Psyche
alle pijlers
gebroken geheel...
maandag 23 februari 2015 om 19:24
Beste mensen ik wist geen titel te verzinnen en denk dat dit de beste beschrijving is voor mij.
Zit nu bijna 10 jaar in de ellende en ben van de week gebroken. Bij de huisarts terecht gekomen en heb nu anti depresiva voor geschreven gekregen en moet gaan praten met een psycholoog. Vind dit op zich best eng want veel mensen weten wat er in mijn leven gebeurd is maar om dit zeg maar tegen een vreemde te gaan vertellen vind ik best moeilijk dus heb ik vandaag alles op papier gezet. is dit gek? Ik moet er morgen voor het eerst heen, en ben sinds een week met de medicijnen begonnen maar merk er niet veel van. Het is ook om beter te slapen omdat ik dit al jaren niet meer doe en er nu allerlei klachten komen. Mt het medicijn slaap ik de ene nacht wel goed maar het andere zie ik weer ieder uur... Blijf me afvragen hoe ik er weer boven op kan komen want het is echt heel veel wat er gebeurd is. Als ik dacht dat ik het ene kon verwerken kwam het andere er alweer aan... Zijn er mensen die hier ook ervaring mee hebben en hoe hebben jullie dit dan gedaan?
Groetjes Leeuwtje
Zit nu bijna 10 jaar in de ellende en ben van de week gebroken. Bij de huisarts terecht gekomen en heb nu anti depresiva voor geschreven gekregen en moet gaan praten met een psycholoog. Vind dit op zich best eng want veel mensen weten wat er in mijn leven gebeurd is maar om dit zeg maar tegen een vreemde te gaan vertellen vind ik best moeilijk dus heb ik vandaag alles op papier gezet. is dit gek? Ik moet er morgen voor het eerst heen, en ben sinds een week met de medicijnen begonnen maar merk er niet veel van. Het is ook om beter te slapen omdat ik dit al jaren niet meer doe en er nu allerlei klachten komen. Mt het medicijn slaap ik de ene nacht wel goed maar het andere zie ik weer ieder uur... Blijf me afvragen hoe ik er weer boven op kan komen want het is echt heel veel wat er gebeurd is. Als ik dacht dat ik het ene kon verwerken kwam het andere er alweer aan... Zijn er mensen die hier ook ervaring mee hebben en hoe hebben jullie dit dan gedaan?
Groetjes Leeuwtje
maandag 23 februari 2015 om 19:29
maandag 23 februari 2015 om 19:31
maandag 23 februari 2015 om 19:35
Nee, is helemaal niet gek om het op papier te zetten wat je wilt zeggen, dat heb ik ook vaak gedaan. Je kunt het ook puntsgewijs opschrijven. Als jij daardoor beter uit je woorden kunt komen, zeker doen. Ik heb wel vaker gelezen dat mensen dat doen dus je bent niet de enige.
Als je zo'n moeite hebt om in slaap te komen, misschien is het dan een idee dat je om slaapmedicatie vraagt aan je huisarts.
Maar goed dat je naar een psycholoog gaat. Je kunt breken in het leven maar ook weer herstellen daarvan. Veel sterkte iig.
Als je zo'n moeite hebt om in slaap te komen, misschien is het dan een idee dat je om slaapmedicatie vraagt aan je huisarts.
Maar goed dat je naar een psycholoog gaat. Je kunt breken in het leven maar ook weer herstellen daarvan. Veel sterkte iig.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
maandag 23 februari 2015 om 19:37
Nee dat is helemaal niet gek en iemand die jou en de mensen om jou heen helemaal niet kent kan soms hele waardevolle en belangrijke tips geven. Tips waar jij zelf en ook de mensen die jou zo goed kennen misschien helemaal niet zouden zijn opgekomen.
Zie het als een kans om alles wat er gebeurd is soms op wat een andere wijze te gaan bekijken doordat je de hulp/oren aangeboden krijgt van iemand die niet emotioneel betrokken is bij jou en jouw leven.
Zie het als een kans om alles wat er gebeurd is soms op wat een andere wijze te gaan bekijken doordat je de hulp/oren aangeboden krijgt van iemand die niet emotioneel betrokken is bij jou en jouw leven.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 23 februari 2015 om 19:42
Schrijf het vooral op, dat helpt je om straks goed te vertellen wat je wil vertellen.
Mijn ervaring met mijn therapie is dat ik het juist heel fijn vond om met iemand te praten die me niet zo goed kende. Die heeft een neutralere kijk en ziet dingen die je veel kunnen helpen en die mensen die dichtbij staan niet zien. Daarnaast vond ik het ook makkelijker om echt alles te zeggen bij de psycholoog omdat het bij hem eigenlijk niet uitmaakte wat hij van me vond. Hij hoefde me niet leuk of aardig te vinden. Ik hoefde me ook niet druk te maken of ik hem zou kwetsen of iets dergelijks. Ik voelde me veel vrijer om echt te praten over de dingen die me dwarszaten dan ik ooit met naasten had gekund.
Goed dat je hulp zoek, veel succes.
Mijn ervaring met mijn therapie is dat ik het juist heel fijn vond om met iemand te praten die me niet zo goed kende. Die heeft een neutralere kijk en ziet dingen die je veel kunnen helpen en die mensen die dichtbij staan niet zien. Daarnaast vond ik het ook makkelijker om echt alles te zeggen bij de psycholoog omdat het bij hem eigenlijk niet uitmaakte wat hij van me vond. Hij hoefde me niet leuk of aardig te vinden. Ik hoefde me ook niet druk te maken of ik hem zou kwetsen of iets dergelijks. Ik voelde me veel vrijer om echt te praten over de dingen die me dwarszaten dan ik ooit met naasten had gekund.
Goed dat je hulp zoek, veel succes.
maandag 23 februari 2015 om 19:45
Zoals MonteCara al schreef, het duurt een aantal weken voordat je medicatie aanslaat, klachten kunnen in het begin zelfs erger worden, dat is heel lastig maar normaal. Dit in combinatie met psycholoog kunnen je zover helpen dat je weer een beetje het licht aan eind van de tunnel zal gaan zien.
Heel veel sterkte morgen!
Heel veel sterkte morgen!
maandag 23 februari 2015 om 19:46
Ik weet wel wat dingen die je nu kunt doen. Zorg dat je een dagritme aanhoudt dus de gewone dingen blijven doen, zoals douchen, aankleden, minimaal twee keer per dag eten. Je kunt jezelf een doel stellen elke dag zoals een kleine wandeling maken, een kast opruimen, kleine klusjes in huis doen. Dus 1 taak per dag bv. Buiten komen en beweging kunnen helpen om je wat beter te voelen. Dan maakt je brein namelijk vanzelf prettige stofjes aan.
Ik doe ook wel spelletjes die heel weinig van me vragen, scrabble of solitaire. Daarmee hou je je hersenen actief.
Als je een vervelende taak moet doen, kun je die ook in stukjes hakken. Dus vijf minuten opruimen en dan weer een half uur niks. Dan weer vijf minuten etc.
Muziek kan helpen maar sommige kunnen het juist niet verdragen. En schrijven kan helpen. Je hebt voor de huisarts al iets op papier gezet, probeer wat te schrijven over wat je nu meemaakt. Er zijn hier meer mensen met een depressie of die er een hebben gehad, je zou ook wat kunnen lezen uit die topics. Daar staan ook adviezen, misschien heb je er wat aan.
Ik doe ook wel spelletjes die heel weinig van me vragen, scrabble of solitaire. Daarmee hou je je hersenen actief.
Als je een vervelende taak moet doen, kun je die ook in stukjes hakken. Dus vijf minuten opruimen en dan weer een half uur niks. Dan weer vijf minuten etc.
Muziek kan helpen maar sommige kunnen het juist niet verdragen. En schrijven kan helpen. Je hebt voor de huisarts al iets op papier gezet, probeer wat te schrijven over wat je nu meemaakt. Er zijn hier meer mensen met een depressie of die er een hebben gehad, je zou ook wat kunnen lezen uit die topics. Daar staan ook adviezen, misschien heb je er wat aan.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
maandag 23 februari 2015 om 19:53
quote:leeuwtje70 schreef op 23 februari 2015 @ 19:31:
Hoi MonteCara,
Je zegt veel ervaring te hebben hiermee, hoe ben jij hier door heen gekomen want ik weet het echt niet op dit moment. Heb je ips voor mij of wil je er liever niet over praten? En dank je voor je lieve woorden.
Groetjes leeuwtje.
Ik begon met hetzelfde te doen als wat jij hebt gedaan; naar mijn huisarts gegaan en daarna naar een psycholoog. Van daaruit kreeg ik deeltijdtherapie, in een groep, waarin je verschillende therapieën krijgt. Bij mij duurde dat 2 jaar. Ik slikte ook medicijnen, die mij heel goed hielpen.
In het begin vond ik het ook eng om over mijn problemen/trauma's t praten, maar dat heeft bijna iedereen wel. Je hoeft niet alles tegelijk te vertellen, gewoon kleine stapjes.
Met mij is het weer goedgekomen, ik hoop dat dat bij jou ook zo zal gaan
Hoi MonteCara,
Je zegt veel ervaring te hebben hiermee, hoe ben jij hier door heen gekomen want ik weet het echt niet op dit moment. Heb je ips voor mij of wil je er liever niet over praten? En dank je voor je lieve woorden.
Groetjes leeuwtje.
Ik begon met hetzelfde te doen als wat jij hebt gedaan; naar mijn huisarts gegaan en daarna naar een psycholoog. Van daaruit kreeg ik deeltijdtherapie, in een groep, waarin je verschillende therapieën krijgt. Bij mij duurde dat 2 jaar. Ik slikte ook medicijnen, die mij heel goed hielpen.
In het begin vond ik het ook eng om over mijn problemen/trauma's t praten, maar dat heeft bijna iedereen wel. Je hoeft niet alles tegelijk te vertellen, gewoon kleine stapjes.
Met mij is het weer goedgekomen, ik hoop dat dat bij jou ook zo zal gaan
maandag 23 februari 2015 om 19:54
Dank jullie wel voor jullie reacties, doet me even goed. Ik schrijf denk ik beter dan dat ik kan praten en vandaar dat ik het ook op papier heb gezet. Ik dacht eigenlijk dat dit heel gek was maar zie aan jullie reacties dat ik er dus goed aan doe. Het stomme is misschien van mij dat het allemaal voelt als falen, terwijl ik aan veel dingen niets heb kunnen doen en mij zijn overkomen. Ik dacht altijd mij krijgen ze niet klein, maar na klap na klap is dat toch gebeurd. Zijn heel veel dingen die ik nog moet gaan verwerken maar dit komt denk ik ook mede door een ex man (waar de ellende mee begon) mij psychisch in zijn macht probeert te houden en hem dat jaren is gelukt. Op het moment dat ik dacht een eigen plekje te gaan krijgen met me kinderen is alles eigenlijk weer naar boven gekomen en zit ik dus met psychische maar ook financiele problemen die (laatste) er niet hadden te hoeven zijn als hij zijn zaakjes had geregeld maar waardoor ik nu ook op dat punt klem zit. Zal beetje bij beetje wel dingen neer zetten waar door jullie weten wat er allemaal aan de hand is of waar van jullie misschien denken: mens maak je niet druk is dat alles...
fijn dat er mensen reageren, en morgen moet goed komen.
Groetjes Leeuwtje
fijn dat er mensen reageren, en morgen moet goed komen.
Groetjes Leeuwtje
maandag 23 februari 2015 om 20:07
gladoortje74,
Doe bepaalde dingen nog wel, me huis aan kant brengen, eten maken voor mijn zoontje en zelfs werken doe ik nog omdat mijn werk me heel veel afleiding geeft (3 kwartier heen en 3 kwartier terug op de fiets). Werk met kinderen tussen de 12 en 16 jaar en zij vrolijken me soms wel op met hun verhalen enz. Mijn oudste zoon is ook in die leeftijd en het gekke is dus dat ik heel veel problemen met hem heb, hij is dus ook bij me weg gegaan en heeft gekozen om bij zijn vader te gaan wonen. Dit was denk ik ook de druppel voor mij... Voor de rest ben ik thuis met de jongste die allerlei stoornissen heeft maar een schat van een kind is, voor hem ben ik er ook. Het doffe gevoel in mijn hoofd word ik gek van, net of me hoofd vol zit met watten en ik de dingen wel hoor maar niet opsla... Doe af en toe een spelletje op de pc, lees af en toe maar sla niet veel op en als mijn zusje de tijd heeft neemt ze me mee en gaan we wel dingen doen. De dingen die jij zegt over een klusje doen en dat in etappes dat kan ik juist niet want als ik ergens aan begin dan moet het af ook. Maakt niet uit hoe lang ik er over doe maar moet af en denk ook dat dit me uitput. Ga even op het forum rond kijken of ik idd tips kan vinden.
Dank je wel voor je advies.
Groetjes Leeuwtje
Doe bepaalde dingen nog wel, me huis aan kant brengen, eten maken voor mijn zoontje en zelfs werken doe ik nog omdat mijn werk me heel veel afleiding geeft (3 kwartier heen en 3 kwartier terug op de fiets). Werk met kinderen tussen de 12 en 16 jaar en zij vrolijken me soms wel op met hun verhalen enz. Mijn oudste zoon is ook in die leeftijd en het gekke is dus dat ik heel veel problemen met hem heb, hij is dus ook bij me weg gegaan en heeft gekozen om bij zijn vader te gaan wonen. Dit was denk ik ook de druppel voor mij... Voor de rest ben ik thuis met de jongste die allerlei stoornissen heeft maar een schat van een kind is, voor hem ben ik er ook. Het doffe gevoel in mijn hoofd word ik gek van, net of me hoofd vol zit met watten en ik de dingen wel hoor maar niet opsla... Doe af en toe een spelletje op de pc, lees af en toe maar sla niet veel op en als mijn zusje de tijd heeft neemt ze me mee en gaan we wel dingen doen. De dingen die jij zegt over een klusje doen en dat in etappes dat kan ik juist niet want als ik ergens aan begin dan moet het af ook. Maakt niet uit hoe lang ik er over doe maar moet af en denk ook dat dit me uitput. Ga even op het forum rond kijken of ik idd tips kan vinden.
Dank je wel voor je advies.
Groetjes Leeuwtje
dinsdag 24 februari 2015 om 20:18
Je hoeft hier niet alles te vertellen he, alleen wat je kwijt wil. Maar het kan wel opluchten, vind ik zelf. Ik heb het idee dat je ook best wel oververmoeid bent, als je al jaren slecht slaapt en je hebt een kind met problemen en dan je verleden met je ex nog. Dan zul je wel hartstikke moe zijn. Heb je ook slaapmedicatie gehad? Slaap is echt belangrijk nu. Hoeveel uur slaap je op een nacht?
Je kunt heel lang doorgaan op reserve maar je merkt zelf al dat daar wel een grens aan zit. Ik heb bijna een jaar fulltime gewerkt terwijl ik daarbij nog een opleiding deed, terwijl ik depressief was. Dat wist ik wel maar ik wilde niet ziek thuis komen te zitten. Dus beet ik op mijn tanden en ging door. En toen werd mijn jaarcontract niet verlengd en stortte ik in. Ik heb het idee dat jij ook zo'n doorbijter bent maar het houdt een keer op he. Je krijgt hulp en medicatie maar heb je nagedacht wat er gebeurt als je je werk niet meer volhoudt? Weet je werkgever dat het niet zo goed gaat? Ik bedoel, heel goed dat je werkt want je zegt zelf ook dat dat je afleiding geeft. Maar ik ben een beetje bang dat als je door blijft gaan met weinig slapen en werken en alle ballen in de lucht te houden, dat de koek op een gegeven moment helemaal op is. En daar heeft niemand wat aan.
Het is niet niks wat je allemaal hebt meegemaakt, dus geef jezelf de ruimte en tijd en rust om wat dingen te gaan verwerken. Dat is mijn advies iig. Zorg goed voor jezelf. En kom voor jezelf op nu om dat mogelijk te maken want niemand heeft er wat aan als het nog slechter met je gaat. Jij verdient het ook om gelukkig te zijn. Heb je vriendinnen die je kunnen helpen om bv een dag op je zoon te passen? Dan kun je misschien een keer wat bijslapen. Rust is echt belangrijk als je depressief bent.
Je kunt heel lang doorgaan op reserve maar je merkt zelf al dat daar wel een grens aan zit. Ik heb bijna een jaar fulltime gewerkt terwijl ik daarbij nog een opleiding deed, terwijl ik depressief was. Dat wist ik wel maar ik wilde niet ziek thuis komen te zitten. Dus beet ik op mijn tanden en ging door. En toen werd mijn jaarcontract niet verlengd en stortte ik in. Ik heb het idee dat jij ook zo'n doorbijter bent maar het houdt een keer op he. Je krijgt hulp en medicatie maar heb je nagedacht wat er gebeurt als je je werk niet meer volhoudt? Weet je werkgever dat het niet zo goed gaat? Ik bedoel, heel goed dat je werkt want je zegt zelf ook dat dat je afleiding geeft. Maar ik ben een beetje bang dat als je door blijft gaan met weinig slapen en werken en alle ballen in de lucht te houden, dat de koek op een gegeven moment helemaal op is. En daar heeft niemand wat aan.
Het is niet niks wat je allemaal hebt meegemaakt, dus geef jezelf de ruimte en tijd en rust om wat dingen te gaan verwerken. Dat is mijn advies iig. Zorg goed voor jezelf. En kom voor jezelf op nu om dat mogelijk te maken want niemand heeft er wat aan als het nog slechter met je gaat. Jij verdient het ook om gelukkig te zijn. Heb je vriendinnen die je kunnen helpen om bv een dag op je zoon te passen? Dan kun je misschien een keer wat bijslapen. Rust is echt belangrijk als je depressief bent.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
dinsdag 24 februari 2015 om 22:27
Lieve MonteCara en Gladoortje,
Ik dacht dat ik vandaag naar de psycholoog moest maar dit bleek een ggz psycholoog te zijn. ging er met gemengde gevoelens heen want wist niet wat me te wachten stond. Had mijn verhaal uitgedraaid en mee genomen en zo ook allebei de onderzoeken van mijn zoons omdat deze veel terug kwamen in mijn verhaal. Om het kort samen te vatten vond zei dat ik erg zakelijk zonder gevoel over kwam en dit is denk ik ook wel zo want voel ook niets als ik mijn verhaal vertel. 9 jaar klap op klap. moest mezelf beschrijven en vond dit heel moeilijk want heb niet zo'n hoog zelfbeeld na wat ik allemaal heb mee gemaakt. de conclusie is eigenlijk dat deze vrouw mij niet verder kan helpen en dat ze deze week gaat praten met mensen die mij wel kunnen gaan begeleiden. ik heb geen slaap medicatie maar val nu wel op een normaal tijdstip in slaap door de medicatie die ik van de ha heb gekregen. ben ook over vermoeid en heb gelukkig een baan waarin ik in alle schoolvakanties vrij ben en nu dus een weekje rustig aan doe omdat het voorjaarsvakantie is. Ik ben inderdaad een door zetter want als ik ergens voor ga doe ik dat niet voor 100% maar voor 1000% en daar zal ik een stap in terug moeten nemen. Ik slaap rond de 3 uur per nacht, mijn lichaam zegt dan ook dat het genoeg is en val dan heel af en toe nog even weg. moet zeggen nu met de anti depresiva slaap ik langer en dat doet me goed. zoals jullie konden lezen heb ik 2 onderzoeken mee gegeven, mijn ene zoon heeft adhd en de andere heeft adhd, dyslexie en pdd-noss. ben na 23 jaar aan de kant gezet door een man waarmee ik dacht oud te worden, 3x afscheid genomen van mijn vader, scheiding die jaren duurde, relatie gehad met een andere man maar na 4 jaar een schop onder mijn kont door kreeg en terug ging naar zijn ex vrouw en zo kan ik nog wel een uur door gaan... ik heb een zus die er heel veel voor me is en me laatst ook een weekendje mee heeft genomen om meiden dingen te doen, een hele lieve vriendin waarbij ik altijd terect kan maar voor de rest ben ik iedereen verloren door de scheiding. heel verhaal weer en toch een beetje mijn verhaal verteld ook al is er zo veel meer aan de hand. ik moet gaan leren om voor mijn eigen op te gaan komen en dat zal een lange weg gaan worden want dat zei de psych ook ik heb mezelf echt jaren weg gecijferd, ze stond er van te kijken dat ik nu pas aan de bel trok want ze vond mijn verhaal ongelofelijk.
liefs leeuwtje
Ik dacht dat ik vandaag naar de psycholoog moest maar dit bleek een ggz psycholoog te zijn. ging er met gemengde gevoelens heen want wist niet wat me te wachten stond. Had mijn verhaal uitgedraaid en mee genomen en zo ook allebei de onderzoeken van mijn zoons omdat deze veel terug kwamen in mijn verhaal. Om het kort samen te vatten vond zei dat ik erg zakelijk zonder gevoel over kwam en dit is denk ik ook wel zo want voel ook niets als ik mijn verhaal vertel. 9 jaar klap op klap. moest mezelf beschrijven en vond dit heel moeilijk want heb niet zo'n hoog zelfbeeld na wat ik allemaal heb mee gemaakt. de conclusie is eigenlijk dat deze vrouw mij niet verder kan helpen en dat ze deze week gaat praten met mensen die mij wel kunnen gaan begeleiden. ik heb geen slaap medicatie maar val nu wel op een normaal tijdstip in slaap door de medicatie die ik van de ha heb gekregen. ben ook over vermoeid en heb gelukkig een baan waarin ik in alle schoolvakanties vrij ben en nu dus een weekje rustig aan doe omdat het voorjaarsvakantie is. Ik ben inderdaad een door zetter want als ik ergens voor ga doe ik dat niet voor 100% maar voor 1000% en daar zal ik een stap in terug moeten nemen. Ik slaap rond de 3 uur per nacht, mijn lichaam zegt dan ook dat het genoeg is en val dan heel af en toe nog even weg. moet zeggen nu met de anti depresiva slaap ik langer en dat doet me goed. zoals jullie konden lezen heb ik 2 onderzoeken mee gegeven, mijn ene zoon heeft adhd en de andere heeft adhd, dyslexie en pdd-noss. ben na 23 jaar aan de kant gezet door een man waarmee ik dacht oud te worden, 3x afscheid genomen van mijn vader, scheiding die jaren duurde, relatie gehad met een andere man maar na 4 jaar een schop onder mijn kont door kreeg en terug ging naar zijn ex vrouw en zo kan ik nog wel een uur door gaan... ik heb een zus die er heel veel voor me is en me laatst ook een weekendje mee heeft genomen om meiden dingen te doen, een hele lieve vriendin waarbij ik altijd terect kan maar voor de rest ben ik iedereen verloren door de scheiding. heel verhaal weer en toch een beetje mijn verhaal verteld ook al is er zo veel meer aan de hand. ik moet gaan leren om voor mijn eigen op te gaan komen en dat zal een lange weg gaan worden want dat zei de psych ook ik heb mezelf echt jaren weg gecijferd, ze stond er van te kijken dat ik nu pas aan de bel trok want ze vond mijn verhaal ongelofelijk.
liefs leeuwtje
woensdag 25 februari 2015 om 09:45
Jeetje, het is ook ongelovelijk als je het zo op een rij zet. Je bent sterker dan goed voor je is. Drie uur per nacht en dat jarenlang. Waarom kon de ggz psycholoog je niet helpen dan? Dat snap ik niet want je hebt snel hulp nodig.
Ik ben begeleider geweest voor kinderen en jongeren met een gedragsstoornis. Heb je daar hulp bij, bij hoe om te gaan met een kind met adhd? Voor thuis, bedoel ik. Bv een pictogrammenbord met daarop zijn taken in picto's zodat hij kan zien hoe zijn dag eruit ziet. Ken je de term sociaal competentiemodel? Wij gebruikten dat op mijn werk. Daarop beschrijf je bepaalde doelen voor de dag die met sociaal gedrag te maken hebben. Als het doel is behaald, krijgt het kind een krul en bij vier krullen een kleine beloning. Zoals wat snoep of een uur achter de playstation. De doelen kunnen zijn: je rustig gedragen, aardig zijn voor elkaar, een klusje doen voor je moeder, niet schelden, niet door de kamer rennen. Ik heb met kinderen gewerkt met meerdere of ernstige stoornissen en als de doelen onbereikbaar waren, stelden we ze bij. Dus dan maakten we ze makkelijker zodat ze hun doelen wel konden halen. Het idee erachter is natuurlijk dat goed gedrag ermee beloond wordt. En die extra stimulans, werkt goed voor kinderen met een gedragsstoornis.
Er zitten hier meer mensen die dat werk doen of hebben gedaan dus als je adviezen wilt over hoe om te gaan met je zoon of dingen waar je tegenaan loopt, kun je dat ook hier vragen. Als je dat wilt, kun je het best een nieuw topic aanmaken bij de pijler kinderen want dan zien meer mensen je vraag. Maar ik weet nog wel wat dingetjes van mijn oude werk maar misschien ken je die allang al. Je werkt zelf met tieners, toch, gewone tieners of ook met adhd? Want dan weet je zelf van de hoed en de rand.
Maar naar wie moet je nu dan, naar een vrijgevestigde psycholoog? Zoals je het vertelt, klinkt het alsof ze vond dat je problematiek niet ernstig was.
Fijn dat je een weekje vrij hebt nu. Kijk je wel uit met dat wegvallen, geen autorijden dan he. Ik wens je zeeen van rust toe en bergen moed en kalmte. Het is echt hoog tijd dat je van de robot modus afkomt. Nou een mooie dag toegewenst iig.
Ik ben begeleider geweest voor kinderen en jongeren met een gedragsstoornis. Heb je daar hulp bij, bij hoe om te gaan met een kind met adhd? Voor thuis, bedoel ik. Bv een pictogrammenbord met daarop zijn taken in picto's zodat hij kan zien hoe zijn dag eruit ziet. Ken je de term sociaal competentiemodel? Wij gebruikten dat op mijn werk. Daarop beschrijf je bepaalde doelen voor de dag die met sociaal gedrag te maken hebben. Als het doel is behaald, krijgt het kind een krul en bij vier krullen een kleine beloning. Zoals wat snoep of een uur achter de playstation. De doelen kunnen zijn: je rustig gedragen, aardig zijn voor elkaar, een klusje doen voor je moeder, niet schelden, niet door de kamer rennen. Ik heb met kinderen gewerkt met meerdere of ernstige stoornissen en als de doelen onbereikbaar waren, stelden we ze bij. Dus dan maakten we ze makkelijker zodat ze hun doelen wel konden halen. Het idee erachter is natuurlijk dat goed gedrag ermee beloond wordt. En die extra stimulans, werkt goed voor kinderen met een gedragsstoornis.
Er zitten hier meer mensen die dat werk doen of hebben gedaan dus als je adviezen wilt over hoe om te gaan met je zoon of dingen waar je tegenaan loopt, kun je dat ook hier vragen. Als je dat wilt, kun je het best een nieuw topic aanmaken bij de pijler kinderen want dan zien meer mensen je vraag. Maar ik weet nog wel wat dingetjes van mijn oude werk maar misschien ken je die allang al. Je werkt zelf met tieners, toch, gewone tieners of ook met adhd? Want dan weet je zelf van de hoed en de rand.
Maar naar wie moet je nu dan, naar een vrijgevestigde psycholoog? Zoals je het vertelt, klinkt het alsof ze vond dat je problematiek niet ernstig was.
Fijn dat je een weekje vrij hebt nu. Kijk je wel uit met dat wegvallen, geen autorijden dan he. Ik wens je zeeen van rust toe en bergen moed en kalmte. Het is echt hoog tijd dat je van de robot modus afkomt. Nou een mooie dag toegewenst iig.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
