Kinderen
alle pijlers
Het perfect willen doen
donderdag 5 februari 2015 om 11:51
Goedemorgen allemaal,
Misschien past dit topic ook wel bij psyche maar hierbij mijn verhaal.
Ik heb een dochter van 1 jaar en heb vele downs en ups gekend. Als ik nu terugkijk op de afgelopen tijd, dan kan ik alleen maar heel erg trots op mezelf zijn. Wat heb ik mezelf leren kennen en durf ik bepaalde inzichten ''aan'' te gaan.
Ik zal jullie mijn hele levensverhaal besparen maar vanuit mijn jeugd is er een diepe overtuiging in mij ontwikkeld dat ik niet goed genoeg ben. Het vertrouwen in mezelf en de zelfcompassie is groeiende maar mede door de komst van mijn dochter is duidelijk geworden dat ik hierin nog een weg te bewandelen heb.
Toen ik in een flinke PND terecht kwam heb ik hulp gezocht bij een psychiater die ook gespecialiseerd is in de band tussen ouder en kind (heb nooit mijn dochter wat willen aandoen, heb altijd voor haar gezorgd maar het heeft lang geduurd voordat ik haar echt in mijn hart durfde te sluiten).
Wat mij al heel snel duidelijk was en gaandeweg alleen maar meer bevestigd werd, is dat ik het heel erg moeilijk en pijnlijk vind als mijn dochter huilt, jengelig of boos is. Ik kan hier heel erg moeilijk mee omgaan omdat ik dan onbewust de koppeling maak met mijn eigen verdriet van vroeger. Ik hoop dat ik het duidelijk verwoord: ik heb me vroeger zo enorm alleen, niet gehoord en niet geaccepteerd gevoeld, angsten en verdriet gevoeld dat als mijn dochter nu huilt, ik instinctief denk/voel dat zij verdriet heeft door mij. Dat ik dus iets fout doe, haar niet goed aanvoel, niet snel genoeg inspeel op haar behoefte.
Ik ben enorm zoekende naar manieren/tips/ andere therapie misschien om dit echt los te koppelen. Om echt te kunnen gaan voelen dat het niet altijd aan mij hoeft te liggen als moeder. Waardoor ik nog zuiverder kan gaan aanvoelen. Soms ook gewoon eens mijn schouders op kan halen. Want iedere liefhebbende ouder zal fouten maken, dat is niet te voorkomen. Maar dit ook te gaan voelen, dat is waar ik zo naar hunker.
Misschien past dit topic ook wel bij psyche maar hierbij mijn verhaal.
Ik heb een dochter van 1 jaar en heb vele downs en ups gekend. Als ik nu terugkijk op de afgelopen tijd, dan kan ik alleen maar heel erg trots op mezelf zijn. Wat heb ik mezelf leren kennen en durf ik bepaalde inzichten ''aan'' te gaan.
Ik zal jullie mijn hele levensverhaal besparen maar vanuit mijn jeugd is er een diepe overtuiging in mij ontwikkeld dat ik niet goed genoeg ben. Het vertrouwen in mezelf en de zelfcompassie is groeiende maar mede door de komst van mijn dochter is duidelijk geworden dat ik hierin nog een weg te bewandelen heb.
Toen ik in een flinke PND terecht kwam heb ik hulp gezocht bij een psychiater die ook gespecialiseerd is in de band tussen ouder en kind (heb nooit mijn dochter wat willen aandoen, heb altijd voor haar gezorgd maar het heeft lang geduurd voordat ik haar echt in mijn hart durfde te sluiten).
Wat mij al heel snel duidelijk was en gaandeweg alleen maar meer bevestigd werd, is dat ik het heel erg moeilijk en pijnlijk vind als mijn dochter huilt, jengelig of boos is. Ik kan hier heel erg moeilijk mee omgaan omdat ik dan onbewust de koppeling maak met mijn eigen verdriet van vroeger. Ik hoop dat ik het duidelijk verwoord: ik heb me vroeger zo enorm alleen, niet gehoord en niet geaccepteerd gevoeld, angsten en verdriet gevoeld dat als mijn dochter nu huilt, ik instinctief denk/voel dat zij verdriet heeft door mij. Dat ik dus iets fout doe, haar niet goed aanvoel, niet snel genoeg inspeel op haar behoefte.
Ik ben enorm zoekende naar manieren/tips/ andere therapie misschien om dit echt los te koppelen. Om echt te kunnen gaan voelen dat het niet altijd aan mij hoeft te liggen als moeder. Waardoor ik nog zuiverder kan gaan aanvoelen. Soms ook gewoon eens mijn schouders op kan halen. Want iedere liefhebbende ouder zal fouten maken, dat is niet te voorkomen. Maar dit ook te gaan voelen, dat is waar ik zo naar hunker.
donderdag 5 februari 2015 om 12:00
Hé wat goed dat je die koppeling al ziet! Je bent dan echt al een stuk op weg, je herkent wat het met jou doet en welke patronen het binnen jou in gang zet als je dochter ontstemd is.
Misschien is schematherapie iets voor jou? Individueel of in groepsverband. Daarmee werk je aan het herkennen en herleiden van dergelijke patronen zodat je deze kan veranderen. Wat adviseert je psychiater hierin?
Ik denk dat je al een eind op weg bent, nu nog wat gerichte hulp erbij krijgen. Het ouderschap zit vol met onvoorspelbaarheden, het leven ook, dus je kan niet 100% van de tijd 100% perfect reageren. Dat kan sowieso niet, omdat je niet precies weet wat er in je kindje omgaat, dus soms mis je iets, soms vergis je je, soms schat je iets niet helemaal goed in, soms heb je het bij het verkeerde eind. En het goede nieuws is, dat geeft niet! Een goede ouder is niet een ouder die nooit een foutje maakt, maar een ouder die een foutje goed herstelt. En een ontspannen ouder die vertrouwen heeft in haar kind en in zichzelf als 'goed genoeg' ouder is een ouder die meestal wel prima keuzes maakt in het ouderschap (en dat betekent dus niet 100% van de tijd de meest 100% superjuisteperfecte keuze )
Veel succes en heb vertrouwen in jezelf
Misschien is schematherapie iets voor jou? Individueel of in groepsverband. Daarmee werk je aan het herkennen en herleiden van dergelijke patronen zodat je deze kan veranderen. Wat adviseert je psychiater hierin?
Ik denk dat je al een eind op weg bent, nu nog wat gerichte hulp erbij krijgen. Het ouderschap zit vol met onvoorspelbaarheden, het leven ook, dus je kan niet 100% van de tijd 100% perfect reageren. Dat kan sowieso niet, omdat je niet precies weet wat er in je kindje omgaat, dus soms mis je iets, soms vergis je je, soms schat je iets niet helemaal goed in, soms heb je het bij het verkeerde eind. En het goede nieuws is, dat geeft niet! Een goede ouder is niet een ouder die nooit een foutje maakt, maar een ouder die een foutje goed herstelt. En een ontspannen ouder die vertrouwen heeft in haar kind en in zichzelf als 'goed genoeg' ouder is een ouder die meestal wel prima keuzes maakt in het ouderschap (en dat betekent dus niet 100% van de tijd de meest 100% superjuisteperfecte keuze )
Veel succes en heb vertrouwen in jezelf
donderdag 5 februari 2015 om 12:04
Allereerst een knuffel, je hebt het zwaar gehad...
Ik ben geen therapeut of psycholoog, maar weet wel dat iedere moeder fouten maakt en dat dat ook mag. En dat de meeste kinderen van die moeders gelukkig en blij zijn. Ik ben zelf ook niet perfect, wel een stabiele persoon maar ik kan ook wel eens onredelijk of te boos zijn tegen mijn kinderen. En ja, dan huilen ze dus om mij. Jij zult later ook consequent en soms streng moeten zijn tegen je dochter en ook wel eens boos op haar worden en zij zal ook wel eens boos op jou zijn of verdrietig omdat ze bijvoorbeeld iets niet mag. En daar is niets mis mee, het hoort erbij. Ondanks mijn fouten (en die van mijn man, die is -hoe kan het ook anders- ook niet perfect) hebben onze kinderen een heel gelukkige jeugd en zijn het heel vrolijke en blije kinderen.
Maar goed, dit weet je ook allemaal. Ik denk dat je via de therapie die je nu hebt of via de huisarts misschien iemand kan vinden die je hiermee kan helpen. Het kan anders wel problemen gaan geven als je dochter ouder wordt en grenzen nodig heeft.
Ben er voor je kind en weet dat iedereen wel eens boos of verdrietig is zonder echte reden. Ook kinderen. Je kan er dan voor je dochter zijn. Als je haar aandacht geeft, naar haar luistert en haar laat voelen dat je heel blij bent dat ze er is, dan maakt het niet uit als ze een keer moet huilen. Veel sterkte hiermee!
Ik ben geen therapeut of psycholoog, maar weet wel dat iedere moeder fouten maakt en dat dat ook mag. En dat de meeste kinderen van die moeders gelukkig en blij zijn. Ik ben zelf ook niet perfect, wel een stabiele persoon maar ik kan ook wel eens onredelijk of te boos zijn tegen mijn kinderen. En ja, dan huilen ze dus om mij. Jij zult later ook consequent en soms streng moeten zijn tegen je dochter en ook wel eens boos op haar worden en zij zal ook wel eens boos op jou zijn of verdrietig omdat ze bijvoorbeeld iets niet mag. En daar is niets mis mee, het hoort erbij. Ondanks mijn fouten (en die van mijn man, die is -hoe kan het ook anders- ook niet perfect) hebben onze kinderen een heel gelukkige jeugd en zijn het heel vrolijke en blije kinderen.
Maar goed, dit weet je ook allemaal. Ik denk dat je via de therapie die je nu hebt of via de huisarts misschien iemand kan vinden die je hiermee kan helpen. Het kan anders wel problemen gaan geven als je dochter ouder wordt en grenzen nodig heeft.
Ben er voor je kind en weet dat iedereen wel eens boos of verdrietig is zonder echte reden. Ook kinderen. Je kan er dan voor je dochter zijn. Als je haar aandacht geeft, naar haar luistert en haar laat voelen dat je heel blij bent dat ze er is, dan maakt het niet uit als ze een keer moet huilen. Veel sterkte hiermee!
donderdag 5 februari 2015 om 12:13
Dank je wel voor je reactie blijekip.
Ik ben ook nog bezig met EMDR om bepaalde trauma's te verwerken. Anders te gaan zien. Ze echt als een gebeurtenis in het verleden te gaan voelen en daardoor bij een gebeurtenis nu niet gelijk terug te schieten.
Mijn wens voor mijn dochter is dat ik er als Mama in slaag haar een veilig gevoel mee te geven. Dat ze zich veilig voelt bij mij en haar vader, om zichzelf te zijn, te ontdekken, te kunnen vallen maar ook weer opstaan. Dat er zo'n diep geankerd vertrouwen in haar zal groeien dat wat er ook is, zij het aan kan en ik er altijd voor haar zal zijn. Dat ze minder afhankelijk wordt van de goedkeuring van anderen zoals ik dat wel heb, dat ze durft te voelen, haar hart durft te volgen, als zijn dat niet de geijkte padden.
Samengevat: dat wat ik nu zo zoek voor mezelf en gaandeweg ook aan het leren ben, dat ik haar dat wel kan geven en leren en laten zien door het goede voorbeeld te zijn.
En inderdaad blijekip, ik durf fouten toe te geven en ze daarna te herstellen. In de eerste maanden dat mijn dochter zo enorm veel huilde en zich ook echt van mij afzetten en daardoor nog lastiger te troosten was, heb ik zoveel met haar mee gehuild en sorry gezegd. Ik heb het maar letterlijk uitgesproken: als je mijn pijn voelt, weet dat het los staat van jou..
Ik ben ook nog bezig met EMDR om bepaalde trauma's te verwerken. Anders te gaan zien. Ze echt als een gebeurtenis in het verleden te gaan voelen en daardoor bij een gebeurtenis nu niet gelijk terug te schieten.
Mijn wens voor mijn dochter is dat ik er als Mama in slaag haar een veilig gevoel mee te geven. Dat ze zich veilig voelt bij mij en haar vader, om zichzelf te zijn, te ontdekken, te kunnen vallen maar ook weer opstaan. Dat er zo'n diep geankerd vertrouwen in haar zal groeien dat wat er ook is, zij het aan kan en ik er altijd voor haar zal zijn. Dat ze minder afhankelijk wordt van de goedkeuring van anderen zoals ik dat wel heb, dat ze durft te voelen, haar hart durft te volgen, als zijn dat niet de geijkte padden.
Samengevat: dat wat ik nu zo zoek voor mezelf en gaandeweg ook aan het leren ben, dat ik haar dat wel kan geven en leren en laten zien door het goede voorbeeld te zijn.
En inderdaad blijekip, ik durf fouten toe te geven en ze daarna te herstellen. In de eerste maanden dat mijn dochter zo enorm veel huilde en zich ook echt van mij afzetten en daardoor nog lastiger te troosten was, heb ik zoveel met haar mee gehuild en sorry gezegd. Ik heb het maar letterlijk uitgesproken: als je mijn pijn voelt, weet dat het los staat van jou..
donderdag 5 februari 2015 om 12:18
Wat ben je al hard bezig SoulSearch! En je hebt mooie en goede doelen voor ogen. Een veilig gevoel en jezelf mogen zijn zijn een paar van de belangrijkste pijlers in de ontwikkeling. Het enige wat ik kan zeggen is dat je volgens mij op de goede weg bent en staar je niet blind op je doelen, want dan kan je wel eens je doel voorbij schieten! Gun jezelf en je dochter ook hierin de ruimte, durf te ontspannen en vertrouwen erin te hebben dat je het goed genoeg doet. Juist door jezelf te geven wat je nodig hebt kun je dit ook aan je dochter geven (ook ik heb dit op de wat harde en langzame manier moeten leren, het leek de omgekeerde wereld, maar het is wel goed geweest).
donderdag 5 februari 2015 om 12:21
quote:SoulSearch schreef op 05 februari 2015 @ 12:13:
En inderdaad blijekip, ik durf fouten toe te geven en ze daarna te herstellen. In de eerste maanden dat mijn dochter zo enorm veel huilde en zich ook echt van mij afzetten en daardoor nog lastiger te troosten was, heb ik zoveel met haar mee gehuild en sorry gezegd. Ik heb het maar letterlijk uitgesproken: als je mijn pijn voelt, weet dat het los staat van jou..
Ben je deze fase voorbij?
Dit is namelijk wel een beetje een voorbeeld van wat ik bedoelde met 'je blindstaren op je doelen' en daarmee je doel voorbij schieten.
En inderdaad blijekip, ik durf fouten toe te geven en ze daarna te herstellen. In de eerste maanden dat mijn dochter zo enorm veel huilde en zich ook echt van mij afzetten en daardoor nog lastiger te troosten was, heb ik zoveel met haar mee gehuild en sorry gezegd. Ik heb het maar letterlijk uitgesproken: als je mijn pijn voelt, weet dat het los staat van jou..
Ben je deze fase voorbij?
Dit is namelijk wel een beetje een voorbeeld van wat ik bedoelde met 'je blindstaren op je doelen' en daarmee je doel voorbij schieten.
donderdag 5 februari 2015 om 12:23
quote:pamelacourson schreef op 05 februari 2015 @ 12:04:
Allereerst een knuffel, je hebt het zwaar gehad...
Ik ben geen therapeut of psycholoog, maar weet wel dat iedere moeder fouten maakt en dat dat ook mag. En dat de meeste kinderen van die moeders gelukkig en blij zijn. Ik ben zelf ook niet perfect, wel een stabiele persoon maar ik kan ook wel eens onredelijk of te boos zijn tegen mijn kinderen. En ja, dan huilen ze dus om mij. Jij zult later ook consequent en soms streng moeten zijn tegen je dochter en ook wel eens boos op haar worden en zij zal ook wel eens boos op jou zijn of verdrietig omdat ze bijvoorbeeld iets niet mag. En daar is niets mis mee, het hoort erbij. Ondanks mijn fouten (en die van mijn man, die is -hoe kan het ook anders- ook niet perfect) hebben onze kinderen een heel gelukkige jeugd en zijn het heel vrolijke en blije kinderen.
Maar goed, dit weet je ook allemaal. Ik denk dat je via de therapie die je nu hebt of via de huisarts misschien iemand kan vinden die je hiermee kan helpen. Het kan anders wel problemen gaan geven als je dochter ouder wordt en grenzen nodig heeft.
Ben er voor je kind en weet dat iedereen wel eens boos of verdrietig is zonder echte reden. Ook kinderen. Je kan er dan voor je dochter zijn. Als je haar aandacht geeft, naar haar luistert en haar laat voelen dat je heel blij bent dat ze er is, dan maakt het niet uit als ze een keer moet huilen. Veel sterkte hiermee!
Ook jij dank je wel voor je reactie. Ik voel ook heel sterk dat mijn dochter nog gelukkiger kan worden als wij als ouders duidelijke grenzen stellen. En dat doe ik dus ook consequent. Als ze ergens aan komt wat niet mag, afleiden met een ander speeltje en dit blijven herhalen. Een op haar afgestemde rust en regelmaat bieden. Bepaalde rituelen als het om slapen gaat.
Waar ik bijvoorbeeld tegen aan loop is als ze iets niet mag en haar reactie daarop. Bijvoorbeeld: ze mag niet aan de televisie komen. Ik benoem dit dan ook: L niet aan de televisie komen, dit is voor jou (bied haar speelgoed aan) en haal haar bij de televisie weg. Soms kan ze dan zo enorm boos worden, dat ze dan in mijn been bijt of erg overstuur raakt. In het laatste geval blijf ik bij haar staan maar laat haar dan wel huilen. Ik benoem dan ook dat ik kan begrijpen dat ze het heel erg vervelend vind. Het komt weleens voor dat ze overstuur raakt door het overstuur zijn en dan pak ik haar op, ze wilt dan nog wel eens nog kwaaier worden en dat raakt me.
Bij het bijten benoem ik gelijk dat dat pijn doet en dat ze mama moet aaien. Gister een mooi voorbeeld: ik was bezig met het maken van haar avondflesje, kennelijk duurde dit te lang en ze beet in mijn been. Ik geef gelijk aan dat dit niet mag en sja nog harder huilen. Het bijten en het huilen doet dan wat met me. Roept gedachten als: ''had je maar eerder moeten aanvoelen dat ze honger heeft'' op. Ik koppel haar bijten op als een gerichte afwijzing naar mij als moeder.
Allereerst een knuffel, je hebt het zwaar gehad...
Ik ben geen therapeut of psycholoog, maar weet wel dat iedere moeder fouten maakt en dat dat ook mag. En dat de meeste kinderen van die moeders gelukkig en blij zijn. Ik ben zelf ook niet perfect, wel een stabiele persoon maar ik kan ook wel eens onredelijk of te boos zijn tegen mijn kinderen. En ja, dan huilen ze dus om mij. Jij zult later ook consequent en soms streng moeten zijn tegen je dochter en ook wel eens boos op haar worden en zij zal ook wel eens boos op jou zijn of verdrietig omdat ze bijvoorbeeld iets niet mag. En daar is niets mis mee, het hoort erbij. Ondanks mijn fouten (en die van mijn man, die is -hoe kan het ook anders- ook niet perfect) hebben onze kinderen een heel gelukkige jeugd en zijn het heel vrolijke en blije kinderen.
Maar goed, dit weet je ook allemaal. Ik denk dat je via de therapie die je nu hebt of via de huisarts misschien iemand kan vinden die je hiermee kan helpen. Het kan anders wel problemen gaan geven als je dochter ouder wordt en grenzen nodig heeft.
Ben er voor je kind en weet dat iedereen wel eens boos of verdrietig is zonder echte reden. Ook kinderen. Je kan er dan voor je dochter zijn. Als je haar aandacht geeft, naar haar luistert en haar laat voelen dat je heel blij bent dat ze er is, dan maakt het niet uit als ze een keer moet huilen. Veel sterkte hiermee!
Ook jij dank je wel voor je reactie. Ik voel ook heel sterk dat mijn dochter nog gelukkiger kan worden als wij als ouders duidelijke grenzen stellen. En dat doe ik dus ook consequent. Als ze ergens aan komt wat niet mag, afleiden met een ander speeltje en dit blijven herhalen. Een op haar afgestemde rust en regelmaat bieden. Bepaalde rituelen als het om slapen gaat.
Waar ik bijvoorbeeld tegen aan loop is als ze iets niet mag en haar reactie daarop. Bijvoorbeeld: ze mag niet aan de televisie komen. Ik benoem dit dan ook: L niet aan de televisie komen, dit is voor jou (bied haar speelgoed aan) en haal haar bij de televisie weg. Soms kan ze dan zo enorm boos worden, dat ze dan in mijn been bijt of erg overstuur raakt. In het laatste geval blijf ik bij haar staan maar laat haar dan wel huilen. Ik benoem dan ook dat ik kan begrijpen dat ze het heel erg vervelend vind. Het komt weleens voor dat ze overstuur raakt door het overstuur zijn en dan pak ik haar op, ze wilt dan nog wel eens nog kwaaier worden en dat raakt me.
Bij het bijten benoem ik gelijk dat dat pijn doet en dat ze mama moet aaien. Gister een mooi voorbeeld: ik was bezig met het maken van haar avondflesje, kennelijk duurde dit te lang en ze beet in mijn been. Ik geef gelijk aan dat dit niet mag en sja nog harder huilen. Het bijten en het huilen doet dan wat met me. Roept gedachten als: ''had je maar eerder moeten aanvoelen dat ze honger heeft'' op. Ik koppel haar bijten op als een gerichte afwijzing naar mij als moeder.
donderdag 5 februari 2015 om 12:25
donderdag 5 februari 2015 om 12:26
quote:blijekip schreef op 05 februari 2015 @ 12:18:
Wat ben je al hard bezig SoulSearch! En je hebt mooie en goede doelen voor ogen. Een veilig gevoel en jezelf mogen zijn zijn een paar van de belangrijkste pijlers in de ontwikkeling. Het enige wat ik kan zeggen is dat je volgens mij op de goede weg bent en staar je niet blind op je doelen, want dan kan je wel eens je doel voorbij schieten! Gun jezelf en je dochter ook hierin de ruimte, durf te ontspannen en vertrouwen erin te hebben dat je het goed genoeg doet. Juist door jezelf te geven wat je nodig hebt kun je dit ook aan je dochter geven (ook ik heb dit op de wat harde en langzame manier moeten leren, het leek de omgekeerde wereld, maar het is wel goed geweest).Juist, mezelf de ruimte geven om te groeien, te vallen en mezelf dan in liefde weer te helpen opstaan Soms zo lastig om in compassie met mezelf om te gaan. Ik kan soms zo streng en hard voor mezelf zijn.
Wat ben je al hard bezig SoulSearch! En je hebt mooie en goede doelen voor ogen. Een veilig gevoel en jezelf mogen zijn zijn een paar van de belangrijkste pijlers in de ontwikkeling. Het enige wat ik kan zeggen is dat je volgens mij op de goede weg bent en staar je niet blind op je doelen, want dan kan je wel eens je doel voorbij schieten! Gun jezelf en je dochter ook hierin de ruimte, durf te ontspannen en vertrouwen erin te hebben dat je het goed genoeg doet. Juist door jezelf te geven wat je nodig hebt kun je dit ook aan je dochter geven (ook ik heb dit op de wat harde en langzame manier moeten leren, het leek de omgekeerde wereld, maar het is wel goed geweest).Juist, mezelf de ruimte geven om te groeien, te vallen en mezelf dan in liefde weer te helpen opstaan Soms zo lastig om in compassie met mezelf om te gaan. Ik kan soms zo streng en hard voor mezelf zijn.
donderdag 5 februari 2015 om 12:37
quote:SoulSearch schreef op 05 februari 2015 @ 12:26:
[...]
Juist, mezelf de ruimte geven om te groeien, te vallen en mezelf dan in liefde weer te helpen opstaan Soms zo lastig om in compassie met mezelf om te gaan. Ik kan soms zo streng en hard voor mezelf zijn.Herkenbaar. Het gaat met vallen en opstaan. En dat is prima.
[...]
Juist, mezelf de ruimte geven om te groeien, te vallen en mezelf dan in liefde weer te helpen opstaan Soms zo lastig om in compassie met mezelf om te gaan. Ik kan soms zo streng en hard voor mezelf zijn.Herkenbaar. Het gaat met vallen en opstaan. En dat is prima.
donderdag 5 februari 2015 om 12:41
donderdag 5 februari 2015 om 12:49
quote:kerol schreef op 05 februari 2015 @ 12:32:
Je hebt je doelen goed voor ogen. Ik weet niet hoe ik je verder op weg kan helpen, maar ik weet wel dat je de werkelijkheid scherp ziet en analyseert. Ik wens elk kind een moeder toe met zoveel zelfinzicht. Waterproof mascara was nu een fijne optie geweest. Dank je wel.
Je hebt je doelen goed voor ogen. Ik weet niet hoe ik je verder op weg kan helpen, maar ik weet wel dat je de werkelijkheid scherp ziet en analyseert. Ik wens elk kind een moeder toe met zoveel zelfinzicht. Waterproof mascara was nu een fijne optie geweest. Dank je wel.
donderdag 5 februari 2015 om 12:51
Dat voorbeeld met dat flesje! Zo herkenbaar!
Ik snap dat gevoel dus heel goed en ik denk dat dat niet meteen weg is. Voor je jonge moeder is dat gevoel min of meer 'normaal'. (Ik bedoel hiermee dat het vaker voorkomt bij moeders van jonge kinderen, niet dat je er niets mee hoeft)
Wat je kunt doen is een corrigerende gedachte voor jezelf herhalen. Hierin is het even zoeken wat voor jou werkt. Bijvoorbeeld: ik hou van haar maar ik kan niet weten wat ze voelt. Of: soms is ze boos, dat is normaal.
Ik snap dat gevoel dus heel goed en ik denk dat dat niet meteen weg is. Voor je jonge moeder is dat gevoel min of meer 'normaal'. (Ik bedoel hiermee dat het vaker voorkomt bij moeders van jonge kinderen, niet dat je er niets mee hoeft)
Wat je kunt doen is een corrigerende gedachte voor jezelf herhalen. Hierin is het even zoeken wat voor jou werkt. Bijvoorbeeld: ik hou van haar maar ik kan niet weten wat ze voelt. Of: soms is ze boos, dat is normaal.
Het is zoals het is
donderdag 5 februari 2015 om 12:52
quote:blijekip schreef op 05 februari 2015 @ 12:37:
[...]
Herkenbaar. Het gaat met vallen en opstaan. En dat is prima.
Merk dat praten met andere moeders me naast therapie en tijd ook een hoop goed doet. Ik ben mijn moeder op zeer jonge leeftijd verloren en helaas jarenlang een slechte band met mijn stiefmoeder en vader gehad. Dit is na de geboorte van L zo enorm veranderd. Als ik kijk hoeveel liefde mijn vader en zijn vrouw voor mijn dochter hebben en dit ook steeds maar weer tonen en geven. Wauw dat werkt ook helend.
Maar wat had ik mijn moeder nu graag in levende lijven om me heen gehad, om adviezen te vragen.
Maar goed, het levert ook wel weer hilarische buien op om terug te kijken naar mijn eigen gedrag. Hoe ik gegroeid ben.
[...]
Herkenbaar. Het gaat met vallen en opstaan. En dat is prima.
Merk dat praten met andere moeders me naast therapie en tijd ook een hoop goed doet. Ik ben mijn moeder op zeer jonge leeftijd verloren en helaas jarenlang een slechte band met mijn stiefmoeder en vader gehad. Dit is na de geboorte van L zo enorm veranderd. Als ik kijk hoeveel liefde mijn vader en zijn vrouw voor mijn dochter hebben en dit ook steeds maar weer tonen en geven. Wauw dat werkt ook helend.
Maar wat had ik mijn moeder nu graag in levende lijven om me heen gehad, om adviezen te vragen.
Maar goed, het levert ook wel weer hilarische buien op om terug te kijken naar mijn eigen gedrag. Hoe ik gegroeid ben.
donderdag 5 februari 2015 om 12:55
quote:Youk79 schreef op 05 februari 2015 @ 12:41:
Wat mij heeft geholpen in omgaan met een gespannen gevoel is behandeling door een fysiotherapeut gespecialiseerd in spanningsklachten. Het was vooral praten, maar dan niet diep gravend maar meer praktisch. Ook heb ik goede ontspanningsoefeningen geleerd.
Heb je daar wat aan?Ik denk het wel. Hoe meer ik in contact kan komen met mijn eigen gevoel, dus leer voelen ipv gelijk in mijn hoofd te gaan hoe beter.
Wat mij heeft geholpen in omgaan met een gespannen gevoel is behandeling door een fysiotherapeut gespecialiseerd in spanningsklachten. Het was vooral praten, maar dan niet diep gravend maar meer praktisch. Ook heb ik goede ontspanningsoefeningen geleerd.
Heb je daar wat aan?Ik denk het wel. Hoe meer ik in contact kan komen met mijn eigen gevoel, dus leer voelen ipv gelijk in mijn hoofd te gaan hoe beter.
donderdag 5 februari 2015 om 12:55
Ik heb niet zoveel te zeggen,want alle mensen boven mij hebben alles al gezegd wat er in mij opkwam.
Maar probeer je niet schuldig te voelen tegenover je dochter,je bent op de goede weg!
Zoals blijekip zegt: ''Het ouderschap zit vol met onvoorspelbaarheden, het leven ook, dus je kan niet 100% van de tijd 100% perfect reageren. Dat kan sowieso niet, omdat je niet precies weet wat er in je kindje omgaat, dus soms mis je iets, soms vergis je je, soms schat je iets niet helemaal goed in, soms heb je het bij het verkeerde eind. En het goede nieuws is, dat geeft niet! Een goede ouder is niet een ouder die nooit een foutje maakt, maar een ouder die een foutje goed herstelt. En een ontspannen ouder die vertrouwen heeft in haar kind en in zichzelf als 'goed genoeg' ouder is een ouder die meestal wel prima keuzes maakt in het ouderschap (en dat betekent dus niet 100% van de tijd de meest 100% superjuisteperfecte keuze )''
Maar probeer je niet schuldig te voelen tegenover je dochter,je bent op de goede weg!
Zoals blijekip zegt: ''Het ouderschap zit vol met onvoorspelbaarheden, het leven ook, dus je kan niet 100% van de tijd 100% perfect reageren. Dat kan sowieso niet, omdat je niet precies weet wat er in je kindje omgaat, dus soms mis je iets, soms vergis je je, soms schat je iets niet helemaal goed in, soms heb je het bij het verkeerde eind. En het goede nieuws is, dat geeft niet! Een goede ouder is niet een ouder die nooit een foutje maakt, maar een ouder die een foutje goed herstelt. En een ontspannen ouder die vertrouwen heeft in haar kind en in zichzelf als 'goed genoeg' ouder is een ouder die meestal wel prima keuzes maakt in het ouderschap (en dat betekent dus niet 100% van de tijd de meest 100% superjuisteperfecte keuze )''
Hoogtepunten heb je niet, als je geen dieptepunten hebt gezien.
donderdag 5 februari 2015 om 20:31
Jee een heel groot deel van wat hij schrijft herken ik enorm. Ik heb geen PND gehad, maar ik heb het behoorlijk eat momenten echt zwaar gehad. Perfectionistisch, alles 100% willen doen. Ik ben mezelf enorm tegen gekomen, het hele moederschap is een ware spiegel die me voorgehouden wordt.
Dochter is nu bijna 2, ontzettend veel temperament, driftig, meer willen dan ze kan, en het is daardoor vaak een strijd in huis momenteel. Ik zoek continu de balans tussen consequent zijn, grenzen stellen en mn kind alle liefde geven. Ik val ook heel vaak weer terug in mijn perfectionisme, als dochter een enorme driftbui heeft of veel huilt tijdens een boze bui twijfel ik aan mezelf, of het aan mij ligt. Ik moet meer loslaten, maar het lukt me niet.
Kortom, je verhaal is heel herkenbaar.
Dochter is nu bijna 2, ontzettend veel temperament, driftig, meer willen dan ze kan, en het is daardoor vaak een strijd in huis momenteel. Ik zoek continu de balans tussen consequent zijn, grenzen stellen en mn kind alle liefde geven. Ik val ook heel vaak weer terug in mijn perfectionisme, als dochter een enorme driftbui heeft of veel huilt tijdens een boze bui twijfel ik aan mezelf, of het aan mij ligt. Ik moet meer loslaten, maar het lukt me niet.
Kortom, je verhaal is heel herkenbaar.
vrijdag 6 februari 2015 om 09:32