Psyche
alle pijlers
Ernstige onzekerheid
donderdag 12 februari 2015 om 12:00
Hoi dames,
Momenteel sta ik op de wachtlijst om te gaan starten bij een psycholoog. Dit nadat ik de diagnose depressie kreeg, na de geboorte van mijn dochter. Ik heb geen PND, maar ben depressief geworden door mijn langlopende onzekerheid, die nu flink is uitvergroot sinds mijn dochter is geboren. Ik slik momenteel geen medicijnen en hoop ook het traject door te komen zonder, al sta ik er wel voor open. Die onzekerheid is, even in het kort, ontstaan door de - overigens goedbedoelde - opvoedingsstijl van mijn ouders en ik heb er zelf niet meer uit kunnen komen.
Maar, ik sta dus op die wachtlijst, wat betekend dat directe hulp even kan duren. En ik merk dat ik steeds en steeds meer gebukt ga onder mijn onzekerheid. Eerlijk: ik vind mijzelf niet goed genoeg, ook niet voor anderen. Ik voel mij een slechte moeder, geen leuke partner voor mijn man, een slechte, totaal niet gezellige collega. Mijn hoofd tolt de hele dag van de twijfels, die kunnen gaan over iets wat ik gezegd heb, of dat mijn outfit die dag wel mooi is, of dat mijn dochter genoeg te eten krijgt op een dag.
Rationeel weet ik, en zeg ik mijzelf ook met regelmaat: ik ben een leuk persoon, met ook haar minpuntjes, mijn man is een gelukkige man en zegt ook met regelmaat zo blij met mij te zijn. Mijn dochter is tevreden en lacht heel erg veel en slaapt goed. Mijn collega's spreken hun waardering uit en ja, als ik in de spiegel kijk, ben ik over het algemeen tevreden. Ik zie een jonge vrouw die haar zaakjes op orde heeft.
Maar waarom blijf ik dan mijzelf gek maken met deze gedachten? Waarom voelt het van binnen niet zo? Waarom kan ik geen genoegen nemen met een opgeruimd, schoon ogend huis? Waarom moet het spik en span zijn?
Vragen die ik vast door middel van de therapie beantwoord krijg. Maar voor nu, zoek ik kleine tips die kunnen bijdragen aan het ombuigen van mijn gedachten, zodat ik het ook ga geloven. Zodat ik eens op mijn gemak kan zijn bij anderen, zonder steeds een prestatiedrang te voelen. Wie kan mij helpen? Een start geven zodat ik iets heb om mee te werken? Ik wil namelijk zo niet langer. Het maakt me moe, het zuigt al het levensgeluk uit me. Dus als jullie tips hebben: dank je.
Momenteel sta ik op de wachtlijst om te gaan starten bij een psycholoog. Dit nadat ik de diagnose depressie kreeg, na de geboorte van mijn dochter. Ik heb geen PND, maar ben depressief geworden door mijn langlopende onzekerheid, die nu flink is uitvergroot sinds mijn dochter is geboren. Ik slik momenteel geen medicijnen en hoop ook het traject door te komen zonder, al sta ik er wel voor open. Die onzekerheid is, even in het kort, ontstaan door de - overigens goedbedoelde - opvoedingsstijl van mijn ouders en ik heb er zelf niet meer uit kunnen komen.
Maar, ik sta dus op die wachtlijst, wat betekend dat directe hulp even kan duren. En ik merk dat ik steeds en steeds meer gebukt ga onder mijn onzekerheid. Eerlijk: ik vind mijzelf niet goed genoeg, ook niet voor anderen. Ik voel mij een slechte moeder, geen leuke partner voor mijn man, een slechte, totaal niet gezellige collega. Mijn hoofd tolt de hele dag van de twijfels, die kunnen gaan over iets wat ik gezegd heb, of dat mijn outfit die dag wel mooi is, of dat mijn dochter genoeg te eten krijgt op een dag.
Rationeel weet ik, en zeg ik mijzelf ook met regelmaat: ik ben een leuk persoon, met ook haar minpuntjes, mijn man is een gelukkige man en zegt ook met regelmaat zo blij met mij te zijn. Mijn dochter is tevreden en lacht heel erg veel en slaapt goed. Mijn collega's spreken hun waardering uit en ja, als ik in de spiegel kijk, ben ik over het algemeen tevreden. Ik zie een jonge vrouw die haar zaakjes op orde heeft.
Maar waarom blijf ik dan mijzelf gek maken met deze gedachten? Waarom voelt het van binnen niet zo? Waarom kan ik geen genoegen nemen met een opgeruimd, schoon ogend huis? Waarom moet het spik en span zijn?
Vragen die ik vast door middel van de therapie beantwoord krijg. Maar voor nu, zoek ik kleine tips die kunnen bijdragen aan het ombuigen van mijn gedachten, zodat ik het ook ga geloven. Zodat ik eens op mijn gemak kan zijn bij anderen, zonder steeds een prestatiedrang te voelen. Wie kan mij helpen? Een start geven zodat ik iets heb om mee te werken? Ik wil namelijk zo niet langer. Het maakt me moe, het zuigt al het levensgeluk uit me. Dus als jullie tips hebben: dank je.
donderdag 12 februari 2015 om 12:28
Geloof in je man. Die gelooft in jou. En wil jou gelukkig zien, net als jij hem.
Geloof in je collega's. Die geloven ook in jou zo te lezen.
Je hoeft niet perfect te zijn. Niet iedereen hoeft jou perfect te vinden. Je bent wie je bent en jij mag jij zijn. Je doet je best en handelt uit compassie voor anderen.
Wat is nou het belangrijkst? Dat je alles perfect doet? Dat verlang je toch ook niet van anderen?
Ik denk dat geluk hem vooral zit in het genieten van het hier en nu. Kijk eens naar je mooie dochter. Geniet als ze lacht, als je haar warmte bij je voelt. Lekker eten met je lieve man. (Ik noem maar een voorbeeld, misschien heb jij een heel ander speciaal momentje)
Succes met de therapie! Zet door voor je familie en vrienden. Als jij je lekkerder in je vel voelt, geef je dat ook door aan je dochter. Zij ziet dan een gelukkige en zekere mama en gelooft dan als je haar meegeeft dat zij er ook mag zijn, goed is zoals ze is, niet perfect hoeft te zijn.
En een knuffel
(Edit: daadwerkelijke knuffel vergeten toe te voegen)
Geloof in je collega's. Die geloven ook in jou zo te lezen.
Je hoeft niet perfect te zijn. Niet iedereen hoeft jou perfect te vinden. Je bent wie je bent en jij mag jij zijn. Je doet je best en handelt uit compassie voor anderen.
Wat is nou het belangrijkst? Dat je alles perfect doet? Dat verlang je toch ook niet van anderen?
Ik denk dat geluk hem vooral zit in het genieten van het hier en nu. Kijk eens naar je mooie dochter. Geniet als ze lacht, als je haar warmte bij je voelt. Lekker eten met je lieve man. (Ik noem maar een voorbeeld, misschien heb jij een heel ander speciaal momentje)
Succes met de therapie! Zet door voor je familie en vrienden. Als jij je lekkerder in je vel voelt, geef je dat ook door aan je dochter. Zij ziet dan een gelukkige en zekere mama en gelooft dan als je haar meegeeft dat zij er ook mag zijn, goed is zoals ze is, niet perfect hoeft te zijn.
En een knuffel
(Edit: daadwerkelijke knuffel vergeten toe te voegen)
donderdag 12 februari 2015 om 12:37
Enige tip die ik nu kan bedenken is: vertraag alles bewust. Je lopen, je handelen, je praten, eten, drinken etc. Vertraag, vertraag, vertraag. Daarmee vertraag je ook de denderende trein genaamd 'onzekerheid'. Het lijkt in eerste instantie niets op te leveren tot je steeds meer door de vertraging de innerlijke rotzooi langzaam voorbij ziet komen in plaats van door je innerlijke opgejaagd zijn gedachteloos door die trein meegesleurd wordt. Je koppelt jezelf als het ware - door de vertraging - los van die trein. Daar gaat je onzekere rotzooi en jij staat op een veilige afstand het te observeren. Wat je kunt observeren heeft geen macht over jou.
Vertraag alles.
Vertraag alles.
donderdag 12 februari 2015 om 12:58
Krijg er tranen in mijn ogen van dames, dank je. Echt ontzettend goede tips waar ik zeker wat mee kan.
Amber: ik heb eens per twee weken gesprekken gehad met een psychiatrisch verpleegkundige, dat ging goed, maar die heeft mij alleen tot zo ver begeleid totdat ik weer een beetje kon functioneren, op gang kwam. Om dieper te graven moest ik toch door naar de psycholoog.
Amber: ik heb eens per twee weken gesprekken gehad met een psychiatrisch verpleegkundige, dat ging goed, maar die heeft mij alleen tot zo ver begeleid totdat ik weer een beetje kon functioneren, op gang kwam. Om dieper te graven moest ik toch door naar de psycholoog.
donderdag 12 februari 2015 om 16:28
Ah wat naar!
Wat je zelf zou kunnen doen:
Lees eens het boek Leven in je Leven van Young. Zoek uit van welke kernovertuiging je het meest last hebt, bijv. 'Ik ben waardeloos' of 'ik kan het niet alleen' en scoor deze overtuiging op waarde van 0-100%, zoals het nu voor jou voelt.
Koop een mooi boekje voor jezelf bij de boekhandel en maak hiervan je positief dagboek. Geef jezelf de opdracht om iedere dag iets positiefs over jezelf op te schrijven in dit boekje, een zgn tegenbewijs tegen je kernovertuiging.
Dat mag iets heel kleins zijn.
Uiteindelijk ga je na bijv 6 maanden dit te doen het boekje doorlezen en je overtuiging opnieuw op waarde scoren.
Je kunt dan meten of je 'vooruit gaat'.
Sterkte
Dophertje
Wat je zelf zou kunnen doen:
Lees eens het boek Leven in je Leven van Young. Zoek uit van welke kernovertuiging je het meest last hebt, bijv. 'Ik ben waardeloos' of 'ik kan het niet alleen' en scoor deze overtuiging op waarde van 0-100%, zoals het nu voor jou voelt.
Koop een mooi boekje voor jezelf bij de boekhandel en maak hiervan je positief dagboek. Geef jezelf de opdracht om iedere dag iets positiefs over jezelf op te schrijven in dit boekje, een zgn tegenbewijs tegen je kernovertuiging.
Dat mag iets heel kleins zijn.
Uiteindelijk ga je na bijv 6 maanden dit te doen het boekje doorlezen en je overtuiging opnieuw op waarde scoren.
Je kunt dan meten of je 'vooruit gaat'.
Sterkte
Dophertje
