Kinderen
alle pijlers
Diagnose ASS
woensdag 25 februari 2015 om 22:09
En daar was dan vorige week na een lange, moeilijke periode de diagnose ASS voor ons kleine meiske van 5.
Altijd geweten dat ze 'anders' was (hoewel voor ons vooral heel erg zichzelf), maar deze bevestiging was toch wel een schok.
En nu verder... School gaan inlichten uiteraard, omgeving: wie wel en wie niet, wat kan zij zelf aan qua informatie?
Ik heb het boek 'geef me de 5' al besteld, dan ga ik me eens inlezen. Proberen om ons kind zoveel mogelijk te helpen in een wereld die zij vaak niet begrijpt.
Altijd geweten dat ze 'anders' was (hoewel voor ons vooral heel erg zichzelf), maar deze bevestiging was toch wel een schok.
En nu verder... School gaan inlichten uiteraard, omgeving: wie wel en wie niet, wat kan zij zelf aan qua informatie?
Ik heb het boek 'geef me de 5' al besteld, dan ga ik me eens inlezen. Proberen om ons kind zoveel mogelijk te helpen in een wereld die zij vaak niet begrijpt.
woensdag 25 februari 2015 om 22:33
Allereerst, dikke knuffel. Dat is niet niks. Ik heb zelf in de tijd dat ik nog begeleider was, een cursus gedaan over autisme, toen het nog zo genoemd werd. Dat is trouwens tien jaar geleden. Maar ik had er toen veel aan om boeken te lezen, geschreven door ouders van kinderen met autisme. Ik ga even graven in mijn geheugen of ik nog titels weet. Dat heeft mij enorm geholpen de stoornis te leren begrijpen iig. Er zijn er veel geschreven, doe er je voordeel mee. Ik heb alleen gewerkt met kinderen vanaf zes jaar en de meeste waren ouder dan acht. Dus ik weet niet veel over hoe om te gaan met een kleuter met ASS. Veel sterkte iig.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
woensdag 25 februari 2015 om 22:38
woensdag 25 februari 2015 om 22:50
Ons kind heeft heel veel aan ABA traning gehad. Misschien ken je het, google maar eens op ABA centrum. Verder heb je de landelijke organisatie Mama Vita, voor en door moeders van kinderen met ASS. Zij organiseren bijeenkomsten, workshops, geven informatie, noem maar op. Erg handig voor heel veel dingen, en er zitten daar moeders die de hele weg al afgelegdhebben met hun kinderen en heel veel tips kunnen geven. Heel veel succes!
woensdag 25 februari 2015 om 23:33
quote:Plien78 schreef op 25 februari 2015 @ 23:02:
ABA kende ik nog niet, maar dit is ook allemaal nieuw natuurlijk.
Waar wij als ouders zelf (uiteraard) mee worstelen is het bijstellen van ons verwachtingspatroon en hoe de toekomst eruit ziet of kan gaan zien.Je mag gewoon nog net zoveel verwachten van je dochter als je altijd deed. Ze zal wat meer hulp nodig hebben bij het leren functioneren in de wereld, je zal haar dingen moeten leren die een ander kind vanzelf snapt, maar heus, ook een ASSkind kan gewoon opgroeien tot een gelukkig en zelfstandig mens. Succes!
ABA kende ik nog niet, maar dit is ook allemaal nieuw natuurlijk.
Waar wij als ouders zelf (uiteraard) mee worstelen is het bijstellen van ons verwachtingspatroon en hoe de toekomst eruit ziet of kan gaan zien.Je mag gewoon nog net zoveel verwachten van je dochter als je altijd deed. Ze zal wat meer hulp nodig hebben bij het leren functioneren in de wereld, je zal haar dingen moeten leren die een ander kind vanzelf snapt, maar heus, ook een ASSkind kan gewoon opgroeien tot een gelukkig en zelfstandig mens. Succes!
donderdag 26 februari 2015 om 07:05
Hi Plien78,
Onze zoon (nu ruim 4 jaar) is afgelopen april gediagnosticeerd met ASS (Asperger). Wij wisten het zelf al heel lang, dus de diagnose kwam niet als een verrassing, maar het was desondanks best een klap. Hij zit sinds juni vorig jaar vier dagen per week op een orthopedagogisch centrum en dat heeft hem enorm goed gedaan. Hij heeft zich sindsdien ongelooflijk ontwikkeld en is een ander kind geworden. Hij heeft nog wel moeilijke periodes, maar inmiddels weten we redelijk hoe we daarmee om moeten gaan, al blijft het zwaar soms.
Persoonlijk vond ik 'Geef me de vijf' helemaal geen handig boek. Theoretisch is het allemaal prachtig, maar om het in de praktijk toe te passen vond ik ingewikkeld. Wij hebben meer gehad aan het orthopedagogisch centrum en de gesprekken met onze ambulant begeleider daar. Wij werken thuis met picto's, wat onze zoon goed helpt, zeker bij het wennen aan nieuwe situaties. Zijn probleem zit ook vooral in zijn prikkelverwerking (voornamelijk auditief en met aanrakingen) en daarvoor krijgt hij op het orthopedagogisch centrum sensorische integratietherapie. Hij heeft ook een grote verbaal-performaal kloof, wat de dingen lastig voor hem maakt.
Je verwachtingspatroon bijstellen kost tijd, je leven ziet er opeens heel anders uit als je kind zo'n diagnose krijgt. Geef jezelf de tijd om eraan te wennen en voel gewoon wat je voelt. Aan wie je het verteld ligt eraan wat je zelf prettig vindt. Wij zijn er heel open over, ik ben van mening dat er meer begrip is als je er open en eerlijk over vertelt. Zeker nu zijn autisme meer begint op te vallen, vind ik het belangrijk dat mensen niet achter zijn rug om gaan lopen fluisteren, maar gewoon weten wat er aan de hand is, zodat er normaal over gepraat kan worden. Wij merken dat mensen vaak niet goed weten wat ASS inhoudt en er een heel stereotype beeld van hebben. Ik beantwoord liever gewoon de vragen, dan dat ik geklets achter onze rug om heb, of dat mensen zelf aannames gaan doen.
Wij hebben onze zoon niet specifiek verteld dat hij 'anders' is. Hij begint het nu wel zelf op te merken en als hij een vraag heeft, praten we daar gewoon open met hem over.
Verder kan ik je aanraden lid te worden van de Nederlandse Vereniging voor Autisme (NVA), en/of Oudervereniging Balans. Daar vind je veel informatie en andere ouders in dezelfde situatie.
Onze zoon (nu ruim 4 jaar) is afgelopen april gediagnosticeerd met ASS (Asperger). Wij wisten het zelf al heel lang, dus de diagnose kwam niet als een verrassing, maar het was desondanks best een klap. Hij zit sinds juni vorig jaar vier dagen per week op een orthopedagogisch centrum en dat heeft hem enorm goed gedaan. Hij heeft zich sindsdien ongelooflijk ontwikkeld en is een ander kind geworden. Hij heeft nog wel moeilijke periodes, maar inmiddels weten we redelijk hoe we daarmee om moeten gaan, al blijft het zwaar soms.
Persoonlijk vond ik 'Geef me de vijf' helemaal geen handig boek. Theoretisch is het allemaal prachtig, maar om het in de praktijk toe te passen vond ik ingewikkeld. Wij hebben meer gehad aan het orthopedagogisch centrum en de gesprekken met onze ambulant begeleider daar. Wij werken thuis met picto's, wat onze zoon goed helpt, zeker bij het wennen aan nieuwe situaties. Zijn probleem zit ook vooral in zijn prikkelverwerking (voornamelijk auditief en met aanrakingen) en daarvoor krijgt hij op het orthopedagogisch centrum sensorische integratietherapie. Hij heeft ook een grote verbaal-performaal kloof, wat de dingen lastig voor hem maakt.
Je verwachtingspatroon bijstellen kost tijd, je leven ziet er opeens heel anders uit als je kind zo'n diagnose krijgt. Geef jezelf de tijd om eraan te wennen en voel gewoon wat je voelt. Aan wie je het verteld ligt eraan wat je zelf prettig vindt. Wij zijn er heel open over, ik ben van mening dat er meer begrip is als je er open en eerlijk over vertelt. Zeker nu zijn autisme meer begint op te vallen, vind ik het belangrijk dat mensen niet achter zijn rug om gaan lopen fluisteren, maar gewoon weten wat er aan de hand is, zodat er normaal over gepraat kan worden. Wij merken dat mensen vaak niet goed weten wat ASS inhoudt en er een heel stereotype beeld van hebben. Ik beantwoord liever gewoon de vragen, dan dat ik geklets achter onze rug om heb, of dat mensen zelf aannames gaan doen.
Wij hebben onze zoon niet specifiek verteld dat hij 'anders' is. Hij begint het nu wel zelf op te merken en als hij een vraag heeft, praten we daar gewoon open met hem over.
Verder kan ik je aanraden lid te worden van de Nederlandse Vereniging voor Autisme (NVA), en/of Oudervereniging Balans. Daar vind je veel informatie en andere ouders in dezelfde situatie.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
donderdag 26 februari 2015 om 08:30
Onze zoon heeft ook een ASS.
Hij was altijd al "anders" maar dat belemmerde hem niet echt.
Pas sinds afgelopen jaar, in groep 4, begint het verschil tussen hem en zijn klasgenoten echt op te vallen, o.a. omdat hij zich emotioneel jonger gedraagt en sociale codes niet begrijpt.
Ook zijn schoolresultaten beginnen nu te lijden onder zijn gebrek aan concentratie en starre manier van denken en motorisch is hij zwak.
We staan nu op de wachtlijst bij een gespecialiseerd centrum (wachttijd ca. 6 mnd).
Hij was altijd al "anders" maar dat belemmerde hem niet echt.
Pas sinds afgelopen jaar, in groep 4, begint het verschil tussen hem en zijn klasgenoten echt op te vallen, o.a. omdat hij zich emotioneel jonger gedraagt en sociale codes niet begrijpt.
Ook zijn schoolresultaten beginnen nu te lijden onder zijn gebrek aan concentratie en starre manier van denken en motorisch is hij zwak.
We staan nu op de wachtlijst bij een gespecialiseerd centrum (wachttijd ca. 6 mnd).
donderdag 26 februari 2015 om 08:31
quote:misspoez schreef op 25 februari 2015 @ 23:33:
[...]
Je mag gewoon nog net zoveel verwachten van je dochter als je altijd deed. Ze zal wat meer hulp nodig hebben bij het leren functioneren in de wereld, je zal haar dingen moeten leren die een ander kind vanzelf snapt, maar heus, ook een ASSkind kan gewoon opgroeien tot een gelukkig en zelfstandig mens. Succes!
Nou, er werd ons al meteen verteld dat er gewoon dingen anders zullen gaan. En dat is ook logisch: ze heeft immers wel een beperking.
Veel beroepen vallen af, onze thuissituatie moeten we erop aanpassen, bepaalde plannen voorlopig maar in de ijskast etc.
[...]
Je mag gewoon nog net zoveel verwachten van je dochter als je altijd deed. Ze zal wat meer hulp nodig hebben bij het leren functioneren in de wereld, je zal haar dingen moeten leren die een ander kind vanzelf snapt, maar heus, ook een ASSkind kan gewoon opgroeien tot een gelukkig en zelfstandig mens. Succes!
Nou, er werd ons al meteen verteld dat er gewoon dingen anders zullen gaan. En dat is ook logisch: ze heeft immers wel een beperking.
Veel beroepen vallen af, onze thuissituatie moeten we erop aanpassen, bepaalde plannen voorlopig maar in de ijskast etc.
donderdag 26 februari 2015 om 08:46
Beroepen die afvallen: leerkracht, psycholoog, pedagoog, werken in de kinderopvang, eigenlijk de hele sociaal-agogische hoek. Verder beroepen met veel herrie en/of grote groepen mensen of teveel mensencontact. En dat kan in de praktijk al zo simpel zijn als supermarktwerk (akoestiek en veel mensen).
donderdag 26 februari 2015 om 08:53
quote:Plien78 schreef op 26 februari 2015 @ 08:46:
Beroepen die afvallen: leerkracht, psycholoog, pedagoog, werken in de kinderopvang, eigenlijk de hele sociaal-agogische hoek. Verder beroepen met veel herrie en/of grote groepen mensen of teveel mensencontact. En dat kan in de praktijk al zo simpel zijn als supermarktwerk (akoestiek en veel mensen).
Waarom zouden die moeten afvallen? Misschien liggen ze haar niet dat kan natuurlijk, maar omdat ze autisme heeft is geen reden.
Mijn beste vriend die heeft ook autisme en werkt als leerkracht.
Een kennis werkt bij de post, veel drukte en veel mensen enzo, heeft ook autisme.
Beroepen die afvallen: leerkracht, psycholoog, pedagoog, werken in de kinderopvang, eigenlijk de hele sociaal-agogische hoek. Verder beroepen met veel herrie en/of grote groepen mensen of teveel mensencontact. En dat kan in de praktijk al zo simpel zijn als supermarktwerk (akoestiek en veel mensen).
Waarom zouden die moeten afvallen? Misschien liggen ze haar niet dat kan natuurlijk, maar omdat ze autisme heeft is geen reden.
Mijn beste vriend die heeft ook autisme en werkt als leerkracht.
Een kennis werkt bij de post, veel drukte en veel mensen enzo, heeft ook autisme.
donderdag 26 februari 2015 om 09:01
Nu wil ik niet zeggen dat wat mijn vrienden of kennissen met autisme kunnen dit voor iedereen geldt. Nee, wat ik wil zeggen is dat je niet bij voorbaat dingen moet afschrijven. Iets ligt iemand we of niet.
Autisme is zeker wel een beperking, je kan er flink last van hebben en het kan je flink tegen houden. Maar dat hoeft niet. Er is niet altijd begeleiding nodig, blijvend.
Ik ben zelfs van mening dat te veel zorg iemand juist kan tegenhouden, je zou het in dat opzicht kunnen vergelijken met iemand die te beschermend wordt opgevoed.
Autisme is zeker wel een beperking, je kan er flink last van hebben en het kan je flink tegen houden. Maar dat hoeft niet. Er is niet altijd begeleiding nodig, blijvend.
Ik ben zelfs van mening dat te veel zorg iemand juist kan tegenhouden, je zou het in dat opzicht kunnen vergelijken met iemand die te beschermend wordt opgevoed.
donderdag 26 februari 2015 om 09:08
quote:ikeaverslaafde schreef op 26 februari 2015 @ 08:59:
Niet iedereen die autisme heeft is gelijk. Stop je dochter nu niet meteen in een bepaald hokje. Vriendin van me zegt altijd "als je één mens met autisme kent, ken je één mens met autisme". En dat klopt.
Mijn dochter kan mensen niet 'lezen'. Ze heeft ook heel snel last van geluiden, dan zit ze in een hoekje te wiegen met haar handen op haar oren.
Zo iemand zie ik niet een klas vol kinderen lesgeven eigenlijk.
Niet iedereen die autisme heeft is gelijk. Stop je dochter nu niet meteen in een bepaald hokje. Vriendin van me zegt altijd "als je één mens met autisme kent, ken je één mens met autisme". En dat klopt.
Mijn dochter kan mensen niet 'lezen'. Ze heeft ook heel snel last van geluiden, dan zit ze in een hoekje te wiegen met haar handen op haar oren.
Zo iemand zie ik niet een klas vol kinderen lesgeven eigenlijk.
donderdag 26 februari 2015 om 09:17
Hoi TO,
Dat nieuws is schrikken! Mijn broertje heeft ook ASS (Asperger) en de verwachting is dat hij met wat begeleiding in het aangaan van relaties en leren begrijpen en omgaan met emoties gewoon volledig normaal zal kunnen functioneren hoor. Hij zit nu met veel plezier op het gymnasium en heeft daar ook gewoon vrienden.
Ik weet natuurlijk niet hoe het met jouw kind is, maar het is dus echt niet gezegd dat haar toekomst heel anders wordt.
Wij plagen mijn broertje er wel eens mee en hij kan dan inmiddels zelfs onderscheiden dat dat plagen is
Hij is verder een gelukkig en vrolijk kind
Dat nieuws is schrikken! Mijn broertje heeft ook ASS (Asperger) en de verwachting is dat hij met wat begeleiding in het aangaan van relaties en leren begrijpen en omgaan met emoties gewoon volledig normaal zal kunnen functioneren hoor. Hij zit nu met veel plezier op het gymnasium en heeft daar ook gewoon vrienden.
Ik weet natuurlijk niet hoe het met jouw kind is, maar het is dus echt niet gezegd dat haar toekomst heel anders wordt.
Wij plagen mijn broertje er wel eens mee en hij kan dan inmiddels zelfs onderscheiden dat dat plagen is
Hij is verder een gelukkig en vrolijk kind
donderdag 26 februari 2015 om 09:19
Dubbel he, zo'n diagnose. Het is een bevestiging van je gevoel dat er 'iets' is. Maar voor mij was de diagnose ook zo definitief. HEt gaat niet over. ASS blijft. En daar heb ik het destijds best moeilijk mee gehad.
Bij mijn zoon werd op zijn 5e het eerste vermoeden van ASS geuit door de psycholoog. Zijn officiële diagnose kwam pas in groep 4. Daar liep hij echt tegen de lamp. De problemen stapelden zich op. Inmiddels zit hij in groep 7 en gaat het eigenlijk gewoon heel goed.
Ik vond 'Geef me de 5' wel een heel goed boek. Ook heftig. Er wordt vooral geschreven over kinderen die veel meer last van hun ASS hebben dan mijn zoon. Maar de uitleg van hun manier van denken heeft me wel heel veel geholpen om mijn zoon te begrijpen.
Zoon zijn we pas dingen uit gaan leggen toen hij ook daadwerkelijk tegen bepaalde dingen aanliep. Hij zichzelf 'anders' begon te voelen. En dan nog mondjesmaat.
Wie vertel je het?... School inderdaad, de mensen om je heen. Ik heb er in ieder geval nooit een geheim van gemaakt.
Ik heb ook veel gelezen en heb veel op forums gelezen. Ook via de hulpverlening vele geleerd. Al heb ik daar minder aan gehad. Dit vooral omdat mijn zoon niet echt last heeft waar de meeste mensen met ASS wel last van hebben. Zijn aanpak is dan ook vaak weer anders dan de ik vanuit de hulpverlening aangereikt heb gekregen. Maar alles tezamen heeft veel goeds gedaan. HEt loopt nu ook gewoon. En soms nog steeds niet. Maar die acceptatie is er ook inmiddels.
Het is een proces van jaren. Mijn tip is vooral; geef jezelf ook de tijd. Sterkte
Bij mijn zoon werd op zijn 5e het eerste vermoeden van ASS geuit door de psycholoog. Zijn officiële diagnose kwam pas in groep 4. Daar liep hij echt tegen de lamp. De problemen stapelden zich op. Inmiddels zit hij in groep 7 en gaat het eigenlijk gewoon heel goed.
Ik vond 'Geef me de 5' wel een heel goed boek. Ook heftig. Er wordt vooral geschreven over kinderen die veel meer last van hun ASS hebben dan mijn zoon. Maar de uitleg van hun manier van denken heeft me wel heel veel geholpen om mijn zoon te begrijpen.
Zoon zijn we pas dingen uit gaan leggen toen hij ook daadwerkelijk tegen bepaalde dingen aanliep. Hij zichzelf 'anders' begon te voelen. En dan nog mondjesmaat.
Wie vertel je het?... School inderdaad, de mensen om je heen. Ik heb er in ieder geval nooit een geheim van gemaakt.
Ik heb ook veel gelezen en heb veel op forums gelezen. Ook via de hulpverlening vele geleerd. Al heb ik daar minder aan gehad. Dit vooral omdat mijn zoon niet echt last heeft waar de meeste mensen met ASS wel last van hebben. Zijn aanpak is dan ook vaak weer anders dan de ik vanuit de hulpverlening aangereikt heb gekregen. Maar alles tezamen heeft veel goeds gedaan. HEt loopt nu ook gewoon. En soms nog steeds niet. Maar die acceptatie is er ook inmiddels.
Het is een proces van jaren. Mijn tip is vooral; geef jezelf ook de tijd. Sterkte
donderdag 26 februari 2015 om 09:20
quote:Plien78 schreef op 26 februari 2015 @ 09:08:
[...]
Mijn dochter kan mensen niet 'lezen'. Ze heeft ook heel snel last van geluiden, dan zit ze in een hoekje te wiegen met haar handen op haar oren.
Zo iemand zie ik niet een klas vol kinderen lesgeven eigenlijk.Ik geef je een naam: Temple Grandin. Zij heeft autisme én geeft lezingen. Ik blijf bij mijn punt.
[...]
Mijn dochter kan mensen niet 'lezen'. Ze heeft ook heel snel last van geluiden, dan zit ze in een hoekje te wiegen met haar handen op haar oren.
Zo iemand zie ik niet een klas vol kinderen lesgeven eigenlijk.Ik geef je een naam: Temple Grandin. Zij heeft autisme én geeft lezingen. Ik blijf bij mijn punt.
donderdag 26 februari 2015 om 09:30
quote:Plien78 schreef op 26 februari 2015 @ 09:08:
[...]
Mijn dochter kan mensen niet 'lezen'. Ze heeft ook heel snel last van geluiden, dan zit ze in een hoekje te wiegen met haar handen op haar oren.
Zo iemand zie ik niet een klas vol kinderen lesgeven eigenlijk.
Je moet niet zo in beperkingen denken joh! Ze is nog zo jong! Als jij nu al je verwachtingen gaat bijstellen dan geef je haar eigenlijk al bij voorbaat zelf geen kans. En so what als ze geen leraar kan worden? Misschien wordt ze wel heel gelukkig als theoretisch natuurkundige. Toen ik nog op de natuur- en wiskundefaculteit rondliep werd ik omringd door zwermen autisten!
Ik zou haar gewoon zo normaal mogelijk behandelen en haar leren dat ook zij alle kansen heeft. Ik vind het sneu dat dan het hele beeld van een meisje van zo'n diagnose afhangt.
Ik ken iemand met zeer ernstig autisme die woont nu met begeleid wonen op kamers en werkt in een speciaal centrum voor gehandicapten, dus ze is zelfvoorzienend en ze heeft zelfs een vriendje gehad daar. Ze heeft het enorm naar haar zin en zij heeft zelfs nooit volledig leren praten.
Natuurlijk hadden haar ouders zorgen vroeger en nu nog steeds, maar die zijn maar wat trots op haar dat ze gewoon (bijna) helemaal voor zichzelf zorgt en op zichzelf woont hoor.
Ik ken zoveel autistische mensen en bijna allemaal werken ze en functioneren ze (voor het grootste deel) zelfstandig. Dat meisje van hierboven is het ernstigste geval dat ik ken, zij heeft ook een chromosomaal syndroom waardoor dit komt.
[...]
Mijn dochter kan mensen niet 'lezen'. Ze heeft ook heel snel last van geluiden, dan zit ze in een hoekje te wiegen met haar handen op haar oren.
Zo iemand zie ik niet een klas vol kinderen lesgeven eigenlijk.
Je moet niet zo in beperkingen denken joh! Ze is nog zo jong! Als jij nu al je verwachtingen gaat bijstellen dan geef je haar eigenlijk al bij voorbaat zelf geen kans. En so what als ze geen leraar kan worden? Misschien wordt ze wel heel gelukkig als theoretisch natuurkundige. Toen ik nog op de natuur- en wiskundefaculteit rondliep werd ik omringd door zwermen autisten!
Ik zou haar gewoon zo normaal mogelijk behandelen en haar leren dat ook zij alle kansen heeft. Ik vind het sneu dat dan het hele beeld van een meisje van zo'n diagnose afhangt.
Ik ken iemand met zeer ernstig autisme die woont nu met begeleid wonen op kamers en werkt in een speciaal centrum voor gehandicapten, dus ze is zelfvoorzienend en ze heeft zelfs een vriendje gehad daar. Ze heeft het enorm naar haar zin en zij heeft zelfs nooit volledig leren praten.
Natuurlijk hadden haar ouders zorgen vroeger en nu nog steeds, maar die zijn maar wat trots op haar dat ze gewoon (bijna) helemaal voor zichzelf zorgt en op zichzelf woont hoor.
Ik ken zoveel autistische mensen en bijna allemaal werken ze en functioneren ze (voor het grootste deel) zelfstandig. Dat meisje van hierboven is het ernstigste geval dat ik ken, zij heeft ook een chromosomaal syndroom waardoor dit komt.
donderdag 26 februari 2015 om 09:34