat iedereen zich dat wel eens afvraagt.
Ik ben momenteel herstellende van een (lichte) angststoornis, tot een aantal dagen geleden dacht ik zelfs dat ik er al vanaf was. Maar sinds een aantal dagen heb ik plotseling last van vervreemdingsgevoelens. De gevoelens zijn te vergelijken met de gevoelens die je opwekt wanneer je jezelf de vraag 'waarom ben ik ik?' stelt. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat er zeven miljard 'ikken' op deze wereld rondlopen, waarvan ik 1 zo'n 'ik' ben. Dat ieder mens dat ik op straat tegenkom, eigen gedachtes en gevoelens heeft en een eigen leven leidt, net zoals ik dat doe. Dat iedereen de wereld bekijkt vanuit zijn eigen perspectief. Ik word angstig van deze gedachte, heb het gevoel alleen op de wereld te zijn. Ik zie mezelf opeens als individu, dat zichzelf moet zien te redden. Ik ben bang om mezelf te verliezen in deze grote wereld.
Tot voor kort ging het hartstikke goed met me, ik kon na mijn angststoornis weer genieten van het leven, dacht er bijna helemaal vanaf te zijn. En dan toch opeens die vervreemdingsgevoelens. Het enige wat de hele dag door mijn hoofd spookt is de vraag waarom ik nu eigenlijk ik ben. Waarom ben ik niet mijn buurvrouw? Of mijn beste vriendin? Deze vraag houdt me dus al mijn hele leven bezig, maar nooit eerder zo intens als nu. Hoe ik vroeger bij het stellen van deze vraag slechts een kort onbegrip-momentje had, komen er nu angstige gevoelens bij die me eigenlijk de hele dag door bezig houden.
Waar komen deze gevoelens plots vandaan? En mag ik verwachten dat het slechts een fase is en dat de gevoelens vanzelf weer verdwijnen?
Ik ben momenteel herstellende van een (lichte) angststoornis, tot een aantal dagen geleden dacht ik zelfs dat ik er al vanaf was. Maar sinds een aantal dagen heb ik plotseling last van vervreemdingsgevoelens. De gevoelens zijn te vergelijken met de gevoelens die je opwekt wanneer je jezelf de vraag 'waarom ben ik ik?' stelt. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat er zeven miljard 'ikken' op deze wereld rondlopen, waarvan ik 1 zo'n 'ik' ben. Dat ieder mens dat ik op straat tegenkom, eigen gedachtes en gevoelens heeft en een eigen leven leidt, net zoals ik dat doe. Dat iedereen de wereld bekijkt vanuit zijn eigen perspectief. Ik word angstig van deze gedachte, heb het gevoel alleen op de wereld te zijn. Ik zie mezelf opeens als individu, dat zichzelf moet zien te redden. Ik ben bang om mezelf te verliezen in deze grote wereld.
Tot voor kort ging het hartstikke goed met me, ik kon na mijn angststoornis weer genieten van het leven, dacht er bijna helemaal vanaf te zijn. En dan toch opeens die vervreemdingsgevoelens. Het enige wat de hele dag door mijn hoofd spookt is de vraag waarom ik nu eigenlijk ik ben. Waarom ben ik niet mijn buurvrouw? Of mijn beste vriendin? Deze vraag houdt me dus al mijn hele leven bezig, maar nooit eerder zo intens als nu. Hoe ik vroeger bij het stellen van deze vraag slechts een kort onbegrip-momentje had, komen er nu angstige gevoelens bij die me eigenlijk de hele dag door bezig houden.
Waar komen deze gevoelens plots vandaan? En mag ik verwachten dat het slechts een fase is en dat de gevoelens vanzelf weer verdwijnen?
zaterdag 31 januari 2015 om 19:59
quote:Mijn hele leven stel ik mezelf al de vraag 'waarom ben ik ik?'. Dit is altijd een onschuldige, nieuwsgierige vraag geweest naar waarom ik als deze ziel en in dit lichaam geboren ben. Ik denk dat iedereen zich dat wel eens afvraagt.
Ik ben momenteel herstellende van een (lichte) angststoornis, tot een aantal dagen geleden dacht ik zelfs dat ik er al vanaf was. Maar sinds een aantal dagen heb ik plotseling last van vervreemdingsgevoelens. De gevoelens zijn te vergelijken met de gevoelens die je opwekt wanneer je jezelf de vraag 'waarom ben ik ik?' stelt. Kortom, door die 'onschuldige' vraag zit jij jezelf aan vervreemding/angststoornis te 'helpen'
Vraag je liever af waarom jij dat zelfdestructieve gedrag in stand houd.
Ik ben momenteel herstellende van een (lichte) angststoornis, tot een aantal dagen geleden dacht ik zelfs dat ik er al vanaf was. Maar sinds een aantal dagen heb ik plotseling last van vervreemdingsgevoelens. De gevoelens zijn te vergelijken met de gevoelens die je opwekt wanneer je jezelf de vraag 'waarom ben ik ik?' stelt. Kortom, door die 'onschuldige' vraag zit jij jezelf aan vervreemding/angststoornis te 'helpen'
Vraag je liever af waarom jij dat zelfdestructieve gedrag in stand houd.
volg je verstand, gebruik je gevoel
zaterdag 31 januari 2015 om 19:59
quote:sabbaticalmeds schreef op 31 januari 2015 @ 19:56:
en je zegt: waar komen deze gevoelens vandaan?
Welke gevoelens? ik dacht dat je last had van gedachten en irrationele vragen. iedereen denkt de hele dag door van alles. Maar je hoeft niet alles wat je denkt serieus te nemenKlopt, ik heb last van gedachten en irrationele vragen, en die wekken angstige gevoelens op. Omdat ik dingen (de mens, het leven) gewoon even niet meer begrijp.
en je zegt: waar komen deze gevoelens vandaan?
Welke gevoelens? ik dacht dat je last had van gedachten en irrationele vragen. iedereen denkt de hele dag door van alles. Maar je hoeft niet alles wat je denkt serieus te nemenKlopt, ik heb last van gedachten en irrationele vragen, en die wekken angstige gevoelens op. Omdat ik dingen (de mens, het leven) gewoon even niet meer begrijp.
zaterdag 31 januari 2015 om 20:08
Ik vind het helemaal geen irrationele vragen. Psychologen en filosofen bijvoorbeeld houden zich er ook mee bezig. En zelf vraag ik me ook wel eens zulke dingen af. Als je denkt aan al die 6 miljard 'ikken' op de wereld die allemaal hun eigen gedachten, gevoelens en kijk op de wereld hebben, kan dat heel overweldigend zijn. Net als dat je aan het heelal denkt dat nooit eindigt enzo.
Hoewel ik het dus terechte vragen vind, denk ik wel dat je op dit soort gedachten niet te veel door moet gaan. zeker niet als je aanleg hebt voor angsten. Ik zou proberen mezelf af te leiden door iets heel concreets te gaan doen, stofzuigen ofzo. En mindfulness kan hierbij ook goed werken denk ik, dat plaatst je heel erg in het hier en nu.
Hoewel ik het dus terechte vragen vind, denk ik wel dat je op dit soort gedachten niet te veel door moet gaan. zeker niet als je aanleg hebt voor angsten. Ik zou proberen mezelf af te leiden door iets heel concreets te gaan doen, stofzuigen ofzo. En mindfulness kan hierbij ook goed werken denk ik, dat plaatst je heel erg in het hier en nu.
zaterdag 31 januari 2015 om 20:16
quote:kitty20 schreef op 31 januari 2015 @ 20:08:
Ik vind het helemaal geen irrationele vragen. Psychologen en filosofen bijvoorbeeld houden zich er ook mee bezig. En zelf vraag ik me ook wel eens zulke dingen af. Als je denkt aan al die 6 miljard 'ikken' op de wereld die allemaal hun eigen gedachten, gevoelens en kijk op de wereld hebben, kan dat heel overweldigend zijn. Net als dat je aan het heelal denkt dat nooit eindigt enzo.
Hoewel ik het dus terechte vragen vind, denk ik wel dat je op dit soort gedachten niet te veel door moet gaan. zeker niet als je aanleg hebt voor angsten. Ik zou proberen mezelf af te leiden door iets heel concreets te gaan doen, stofzuigen ofzo. En mindfulness kan hierbij ook goed werken denk ik, dat plaatst je heel erg in het hier en nu.Overweldigend is inderdaad het goede woord. Ik denk dat ik door mijn angststoornis anders naar het leven ben gaan kijken, bewuster. Ik probeer steeds meer antwoorden te krijgen op vragen die onbeantwoordbaar zijn. Op zich geen slechte eigenschap vind ik zelf, maar het gaat te ver als ik me er naar bij ga voelen (wat nu dus het geval is). Bedankt overigens voor je begripvolle en behulpzame antwoord, ik ben vanochtend al begonnen met het kijken van mindfulnessfilmpjes op youtube. Hopelijk gaat dat me helpen mijn gedachten voor gedachten te laten en deze niet verder mijn gemoedstoestand te laten bepalen.
Ik vind het helemaal geen irrationele vragen. Psychologen en filosofen bijvoorbeeld houden zich er ook mee bezig. En zelf vraag ik me ook wel eens zulke dingen af. Als je denkt aan al die 6 miljard 'ikken' op de wereld die allemaal hun eigen gedachten, gevoelens en kijk op de wereld hebben, kan dat heel overweldigend zijn. Net als dat je aan het heelal denkt dat nooit eindigt enzo.
Hoewel ik het dus terechte vragen vind, denk ik wel dat je op dit soort gedachten niet te veel door moet gaan. zeker niet als je aanleg hebt voor angsten. Ik zou proberen mezelf af te leiden door iets heel concreets te gaan doen, stofzuigen ofzo. En mindfulness kan hierbij ook goed werken denk ik, dat plaatst je heel erg in het hier en nu.Overweldigend is inderdaad het goede woord. Ik denk dat ik door mijn angststoornis anders naar het leven ben gaan kijken, bewuster. Ik probeer steeds meer antwoorden te krijgen op vragen die onbeantwoordbaar zijn. Op zich geen slechte eigenschap vind ik zelf, maar het gaat te ver als ik me er naar bij ga voelen (wat nu dus het geval is). Bedankt overigens voor je begripvolle en behulpzame antwoord, ik ben vanochtend al begonnen met het kijken van mindfulnessfilmpjes op youtube. Hopelijk gaat dat me helpen mijn gedachten voor gedachten te laten en deze niet verder mijn gemoedstoestand te laten bepalen.
zaterdag 31 januari 2015 om 20:20
Hey Sandra,
Misschien klinkt dit gek: maar ik denk dat jij jij bent, omdat jij alleen de beste versie van jouzelf kunt zijn. Dit zou iets kunnen zijn wat je zelfvertrouwen geeft, maar negen van de tien keer maakt het mensen juist onzeker... Er is maar één jij, met jouw eigen gedachten. Iedereen heeft last van onzekerheid (op wat voor vlak dan ook, de één vindt zichzelf niet mooi en de ander denkt dat hij of zij iets niet kan). En in hoeverre die onzekerheid leidt tot angst, hangt er grotendeels vanaf hoe je met die onzekerheid omgaat.
Als ik jou was zou ik inderdaad op zoek gaan naar iemand om mee te praten. Iemand die je vertrouwt! Daarnaast moet je misschien gaan reflecteren: waarom wil je zo graag weten waarom jij jij bent. Soms moet je de dingen gewoon accepteren. Dan kun je er namelijk van leren genieten! Probeer te bedenken waarom het zo fijn is om jou te zijn! En wat is er zo eng aan het feit dat er miljoenen ikken zijn op deze wereld? Is dat nou juist niet super bijzonder! Misschien is het wel een ontzettend pluspunt aan jou dat jij hierbij stil staat! Want als jij beseft dat een ander persoon ook met een eigen 'ik' dealt, dan kun je dit beter in omzetten in begrip en respect.
Probeer positieve gedachten te koppelen aan de vragen die je hebt. En mocht dat nog niet lukken, leg de vraag dan even naast je neer en probeer je te focussen op iets positiefs. Op het feit dat je al heel veel hebt overwonnen en van ver bent gekomen!
Misschien klinkt dit gek: maar ik denk dat jij jij bent, omdat jij alleen de beste versie van jouzelf kunt zijn. Dit zou iets kunnen zijn wat je zelfvertrouwen geeft, maar negen van de tien keer maakt het mensen juist onzeker... Er is maar één jij, met jouw eigen gedachten. Iedereen heeft last van onzekerheid (op wat voor vlak dan ook, de één vindt zichzelf niet mooi en de ander denkt dat hij of zij iets niet kan). En in hoeverre die onzekerheid leidt tot angst, hangt er grotendeels vanaf hoe je met die onzekerheid omgaat.
Als ik jou was zou ik inderdaad op zoek gaan naar iemand om mee te praten. Iemand die je vertrouwt! Daarnaast moet je misschien gaan reflecteren: waarom wil je zo graag weten waarom jij jij bent. Soms moet je de dingen gewoon accepteren. Dan kun je er namelijk van leren genieten! Probeer te bedenken waarom het zo fijn is om jou te zijn! En wat is er zo eng aan het feit dat er miljoenen ikken zijn op deze wereld? Is dat nou juist niet super bijzonder! Misschien is het wel een ontzettend pluspunt aan jou dat jij hierbij stil staat! Want als jij beseft dat een ander persoon ook met een eigen 'ik' dealt, dan kun je dit beter in omzetten in begrip en respect.
Probeer positieve gedachten te koppelen aan de vragen die je hebt. En mocht dat nog niet lukken, leg de vraag dan even naast je neer en probeer je te focussen op iets positiefs. Op het feit dat je al heel veel hebt overwonnen en van ver bent gekomen!
zaterdag 31 januari 2015 om 20:29
quote:St-Lou schreef op 31 januari 2015 @ 20:20:
Hey Sandra,
Misschien klinkt dit gek: maar ik denk dat jij jij bent, omdat jij alleen de beste versie van jouzelf kunt zijn. Dit zou iets kunnen zijn wat je zelfvertrouwen geeft, maar negen van de tien keer maakt het mensen juist onzeker... Er is maar één jij, met jouw eigen gedachten. Iedereen heeft last van onzekerheid (op wat voor vlak dan ook, de één vindt zichzelf niet mooi en de ander denkt dat hij of zij iets niet kan). En in hoeverre die onzekerheid leidt tot angst, hangt er grotendeels vanaf hoe je met die onzekerheid omgaat.
Als ik jou was zou ik inderdaad op zoek gaan naar iemand om mee te praten. Iemand die je vertrouwt! Daarnaast moet je misschien gaan reflecteren: waarom wil je zo graag weten waarom jij jij bent. Soms moet je de dingen gewoon accepteren. Dan kun je er namelijk van leren genieten! Probeer te bedenken waarom het zo fijn is om jou te zijn! En wat is er zo eng aan het feit dat er miljoenen ikken zijn op deze wereld? Is dat nou juist niet super bijzonder! Misschien is het wel een ontzettend pluspunt aan jou dat jij hierbij stil staat! Want als jij beseft dat een ander persoon ook met een eigen 'ik' dealt, dan kun je dit beter in omzetten in begrip en respect.
Probeer positieve gedachten te koppelen aan de vragen die je hebt. En mocht dat nog niet lukken, leg de vraag dan even naast je neer en probeer je te focussen op iets positiefs. Op het feit dat je al heel veel hebt overwonnen en van ver bent gekomen!Bedankt voor deze mooie reactie
Hey Sandra,
Misschien klinkt dit gek: maar ik denk dat jij jij bent, omdat jij alleen de beste versie van jouzelf kunt zijn. Dit zou iets kunnen zijn wat je zelfvertrouwen geeft, maar negen van de tien keer maakt het mensen juist onzeker... Er is maar één jij, met jouw eigen gedachten. Iedereen heeft last van onzekerheid (op wat voor vlak dan ook, de één vindt zichzelf niet mooi en de ander denkt dat hij of zij iets niet kan). En in hoeverre die onzekerheid leidt tot angst, hangt er grotendeels vanaf hoe je met die onzekerheid omgaat.
Als ik jou was zou ik inderdaad op zoek gaan naar iemand om mee te praten. Iemand die je vertrouwt! Daarnaast moet je misschien gaan reflecteren: waarom wil je zo graag weten waarom jij jij bent. Soms moet je de dingen gewoon accepteren. Dan kun je er namelijk van leren genieten! Probeer te bedenken waarom het zo fijn is om jou te zijn! En wat is er zo eng aan het feit dat er miljoenen ikken zijn op deze wereld? Is dat nou juist niet super bijzonder! Misschien is het wel een ontzettend pluspunt aan jou dat jij hierbij stil staat! Want als jij beseft dat een ander persoon ook met een eigen 'ik' dealt, dan kun je dit beter in omzetten in begrip en respect.
Probeer positieve gedachten te koppelen aan de vragen die je hebt. En mocht dat nog niet lukken, leg de vraag dan even naast je neer en probeer je te focussen op iets positiefs. Op het feit dat je al heel veel hebt overwonnen en van ver bent gekomen!Bedankt voor deze mooie reactie
zaterdag 31 januari 2015 om 20:33
Ik herken dit niet echt.
Wel vragen als: waarom ik, waarom nu, waarom deze ouders, waarom dit lichaam?
Ik heb nooit gedacht aan het waarom ik er als wezen ben. Alle wezens zijn er. Planten ook, iedereen en alles is er. Dat is hoe de wereld is. En iedereen komt ergens vandaan, de bloemetjes en de bijtjes, zeg maar. Ik weet wel waarom ik een kind van mijn ouders ben niet van de buren of een echtpaar uit China.
Ik vind dat dat juist heel logisch. Wat vraag jij je precies af dan?
Wel vragen als: waarom ik, waarom nu, waarom deze ouders, waarom dit lichaam?
Ik heb nooit gedacht aan het waarom ik er als wezen ben. Alle wezens zijn er. Planten ook, iedereen en alles is er. Dat is hoe de wereld is. En iedereen komt ergens vandaan, de bloemetjes en de bijtjes, zeg maar. Ik weet wel waarom ik een kind van mijn ouders ben niet van de buren of een echtpaar uit China.
Ik vind dat dat juist heel logisch. Wat vraag jij je precies af dan?
zaterdag 31 januari 2015 om 20:39
quote:blijfgewoonbianca schreef op 31 januari 2015 @ 19:51:
Jij denkt dat iedereen zich dat weleens afvraagt? Nou, nee, hoor.
ik wel hoor. (behalve dat ik ervan uitga dat ik niet bestond eer ik verwekt was).
Eigenlijk vind ik heel raar dat ik iets voel (en dat andere mensen waarschijnlijk ook iets voelen) want ik dacht dat mijn brein ook functioneren zou als ik er niets bij voelen zou.
Als ik het goed begrepen heb, is volgens het boeddhisme overigens geen onderscheid tussen ik en andere mensen (en is het een illusie als mensen het anders ervaren).
En volgens het boeddhisme zouden mensen kunnen ervaren dat geen onderscheid bestaat tussen zichzelf en de wereld.
Dus blijkbaar hebben zij ook erover nagedacht.
(dat wil natuurlijk niet zeggen dat ze ook het antwoord hebben)>
Jij denkt dat iedereen zich dat weleens afvraagt? Nou, nee, hoor.
ik wel hoor. (behalve dat ik ervan uitga dat ik niet bestond eer ik verwekt was).
Eigenlijk vind ik heel raar dat ik iets voel (en dat andere mensen waarschijnlijk ook iets voelen) want ik dacht dat mijn brein ook functioneren zou als ik er niets bij voelen zou.
Als ik het goed begrepen heb, is volgens het boeddhisme overigens geen onderscheid tussen ik en andere mensen (en is het een illusie als mensen het anders ervaren).
En volgens het boeddhisme zouden mensen kunnen ervaren dat geen onderscheid bestaat tussen zichzelf en de wereld.
Dus blijkbaar hebben zij ook erover nagedacht.
(dat wil natuurlijk niet zeggen dat ze ook het antwoord hebben)>
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
zaterdag 31 januari 2015 om 21:14
quote:kitty20 schreef op 31 januari 2015 @ 20:08:
Ik vind het helemaal geen irrationele vragen. Psychologen en filosofen bijvoorbeeld houden zich er ook mee bezig. En zelf vraag ik me ook wel eens zulke dingen af. Als je denkt aan al die 6 miljard 'ikken' op de wereld die allemaal hun eigen gedachten, gevoelens en kijk op de wereld hebben, kan dat heel overweldigend zijn. Net als dat je aan het heelal denkt dat nooit eindigt enzo.
Hoewel ik het dus terechte vragen vind, denk ik wel dat je op dit soort gedachten niet te veel door moet gaan. zeker niet als je aanleg hebt voor angsten. Ik zou proberen mezelf af te leiden door iets heel concreets te gaan doen, stofzuigen ofzo. En mindfulness kan hierbij ook goed werken denk ik, dat plaatst je heel erg in het hier en nu.Mooi gezegd! Helemaal mee eens.
Ik vind het helemaal geen irrationele vragen. Psychologen en filosofen bijvoorbeeld houden zich er ook mee bezig. En zelf vraag ik me ook wel eens zulke dingen af. Als je denkt aan al die 6 miljard 'ikken' op de wereld die allemaal hun eigen gedachten, gevoelens en kijk op de wereld hebben, kan dat heel overweldigend zijn. Net als dat je aan het heelal denkt dat nooit eindigt enzo.
Hoewel ik het dus terechte vragen vind, denk ik wel dat je op dit soort gedachten niet te veel door moet gaan. zeker niet als je aanleg hebt voor angsten. Ik zou proberen mezelf af te leiden door iets heel concreets te gaan doen, stofzuigen ofzo. En mindfulness kan hierbij ook goed werken denk ik, dat plaatst je heel erg in het hier en nu.Mooi gezegd! Helemaal mee eens.
Ab imo pectore
zaterdag 31 januari 2015 om 21:26
quote:_lupine_ schreef op 31 januari 2015 @ 21:05:
Waarom therapie?
Ik heb niks tegen therapie, maar iemand met fundamentele vragen heeft geen therapie nodig. Die moet zich gaan verdiepen en filosofie, yoga of theologie en daar een weg in vinden.Echt therapie lijkt me ook niet direct nodig. Maar TO heeft wel last van angsten, vandaar dat ik dacht dat een mindfulnesscursus(-groep) gegeven door een psycholoog misschien net wat extra's kan bieden.
Waarom therapie?
Ik heb niks tegen therapie, maar iemand met fundamentele vragen heeft geen therapie nodig. Die moet zich gaan verdiepen en filosofie, yoga of theologie en daar een weg in vinden.Echt therapie lijkt me ook niet direct nodig. Maar TO heeft wel last van angsten, vandaar dat ik dacht dat een mindfulnesscursus(-groep) gegeven door een psycholoog misschien net wat extra's kan bieden.
zaterdag 31 januari 2015 om 21:43
Iemand met fundamentele vragen heeft geen therapie nodig nee. Maar iemand die door die vragen zo angstig wordt dat het haar functioneren belemmerd wel. Want ook filosofie gaat je geen definitief antwoord geven, dus zul je moeten leren omgaan met onzekerheid. En daar is therapie dan wel weer heel goed voor.
zaterdag 31 januari 2015 om 21:43
quote:nausicaa schreef op 31 januari 2015 @ 21:43:
Iemand met fundamentele vragen heeft geen therapie nodig nee. Maar iemand die door die vragen zo angstig wordt dat het haar functioneren belemmert wel. Want ook filosofie gaat je geen definitief antwoord geven, dus zul je moeten leren omgaan met onzekerheid. En daar is therapie dan wel weer heel goed voor.
Iemand met fundamentele vragen heeft geen therapie nodig nee. Maar iemand die door die vragen zo angstig wordt dat het haar functioneren belemmert wel. Want ook filosofie gaat je geen definitief antwoord geven, dus zul je moeten leren omgaan met onzekerheid. En daar is therapie dan wel weer heel goed voor.
zaterdag 31 januari 2015 om 22:04
Ik vraag me ook wel eens af waarom ik niet een ander ben. Bijv. Waarom was ik niet een kind dat in een musical speelde of bij Kinderen voor Kinderen zong? Dat lijkt me zo leuk om later op terug te kijken. Maar ik was een stil, verlegen meisje. Als ik zong mocht niemand het horen, ook mijn ouders niet. Ik durfde dat gewoon niet en nog niet. Ook bij musicals op school koos ik de kleinste rollen. Achteraf vind ik dat jammer. Had als kind wel veel vriendinnen en sportte graag. Sporten gewoon voor de lol en niet op hoog niveau. En ik beleefde niet echt spectaculaire dingen zoals bungeejumpen of abseilen. Was toch al bang om te vallen. De drang om de beste te willen zijn had ik ook niet. Ik heb nooit echt een passie gehad.
Ik wilde altijd net als een van mijn vriendinnen zijn. Zij was handig, zowel sociaal als met haar handen. Ik was dat beide niet. Ze zat nooit ergens mee en wist zich overal wel een oplossing voor. Zo relaxt. Ik was en ben een piekeraar.
Nu ben ik een einzelgänger. Niet geheel vrijwillig. Aan de ene kant ga ik graag mij eigen gang en heb veel tijd voor mezelf nodig. Maar aan de andere kant vind ik de laatste jaren moeilijk mensen waar het echt mee matcht.
Ik zie iedereen om me heen samenwonen, trouwen, kinderen krijgen. Een kinderwens heb ik nooit gehad en een echte relatie heb ik nooit gehad. Ben er niet zo'n type voor denk ik. Toch wil ik het ooit wel eens meemaken, een liefdesrelatie. Toen een scharrel eens een weekend kwam logeren, vond ik het beklemmend. Steeds maar rekening moeten houden met een ander. Vind dat geen leuke eigenschap van mezelf. Dan vraag ik me af waarom ik niet zoals die anderen rond me ben. Waarom ik tot die minderheid behoor die niet kan genieten van samen zijn, maar dat beklemmend vind.
Ik wilde altijd net als een van mijn vriendinnen zijn. Zij was handig, zowel sociaal als met haar handen. Ik was dat beide niet. Ze zat nooit ergens mee en wist zich overal wel een oplossing voor. Zo relaxt. Ik was en ben een piekeraar.
Nu ben ik een einzelgänger. Niet geheel vrijwillig. Aan de ene kant ga ik graag mij eigen gang en heb veel tijd voor mezelf nodig. Maar aan de andere kant vind ik de laatste jaren moeilijk mensen waar het echt mee matcht.
Ik zie iedereen om me heen samenwonen, trouwen, kinderen krijgen. Een kinderwens heb ik nooit gehad en een echte relatie heb ik nooit gehad. Ben er niet zo'n type voor denk ik. Toch wil ik het ooit wel eens meemaken, een liefdesrelatie. Toen een scharrel eens een weekend kwam logeren, vond ik het beklemmend. Steeds maar rekening moeten houden met een ander. Vind dat geen leuke eigenschap van mezelf. Dan vraag ik me af waarom ik niet zoals die anderen rond me ben. Waarom ik tot die minderheid behoor die niet kan genieten van samen zijn, maar dat beklemmend vind.